I SA/OL 228/22

I SA/Ol 228/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-08-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy
Anna Janowska
Katarzyna Górska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1456/22 - Wyrok NSA z 2023-08-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1-3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 31 stycznia 2022 r. nr Rep. 2547/PO/21 w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarga L Spółki z o.o. (dalej: "Spółka", "strona" lub "skarżąca") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium" lub "SKO") utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Morąga (dalej: "organ I Instancji") z 8 października 2021 r. nr FB.3120.7.12.2021.EZ, określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie 9.706 zł.
Z akt sprawy wynika, że Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2021 r., w której wykazała do opodatkowania 752 m2 gruntów pozostałych oraz 337,10 m2 budynków pozostałych.
W opisanej na wstępie decyzji z 8 października 2021 r. organ I instancji, dokonując wyliczenia podstawy opodatkowania uwzględnił jednak: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni 752 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej od powierzchni 337,10 m² oraz budowle lub ich części od wartości budowli. Ocenił bowiem, że zgodnie z art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.); dalej: "u.p.o.l.", grunty, budynki i budowle należące do Spółki podlegają opodatkowaniu stawkami najwyższymi, nie zaś stawkami od gruntów i budynków pozostałych.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka powołała się na wyrok TK z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, w którym uznano, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP. Wskazała, że nie prowadzi na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, nieruchomość ta nie jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, a Spółka obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, zaś budynek nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej. Wniosła zatem o zmianę decyzji organu I instancji i określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości zgodnie z deklaracją, z pominięciem stawek dla gruntów lub budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zaś w uzasadnieniu przyjęło, że powołany przez Spółkę wyrok Trybunału dotyczy w swej istocie przedsiębiorców, będących osobami fizycznymi. Zauważyło, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest osobą prawną, a majątek nabyty przez taką spółkę jest majątkiem spółki. SKO wskazało, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest osobą prawną posiadającą majątek, nie występującą w dwojakim charakterze, zaś majątek spółki jest wyłącznie majątkiem przedsiębiorcy. W tym kontekście organ odwoławczy uznał, że nie może zdarzyć się tak, aby część majątku przedsiębiorcy stanowiła jego majątek osobisty niewykorzystywany i niemogący być potencjalnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Dodał też, że organy podatkowe nie posiadają kompetencji do oceny działalności spółki handlowej w kontekście art. 151 – art. 300 Kodeksu spółek handlowych, zaś o zakresie prowadzonej działalności gospodarczej decyduje sama spółka, co dotyczy także wykorzystywania bądź czasowego niewykorzystywania nieruchomości (składników majątkowych ujętych w prowadzonej ewidencji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych). Kolegium wywiodło, że spółka suwerennie decyduje o zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a w tym o wykorzystywaniu bądź czasowym niewykorzystywaniu nieruchomości.
Kolegium podkreśliło, że zakres działalności L Spółki z o.o. wynika z Krajowego Rejestru Sądowego i jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy u.p.o.l., nie jest zaś działalnością "wyłączoną" z zakresu działalności gospodarczej przez art. 1a ust. 2 tej ustawy. SKO dodało, że zły stan techniczny budynku, jeżeli nie pozwala obecnie na prowadzenie w nim działalności gospodarczej, to nie wyklucza potencjalnego jego wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej po przeprowadzeniu niezbędnego remontu.
Zdaniem SKO zakres działalności odwołującej się Spółki wynika z Krajowego Rejestru Sądowego i jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a nie jest działalnością wyłączoną z zakresu działalności gospodarczej przez art. 1a ust. 2 pkt 1-3 ustawy. SKO wskazało, że wszystkie przedmioty opodatkowania są w posiadaniu przedsiębiorcy - Spółki, która jest ich właścicielem. Z zakresu działalności Spółki wynika, że jej przedmiotem jest wyłącznie działalność gospodarcza.
Kolegium podkreśliło, że nieruchomości stanowiące własność Spółki (przedsiębiorcy) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., również w kontekście wyroku TK z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19.
W skardze na powyższą decyzję zarzucono naruszenie:
1. art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw wydania decyzji, faktycznego braku wykorzystania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą;
2. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) i e) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w zw. z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą, w rezultacie mogący być przedsiębiorcą, decyduje o podwyższonej stawce podatku, a nie sposób wykorzystywania nieruchomości i faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej;
3. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej (dalej: :Op") poprzez zaniechanie obowiązku ustalenia przez organ podatkowy stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym, nieustalenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czego efektem był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na błędnym założeniu, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z działalnością skarżącej.
Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca oceniła, że opisany w wyroku TK z 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 porusza problem związku czy też jego braku z prowadzeniem działalności gospodarczej na nieruchomościach będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność oraz dotyczy nie tylko osób fizycznych, ale także osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych. Uznała, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Wywiodła, że w ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być takie okoliczności jak: wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. Podkreśliła, że w każdym przypadku ustalenie związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu, który prowadzi także inny rodzaj działalności, nie może ograniczać się tylko do wykazania posiadania tych nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Spor dotyczy zastosowania podwyższonej stawki podatku do opodatkowania należących do skarżącej budynków i gruntów, zdaniem organu związanych z działalnością gospodarczą skarżącej.
Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie ocenie podlega, czy należące do skarżącej grunty, budynki oraz budowle słusznie zostały uznane przez organy podatkowe za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadziło do ich opodatkowania zgodnie z przytoczonym przepisem.
Ze stanu faktycznego wynika, że skarżąca posiada opisane na stronie trzeciej zaskarżonej decyzji budynki wraz z gruntem oraz budowle. Ocena zasadności uznania spornych gruntów i obiektów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w którym przyjęto, że przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Z pkt 4 art. 1 ww. artykułu wynika zaś, że przez działalność gospodarczą należy rozumieć działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).
W ocenie Sądu przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prawidłowo został zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania, że okoliczność posiadania przez przedsiębiorcę gruntów (wchodzących w skład przedsiębiorstwa) skutkuje ich opodatkowaniem według podwyższonej stawki podatku, przewidzianej dla działalności gospodarczej. Wskazuje na to już literalna treść omawianego przepisu, nie wymagająca badania, w jaki sposób grunty są wykorzystywane, tj. ustalenia w realiach konkretnej sprawy, czy służą do prowadzenia działalności gospodarczej, z jednym zastrzeżeniem, dotyczącym statusu podmiotu będącego podatnikiem. W wyrokach Trybunału Konstytucyjnego SK 13/15 z 12 grudnia 2017 r. (LEX nr 2406907) i SK 39/19 z 24 lutego 2021 r. (LEX nr 3123302) odniesiono się do sytuacji, w których podatnik występuje w obrocie prawnym nie tylko jako przedsiębiorca, posiadający majątek firmowy, służący prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz ponadto występuje w tym obrocie także w innych rolach i w związku z tym dysponuje także majątkiem prywatnym. Tego rodzaju sytuacje mogą dotyczyć, przykładowo, osoby fizycznej, a także osób prawnych, takich jak stowarzyszenie lub fundacja, różnego rodzaju agencje, które oprócz majątku służącego wykonywaniu działalności gospodarczej mogą posiadać także majątek niezwiązany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec takich właśnie podmiotów zakwestionowana została w wyrokach TK konstytucyjność przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., z którego wynika, że samo posiadanie gruntu przesądza o jego związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem w przypadkach, w których oprócz działalności gospodarczej podatnik przejawia inne rodzaje aktywności, należy odejść od literalnej interpretacji omawianego przepisu, wymagającej jedynie ustalenia faktu posiadania przez podatnika gruntów, ale także należy badać ich związek z prowadzoną działalnością. Można więc przyjąć, że dla prawidłowej interpretacji przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. decydujące jest ustalenie statusu podmiotu uznanego za podatnika podatku od nieruchomości, tj. czy podatnik występuje w obrocie prawnym tylko jako przedsiębiorca, czy też uczestniczy w nim także w innych rolach. Słusznie zauważył NSA w wyroku z 15 grudnia 2021 r. III FSK 4061/21(Baza CBOSA), powołując się na ww. wyroki TK, że "posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nie może stanowić jedynego kryterium, decydującego o możliwości uwzględnienia stawki opodatkowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b u.p.o.l.", a następnie, kierując się treścią użytych w ustawie u.p.o.l. pojęć: związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej oraz: wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, wywiódł, mając na względzie definicje działalności gospodarczej zawarte w ustawach o swobodzie działalności gospodarczej oraz o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: "ustawa u.p.d.o.f.") - że przez działalność gospodarczą należy rozumieć "działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 u.d.p.o.f." Ponadto NSA stwierdził, że zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicję gruntów oraz budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą należy rozumieć jako dążenie ustawodawcy do ograniczenia kumulacji przez przedsiębiorców nieruchomości zbędnych do realizacji ich zadań. Zauważył przy tym, że "jeżeli podmiot wykonujący wyłącznie działalność gospodarczą nieruchomością taką dysponuje, jest ona obarczona stawką podatku, właściwą dla nieruchomości gospodarczo wykorzystywanej", zaś w realiach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy uznał, że "w przypadku podmiotów, których jedyną formę aktywności stanowi prowadzenie działalności gospodarczej (wskazuje na to np. przedmiot przedsiębiorstwa wyszczególniony w dziale 3 rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego), dla zastosowania najwyższej stawki opodatkowania wystarczy co do zasady samo posiadanie nieruchomości, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest w danym okresie faktycznie wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej". NSA zwrócił także uwagę na to, że "okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą. W odniesieniu do takich nieruchomości (gruntów, budynków, budowli służących innym celom niż gospodarcze, jeżeli takowe są wykonywane przez podatnika) sytuacja prawnopodatkowa podatnika - przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą", co prowadzi do wniosku, że tego rodzaju nieruchomości nie powinny podlegać opodatkowaniu najwyższa stawką.
Taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca jest bowiem spółką prawa handlowego, a więc podmiotem gospodarczym, przedsiębiorcą, wobec czego należące do niej sporne grunty, budynki i budowle, podobnie jak inne składniki jej majątku, wchodzą w skład prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) Kc (przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej). W toku postępowania podatkowego skarżąca nie przedstawiła dowodów bądź argumentów wskazujących na to, aby jakakolwiek część jej aktywności wykraczała poza prowadzenie działalności gospodarczej. Argumentacja skarżącej opiera się jedynie na twierdzeniu (nie kwestionowanym przez SKO), że obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uzyskuje dochodów i w związku z tym przedmiotów opodatkowania nie wykorzystuje. Nie bierze przy tym pod uwagę skarżąca, że już sam fakt posiadania statusu przedsiębiorcy (spółki kapitałowej) oznacza, że cały posiadany przez niego majątek jest majątkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy to faktycznie, czy jedynie potencjalnie. Skarżąca twierdzi, że obecnie działalności nie prowadzi, zatem omawiane nieruchomości należy uznać za potencjalnie możliwe do wykorzystania, co zdaniem Sądu wystarcza do uznania, że występuje związek pomiędzy posiadaniem nieruchomości a prowadzeniem działalności gospodarczej. O tym, że nieruchomość może być wykorzystywana w działalności gospodarczej jedynie potencjalnie, pisze zresztą sama skarżąca na stronie trzeciej skargi, w nawiązaniu do wyroku TK SK 39/19.
Za niezasadne uznał Sąd zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.): art. 122 (zasada prawdy obiektywnej) w zw. z art. 187 § 1 (zasada oficjalności) i art. 191 (zasada swobodnej oceny dowodów). W ocenie Sądu nie doszło do zarzucanego zaniechania obowiązku ustalenia stanu faktycznego czy nieustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie było błędem przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że grunty, budynki i budowle należące do skarżącej związane są z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Ocena prawna dokonana w zaskarżonej decyzji przeprowadzona została w sposób niewadliwy i pozostaje w zgodności z przepisami prawa materialnego zastosowanymi w sprawie. Ocena ta oparta została na uznaniu, że skarżąca nie prowadzi innej działalności niż działalność gospodarcza, z uwagi na to, że jest spółką prawa handlowego. Zatem bez znaczenia dla sprawy pozostaje powoływana przez skarżącą okoliczność nieprowadzenia obecnie działalności gospodarczej i nieuzyskiwania dochodów z tego tytułu. Istotne jest bowiem, że skarżąca – spółka kapitałowa została utworzona w celu prowadzenia działalności gospodarczej, zatem skarżąca może ją podjąć z wykorzystaniem posiadanych nieruchomości po ich wyremontowaniu, jak słusznie zauważyło SKO. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy podatkowe nie miały obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego co do sposobu wykorzystania spornych nieruchomości. Dodać można, że podatek od nieruchomości nie jest podatkiem należnym od osiąganego dochodu, lecz jest podatkiem majątkowym, związanym z posiadaniem nieruchomości.
Podnoszona przez skarżącą okoliczność złego stanu budynków i budowli nie należy do ustawowych przesłanek uznania ich za niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku złego stanu technicznego obiektów uważa się je za niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., jeżeli w odniesieniu do nich została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88), na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Skarżąca takiej decyzji w postępowaniu podatkowym nie przedłożyła.
Z uwagi na to, że skarżąca występuje w obrocie prawnym wyłącznie jako przedsiębiorca, cały jej majątek jest majątkiem przedsiębiorcy (skarżąca nie posiada innego majątku). Wszystkie składniki majątku skarżącej służą prowadzonej działalności gospodarczej. Są więc związane z jej prowadzeniem w znaczeniu przyjętym w przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dlatego sporne grunty, budynki i budowle, nawet jeżeli obecnie nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, to stanowią składnik majątku przedsiębiorstwa skarżącej i nawet jeżeli obecnie nie są, to mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie potwierdziła naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l., wprawdzie nie powołanego w podstawach skargi, lecz będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji.
Ponadto nie stwierdził Sąd naruszenia przepisów materialnych wskazanych w skardze, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) i e) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l w zw. z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Wbrew zarzutom skargi z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ uznał, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podmiot mogący prowadzić działalność gospodarczą, w rezultacie mogący być przedsiębiorcą, decyduje o podwyższonej stawce podatku. Bowiem organ nie uznał, że skarżąca może być przedsiębiorcą, lecz uznał, że skarżąca jest przedsiębiorcą, co wynika posiadania statusu spółki kapitałowej. Wobec tego nie było konieczności ustalania, czy skarżącą w okresie objętym decyzją faktycznie prowadziła działalność gospodarczą. Okoliczności sprawy przeczą zatem twierdzeniom skarżącej, jakoby Kolegium wadliwie uznało, że grunty, budynki i budowle objęte decyzja podlegają opodatkowaniu jak dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą.
Odnośnie zaś do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 Kpa zwrócić należy uwagę skarżącej, że przepisy Kpa nie miały zastosowania w sprawie, która była rozstrzygana przez organy na podstawie regulacji zawartych w Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak Sąd nie dopatrzył się podnoszonego w ramach tego zarzutu naruszenia polegającego na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw wydania decyzji bądź faktycznego braku wykorzystania nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Faktyczny brak wykorzystania nie był kwestionowany w postępowaniu podatkowym, niemniej jednak podstawą uznania gruntów, budynków i budowli za podlegające opodatkowaniu było stwierdzenie możliwości potencjalnego wykorzystania gruntów, budowli i budynków do prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej.
Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.).