I SA/Ol 236/18

I SA/Ol 236/18 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2019-02-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Jolanta Strumiłło /sprawozdawca/
Przemysław Krzykowski
Ryszard Maliszewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6561
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 976/21 - Wyrok NSA z 2022-10-04
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 716
art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski,, sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 lutego 2019r. sprawy ze skargi spółki A na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę
Uzasadnienie
P - (dalej Spółka, strona, wnioskodawca, skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia "[...]" r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 21 grudnia 2016r. Spółka zwróciła się do Wójta Gminy (dalej również Wójt, organ interpretacyjny) o wydanie, na podstawie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa, interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.
Przedstawiono we wniosku stan faktyczny, z którego wynikało, że Spółka jest właścicielem elektrowni wiatrowych. Aktualnie Spółka nie traktuje jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych elektrowni wiatrowych, tylko ich części budowlane tj. fundament oraz wieżę.
Wskazano, że elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1888 z dnia 24 listopada 2016r.). W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej - urządzenia wiatrowe.
W przypadku należących do Spółki urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową urządzeń wiatrowych składają się także wydatki Spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą, tj. przykładowo na: oprogramowanie (np. System Scada), które monitoruje działalnie oraz pozwala kontrolować pracę urządzenia wiatrowego, wyciągarkę wraz z olinowaniem, która służy do transportu osób i sprzętu z poziomu gruntu do urządzenia wiatrowego, oświetlenie ostrzegawcze, zabezpieczenie odgromowe, chłodnie i wentylatory, wiatrowskaz oraz anemometr, które są odpowiedzialne za pomiary prędkości ruchu oraz kierunku wiatru, wyłączniki awaryjne, które w przypadku wystąpienia zagrożenia dla prawidłowego działania urządzenia wiatrowego pozwalają na awaryjne jego zatrzymanie.
Podkreślono, że w dniu "[...]" Wójt wydał interpretację indywidualną przepisów podatkowych nr "[...]". Wnioskodawca nie zgadza się z treścią tej interpretacji, jakoby w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017r. za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. z dnia 6 maja 2016r.; Dz. U. z 2016r. poz. 716, dalej: "upol") uznawało się zarówno elementy budowlane elektrowni wiatrowej (tj. fundament i wieża) jak i urządzenia techniczne wchodzące w skład elektrowni wiatrowej. Strona zakwestionowała prawidłowość tej interpretacji w odrębnym trybie.
Strona podała, że zakładając prawidłowość stanowiska Wójta w interpretacji z "[...]" (mimo przeciwnego stanowiska skarżącej) powstała wątpliwość, w jaki sposób wnioskodawca powinien wyliczyć podstawę opodatkowania dla celów wyliczenia podatku od nieruchomości od elektrowni wiatrowej, której wcześniej w całości nie opodatkowywał tym podatkiem. W związku z powyższym strona podała, że występuje powtórnie z wnioskiem o wydanie interpretacji, tym razem w celu uzyskania od Gminy informacji na temat metodologii określenia podstawy opodatkowania dla celów wyliczenia ww. podatku od elektrowni wiatrowej w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017r.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy począwszy od 1 stycznia 2017r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do wnioskodawcy budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017r.?
Spółka oceniła, że od 1 stycznia 2017r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do niej budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017r.
Interpretacją indywidualną z dnia "[...]" organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie wyżej przedstawionego stanu faktycznego i zadanego pytania za nieprawidłowe.
Wnioskodawca na powyższą interpretację indywidualną wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wyrokiem Sygn. akt 433/17 z dnia 10 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił powyższą interpretację.
W związku z powyższym został wydany akt zaskarżony do WSA w Olsztynie.
W uzasadnieniu interpretacji Wójt wskazał, że dokonane zmiany przepisów oraz wejście w życie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), dalej "ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych", spowodowały zmiany w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych i w konsekwencji w wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych wnioskodawcy.
Podkreślono, że istota sporu sprowadza się do tego, czy w przypadku podatnika podatku od nieruchomości, będącego spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, istnieje możliwość ustalenia podstawy opodatkowania budowli tym podatkiem w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 3 upoI, tj. w oparciu o wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych stanowiącą podstawę obliczania amortyzacji, czy też należy stosować art. 4 ust. 5 upol mówiący o wartości rynkowej budowli. Wskazano, że literalne brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 3 upoI wskazuje, że podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Wyjątkiem od reguły wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol jest zasada wyrażona w art. 4 ust. 5 upol, który to przepis wskazuje, że jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.
Wójt wskazał, że ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że amortyzacji podlegają wszystkie części budowli (elektrowni wiatrowej), bądź jako elementy wyodrębnione, bądź jako elementy stanowiące część innych elementów podlegających amortyzacji. Za niezasadne uznano, że od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, gdy nie stanowi ona odrębnego środka trwałego w postaci "Elektrowni wiatrowej". Stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, że wnioskodawca posiada w stosownej ewidencji i dokonuje amortyzacji poszczególnych obiektów tworzących elektrownię wiatrową. Amortyzowanie wszystkich części składających się na budowlę elektrowni wiatrowej świadczy o tym, że budowla ta podlega amortyzacji. Wskazano, że ustawa podatkowa nie przewiduje warunku, aby dana budowla stanowiła jeden środek trwały, a więc kwestia kwalifikacji składników majątku przez podatnika dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, jest w zasadzie obojętna dla organu. Jeżeli więc podatnik nie ewidencjonuje budowli jako jednego środka trwałego, lecz jako kilka środków trwałych, odpowiadających częściom takiej budowli, które tworzą całość odpowiadającą budowli, to zdaniem organu nie ma przeszkód faktycznych i prawnych, aby opodatkować tę budowlę, w istocie przez opodatkowanie części tej budowli, w odniesieniu do wartości początkowych środków trwałych stanowiących tak rozumiane części budowli.
Zdaniem organu interpretacyjnego, wnioskodawca zna wartość początkową poszczególnych elementów składających się na elektrownię wiatrową. Widnieje ona bowiem w jego ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Nie ulega wątpliwości, iż dla potrzeb podatku od nieruchomości podstawę opodatkowania budowli (elektrowni wiatrowej jako całości) stanowi wartość, a w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol, jest to wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wartość, o której mowa wart. 4 ust. 1 pkt 3 upol jest właściwa także dla opodatkowania wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. Suma wartości tych części budowli, ustalona zgodnie z powołanym wyżej przepisem, będzie stanowiła podstawę opodatkowania na potrzeby podatku od nieruchomości.
Podsumowując, wójt stwierdził, że począwszy od 1 stycznia 2017 roku podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej, w rozumieniu wyżej wskazanym jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła organowi interpretacyjnemu naruszenie:
1. przepisu prawa materialnego poprzez dopuszczenie się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu, tj.:
a) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 upol w zw. z art. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w związku z art. 3 pkt 1 i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm., dalej: Prawo budowlane) w powiązaniu z art. 2 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r. nr 78 poz. 483, dalej: Konstytucja) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że elementy nie stanowiące budowli powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a tym samym dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w sposób sprzeczny z ustawą,
b) art. 4 ust. 5 upol, poprzez błędne stwierdzenie, iż podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należącej do Spółki nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku,
2. przepisów postępowania w sprawach o wydanie interpretacji indywidualnych:
a) art. 14c § 1 stawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r. poz. 201 ze zm., dalej również jako O.p.) poprzez poczynienie w interpretacji założeń co do zdarzenia przyszłego niewynikających z treści wniosku o interpretację, a tym samym brak zawarcia w Interpretacji oceny stanowiska wnioskodawcy w świetle przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego,
b) art. 14c § 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak wskazania dostatecznego uzasadnienia prawnego stanowiska Wójta, w szczególności, poprzez niespójną wykładnię przepisów oraz brak oceny całości stanowiska Spółki we wniosku,
c) art. 120 w zw. z art. 14h O.p. poprzez działanie nieznajdujące oparcia w przepisach prawa i dokonanie wykładni rozszerzającej obowiązek podatkowy w sposób sprzeczny z ustawą,
d) art. 14b § 1 oraz § 3 O.p. poprzez wykroczenie przez organ interpretacyjny poza zakres wniosku, wyznaczony opisem zdarzenia przyszłego, przedstawionego przez Spółkę,
e) art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie występujących w sprawie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika.
3. art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", poprzez nie odniesienie się do wszystkich elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawartych we wniosku wbrew wytycznym WSA w Olsztynie zawartych w wyroku z 7 września 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 433/17.
W uzasadnieniu skargi strona szeroko uzasadniła swoje stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę, organ interpretacyjny podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu w tym zakresie na podstawie art. 57a p.p.s.a.( j.t. Dz.U. z 2018r, poz.1302), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w skardze zarzuty dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i dopuszczenia się błędu wykładni co do przepisów prawa materialnego są bezzasadne.
Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia ustalenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowych należących do skarżącej Spółki, w szczególności czy będzie ją stanowić wartość rynkowa ustalona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r., czy też wartość amortyzacyjna. Wskazuje na to wprost postawione przez skarżącą Spółkę pytanie: Czy począwszy od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do wnioskodawcy budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?
W pierwszej kolejności w ocenie Sądu za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 oraz art. 124 w zw. z art. 14h O.p., jak też art. 120 w zw. z art. 14 h O.p. Wbrew twierdzeniom skargi, organ prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko w sprawie, ustosunkowując się do oceny stanowiska skarżącej Spółki. Jeszcze raz należy podkreślić, że skarżąca Spółka zadała pytanie: "Czy począwszy od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do wnioskodawcy budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?" Spółka zajęła stanowisko, że od 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do wnioskodawcy budowli w postaci elektrowni wiatrowych będzie stanowić ich wartość rynkowa określona przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r. Zdaniem Sądu zaskarżona interpretacja w pełni ustosunkowuje się do postawionego pytania jak również zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, wskazując dlaczego stanowisko skarżącej Spółki jest błędne.
Podkreślić należy, że strona podniosła zarzut nieustosunkowanie się przez organ do wskazanych w stanie faktycznym, elementów elektrowni wiatrowej, zarówno w rozumieniu ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu powyższe zarzuty są bezpodstawne, bowiem kwestia, jakie elementy składowe elektrowni wiatrowych wchodzą w skład elektrowni wiatrowej nie była przedmiotem wydanej interpretacji. Zaskarżona do Sądu interpretacja nie dotyczyła przedmiotu opodatkowania czy też istnienia obowiązku podatkowego, lecz wyłącznie podstawy opodatkowania. Postawione przez skarżącą Spółkę pytanie miało charakter ogólny, dotyczący wyłącznie sposobu wyliczenia podstawy opodatkowania (czy jest nią wartość rynkowa budowli czy też wartość amortyzacyjna budowli) organ podatkowy nie tylko nie miał obowiązku ale również kompetencji do wypowiadania się, czy przedstawione przez Spółkę we wniosku elementy elektrowni wiatrowych wchodzą w skład przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości a w konsekwencji czy będą podwyższać lub też nie podstawę opodatkowania tymże podatkiem.
W ocenie Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 upol podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z kolei w myśl art. 4 ust. 5 upol, jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 upol jeżeli obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3, powstał w ciągu roku podatkowego - podstawą opodatkowania jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego. W świetle powyższych regulacji nie budzi wątpliwości, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli, jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 upol), chyba że od takiej budowli nie dokonuje się takich odpisów – wówczas ma zastosowanie art. 4 ust. 5 upol, a podstawą opodatkowania jest wartość rynkowa budowli wskazana przez podatnika.
Mają powyższe na uwadze, w ocenie Sądu organ interpretacyjny prawidłowo przyjął, że jeżeli podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych od poszczególnych elementów składających się na elektrownię wiatrową to podstawą opodatkowania będzie wartość początkowa takiej elektrowni - wynikająca z prowadzonej ewidencji środków trwałych. Należy podkreślić, że okoliczność, iż w ewidencji środków trwałych skarżącej Spółki nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotny z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 upol jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które składają się na przedmiot opodatkowania. Przepis art. 4 ust. 3 upol nie wymaga bowiem, aby budowla stanowiąca przedmiot opodatkowania, stanowiła zindywidualizowany, odrębny przedmiot opodatkowania czy też środek trwały. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest bowiem wartość środka trwałego lecz wartość budowli lub jej części w rozumieniu upol, ustalana w oparciu o przepisy o podatkach dochodowym. W związku z tym, w ocenie Sądu, na określenie podstawy opodatkowania nie ma wpływu okoliczność, że w ewidencji środków trwałych podatnicy dokonują odrębnie odpisów amortyzacyjnych dla urządzenia technicznego i odrębnie dla części budowlanych oraz, że dla poszczególnych elementów (np. gondola, wieża) odrębnie ustalono wartość początkową. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu upol. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie podatku od nieruchomości, sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym, za nieistotne należy uznać, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego.
W ocenie Sądu począwszy od 1 stycznia 2017 r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej, jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych w myśl art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. Wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 upol jest właściwa także dla opodatkowania wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy.
Zdaniem Sądu również zarzut naruszenia art. 2a O.p. należało uznać za niezasadny. Sąd nie twierdzi, że analizowana kwestia, na tle regulacji obowiązującej od 1 stycznia 2017 r., nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, jednakże nie oznacza to, że przy zastosowaniu standardowych metod wykładni wątpliwości tych nie można usunąć. Nie budzi wątpliwości, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowej, jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych (art. 4 ust. 1 pkt 3 upol). Jedynie w sytuacji nie dokonywania takich odpisów może mieć zastosowanie art. 4 ust. 5 upol. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w opisanym przez skarżącą Spółkę stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, dlatego też organ prawidłowo przyjął, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 upol. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.