I SA/Ol 251/07

I SA/Ol 251/07 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2007-11-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ryszard Maliszewski
Wiesława Pierechod /przewodniczący/
Wojciech Czajkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I FSK 273/08 - Wyrok NSA z 2009-04-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 59 par. 9, art. 70 par. 4, art. 121 par. 2, art. 122, art. 123 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 106 par. 3, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Protokolant Jacek Kłos, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 24 października 2007 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 2001r., 1) oddala skargę, 2) zasądza od Skarbu Państwa – kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika strony adwokata R. M. kwotę 1481 złotych (słownie tysiąc czterysta osiemdziesiąt jeden), w tym podatek VAT w wysokości 264 złote (słownie dwieście sześćdziesiąt cztery), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Nr "[...]" z dnia "[...]", w części określającej M.L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień i wrzesień 2001 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, za październik 2001r.
M. L. prowadził w 2001 r. działalność gospodarczą w E. pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe A, w zakresie kompletacji maszyn i urządzeń, naprawy wag i handlu sprzętem komputerowym oraz konfiguracji sprzętu i usług serwisowych.
W toku przeprowadzonej kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych przez podatnika podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca i od sierpnia do października 2001 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził nieprawidłowości polegające m.in. na zawyżeniu podatku należnego VAT za wrzesień 2001 r. o kwotę 726 zł wynikającą z faktury nr "[...]" z dnia "[...]", wystawionej dla Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego B. W ocenie organu kontroli skarbowej, analiza dowodów zakupu i sprzedaży wykazała, że faktura ta nie dokumentowała rzeczywistej transakcji, gdyż podatnik nie dysponował towarami w niej wyszczególnionymi. Nie mógł zatem dokonać ich sprzedaży.
Z akt sprawy wynika ponadto, że w toku postępowania podatnik wnosił o przeprowadzenie analizy stanu prawnego i podjęcie stosownych działań, w związku z jego zarzutem przedawnienia zobowiązań będących przedmiotem kontroli.
Wynika również, że kwestionując sposób prowadzenia postępowania kontrolnego w listopadzie i grudniu 2005 r. M. L. złożył skargi do Ministra Finansów i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, zarzucając nieprawidłowości polegające na:
- wydaniu stronie kopii akt sprawy, bez udostępnienia oryginałów dokumentów, co narusza postanowienia art. 178 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej,
- prowadzeniu przez kontrolującego czynności kontrolnych oraz korespondencji z kontrolowanym pomimo upływu w dniu 30 listopada 2005 r. ważności upoważnienia,
- niewskazaniu przez kontrolującego sposobu udostępnienia oryginałów akt sprawy, w sytuacji, gdy podatnik przebywał w areszcie,
- niekompletności skopiowanych i udostępnionych akt sprawy w związku z brakiem potwierdzeń odbioru korespondencji oraz pism podatnika i kopii odpowiedzi kierowanych do strony,
- fałszowaniu przez kontrolującego protokołów z przesłuchań świadków i ograniczaniu udziału strony w postępowaniu,
- nieopatrzeniu skopiowanych akt pieczęcią "za zgodność z oryginałem",
- fałszowaniu akt sprawy i wprowadzaniu w błąd przełożonego.
W postępowaniu odwoławczym od wymienionej wyżej decyzji pierwszoinstancyjnej Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na zasadę szybkości postępowania określoną w art. 125 Ordynacji podatkowej, odrębnie rozpoznał odwołanie podatnika od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w części dotyczącej okresu od stycznia do czerwca 2001 roku. W tym zakresie w dniu "[...]", wydał decyzję Nr "[...]", którą uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i umorzył postępowanie ze względu na tożsamość tej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", Nr "[...]".
Decyzja Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", po wznowieniu postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, została z kolei uchylona decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", Nr "[...]", która stała się ostateczna.
W związku ze wznowieniem z urzędu postępowania, w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał też w dniu "[...]" decyzję Nr "[...]", uchylającą rozstrzygnięcie Urzędu Skarbowego z "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2001 r. Wydana w tym zakresie przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzja utrzymująca w mocy wymienioną decyzję, również stała się ostateczną.
Rozpoznając odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w części dotyczącej miesięcy od sierpnia do października 2001 roku, organ II instancji jako bezzasadne ocenił zarzuty odwołania dotyczące przedawnienia zobowiązań. W oparciu bowiem o tytuły wykonawcze Nr "[...]" i "[...]" obejmujące zaległość w podatku od towarów i usług za w/w miesiące, dokonano w dniu 2 lutego 2006 r. zajęcia świadczenia rentowego w ZUS, a dnia 7 lutego 2006 r. doręczono M. L. odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu. Zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia w odniesieniu do zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2001 r. został więc przerwany.
Ponadto organ II instancji wobec faktu, że w weryfikowanej decyzji, w części dotyczącej miesięcy od sierpnia do października 2001 roku, ustalenia merytoryczne dotyczyły jedynie zawyżenia kwoty podatku należnego o kwotę 726 zł za wrzesień 2001 r., uznał za bezzasadny zarzut podatnika o przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów.
W kwestiach poruszonych w złożonych przez M. L. skargach do Ministra Finansów i Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24 listopada 2005 r. i 1 grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż działania organu I instancji pozostawały w zgodzie z zasadami określonymi w art. 120 – 129 Ordynacji podatkowej i regułami postępowania podatkowego.
Jak podniesiono w uzasadnieniu decyzji, w związku z utrudnionym dostępem do akt sprawy, w dniach 12 i 17 sierpnia 2005 r. oraz 2 listopada 2005 r., wobec pobytu strony w areszcie organ kontroli udostępnił zainteresowanemu kopie zebranego materiału dowodowego za lata 1999 – 2001, pomijając posiadaną przez podatnika korespondencję adresowaną do organu kontroli skarbowej i postanowienia otrzymywane przez niego w trakcie postępowania. Organ stwierdził ponadto, że pomimo, iż strona dysponowała kopiami akt sprawy niepotwierdzonymi za zgodność z oryginałem, stawianie tezy o fałszowaniu dokumentacji jest nieuzasadnione.
Za bezzasadny Dyrektor Izby Skarbowej uznał też zarzut ograniczenia prawa do udziału strony w prowadzonych przesłuchaniach świadków. Jak wynika bowiem z akt sprawy, M. L. przebywając w areszcie uczestniczył w przesłuchaniach świadków: R. T., P. S., M. P., A. P., M. K. i S. F.
Organ odwoławczy podkreślił, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje podnoszony przez stronę zarzut nieprzedłużenia upoważnienia do prowadzenia kontroli podatkowej, skoro kontrola ta została zakończona w dniu doręczenia protokółu, tj. 27 lipca 2005 r., zaś po tej dacie organ kontroli skarbowej prowadził postępowanie w ramach postępowania kontrolnego, do którego mają zastosowanie zasady z art. 139 i art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podatnik wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Rozstrzygnięciu zarzucił sprzeczność z prawem, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu nie zgromadzono całego materiału dowodowego, uniemożliwiono stronie prawidłowy udział w przesłuchiwaniu świadków, nie udostępniono akt oraz włączono do akt materiały z niezakończonego prawomocnym wyrokiem postępowania karnego.
W motywach skargi strona podniosła, że zaskarżoną decyzję oparto na błędnej podstawie prawnej i na nieprawidłowej jej interpretacji. Podkreśliła, iż w treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej jest mowa o "skutecznym zastosowaniu środka egzekucyjnego". Wskazany przez organ podatkowy tytuł egzekucyjny nie był skuteczny, postępowanie nie doprowadziło bowiem do egzekucji żadnej kwoty pieniężnej. Zastosowanie środka miało miejsce zanim decyzja stała się ostateczna, co zdaniem podatnika oznacza, że nie był to środek egzekucyjny, a czynność postępowania zabezpieczającego. Ponadto skarżący podał, iż nie pamięta faktu doręczenia mu tytułu egzekucyjnego
w dniu 7 lutego 2006 r. Zaznaczył, że złożył korekty deklaracji VAT – 7 za lata 1999 – 2001, do których organ podatkowy nie odniósł się. Organ ten nie przedstawił również dowodów, które przeczyłyby tezie o fałszowaniu dokumentacji.
Strona zarzuciła ponadto, iż nie miała możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej.
W jej ocenie, organy dokonały błędnej wykładni art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jak podniesiono w skardze, orzeczenie wydane po wznowieniu postępowania winno być oparte na całości materiału dowodowego sprawy i rozstrzygać co do jej istoty. Istotą postępowania podatkowego jest bowiem "obliczenie podatków", a nie okoliczność wznowienia postępowania. Po wznowieniu postępowania organ ma obowiązek orzec co do przedmiotu sprawy. Niepełne ustalenie stanu faktycznego stanowi wadę, co w niniejszej sprawie odnosiło się transakcji podatnika z R. T. i B. G. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej nie rozstrzygnął, zdaniem skarżącego, o faktycznej dacie zakończenia działalności gospodarczej R. T.
Podnosząc, że bezprawne było włączenie do akt sprawy dowodów z postępowania sądowego, które jeszcze się nie zakończyło, skarżący zwrócił uwagę, że wyrok Sądu Rejonowego, sygn. akt VIII K 33/05, został uchylony w całości i przekazany do ponownego rozpoznania. Do czasu zakończenia postępowania karnego prawomocnym wyrokiem sądu postępowanie podatkowe należy zatem zawiesić z urzędu.
Strona zaznaczyła, że bez względu na to czy R. T. ujęła w rejestrach zakwestionowane towary, to posiadała je i skutecznie zbyła. Skarżący zaś częściowo zbył je B. G., przy czym towary te były przedmiotem oględzin dokonanych przez pracowników Urzędu Skarbowego w lokalu przy ul. "[...]", w obecności strony.
M. L. zwrócił również uwagę, że w wyniku włamania do lokalu przy ul. "[...]" zaginęła dokumentacja księgowa firmy. R. T. Nie było zatem żadnego dowodu potwierdzającego, że wymieniona firma nie posiadała towarów będących przedmiotem obrotu. Wskazał ponadto na pominięcie przez organ w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, złożonych przez Niego korekt deklaracji VAT.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo.
Zauważyć na wstępie należy, iż rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny orzekając w granicach danej sprawy pełni bowiem wyłącznie funkcje kasacyjne badając zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, co stanowi element sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Zasady tej kontroli określa m.in. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz.1269), zwanej dalej p.u.s., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej określa natomiast przepis § 2 wymienionego artykułu stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny może więc uchylić zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zwrócić należy również uwagę, iż w myśl art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. W świetle wymienionego przepisu, rozstrzygając w tych granicach sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak podnoszono już w literaturze prawniczej ( por. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str.197), "niezwiązanie granicami skargi nie oznacza jednak, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności". Sąd jest bowiem zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji. Granice bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.u.s. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2001r. III SA 502/00 – Przegląd Podatkowy 2001, nr 12, s.63).
W toku postępowania, którego przedmiotem była ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji organu w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do października 2001r., Sąd nie mógł tym samym oceniać legalności wymienionych w skardze decyzji organów dotyczących ustalenia podatnikowi, jak też i innym podmiotom, zobowiązań w tym podatku za inne okresy.
Nie było też kompetencją sądu administracyjnego prowadzenie w pełnym zakresie postępowania dowodowego w sprawie. W świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd ten może wprawdzie z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania, jednak możliwe jest przed tym sądem jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne (por. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - Wydawnicwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str.165).
W związku z postępowaniem w niniejszej sprawie nie zaistniała, w ocenie Sądu, konieczność podejmowania czynności dowodowych mających na celu wyjaśnienie takich wątpliwości. Materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe Sad uznał bowiem za kompletny. Wprawdzie, wobec nie dołączenia do akt powoływanej przez organy, a znanej stronie decyzji z dnia "[...]". określającej podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000r., jak też faktury z dnia "[...]", istniała konieczność wezwania organu do jej nadesłania, jednak wezwanie to nie było związane z poszukiwaniem nowych dowodów, czy wyjaśnieniem istotnych okoliczności, lecz miało na celu zapoznanie się z tymi dokumentami przez Sąd.
W oparciu o analizę wszystkich materiałów sprawy, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż nie można zarzucić zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia. Zgromadzony materiał dowodowy, na tle motywów decyzji pozwala zaś stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi, w toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Prowadząc natomiast postępowanie respektowały przepisy i zasady procesowe wyrażone w art. 121 § 2, art. 122, art.187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, umożliwiając stronie czynny w nim udział i poddając wnikliwej ocenie zebrane dowody.
Z materiałów sprawy wynika, że rozstrzygnięcie sporu pomiędzy stronami uzależnione jest w pierwszej kolejności od odpowiedzi na pytanie, czy słusznym jest twierdzenie strony skarżącej, iż doszło do przedawnienia jej zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień i wrzesień 2001r., określonego decyzją z dnia "[...]", a w związku z tym do wygaśnięcia tego zobowiązania na podstawie art. 59 § pkt 9 Ordynacji podatkowej. Od odpowiedzi tej uzależnione jest natomiast rozstrzygnięcie, czy zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. Nr 110 poz. 968 ze zm.).
Na tle okoliczności faktycznych sprawy Sąd orzekający podzielił stanowisko organu podatkowego II instancji, iż bieg terminu przedawnienia zaległości podatnika został przerwany w związku z wystawieniem w dniu 26 stycznia 2006 roku przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego Nr "[...]" na zaległość w kwocie 5.005 zł za sierpień 2001 roku i tytułu o Nr "[...]" na zaległość w kwocie 180 zł za wrzesień 2001 roku.
Jak wynika bowiem z akt, tytuły te wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego z dnia 2 lutego 2006 roku. zostały doręczone Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Zostały również doręczone M.L., który w dniu 7 lutego 2006 roku potwierdził odbiór powyższych dokumentów. Tym samym w odniesieniu do wymienionych zobowiązań, wskutek zastosowania środka egzekucyjnego bieg terminu został przerwany, stosownie do dyspozycji art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.
Wbrew stanowisku strony, będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego, jej zobowiązania podatkowe w podatku VAT za sierpień i wrzesień 2001r. nie uległy więc przedawnieniu. Nie nastąpiło tym samym wygaśnięcie tych zobowiązań na podstawie art. 59 § pkt 9 Ordynacji podatkowej.
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, na tle motywów zaskarżonej decyzji nakazuje jednocześnie stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi, w toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Prowadząc zaś postępowanie respektowały przepisy i zasady procesowe wyrażone w art. 121 § 2, art. 122, art.187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, umożliwiając stronie czynny w nim udział i poddając wnikliwej ocenie wszystkie zebrane dowody.
Sąd orzekający w sprawie nie podzielił zarzutów skargi odnośnie naruszenia przez organy wyrażonej w art.123 § 1 Ordynacji podatkowej zasady prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu umożliwiono, pomimo jego pobytu w areszcie, uczestniczenie w sprawie. Podatnika powiadamiano bowiem o podejmowanych w toku postępowania czynnościach i przeprowadzeniu dowodów, w tym z przesłuchania świadków, czy zaznajomieniu z aktami, zaś M.L. w wielu z tych czynności uczestniczył.
W ocenie Sądu, nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów dokonana na podstawie ustaleń poczynionych w toku postępowań za wcześniejsze lata podatkowe ocena, iż nie dokumentują rzeczywistych transakcji faktury wystawione przez R. T. dla M. L., w związku z czym, skoro podatnik nie dysponował towarami wyszczególnionym w fakturach zakupu z czerwca 2001r., to nie mógł też ich sprzedać, (m. in. faktura nr "[...]" z "[...]"). Twierdzeń organów, że przedmioty ujęte w wymienionych fakturach nie występowały wcześniej jako towary handlowe i nie znajdowały się w zakupach, ani w spisie zapasów, a stanowiły własność R. T. skarżący skutecznie nie podważył. To na nim zaś, w sytuacji gdy okoliczności dotyczące zdarzenia gospodarczego budziły wątpliwości, spoczywał ciężar wykazania, że był on w posiadaniu spornych przedmiotów, po czym dokonał ich sprzedaży.
Nie miał wpływu na wynik sprawy, w sytuacji zakończenia kontroli skarbowej i prowadzenia dalszego postępowania w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, podnoszony w skardze brak upoważnienia do kontroli dla inspektora kontroli skarbowej.
Bez znaczenia dla wyniku tego postępowania pozostaje również włączenie do akt nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 11 października 2006r. o sygn. akt VIIIK33/05.
Badając akta sprawy Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów procesowych, w tym art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W sytuacji bowiem, gdy organ odwoławczy miał podstawy do odmowy wiarygodności wyjaśnieniom strony, zaś w toku postępowania zostały uwzględnione wszystkie jej wnioski dowodowe oraz istotne dla sprawy okoliczności, (w tym dla ustalenia wysokości podatku, złożone przez podatnika korekty deklaracji), dalsze nieograniczone poszukiwanie przez organ innych faktów i dowodów organ słusznie uznał za zbędne i wykraczające poza obowiązki procesowe wynikające z powołanych wyżej przepisów.
Reasumując przyjąć należy, że zaskarżona decyzja nie narusza zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.).