I SA/Ol 20/25

I SA/Ol 20/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Andrzej Brzuzy
Jolanta Strumiłło /przewodniczący/
Katarzyna Górska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2647
art. 26h
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy, sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Monika Rząp, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi J. F., A. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 12 listopada 2024 r., nr 2801-IOD.4102.42.2024 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2023 rok oddala skargę
Uzasadnienie
Skarga J.F. i A.F. (dalej: "podatnicy", "strony" lub "skarżący") dotyczy decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: "NUS", "organ I instancji") z 13 sierpnia 2024 r. nr 2804-SPO.4102.89.2024 w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2023 r. w wysokości 41.933 zł.
Z akt sprawy wynika, że w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2023 r. podatnicy odliczyli łącznie kwotę 51.361,46 zł z tytułu realizacji przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, przy czym A.F. jako podatnik zadeklarował odliczenie w wysokości 6.422,99 zł, zaś J.F. jako małżonka wykazała odliczenie w kwocie 44.938,47 zł. Jednocześnie zadeklarowali podatek należny w wysokości 25.498 zł oraz nadpłatę w wysokości 42.635 zł.
W decyzji z 13 sierpnia 2024 r. NUS ocenił, że stronom nie przysługuje prawo do skorzystania z tzw. ulgi termomodernizacyjnej w 2023 r. Podniósł bowiem, że zgodnie z art. 26h ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2023 r. - t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.") odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki. Wskazał, że strony wydatkowały kwotę 61.912,26 zł na zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej w 2022 r. (vide: faktura VAT z 28 października 2022 r. nr [...]). W odniesieniu natomiast do kwoty 6.422,99 zł wydatkowanej na zakup i montaż 2 klimatyzatorów wyposażonych w technologię inwerterowania z funkcją grzewczą (vide: faktura VAT z 30 stycznia 2023 r. nr [...]) NUS stwierdził, że jak wynika z umowy sprzedaży z 30 września 2016 r. (akt notarialny Rep. A [...]), a także zaświadczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z 3 sierpnia 2023 r. nr PINB.7353-1-122/2023, właścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr [...], w m. T., gmina L. jest wyłącznie J.F. Wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta do majątku osobistego podatniczki jeszcze przed powstaniem wspólności majątkowej poprzez zawarcie związku małżeńskiego z A.F.. NUS założył przy tym, że budynek trwale związany z gruntem jako część składowa gruntu nie może być przedmiotem odrębnej własności. Tym samym w ocenie organu I instancji odliczenie w zeznaniu PIT-37 za 2023 r. ww. wydatku było nieuprawnione, gdyż zostało zadeklarowane przez A.F., który nie jest właścicielem, bądź też współwłaścicielem ww. budynku. Z kolei fakt, że zapłaty za zakup i montaż przedmiotowych klimatyzatorów dokonała J.F. nie zmienia osoby nabywcy wskazanego na fakturze z 30 stycznia 2023 r. nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania DIAS wydał zaskarżoną decyzję, w której wskazał, na zastosowanie w tej sprawie przepisów art. 26h u.p.d.o.f. i art. 3 pkt 2a i 6 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; dalej: "P.b."). Podał, że katalog wydatków podlegających odliczeniu znajduje się w załączniku do rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 273; dalej: "rozp.MIiR"). DIAS ocenił, że preferencja podatkowa dotyczy wydatków na materiały i urządzenia ściśle związane z termomodernizacją istniejącego budynku, poniesionych na jego docieplenie i modernizację systemu grzewczego. Zauważył, że w art. 26h ust. 6 u.p.d.o.f. ustawodawca nie wiąże momentu odliczenia wydatków z momentem zakończenia przedsięwzięcia tylko z momentem poniesienia wydatku. Ocenił zatem, że skoro wydatek w kwocie 61.912,26 zł. z tytułu nabycia i montażu instalacji fotowoltaicznej został poniesiony w 2022 r. to jego odliczenia J.F. mogła dokonać w zeznaniu podatkowym składanym za 2022 r. Stwierdził przy tym, że bez wpływu na wynik sprawy pozostają argumenty stron dotyczące uzyskania od pracowników urzędu skarbowego informacji o zmianie sposobu wykładni norm regulujących tzw. ulgę termomodernizacyjną, umożliwiającej skorzystanie z preferencji podatkowej w rozliczeniu za 2023 r. poprzez odliczenie wydatków poniesionych w 2022 r. Dodał, że kwestia zastosowania tej ulgi w związku z zakupem udokumentowanym fakturą VAT z 28 października 2022 r. nr [...] stanowiła przedmiot rozpoznania organów podatkowych w odrębnym postępowaniu dotyczącym określenia podatnikom wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r.
Natomiast brak możliwości zastosowania przedmiotowej ulgi wobec wydatków na zakup i montaż klimatyzatorów (udokumentowanych fakturą VAT z 30 stycznia 2023 r. nr [...] wystawioną na rzecz A.F.) motywowany jest zdaniem DIAS trzema przyczynami określonymi w regulacjach art. 26h ust. 1 i ust. 10 u.p.d.o.f., a także przepisach rozp.MIiR. DIAS wywiódł bowiem, że w świetle art. 31 § 1, art. 33 pkt 1 i art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 46 § 1 i art. 48 Kodeksu cywilnego A.F. nie jest współwłaścicielem budynku skoro ten został wybudowany na nieruchomości stanowiącej majątek osobisty żony podatnika. Ponadto przedmiotowe wydatki nie posiadają charakteru preferencyjnego podatkowo, gdyż jak wynika z pkt 4.3. Objaśnień podatkowych z 30 marca 2023 r. (opublikowanych 31 marca 2023 r. na stronie internetowej Ministerstwa Finansów) wydatki na zakup i montaż klimatyzatora z funkcją grzania nie uprawniają podatnika do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej, gdyż nie zostały wymienione w załączniku do rozp.MIiR. Z kolei stan zaawansowania prac przy budowie budynku na moment zakupu ww. klimatyzatorów odpowiadał definicji legalnej budowy (art. 3 pkt 6 P.b.), nie zaś budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art. 5a pkt 18b u.p.d.o.f. w zw. z art. 3 pkt 2a P.b.). Tymczasem jak podkreślił DIAS w świetle art. 26h u.p.d.o.f. w zw. z art. 3 pkt 2a P.b. i art. 5a pkt 18c u.p.d.o.f. w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy z 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 2496; dalej: "u.w.t.r.") realizacja przedsięwzięcia termomodernizacyjnego możliwa jest wyłącznie w już istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Zdaniem DIAS modernizować można coś co już istnieje, a więc istniejący budynek mieszkalny, a nie budynek nowobudowany, a z takim budynkiem mieliśmy do czynienia w dacie wystawienia faktury VAT na zakup i montaż klimatyzatorów.
W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Oceniono, że w tej sprawie spełnione zostały przesłanki do skorzystania z ulgi podatkowej związanej z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego określone w art. 26h oraz w art. 5a pkt 18b u.p.d.o.f. Podano, że dokumentacja zdjęciowa sporządzona podczas oględzin nieruchomości 17 maja 2023 r. potwierdza, że budynek był gotowy do zamieszkania. Nie było jedynie formalnego odbioru przez organ nadzoru budowlanego ze względu nie niewywiązanie się z umowy przez [...]. Wyjaśniono, że wydatek na instalację fotowoltaiczną poniesiony w 2022 r. został intencjonalnie uwzględniony w zeznaniu podatkowym za 2023 r. aby dać organom podatkowym możliwość naprawienia błędu popełnionego w ubiegłym roku. Dodano, że 15 czerwca 2023 r. skarżący otrzymali z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej dofinansowanie do termomodernizacji budynku na podstawie przedstawionego wniosku oraz dokumentacji. Zauważono, że organy podatkowe nie przedstawiły wyjaśnienia dlaczego ich stanowisko w sprawie termomodernizacji budynku nie jest spójne z tym przedstawionym przez organ udzielający dofinansowania na ten cel.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Spór w sprawie dotyczy prawa do skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej w 2023 r. w odniesieniu do wydatków na termomodernizację poniesionych w 2022 r. oraz do wydatków poniesionych w 2023 r. przez podatnika niebędącego właścicielem/współwłaścicielem budynku mieszkalnego.
Materialnoprawny zakres sprawy wyznaczał art. 26h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2023 r.
I tak, zgodnie z ust. 1 tego artykułu, podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma prawo odliczyć od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2, wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi, związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku, określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, które zostanie zakończone w okresie 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek, przy czym, jak wynika z ust. 2, obowiązuje limit odliczenia, wynoszący 53 000 zł. W art. 26h ust. 3 u.p.d.o.f. zastrzeżono, że wysokość wydatków ustala się na podstawie faktur wystawionych przez podatnika podatku od towarów i usług niekorzystającego ze zwolnienia od tego podatku. Dla rozpoznawanej sprawy istotne jest, że zgodnie z ust. 6 art. 26h u.p.d.o.f. odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, zaś gdyby kwota odliczenia nie znajdowała pokrycia w rocznym dochodzie podatnika, wówczas podlega ona odliczeniu w kolejnych latach, nie dłużej jednak niż przez 6 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek (ust. 7). W razie otrzymania przez podatnika zwrotu odliczonych wydatków bądź w razie niezrealizowania przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w terminie, podatnik ma obowiązek doliczenia kwot poprzednio odliczonych - do dochodu za rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot lub w którym upłynął termin (ust. 8 i 9 art. 26h u.p.d.o.f.).
W ust. 10 art. 26h u.p.d.o.f. zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do określenia w drodze rozporządzenia wykaz rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych (...). Na tej podstawie wydane zostało rozporządzenie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 21 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 273).
W słowniczku zawartym w art. 5a u.p.d.o.f. w pkt 18a, 18b i 18c przyjęto, że przez ustawę o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków należy rozumieć ustawę z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456); przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy budynek mieszkalny jednorodzinny w rozumieniu art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), zaś przez przedsięwzięcie termomodernizacyjne należy rozumieć przedsięwzięcie termomodernizacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Ta z kolei ustawa w art. 2 pkt 2 rozróżnia przedsięwzięcia termomodernizacyjne w zależności od ich przedmiotu, jakim jest:
a) ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczaną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej oraz ogrzewania do budynków mieszkalnych, budynków zbiorowego zamieszkania oraz budynków stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego służących do wykonywania przez nie zadań publicznych,
b) ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie strat energii pierwotnej w lokalnych sieciach ciepłowniczych oraz zasilających je lokalnych źródłach ciepła, jeżeli budynki wymienione w lit. a, do których dostarczana jest z tych sieci energia, spełniają wymagania w zakresie oszczędności energii, określone w przepisach prawa budowlanego, lub zostały podjęte działania mające na celu zmniejszenie zużycia energii dostarczanej do tych budynków,
c) wykonanie przyłącza technicznego do scentralizowanego źródła ciepła, w związku z likwidacją lokalnego źródła ciepła, w wyniku czego następuje zmniejszenie kosztów pozyskania ciepła dostarczanego do budynków wymienionych w lit. a,
d) całkowita lub częściowa zamiana źródeł energii na źródła odnawialne lub zastosowanie wysokosprawnej kogeneracji.
Zaś budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w myśl art. 3 ust. 2a P.b. jest budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, reguluje art. 54 ust. 1 P.b., zgodnie z którym do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagana jest decyzja o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenie budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.
Podkreślić należy, że analizowany przepis art. 26h u.p.d.o.f. dotyczy ulgi podatkowej, a więc jego wykładnia nie może mieć charakteru rozszerzającego. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku 7 sędziów NSA z 4 grudnia 2012 r., II FPS 3/12 (Baza CBOSA), zgodnie z którym "odstąpienie w procesie interpretacji przepisów dotyczących ulg podatkowych od leksykalnego rozumienia poszczególnych zwrotów legislacyjnych, może mieć miejsce dopiero wówczas, gdy przemawiają za tym ważne powody, a zwłaszcza:
- konieczność respektowania podstawowych zasad konstytucyjnych, w tym zawierających gwarancje zaspokojenia określonych praw podmiotowych adresatom norm ustawowych;
- uwzględnienie istotnych zmian stosunków gospodarczych, jakie wystąpiły po wejściu w życie interpretowanych przepisów;
- potrzeba eliminacji sprzeczności treści analizowanego przepisu z innymi unormowaniami tej samej rangi, regulującymi te same kwestie i odnoszącymi się do tej samej grupy adresatów;
- potrzeba zapewnienia zgodności norm prawa polskiego z prawem unijnym (lub szerzej międzynarodowym), a także norm hierarchicznie niższych z normami hierarchicznie wyższymi;
- brak możliwości wyjaśnienia treści normy prawnej przy zastosowaniu wykładni językowej lub sytuacja, kiedy wykładnia ta prowadzi do niejednoznacznych rezultatów, niedających się pogodzić z założeniem racjonalności ustawodawcy;
- konieczność uwzględnienia kontekstu określonej wypowiedzi normatywnej, jej związków z innymi elementami regulacji prawnej (wykładnia systemowa)."
W ocenie Sądu w świetle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy decydujące znaczenie dla oceny prawa do ulgi na zakup i montaż paneli ma treść art. 26h ust. 3 i 6 u.p.d.o.f., z których wynika, że odliczenie wydatków następuje na podstawie faktur oraz że odliczenie następuje w zeznaniu podatkowym składanym za ten rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki. Zaś dla oceny prawa do ulgi na zakup i montaż klimatyzatorów przesądzający jest ust. 1 art. 26h u.p.d.o.f., ograniczający krąg adresatów ulgi do właścicieli i współwłaścicieli budynku.
Wydatek na zakup i montaż paneli bezspornie poniesiony został przez skarżącą w 2022 r., na co wskazuje faktura z 28 października 2022 r. nr [...], w której ustalono płatność przelewem do 4 listopada 2022 r. tj. w terminie 7 dni. I chociaż wydatek ten mieści się zakresowo w wykazie zawartym w załączniku do rozp.MIiR, to jednak powinien zostać odliczony w 2022 r., ewentualnie, gdyby wydatek nie miał pokrycia w rocznym dochodzie skarżącej za ten rok, odliczenie mogłoby być kontynuowane w kolejnych latach. Zaś odliczenie tego wydatku od podstawy obliczenia podatku w zeznaniu za 2023 r. jest, w świetle art. 26h ust. 6 u.p.d.o.f., niedopuszczalne. Zatem już z tego powodu skarga w części dotyczącej tego odliczenia (w kwocie 44.983,47 zł na zakup i montaż instalacji fotowoltaicznej) nie mogła okazać się zasadna. Z tego powodu bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność momentu zakończenia budowy budynku, w którym instalacja fotowoltaiczna została zamontowana. Kwestia terminu zakończenia budowy była zaś istotna w sprawie zakończonej ostateczną decyzją DIAS z dnia 28 czerwca 2023 r. nr 2804-SPO.4102.99.2023, w której określono zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r., tj. okres, w którym poniesiony został wydatek upoważniający do ulgi termomodernizacyjnej. Z decyzji tej wynika, że organ odmówił skarżącym prawa do ulgi termomodernizacyjnej powołując się na niezakończenie budowy przed końcem roku, w którym poniesiono wydatek, wskazując, że omawiana ulga powinna wiązać się z ulepszeniem budynku wybudowanego, nie przysługuje zaś w związku z wydatkami w trakcie budowy. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta jest ostateczna i nie została skutecznie zaskarżona do Sądu. Z kolei w sprawie obecnie procedowanej, dotyczącej roku 2023 r. data ukończenia budowy straciła na znaczeniu, z uwagi na niespełnienie przez skarżącą wymogu poniesienia wydatku w roku, za który złożono zeznanie.
Także w odniesieniu do wydatków poniesionych przez skarżącego w 2023 r. w kwocie 6.422,99 zł na zakup i montaż klimatyzatorów (faktura z 30 stycznia 2023 r. nr [...]) Sąd podziela stanowisko organów podatkowych co do braku podstaw do odliczenia. W ocenie Sądu główną przyczyną braku tego uprawnienia jest bezsporna okoliczność nieposiadania przez A.F. tytułu własności lub współwłasności budynku. Zatem, nawet gdyby w chwili poniesienia tego wydatku zakończona była budowa budynku oraz gdyby wydatek mieścił się w wykazie zawartym w załączniku do rozp.MIiR, to i tak nie przysługiwałoby omawiane prawo do odliczenia.
Podnoszone w skardze okoliczności dotyczące rozmowy telefonicznej z pracownikami NUS pozostają bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Sąd nie ma możliwości ustalenia treści tej rozmowy, zaś brak prawa do odliczenia omawianych wydatków wynika z faktów ustalonych w postępowaniu podatkowym oraz z treści art. 26h ust. 1 i ust. 6 u.p.d.o.f.
Również podnoszone w skardze okoliczności dotyczące oględzin budynku pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Jak bowiem już bowiem wyjaśniono, moment poniesienia wydatku na zakup i montaż paneli fotowoltaicznych oraz brak tytułu własności budynku w przypadku klimatyzatorów wykluczyły prawo do ulgi. Oględziny zostały przeprowadzone w 2023 r. w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji za 2022 r. w celu ustalenia, czy zakończona została budowa. W ich trakcie stwierdzono brak formalnego zakończenia budowy, wynikający z opóźnienia dostawcy energii elektrycznej. Z wyżej podanych przyczyn (niezgodność momentu dokonania wydatku i brak tytułu własności) dowód z oględzin nie miał wpływu na treść zaskarżonej decyzji.
Na uznanie nie zasługuje też zarzut rozbieżności co do uznania wydatków na zakup i montaż fotowoltaiki za przedsięwzięcie termomodernizacyjne przez organ podatkowy oraz NFOŚIGW. W uzasadnieniu wyroku przytoczono przepisy podatkowe, prawidłowo zastosowane przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skargi, skarżącym nie przysługiwały odliczenia zakwestionowane przez organy podatkowe.
Końcowo należy wskazać, że Sąd zobowiązany był do przeprowadzenia w tej sprawie kontroli legalności decyzji organów podatkowych, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w takich granicach Sąd nie stwierdził jednak naruszenia prawa, które w świetle art. 145 § 1 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) uzasadniałoby uwzględnienie skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Dlatego też na podstawie art. 151 tej ustawy skarga została oddalona.