I SA/Ol 116/08

I SA/Ol 116/08 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2008-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Renata Kantecka
Tadeusz Piskozub /sprawozdawca/
Wiesława Pierechod /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 940/08 - Wyrok NSA z 2010-01-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 1972 nr 300 poz 191 art. 3, art.11 oraz Protokół  Nr 3 do Umowy - art. 2, art.4, art. 33
Umowa zawarta pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art.29, art.31, art.33
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art.181 a
Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 121, 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Asesor WSA Renata Kantecka, Protokolant Dariusz Idzikowski, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi M. Cz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, wymiaru należności celnych i podatkowych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania M. C., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w części dotyczącej wartości pozycji, wartości statystycznej, podstawy wymiaru i kwoty cła, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje:
W dniu 20.10.2004r. podatnik prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A, zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu wg JDA SAD "[...]" używany samochód osobowy marki Seat "[...]", rok produkcji 1994. Do zgłoszenia załączył dokument transakcyjny z dnia 12.10.2004r. Sprzedającym była firma B, Szwajcaria. W dniu zgłoszenia deklarujący zastosował do przedmiotowego pojazdu stawkę celną obniżoną, deklarując Szwajcarię jako kraj pochodzenia.
Pismem z dnia 22.11.2005r. Naczelnik Urzędu Celnego wnioskował o weryfikację deklaracji o pochodzeniu oraz wiarygodności dokumentu sprzedaży pojazdu. W uzasadnieniu wniosku wskazał na niską wartość samochodu oraz nieprawidłowości w treści deklaracji o pochodzeniu. Weryfikację przeprowadzono w oparciu o postanowienia Protokołu dodatkowego w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych oraz art. 33 Protokołu 3 do umowy zawartej w dniu 22 lipca 1972r. pomiędzy Konfederacją Szwajcarską a Europejską Wspólnotą Gospodarczą.
Pismem z dnia 23.06.2006r. władze celne Szwajcarii poinformowały, że eksporter wymieniony na dokumencie transakcyjnym z dnia 12.10.2004r. nie był osiągalny na podstawie wskazówek dotyczących jego adresu, a w związku z tym, nie przeprowadzono żadnej weryfikacji. Stąd też, samochód został uznany za pojazd o nieustalonym pochodzeniu, a dowód pochodzenia za nieważny pod względem formalnym.
W oparciu o powyższe informacje, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie weryfikacji zgłoszenia celnego z dnia 20.10.2004r. W toku postępowania z urzędu powołano biegłego rzeczoznawcę, który ustalił w opinii technicznej z dnia 12.04.2007r. wartość rynkową pojazdu w wysokości 6.600,00zł.
Decyzją z dnia "[...]"Naczelnik Urzędu Celnego zaksięgował retrospektywnie uzupełniającą kwotę długu celnego, określił wysokość zaległości podatkowej w podatku akcyzowym i podatku VAT z tytułu importu oraz wezwał do uiszczenia należnych kwot wraz z odsetkami.
W odwołaniu, podatnik zarzucił decyzji I instancji naruszenie terminu rozpoznania sprawy, bezpodstawne zanegowanie wiarygodności dokumentu handlowego, nieprawidłowe ustalenie wartości w oparciu o metodę określoną w art. 31 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz wadliwe określenie podstawy obliczeń i stawki podatku akcyzowego.
W toku postępowania odwoławczego podatnik wyjaśnił, że samochód nie został poddany jakimkolwiek naprawom i sprzedany w takim stanie, w jakim został wprowadzony na obszar celny Wspólnoty, za kwotę znacznie odbiegającą od notowań rynkowych w tamtym okresie. Opinia biegłego, zdaniem strony nie uwzględniała kosztów naprawy skrzyni biegów i tapicerki. Przedstawiona faktura sprzedaży samochodu na rynku krajowym z dnia 30.12.2004r. opiewa na kwotę 5490,00zł brutto (4500,00 zł netto).
Do akt postępowania włączono pisma szwajcarskiej administracji celnej, które organy celne otrzymały za pośrednictwem Ministerstwa Finansów, przekazującego za granicę wnioski w sprawach weryfikacji wartości celnej i dowodów pochodzenia pojazdów importowanych do Polski ze Szwajcarii po dniu 1.05.2004r. W piśmie z dnia 27.04.2005r. szwajcarskie władze celne wyjaśniły, że eksporterzy byli nieosiągalni, ponieważ nie było możliwości skontaktowania się z nimi pod adresem wskazanym na fakturach. Poinformowały również, że w świetle art. 21 Protokołu 3 eksporter, który sporządza dowody pochodzenia musi być gotowy przedłożyć odpowiednie dokumenty potwierdzające status pochodzenia. Ze względu na fakt, że eksporterzy wskazali na rachunkach niewłaściwe adresy, postanowienia tego artykułu nie są spełnione. Stąd też dowody pochodzenia wystawiono niewłaściwie.
W piśmie z dnia 30.01.2006r. władze celne Szwajcarii dodatkowo wskazały, że jeżeli handlowcy nie istnieją lub nie można ich odnaleźć, to rachunki należy traktować jako fałszywe. Z kolei, w piśmie z dnia 22.09.2006r. szwajcarskie władze celne wyjaśniły, że informację, że jakaś firma jest nie do odnalezienia, należy rozumieć w ten sposób, że ani w zasobach danych, ani pod wymienionymi adresami (np. zapytania u sąsiadów, u wynajmujących), nie uzyskano danych wskazujących, by taka firma kiedykolwiek istniała. Wpis w rejestrze handlowym jest obowiązujący dla firm przekraczających określony poziom obrotu. Stąd nie zawsze można sprawdzić w tym rejestrze dane firmy. Jednak prowadząc postępowania weryfikacyjne, stwierdzono, że osoby, które posługują się fikcyjnymi fakturami i pieczęciami, chętnie wybierają znane giełdy samochodów używanych w miejscowościach R, S. i W. za adres nieistniejącej firmy. Na każdej z tych giełd działają dziesiątki handlarzy (niektórzy bez pomieszczeń biurowych) i odnalezienie firmy jest utrudnione. Część pojazdów z tak wystawionymi fakturami została zakupiona w innych miejscowościach Szwajcarii, u legalnie działających handlarzy.
W dniu 14.01.2008r. strona zeznała, iż do firmy B trafiła chodząc po komisach samochodowych w okolicach Z. Podatnik nie wie kto jest właścicielem komisu, nie pamięta również adresu firmy. Transakcji dokonywała z osobą, która mogła być pracownikiem lub właścicielem. Osoba, która sprzedała samochód, wypełniła również dokument sprzedaży oraz przystawiła pieczęć zawierającą deklarację eksportera. Płatności dokonano gotówką. Strona zeznała, że kwota 350 CHF wymieniona na dowodzie sprzedaży jest całkowitą płatnością za pojazd. Strona nie spotkała się z terminem "rachunki grzecznościowe". W dniu zakupu strona stwierdziła, że samochód ma zniszczoną ponadprzeciętnie tapicerkę, pogryzioną przez psa. Ponadto nadwozie miało uszkodzenia po gradobiciu. Stwierdziła również, że silnik pracuje nierówno, co najprawdopodobniej było spowodowane zużyciem przewodów wysokiego napięcia. Strona nie dokonywała żadnych napraw w pojeździe po zwolnieniu towaru i sprzedała go w dniu 30.12.2004r. w takim stanie w jakim pojazd był dopuszczony do obrotu. W dniu zakupu strona nie wiedziała, że piąty bieg jest uszkodzony.
Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w decyzji z dnia "[...]", stwierdził, iż zasadnie organ I instancji zakwestionował wartość przedmiotowego pojazdu.
Powołując się na postanowienia art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wskazał, iż metoda "wartości transakcyjnej" jest podstawową metodą ustalania wartości celnej towaru i powinna być stosowana we wszystkich przypadkach, w których zastosowanie tej metody jest możliwe. Jednakże w celu uniemożliwienia dokonywania zgłoszeń towarów, których wartość celna nie odzwierciedlałaby faktycznej wartości towaru Komisja (EWG) wprowadziła możliwość odrzucenia tej metody na podstawie art. 181 a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organowi celnemu przysługuje zatem uprawnienie do badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje nie tylko ich autentyczność, czy elementy formalne, ale także wiarygodność podanej w nich ceny transakcyjnej.
Organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie władze celne Szwajcarii jednoznacznie wskazały, że sprzedający B nie był osiągalny pod wskazanym adresem, dlatego też dokumenty handlowe zostały wystawione nieprawidłowo. Zapis "eksporter nie był osiągalny pod wskazanym adresem" jest bowiem jednoznaczny. W pismach znajdujących się w materiale dowodowym sprawy, władze celne szwajcarskie wyjaśniły, że prowadziły poszukiwania firmy wskazanej na rachunku, zarówno w dostępnych bazach, jak również w terenie. Jednak firmy nie udało się odszukać.
Stwierdził przy tym, iż władze celne Szwajcarii podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia okoliczności wystawienia dokumentu handlowego z dnia 12.10.2004r. Na wniosek polskich władz celnych, w sytuacji gdy pojawiły się wątpliwości, jak rozumieć stwierdzenie, że eksporterzy nie są osiągalni pod wskazanym adresem, udzieliły dodatkowych wyjaśnień o podjętych działaniach. Wynik weryfikacji szwajcarskich władz celnych miał znaczenie rozstrzygające dla odrzucenia wartości transakcyjnej.
Powołał się na art. 5 Protokołu dodatkowego w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, zgodnie z którym organy do których kierowany jest wniosek o udzielenie pomocy podejmują konieczne kroki w celu dostarczenia wszystkich dokumentów oraz powiadomienia o wszystkich decyzjach, jak również innych odpowiednich dokumentach, które stanowią część danej procedury. Polskie władze celne nie mają możliwości ingerowania w metody działania szwajcarskiej administracji celnej, nie mają również podstaw prawnych do żądania od szwajcarskich władz celnych przedstawienia szczegółowych wyjaśnień, w jaki sposób władze te ustaliły, że firma nie istnieje. Protokół dodatkowy opiera się na współpracy i wzajemnym zaufaniu zainteresowanych państw.
Organ podkreślił, iż cytowane przez stronę w piśmie z dnia 16.01.2008r. fragmenty wyjaśnień szwajcarskiej administracji celnej, odnoszą się do ogółu spraw prowadzonych na wniosek polskich władz celnych. Jednakże władze Szwajcarii zapewniły, że podjęły wszelkie działania zmierzające do odszukania firmy. Nie tylko sprawdziły dostępne bazy danych, ale również poszukiwały firmy pod adresem wskazanym na dokumencie sprzedaży. Zwrócił również uwagę, że jako adres, eksporter wskazał jedynie nazwę miejscowości z kodem pocztowym oraz numer telefonu. Niekompletne dane adresowe na pewno utrudniły szwajcarskim organom celnym poszukiwania firmy. Strona przyjmując dokument transakcyjny zawierający niekompletne dane eksportera, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, mogła przewidzieć negatywne skutki takiego postępowania dla niej samej.
Organ zauważył, iż sam fakt braku firmy w rejestrze handlowym firm działających na terenie Szwajcarii, dostępnym na stronie www.zetix.admin.ch., nie przesądza o tym czy firma działa legalnie na terenie Szwajcarii, z uwagi na to, że ww. rejestr zawiera informacje o firmach przekraczających pewien poziom obrotu. Szwajcarska administracja celna podkreślała to w swoich wyjaśnieniach, wskazując jednocześnie, że nie były to jedyne działania sprawdzające podejmowane przez nią. Zwrócił przy tym uwagę, że firma B nie występuje również w bazie firm samochodowych działających na terenie S, dostępnej na oficjalnej stronie internetowej miasta, co pośrednio potwierdza wynik sprawdzenia szwajcarskiej administracji celnej.
Podzielił również stanowisko organu I instancji dotyczące wyboru metody zastępczej ustalania wartości celnej przedmiotowego pojazdu w przypadku odrzucenia metody określonej w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC). Uznał, iż trafnie zastosowano metodę "ostatniej szansy" opisaną w art. 31 WKC. Stosownie bowiem do art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalana na podstawie art. 29 i 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r, art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. i przepisów Działu II Rozdziału III Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Jednocześnie, na zastosowanie tej metody nałożono ograniczenia, o których mowa w art. 31 ust. 2, a w szczególności wartość celna nie może być ustalana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie.
Organ podniósł, iż studium 1.1 "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych" Światowej Organizacji Celnej wskazuje na kilka sposobów ustalania wartości celnej używanych pojazdów samochodowych, w tym polegający na zastosowaniu cen pojazdów na rynku kraju importu (pomniejszonych o wszystkie elementy wpływające na wartość pojazdu), jednakże ten sposób nie może być stosowany bezpośrednio w stosunku do samochodów wyprodukowanych w kraju importu (w niniejszej sprawie we Wspólnocie). W takim przypadku, Studium zaleca zastosowanie (w ramach metody "ostatniej szansy") metody wartości transakcyjnej towarów identycznych lub podobnych w oparciu o samochody wyprodukowane w innych krajach (w niniejszej sprawie poza Wspólnotą). Stąd możliwe jest zastosowanie sposobu stanowiącego swego rodzaju mix zalecanych przez WCO sposobów ustalania wartości celnej używanych samochodów, polegający na jednoczesnym zastosowaniu katalogów zawierających ceny samochodów na rynku Wspólnoty i metody wartości transakcyjnej towarów podobnych.
W metodzie tej za punkt wyjścia dla sporządzenia odpowiedniej kalkulacji używanego pojazdu samochodowego wyprodukowanego we Wspólnocie, należy przyjąć katalogową cenę samochodu "podobnego" wyprodukowanego poza Wspólnotą. W takim przypadku należy elastycznie interpretować pojęcie towaru podobnego, na co pozwala metoda "ostatniej szansy", zgodnie z uwagami interpretacyjnymi odnoszącymi się do art. 31 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Model samochodu, w oparciu o który będzie dokonywana wycena musi być w maksymalnie możliwym stopniu podobny do samochodu wycenianego, uwzględniając różnego rodzaju kryteria (rocznik, klasa samochodu, rodzaj i pojemność silnika, wyposażenie itp.). Następnie, należy sporządzić odpowiednią kalkulację, pomniejszając cenę stanowiącą punkt wyjścia o elementy mające wpływ na cenę eksportowanego pojazdu.
Wobec powyższego, organ celny ustalając wartość celną w oparciu o metodę zastępczą, za podstawę przyjął, w oparciu o ocenę techniczną pojazdu dokonaną przez biegłego rzeczoznawcę, cenę na rynku wspólnotowym pojazdu produkowanego poza Wspólnotą, o porównywalnych lub zbliżonych parametrach techniczno - eksploatacyjnych. Wartość bazowa pojazdu porównawczego wyniosła 9200,00zł. Przy ustalaniu wartości rzeczoznawca dokonał korekty wartości ze względu na: wyposażenie dodatkowe, datę pierwszej rejestracji pojazdu, koszt zarejestrowania pojazdu w Polsce, indywidualny import, różnice techniczne (w mocy silnika) pomiędzy samochodem importowanym a samochodem podobnym, przyjętym do ustalania wartości celnej, niższy od średniego przebieg.
Rzeczoznawca uwzględnił również korektę ujemną za pogorszony stan techniczny nadwozia, na podstawie ustaleń z protokołu oględzin pojazdu samochodowego z dnia 20.10.2004r. i załączonego do niego materiału zdjęciowego.
Strona zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym wnosiła o uwzględnienie przy ustalaniu wartości celnej pojazdu metodą zastępczą uszkodzeń tapicerki i uszkodzenia piątego biegu skrzyni biegów. Organ pierwszej instancji odrzucił żądania strony w tym zakresie, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że opinię techniczną sporządzono na podstawie Protokołu oględzin pojazdu z dnia 20.10.2004r., który jako jedyne uszkodzenia pojazdu wskazywał ślady po gradobiciu na nadwoziu.
W postępowaniu odwoławczym strona przedłożyła fakturę sprzedaży
przedmiotowego pojazdu na rynku krajowym za kwotę 5490,00zł brutto. W zeznaniach złożonych w dniu 14.01.2008r. potwierdziła wyjaśnienia składane w pismach z dnia 23.05.2007r., 10.12.2007r. i 18.12.2007r., iż samochód miał uszkodzenia tapicerki spowodowane przez psa oraz uszkodzenia piątego biegu. Uszkodzenia skrzyni biegów strona stwierdziła już w Polsce, być może po dokonaniu odprawy celnej. Strona zeznała również, że silnik pojazdu pracował nierówno.
Analizując zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że dokument sprzedaży z dnia 12.10.2004r. zawiera informację o uszkodzeniu silnika oraz uszkodzeniach po gradobiciu. Wartość z faktury sprzedaży pojazdu na rynku krajowym, pośrednio potwierdza zeznania strony o sprzedaży samochodu z uszkodzeniami, bez wcześniejszych napraw. W tej sytuacji, zasadna była korekta wartości pojazdu z tytułu uszkodzeń o kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy wartością ustaloną przez rzeczoznawcę (bez korekty za pogorszony stan techniczny nadwozia) - 9104,00zł, a kwotą brutto sprzedaży na rynku krajowym - 5490,00zł. Tak obliczona różnica stanowi korektę wartości z tytułu uszkodzeń i wynosi 3614,00zł. Zatem wartość rynkowa pojazdu, po zaokrągleniu do 100zł wyniosła 5500zł.
W celu ustalenia wartości celnej pojazdu, przyjętą wyżej wartość pojazdu pomniejszono o następujące elementy kalkulacyjne: podatek VAT w wysokości 22%: 5500,00zł :1,22 = 4508,20zł, podatek akcyzowy w wysokości 65% dla samochodów osobowych: 4508,20zł : 1,65 = 2732,20zł, cło w wysokości 10%: 2732,20zł : 1,10 = 2483,80zł. Zwyczajową marżę ujęto w opinii rzeczoznawcy jako "import prywatny".
Wartość celna towaru po dokonanej kalkulacji, na bazie franco granica Wspólnoty wyniosła 2484,00zł. Wartość pojazdu, w walucie faktury, po dokonanej kalkulacji i uwzględnieniu kursu waluty z dnia zgłoszenia 1CHF=2,7998 zł wyniosła 887,21CHF.
Organ podniósł przy tym, iż wartość celna ustalana metodą ostatniej szansy, nie może być określana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie, stąd na podstawie art. 31 ust. 2 lit. a WKC, do ustalania wartości celnej pojazdu nie można przyjąć wprost wartości z faktury sprzedaży z dnia 30.12.2004r.
Odnosząc się do zarzutu strony co do możliwości sporządzenia opinii przez biegłego powołanego przez organ pierwszej instancji, Dyrektor Izby Celnej wskazał , iż żaden przepis prawa nie nakłada na organy obowiązku powoływania biegłego sądowego do sporządzenia opinii na podstawie materiału zdjęciowego. Biegły jest certyfikowanym rzeczoznawcą samochodowym, wpisanym na listę Ministra Infrastruktury.
W sprawie obliczenia kwoty długu celnego, organ odwoławczy uznał za zasadne odmowę zastosowania przez organ I instancji stawki celnej preferencyjnej w wysokości 0% oraz obliczenie należności z zastosowaniem stawki celnej erga omnes w wysokości 10%.
Wskazał również na treść art. 33 Protokołu 3 który stanowi, że dodatkowe weryfikacje dowodu pochodzenia są przeprowadzane wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprawdzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów Protokołu. W celu realizacji tych postanowień władze celne kraju importu zwracają deklaracje na fakturze lub fotokopie tych dokumentów władzom celnym kraju eksportu, podając w razie potrzeby przyczyny wnioskowania o weryfikację. Weryfikację przeprowadzają organy celne kraju wywozu. W tym celu mają one prawo zażądać przedstawienia wszelkich dowodów oraz przeprowadzić weryfikację ksiąg rachunkowych eksportera lub innego rodzaju kontrolę, którą uznają za stosowną. Organy celne wnioskujące o weryfikację są informowane o jej wynikach najszybciej jak to możliwe. Wyniki te jasno wskazują, czy dokumenty są autentyczne oraz czy dane produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty, Szwajcarii lub z jednego z krajów wymienionych wart. 3 i 4, oraz czy spełniają one pozostałe wymogi Protokołu.
Organ podniósł, iż na załączonym do zgłoszenia celnego dokumencie transakcyjnym z dnia 12.10.2004r. widnieje deklaracja eksportera o preferencyjnym pochodzeniu samochodu, ale zgodnie z wynikiem weryfikacji przeprowadzonej w oparciu o art. 33 Protokołu 3, eksporter był nieosiągalny pod wskazanym adresem. Zatem władze celne kraju eksportu nie mogły przeprowadzić weryfikacji. W tym stanie faktycznym, dowód pochodzenia uznał za nieważny.
Stosowanie stawek celnych preferencyjnych, określonych w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich dla produktów przywożonych do Wspólnoty ze Szwajcarii, jest możliwe po jednoczesnym spełnieniu wymogów określonych w Protokole 3. Stosownie do postanowień art. 2, art. 4, art. 13 i art. 16 Protokołu 3, muszą być spełnione następujące warunki:
1. towar pochodzi ze Wspólnoty, Szwajcarii lub z jednego z krajów wymienionych w art. 4;
2. pochodzenie towaru zostało udokumentowane prawidłowo sporządzonym świadectwem przewozowym EUR 1, świadectwem przewozowym EUR-MED lub deklaracją na fakturze;
3. towar został bezpośrednio przywieziony do Wspólnoty.
Mając na uwadze ustalenia władz celnych Szwajcarii, organ uznał, iż prawidłowo odmówiono zastosowania stawki celnej preferencyjnej dla przedmiotowego pojazdu.
Odnosząc się z kolei do zarzutu strony dotyczącego doręczenia decyzji po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż stosownie do art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Zgodnie z postanowieniami art. 7 Prawa celnego do obliczania terminów określonych w przepisach wspólnotowego prawa celnego, stosuje się rozporządzenie Nr 1182/71/EWG/EURATOM z dnia 3 czerwca 1971 r. określające zasady mające zastosowanie do okresów, dat i terminów (Dz. Urz. WE L 124 z dnia 8.06.1971r.).
Zgodnie zaś z art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dług celny w przywozie, powstały w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zatem, w niniejszej sprawie dług celny powstał w dniu 20.1 0.2004r.
Na podstawie art. 3 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 1971r., jeżeli okres wyrażony w latach nalicza się od chwili zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności, do okresu nie zalicza się dnia, w którym miało miejsce to wydarzenie lub czynność. Okres wyrażony w latach rozpoczyna się na początku pierwszej godziny pierwszego dnia okresu i wygasa wraz z upływem ostatniej godziny dnia ostatniego roku, który przypada na tę samą datę, co dzień w którym okres się rozpoczyna. Jeżeli ostatni dzień okresu wyrażonego inaczej niż w godzinach jest dniem ustawowo wolnym od pracy, niedzielą lub sobotą, okres wygasa wraz z upływem ostatniej godziny następnego dnia roboczego.
W niniejszej sprawie, trzyletni okres przedawnienia rozpoczyna się na początku pierwszej godziny dnia 21.10.2004r. i kończy się z upływem ostatniej godziny dnia 21.10.2007r. Ponieważ 21.1 0.2007r. to niedziela, to zgodnie z powyższymi zasadami, okres wygasa wraz z upływem ostatniej godziny następnego dnia roboczego, tj. z upływem ostatniej godziny dnia 22.1 0.2007r. W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że powiadomienie strony o wysokości długu celnego w dniu 22.10.2007r. nastąpiło zgodnie z przepisami prawa.
Za nietrafny uznał również zarzut strony dotyczący zastosowania nieprawidłowej stawki podatku akcyzowego, w związku z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Wskazał, iż przepisy art. 23, art. 25 i art. 90 Traktatu WE odnoszą się do zakazu dyskryminowania przez państwo członkowskie towarów przywożonych z innych krajów członkowskich Wspólnoty, zatem dotyczą nabycia wewnątrzwspólnotowego. Zgodnie z art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zmianami) nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z kolei w wyroku z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05 (M. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej ) Trybunał stwierdził, że w świetle art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (TWE), podatkowa dyskryminacja samochodów starszych niż dwuletnie jest sprzeczna z regulacjami Wspólnoty. Przepis ten sprzeciwia się bowiem podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane, starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek.
W przedmiotowej sprawie, obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstał w związku z importem samochodu z kraju trzeciego, niebędącego członkiem Wspólnoty. Wobec powyższego, orzeczenie ETS z dnia 18 stycznia 2007r. nie ma w ocenie organu zastosowania, ponieważ dotyczy równego traktowania w zakresie podatku akcyzowego używanych pojazdów samochodowych nabywanych w innych krajach członkowskich Wspólnoty.
Dyrektor Izby Celnej poinformował również, iż organ pierwszej instancji błędnie pouczył stronę co do okresu naliczania odsetek od zaległości podatkowych oraz odsetek od zaksięgowanej retrospektywnie kwoty długu celnego. Na podstawie art. 53 §1 Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. Na podstawie art. 65 ust. 5 i 6 Prawa celnego, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, odsetki pobiera się od dnia powstania długu celnego od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną, według zasad i w wysokości określonej w przepisach odrębnych, dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Zgodnie z postanowieniami art. 54 §1 pkt 7 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte dnia 12.03.2007r., a decyzja doręczona dnia 22.10.2007r. W tej sytuacji, odsetki od zaległości podatkowych, są należne za okres od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (tj. dnia 31.10.2004r.) do dnia zapłaty, z wyłączeniem okresu od dnia 12.03.2007r. do dnia 22.10.2007r. Natomiast odsetki od kwoty cła zaksięgowanego retrospektywnie w zaskarżonej decyzji, są należne od dnia powstania długu celnego (tj. dnia 20.10.2004r.) do dnia zapłaty, z wyłączeniem okresu od dnia 12.03.2007r. do dnia 22.10.2007r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący w związku z wadliwym zastosowaniem następujących przepisów: art. 20, art. 29 ust.1, art. 30, art. 31, art. 33 pkt a, art. 79, art. 201, art. 217, art. 221 ust. 3 , art. 243 ust. 1 , art. 244 Rozporządzenia Rady (EWG) nr. 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992r. z późniejszymi zmianami), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/06 z dnia 17.10.2006r. (Dz. Urz. WE L 301 z 31.10.2006r. z późniejszymi zmianami) zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09. 1987r. z późniejszymi zmianami), orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r., sprawa C-313 w sprawie B., art. 23 ust.1, art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004r Prawo Celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622, z późniejszymi zmianami), ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257, z późniejszymi zmianami), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr. 87, poz. 825), ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późniejszymi zmianami), art. 122, art. 144, art. 149, art. 180, §1, art. 191, art. 208 §1, art. 210 §4, art. 220 §1 i §2, art. 223 §1 i §2 pkt. 1, art. 224 §2, art. 233 §1 pkt. 2 lIt. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005r. Dz.U. Nr. 8, poz. 60, z późniejszymi zmianami), wniósł o uchylenie decyzji z dnia "[...]".
Zaskarżonej decyzji zarzucił bezpodstawne zanegowanie wiarygodności dokumentu handlowego, ustalenie wartości celnej w oparciu o wadliwą metodę oraz wadliwe określenie podstawy obliczeń i stawki podatku akcyzowego.
Skarżący uznał, iż treść wyniku weryfikacji, jak również brak eksportera na stronach internetowych zawierających rejestry przedsiębiorców, nie są wystarczającą podstawą zakwestionowania wartości celnej. Za błędną uznał również zastosowaną prze organ metodę ustalania wartości celnej. Zakwestionował także określenie zaległości w podatku akcyzowym bez uwzględnienia wyroku ETS w sprawie w sprawie C-313/05 (M. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej).Wskazał, iż wyrok Trybunału dotyczy także pojazdów importowanych z krajów pozawspólnotowych, co wynika wprost z konstrukcji polskich przepisów dotyczących akcyzy. Tym samym organ wydający orzeczenie winien przy obliczaniu należności zastosować stawkę 3,1%, a nie 65%.
Ponadto zarzucił przewlekłość postępowania organu pierwszej instancji, gdyż od wystawienia postanowienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu na wypowiedzenie się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego a wydaniem decyzji, upłynęło pięć miesięcy w czasie których nie wykonano żadnych czynności. Zarzucił również odrzucenie przez ten organ wniosku o jego przesłuchanie w charakterze strony.
W piśmie procesowym zatytułowanym "uzupełnienie skargi", złożonym w dniu 21.04.2008r.( data nadania), skarżący odniósł się do projektu ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, przygotowywanym przez Ministerstwo Finansów. Projekt ten, został w dniu 20.08.03.27 skierowany do Sejmu jako druk nr 372. Skarżący wskazał, iż w myśl uzasadnienia do przygotowanej do przyjęcia ustawy: "Zgodnie z wyrokiem Trybunału, kwota zwrotu powinna być obliczona poprzez porównanie kwoty podatku zapłaconego w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego z kwotą podatku zawartą w cenie podobnego samochodu osobowego, który jest użytkowany na terenie kraju. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Stąd z uwagi na równość podmiotów uzasadnione jest objęcie omawianym prawem do zwrotu nadpłaty także akcyzy zapłaconej z tytułu importu samochodów osobowych.
Ponadto należy zauważyć, iż do towarów będących przedmiotem wymiany handlowej między Unią Europejską a państwami trzecimi mogą znaleźć zastosowanie umowy międzynarodowe (np. umowa międzynarodowa z dnia 22 lipca 1972 r. zawarta między Szwajcarią i UE), które zawierają przepisy zakazujące stosowania praktyk dyskryminujących między produktami jednej z umawiających się stron i produktami pochodzącymi z obszaru drugiej umawiającej się strony. Zatem w swej treści zawierają dyspozycję podobną do treści art. 90 TWE. Prowadzi to do wniosku, iż w przypadku importu samochodów z krajów trzecich, z którymi UE zawarła podobne umowy międzynarodowe, mogłoby dojść do dyskryminacji".
Zatem nawet jeśli obecnie nie funkcjonują odpowiednie regulacje w prawie krajowym (a będące w zaawansowanym przygotowaniu do uchwalenia) to istnieją umowy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. WE L 300 z 31.12.1972r.). Treść powyższego porozumienia jest w ocenie skarżącego wystarczającą podstawą do uznania skargi w przedmiocie zastosowanej stawki podatku akcyzowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotą sporu w niniejszej sprawie stało się przyjęcie przez organy celne innej, niż zadeklarowała strona, wartości celnej sprowadzonego pojazdu z Konfederacji Szwajcarskiej oraz stawki celnej.
Z uwagi na to, że skarżący wprowadził przedmiotowy pojazd na obszar celny Wspólnoty z Konfederacji Szwajcarskiej, w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują postanowienia umowy z dnia 22 lipca 1972 r. o wolnym handlu, zawartej między Unią Europejską (wcześniej Europejską Wspólnotę Gospodarczą) a Konfederacją Szwajcarską (Dz.U.UE.L.72.300.191).
Z treści tej umowy wynika, że towary pochodzące ze Wspólnoty Europejskiej i ze Szwajcarii korzystają we wzajemnym handlu z preferencji celnych, które dotyczą produktów objętych działami 25 do 99 Nomenklatury Brukselskiej, z wyłączeniem produktów wyszczególnionych w załączniku I, jak też ujętych w Protokole 2, uwzględniając szczególne warunki przewidziane w postanowieniach tego Protokołu. Taką preferencyjną stawką celną jest stawka 0 %, związana i uzależniona od pochodzenia unijnego towaru, wynikająca z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1820/2004 z 7 września 2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.04.327.1).
Zgodnie z postanowienia Protokołu 3 umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, produkty pochodzące w rozumieniu artykułu 1 Protokołu podlegają przy przywozie do Wspólnoty i do Szwajcarii postanowieniom Umowy, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego, wystawianego przez władze celne Szwajcarii lub Państw Członkowskich Wspólnoty (por. art. 8 ust. 1 Protokołu 3). W związku z tym, że świadectwo przewozowe wystawiane jest wyłącznie, jeżeli ma stanowić dowód stosowania preferencyjnego traktowania wynikającego z umowy między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską (art. 10 Protokołu 3), a Państwa Członkowskie Wspólnoty i Szwajcaria udzielają sobie wzajemnej pomocy za pośrednictwem właściwych władz celnych w zakresie weryfikacji autentyczności świadectw przewozowych (art. 16 tego Protokołu), zakwestionowanie dowodu zakupu (dowodu pochodzenia), powoduje pozbawienie prawa do korzystania z preferencji przewidzianych w umowie.
W rozpatrywanej sprawie organy celne Konfederacji Szwajcarskiej zakwestionowały autentyczność dowodu zakupu pojazdu. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy, szwajcarska firma figurująca jako sprzedawca tego samochodu nie istnieje. Uprawniona jest zatem konkluzja, iż faktury wystawione w imieniu tejże firmy zostały sfałszowane. Dlatego też możliwość skorzystania z preferencji celnych przewidzianych w umowie między Unią Europejską a Konfederacją Szwajcarską, jest w tym przypadku wyłączona. W tych okolicznościach organy uprawnione były do dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego i ustalenia wartości celnej towaru na podstawie Rozporządzenia Rady Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.92.302.1) - dalej Wspólnotowy Kodeks Celny.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Przy ustalaniu wartości celnej, cena owa może zostać natomiast skorygowana o określone elementy wymienione w art. 32 i art. 33.
Metoda wartości transakcyjnej jest podstawową metodą ustalania wartości celnej przywożonych towarów. Tylko w pewnych ściśle określonych sytuacjach organy celne mogą nie stosować tej metody. Między innymi, w myśl art. 181a ust. 1 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1 ze zm.) - w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Podkreślić przy tym należy, że cytowany Wspólnotowy Kodeks Celny ustanowił w art. 30 i art. 31 zastępcze metody ustalania wartości celnej (metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych, metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych, metoda ceny jednostkowej, metoda wartości kalkulowanej, metoda "ostatniej szansy"). Z przepisu art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wynika, iż metody wyliczenia wartości celnej określone w art. 30 i art. 31 tego Kodeksu zostały ujęte w sposób wymagający kolejnej eliminacji poszczególnych metod aż do dojścia do metody tzw. "ostatniej szansy" (metody końcowej), określonej w art. 31.
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy przekonująco uzasadniły fakt odstąpienia od zastosowania metody wartości transakcyjnej do ustalenia wartości celnej pojazdu marki Seat "[...]".
Wartość tego pojazdu zadeklarowana w dokumencie zakupu nie może być bowiem zaakceptowana dla potrzeb celnych z uwagi na wskazaną już wyżej okoliczność ustalenia nieistnienia podmiotu figurującego jako sprzedawca samochodu. Organy celne dokonały przy tym prawidłowej oceny przedłożonej przez biegłego w niniejszej sprawie opinii dotyczącej określenia wartości rynkowej sprowadzonego pojazdu, na podstawie pojazdu podobnego pod względem roku produkcji, parametrów technicznych oraz wyposażenia, produkowanego poza obszarem Unii Europejskiej, dostępnego do sprzedaży w krajach Unii. Ocena organu mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Wywody organu są logiczne, spójne i w przekonujący sposób uzasadniające, dlaczego uwzględniono do podstawy obliczenia wartości rynkowej pojazdu, zastosowanej przez biegłego korekty z tytułu uszkodzeń. Należy bowiem zauważyć, że biegły uwzględnił wspomnianą korektę na podstawie wyjaśnień strony i tego co stwierdzono podczas rewizji celnej pojazdu, przeprowadzonej 20.10.2004 r. (tj. w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego).
W tej dacie zgłoszony samochód osobowy marki Seat "[...]" posiadał widoczne uszkodzenia nadwozia po gradobiciu. Biegły uwzględnił stwierdzone uszkodzenia, ustalając ich wartość na kwotę 3.614 zł, korygując w ten sposób wartość rynkową pojazdu, która ostatecznie wyniosła brutto 5500 zł.,
Przyjętą wartość pojazdu organy celne pomniejszyły o podatek VAT 22%, podatek akcyzowy 65 %, cło 10%, dlatego wartość celna pojazdu po dokonanej kalkulacji, na bazie franco granica Wspólnoty wyniosła 2.484 zł, co w przeliczeniu na walutę faktury, wg kursu z dnia zgłoszenia, wyniosła 887,21CHF.
Ustalenie nowej, wyższej ceny miało wpływ na określenie wartości celnej pojazdu i co za tym idzie należności celnych i podatkowych, albowiem kwota tych należności określana jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego (por art. 214 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego).
Dług celny powstaje natomiast w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego).
Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, należało mieć na uwadze to, że organy celne poddały analizie zarzut odwołania, dotyczącego doręczenia decyzji po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że zgodnie z art.221 paragraf 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, trzyletni termin liczony jest od daty powstania długu celnego czyli od daty przyjęcia zgłoszenia celnego w dniu 20 października 2004 roku.
Zgodnie z postanowieniami art. 3 rozporządzenia Nr 1182/71/EWG/EUROATOM z dnia 3 czerwca 1971 roku określające zasady mające zastosowanie do okresów , dat i terminów, jeżeli okres wyrażony w latach nalicza się od chwili zaistnienia wydarzenia lub wykonania czynności, do okresu nie zalicza się dnia, w którym miało miejsce to wydarzenie lub czynność. Okres wyrażony w latach rozpoczyna się na początku pierwszej godziny pierwszego dnia okresu i wygasa wraz z upływem ostatniej godziny dnia ostatniego roku, który przypada na tę samą datę, co dzień w którym okres się rozpoczyna. Jeżeli ostatni dzień okresu wyrażonego inaczej niż w godzinach jest dniem ustawowo wolnym od pracy, niedzielą lub sobotą, okres wygasa wraz z upływem ostatniej godziny następnego dnia roboczego.
W niniejszej sprawie, trzyletni okres przedawnienia rozpoczyna się na początku pierwszej godziny dnia 21.10.2004r. i kończy się z upływem ostatniej godziny dnia 21.10.2007r. Ponieważ dzień 21.1 0.2007r. to niedziela, to zgodnie z powyższymi zasadami, okres przedawnienia wygasa z upływem ostatniej godziny następnego dnia roboczego, tj. z upływem ostatniej godziny dnia 22.1 0.2007r.
W tej sytuacji, kiedy skarżący w dniu 22 października 2007 roku, pokwitował odbiór decyzji organu I instancji, to zasadnie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że powiadomienie strony o wysokości długu celnego w dniu 22.10.2007r. nastąpiło zgodnie z przepisami prawa, czyli przed upływem okresu przedawnienia.
Dlatego w ocenie Sądu zarzut naruszenia art.221 ust.3 WKC jest nietrafny.
Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący zastosowania nieprawidłowej stawki podatku akcyzowego 65%, zamiast 3,1% w związku z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 roku, sprawa C-313, w sprawie B.
W ocenie Sądu, zgodnie z art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zmianami) nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Natomiast w wyroku z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie C-313/05 (M. B. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej) ETS stwierdził, że w świetle art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (TWE), podatkowa dyskryminacja samochodów starszych niż dwuletnie jest sprzeczna z regulacjami Wspólnoty. Przepis ten sprzeciwia się bowiem podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane, starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek.
Zatem słusznie organ odwoławczy podniósł, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstał w związku z importem samochodu z kraju trzeciego, nie będącego członkiem Wspólnoty. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, orzeczenie ETS z dnia 18 stycznia 2007r. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ dotyczy równego traktowania w zakresie podatku akcyzowego używanych pojazdów samochodowych nabywanych w innych krajach członkowskich Wspólnoty. Tym samym zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o podatku akcyzowym i rozporządzeniem Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, zasadnie zastosowano stawkę 65 % podatku akcyzowego, dla importowanego ze Szwajcarii Seata Cordoba, rok prod.1994 i stawki 22 % podatku od towarów i usług, a także cła w wysokości 10%.
Przystępując do rozważenia kwestii naruszenia pozostałych przepisów prawa materialnego wymienionych skardze, jak też naruszenia przepisów postępowania tam wymienionych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji