I SA/Ol 297/25

I SA/Ol 297/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-12-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Anna Janowska /sprawozdawca/
Katarzyna Górska
Przemysław Krzykowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 132
art. 64c, art. 64cd
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska sędzia WSA Anna Janowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 22 kwietnia 2025 r., nr 2801-IEE.7192.31.2025 w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych oddala skargę.
Uzasadnienie
D. P. (dalej jako: "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: "organ odwoławczy", "DIAS") z 22 kwietnia 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "NUS") z 14 lutego 2025 r. w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych.
Z przedłożonych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych wynikał następujący stan prawny i faktyczny sprawy:
NUS prowadził wobec strony postępowanie egzekucyjne m.in. na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...] (dalej jako: "tytuł wykonawczy"), obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w kwocie należności głównej 4.922,10 zł. Podstawą prawną egzekwowanego obowiązku była decyzja DIAS z 27 maja 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. Wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego nastąpiło 14 czerwca 2024 r., w wyniku doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności - Bankowi A. zawiadomienia z 14 czerwca 2024 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Odpis tytułu wykonawczego, wraz z powyższym zawiadomieniem, doręczono stronie 26 czerwca 2024 r.
Dodatkowo organ egzekucyjny zawiadomieniem z 21 czerwca 2024 r., skierowanym do Banku B oraz zawiadomieniem z 20 czerwca 2024 r., skierowanym do Banku C, zajął na podstawie ww. tytułu wykonawczego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Wskutek wyegzekwowania dochodzonego obowiązku, organ egzekucyjny zawiadomieniami z 4 lipca 2024 r. i 8 lipca 2024 r., skierowanymi do Banku A., B oraz do C., poinformował o uchyleniu ww. zajęć.
W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w związku z wniesionymi przez stronę zarzutami w sprawie egzekucji administracyjnej NUS postanowieniem z 13 sierpnia 2024 r. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r., objętego tytułem wykonawczym z 14 czerwca 2024 r. Rozpatrując zażalenie na to postanowienie, DIAS postanowieniem z 10 grudnia 2024 r. uznał za zasadny zarzut określenia obowiązku w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji DIAS z 27 maja 2024 r. Z uwagi na powyższe organ egzekucyjny pismem z 8 stycznia 2025 r. zawiadomił stronę o zwrocie kosztów egzekucyjnych, wyegzekwowanych w ramach egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego.
Powyższe zawiadomienie zostało doręczone stronie 27 stycznia 2028 r. Pismem z 3 lutego 2025 r., wskazując na podwójne wystawienie tytułu wykonawczego, strona zakwestionowała wysokość zwróconych kosztów egzekucyjnych.
Organ egzekucyjny zakwalifikował ww. pismo jako wniosek o wydanie postanowienia w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych.
Postanowieniem z 14 lutego 2025 r. NUS szczegółowo przedstawił okoliczności oraz sposób wyliczenia zwróconej kwoty 706,11 zł, tj. 672,01 zł tytułem kosztów egzekucyjnych oraz 34,10 zł tytułem ustawowych odsetek naliczonych do dnia zwrotu (9 stycznia 2025 r.). Jednocześnie organ wyjaśnił, że wskazanie tytułu wykonawczego w zawiadomieniach o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z 14 czerwca 2024 r. i 21 czerwca 2024 r. nie jest równoznaczne z dwukrotnym wystawieniem tytułu wykonawczego.
Utrzymując w mocy powyższe postanowienie, DIAS przywołał brzmienie przepisów art. 64cd § 1, § 3, § 5 i § 6 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 132, dalej jako: "u.p.e.a."), a następnie, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy, ocenił, że przekazanie 9 stycznia 2025 r. na rachunek bankowy strony kwoty 706,11 zł, stanowiącej koszty egzekucyjne - 672,01 zł oraz ustawowe odsetki - 34,10 zł, nastąpiło zgodnie ze wskazanymi przepisami u.p.e.a.
Odnosząc się do zarzutu zażalenia dotyczącego błędnego wyliczenia wysokości zwróconych kosztów egzekucyjnych, organ odwoławczy podniósł, że postanowieniem z 29 sierpnia 2024 r. NUS określił wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 28 października 2024 r. DIAS utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Zgodnie z tym postanowieniem, w toku prowadzonej z majątku strony egzekucji na podstawie ww. tytułu wykonawczego, powstały koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 672,01 zł, na które składały się:
- opłata manipulacyjna w kwocie 100 zł, naliczona zgodnie z art. 64 § 1 u.p.e.a.,
- opłata egzekucyjna w kwocie 386,93 zł, naliczona zgodnie z art. 64 § 4 u.p.e.a.,
- opłata egzekucyjna w kwocie 175,26 zł, naliczona zgodnie z art. 64 § 5 u.p.e.a.,
- wydatki egzekucyjne w kwocie 9,82 zł, naliczone zgodnie z art. 64b § 1 pkt 15 u.p.e.a.
Z uwagi na fakt, że poprawność ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych została poddana kontroli instancyjnej, zarzut błędnego wyliczenia wysokości zwróconych kosztów egzekucyjnych, uznano za niezasadny. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że na ww. postanowienie DIAS strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, która jest aktualnie procedowana.
DIAS nie uwzględnił ponadto zarzutu zażalenia dotyczącego wystawienia przez NUS dwóch identycznych tytułów wykonawczych o numerze [...]. Wskazał, że organ egzekucyjny skierował dwa zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, w każdym z nich wskazując ten sam tytuł wykonawczy, co nie jest równoznaczne z dwukrotnym wystawieniem tytułu wykonawczego i dwukrotnym wyegzekwowaniem kosztów egzekucyjnych. Organ egzekucyjny, kierując zawiadomienia o zajęciu do dłużnika zajętej wierzytelności, za każdym razem musi wskazać m.in. numer tytułu wykonawczego, kwotę kosztów egzekucyjnych, aktualną kwotę należności głównej oraz kwotę odsetek.
Odnosząc się zaś do żądania zwrotu wyliczonej przez stronę kwoty 5.898,85 zł, organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie ocena, czy zwrot kosztów egzekucyjnych nastąpił w prawidłowej wysokości. Natomiast kwestia wysokości należności głównej oraz zasadności jej zwrotu wykracza poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 64cd u.p.e.a.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący podał, że dopiero na podstawie otrzymanej 27 maja 2025 r. informacji NUS z 12 maja 2025 r. w postaci przesłanych wszystkich wystawionych tytułów wykonawczych, ustalił faktyczny należny podatek wynikający łącznie z wydanych 3 decyzji NUS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r., 2019 r. i 2021 r. Skarżący podniósł, że dopiero w reakcji na podejmowane przez niego czynności doręczono mu tytuły wykonawcze dotyczące powyższych zaległości. Skarżący przedstawił ponadto zestawienie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości podatkowych za lata 2019, 2020 i 2020. W jego ocenie, NUS bezprawnie wystawił tytuły wykonawcze o nr [...] oraz [...]. Przedstawiając własne wyliczenie, skarżący zakwestionował wysokość dochodzonych i wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego należności. W jego ocenie, organ egzekucyjny wyegzekwował kwotę zawyżoną o 5.708,50 zł (suma kwoty 4.005,71 zł tytułem bezprawnie pobranego podatku oraz kosztów egzekucyjnych w kwocie 1.702,80 zł), która to kwota winna zostać mu zwrócona.
Dodatkowo skarżący zarzucił, że przesłany przez NUS harmonogram rozliczenia wpłat w postępowaniu egzekucyjnym nie jest tożsamy z faktycznym poborem podatku, jaki miał miejsce. Kwota należnego podatku wynosiła zgodnie z wystawionymi tytułami wykonawczymi 21.060,01 zł, tj. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, a w rzeczywistości została pobrana kwota 25.065,72 zł, a w harmonogramie jest mniejsza kwota, która wynosi 20.538,10 zł. Przesłany harmonogram nie zawiera wszystkich wpłat dokonanych przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy zauważył, że skarżący nie zarzucił naruszenia jakichkolwiek przepisów u.p.e.a. w zakresie zwrotu kosztów egzekucyjnych, a uzasadnienie skargi stanowi uzupełnienie skargi na postanowienie DIAS z 18 października 2024 r. w przedmiocie wysokości kosztów egzekucyjnych, która została oddalona wyrokiem WSA w Olsztynie z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 28/25.
W złożonych następnie kolejnych pismach z 21 lipca 2025 r. oraz 20 listopada 2025 r. skarżący poinformował, że Departament Poboru Podatków Ministerstwa Finansów w piśmie z 21 lipca 2025 r. przekazał do DIAS wystąpienie skarżącego zawierające m.in. zarzut wydania bezprawnie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., jak również wskazał na nieprawdziwe informacje zawarte w odpowiedzi na skargę o wystawieniu dwóch tytułów wykonawczych o tym samym numerze, lecz o różnych kwotach należności głównych, pobranych odsetkach i kosztach egzekucyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga była niezasadna.
Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przedmiot sprawy mieści się w katalogu wymienionym w art. 119 p.p.s.a., zaś rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie tego przepisu jest niezależne od woli stron postępowania.
Z kolei z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Rozpoznając sprawę, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia.
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...], obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r.
Zgodnie z art. 64c § 2 zdanie 1. u.p.e.a. koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Natomiast w myśl art. 64cd § 1 u.p.e.a., jeżeli po wyegzekwowaniu lub uzyskaniu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie lub prowadzenie postępowania egzekucyjnego było niezgodne z prawem, w szczególności jeżeli w chwili wyegzekwowania lub uzyskania kosztów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne podlegało umorzeniu, organ egzekucyjny, który zakończył postępowanie egzekucyjne, zwraca zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowane lub uzyskane koszty egzekucyjne wraz z ustawowymi odsetkami naliczonymi od dnia ich wyegzekwowania lub uzyskania do dnia obciążenia rachunku bankowego organu egzekucyjnego przekazywanymi środkami pieniężnymi.
Z kolei przepis art. 64cd § 3 pkt 1 u.p.e.a. stanowi, że zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami dokonuje się na wniosek lub z urzędu niezwłocznie po dniu, w którym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego stało się ostateczne.
Zgodnie z art. 64cd § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami:
1) na wniosek złożony nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 4, jeżeli zobowiązany lub wierzyciel kwestionuje wysokość zwróconych kosztów egzekucyjnych lub ustawowych odsetek wynikającą z zawiadomienia;
2) jeżeli wniosek zobowiązanego lub wierzyciela o zwrot kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 64cd § 6 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami przysługuje zażalenie.
Treść zaskarżonego postanowienia oraz analiza zarzutów skargi prowadzą do wniosku, że pomiędzy stronami postępowania sądowego nie są sporne ani budzą wątpliwości okoliczności dotyczące wszczęcia, prowadzenia oraz umorzenia egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...], obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. Z akt sprawy wynika, że NUS postanowieniem z 13 sierpnia 2024 r. oddalił wniesiony przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r., objętego ww. tytułem wykonawczym. Jednakże postanowieniem z 10 grudnia 2024 r. DIAS uchylił ww. postanowienie organu egzekucyjnego w części i uznał za zasadny zarzut określenia obowiązku w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji DIAS z 27 maja 2024 r.
W związku z powyższym pismem z 8 stycznia 2025 r. NUS zawiadomił stronę o zwrocie kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 672,01 zł wraz z ustawowymi odsetkami, wyegzekwowanych w ramach egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...]. Zawiadomienie zostało doręczonemu skarżącemu 27 stycznia 2025 r. W ustawowym terminie skarżący złożył wniosek, w którym kwestionując wysokość zwróconych kosztów egzekucyjnych wynikającą z zawiadomienia, wskazał, że zwrotowi powinna podlegać kwota 845,61 zł. Natomiast w skardze podniósł, że zwrotowi tytułem kosztów egzekucyjnych powinna podlegać kwota 1.702,80 zł.
Przyznając w tym sporze rację organom, Sąd stwierdził, że zarówno w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji, jak i organu drugiej instancji, przedstawiono przebieg postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...], oraz realizowane w jego toku zajęcia.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 14 czerwca 2024 r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku A. (k. 3-7 akt adm.). Z tego rachunku nie uzyskano żadnych kwot.
Następnie zawiadomieniem z 20 czerwca 2024 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego skarżącego prowadzonego przez Bank C. W wyniku tego zajęcia organ uzyskał środki: należność główna - 2.584,28 zł, odsetki - 1.285,04 zł oraz koszty egzekucyjne - 496,75 zł (k. 19-23 akt adm.).
W toku postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego dokonano ponadto zajęcia rachunku bankowego prowadzonego przez Bank B. (zawiadomienie z 21 czerwca 2024 r., k. 38-42 akt adm.). Jednak i to zajęcie nie było skuteczne.
Ponadto w dniu 4 lipca 2024 r. pracownik organu egzekucyjnego pobrał od skarżącego kwotę 175,26 zł, którą rozliczono w całości na poczet kosztów egzekucyjnych.
Następnie w związku z wyegzekwowaniem dochodzonego obowiązku w całości, zawiadomieniami z 4 lipca 2024 r. i 8 lipca 2024 r. uchylono ww. zajęcia rachunków bankowych.
Postanowieniem z 29 sierpnia 2024 r. NUS określił wysokość kosztów egzekucyjnych pobranych na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...], na łączną kwotę 672,01 zł, obejmującą opłatę manipulacyjną w wysokości 60 zł, wydatek egzekucyjny - oplata pocztowa w wysokości 9,82 zł, opłata manipulacyjna przy wszczęciu postępowania w wysokości 40 zł, opłata egzekucyjna 10% za zajęcie rachunku bankowego w wysokości 386,93 zł, opłata egzekucyjna 5% - wpłata kwoty przez zobowiązanego w wysokości 158,83 zł (25 czerwca 2024 r.), opłata egzekucyjna 5% - wpłata kwoty przez zobowiązanego w wysokości 11 zł (26 czerwca 2024 r.), opłata egzekucyjna 5% - wpłata kwoty przez zobowiązanego w wysokości 11 zł (1 lipca 2024 r.) w wysokości 5,43 zł. Powyższe postanowienie NUS zostało utrzymane w mocy postanowieniem DIAS z 28 października 2024 r. Wyrokiem z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 28/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na postanowienie DIAS w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych.
Z powyższego wynika zatem, że wysokość kosztów egzekucyjnych pobranych na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...], została określona ostatecznym postanowieniem DIAS z 28 października 2024 r. na łączną kwotę 672,01 zł, przy czym przedmiotem badania w tej sprawie nie jest wysokość kosztów egzekucyjnych, która to kwestia została już poddana kontroli instancyjnej oraz kontroli sądowej, lecz ocena legalności postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucyjnych wydanego na podstawie art. 64cd § 5 pkt 1 u.p.e.a.
Jak wynika z akt sprawy, badane w niniejszej sprawie postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane w podanym wyżej trybie art. 64 cd § 1 i nast. u.p.e.a. i jest zgodne z powołanymi przepisami. Kwota kosztów egzekucyjnych określona ostatecznym postanowieniem DIAS z 28 października 2024 r. została skarżącemu zwrócona. Natomiast poza zakresem niniejszej sprawy było badanie zwrotu pozostałej kwoty środków pieniężnych tytułem należności podatkowych (poza zwrotem kosztów egzekucyjnych). Wskazane przepisy art. 64cd § 1 i nast. u.p.e.a. regulują kwestię zwrotu zobowiązanemu lub wierzycielowi wyegzekwowanych lub uzyskanych kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami, z podaniem sposobu liczenia tychże odsetek tj. od dnia ich wyegzekwowania lub uzyskania do dnia obciążenia rachunku bankowego organu egzekucyjnego przekazywanymi środkami pieniężnymi. Przepisy te odnoszą się wyłącznie do zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz z ustawowymi odsetkami, nie zaś do zwrotu wszystkich środków pieniężnych, które zostały wyegzekwowane w toku postępowania egzekucyjnego. W związku z tym poza zakresem niniejszej sprawy pozostawały zarzuty skargi związane z nieprawidłowym rozliczeniem dokonanych zajęć i wpłat skarżącego na poczet zaległości podatkowych za lata 2018, 2019 i 2021. Nie mogły być też przedmiotem procedowania w niniejszej sprawie koszty egzekucyjne powstałe w wyniku postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie innych tytułów wykonawczych. Zwrot kosztów egzekucyjnych w niniejszej sprawie stanowił bowiem konsekwencję wydania korzystnego dla strony postanowienia DIAS z 10 grudnia 2024 r., którym uznano za zasadny zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczący określenia obowiązku w tytule wykonawczym z 14 czerwca 2024 r., nr [...], niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji DIAS z 27 maja 2024 r. Zatem zwrot kosztów egzekucyjnych dotyczył wyłącznie kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, nie zaś też innych tytułów wykonawczych, w oparciu, o które prowadzono w tym samym czasie postępowanie egzekucyjne.
Na uwzględnienie nie zasługiwały też zarzuty dotyczące wystawienia przez organ egzekucyjny dwóch tytułów wykonawczych o nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. To, że w oparciu o tytuł wykonawczy o nr [...] zostało wystawionych kilka zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skierowanych do trzech banków, które dodatkowo były aktualizowane w związku z wyegzekwowaniem części dochodzonych należności, nie oznacza, że zostały wystawione dwa tytuły wykonawcze na te same należności, lecz w różnych kwotach należności głównej, odsetek za zwłokę i kosztów egzekucyjnych. Wbrew zatem twierdzeniom strony, aktualizacja zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego w związku ze zmianą wysokości dochodzonych kwot nie oznacza dwukrotnego wyegzekwowania kosztów egzekucyjnych.
Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które byłby zobligowany wziąć pod uwagę z urzędu. W szczególności organy nie uchybiły przepisom art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedzone zostało wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy, co znalazło odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu, prawidłowo zawierającym zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne.
Podsumowując, zdaniem Sądu, DIAS prawidłowo stwierdził, że w okolicznościach sprawy prawidłowe było wydanie przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów egzekucyjnych w związku z umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku strony na podstawie tytułu wykonawczego z 14 czerwca 2024 r., nr [...].
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i w konsekwencji podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.