I SA/OL 1/05

I SA/Ol 1/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-02-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ryszard Maliszewski /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Piskozub
Wojciech Czajkowski
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Sygn. powiązane
II FSK 385/05 - Wyrok NSA z 2006-03-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ryszard Maliszewski (spr.) Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2005r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998-2001 I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji, II. określa, iż zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej 459 zł (czterysta pięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
I SA/OI 1/05
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 XII 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Pełnomocnika D.K. od decyzji znak: "[...]" wydanej w dniu 13 października 2003r. przez Burmistrza Miasta w sprawie: uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 25 lutego 1998 r. znak: "[...]" w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w części dotyczącej podatku od nieruchomości i umorzenia postępowania w sprawie, uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 1999r. znak: "[...]" zmienioną decyzją nr "[...]" z dnia 15 września 1999r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości w części dotyczącej podatku od nieruchomości za okres od l stycznia 1999 r. do 31 marca 1999r. i umorzenia postępowania w sprawie, odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 1999 r. znak: "[...]" zmienionej decyzją nr "[...]" z dnia 15 września 1999r. w sprawie podatku od nieruchomości w części dotyczącej podatku od nieruchomości za okres od l kwietnia 1999r. do 31 grudnia 1999 r., odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 2000r. znak: "[...]", odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 20 lutego 2001r. znak: "[...]", uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji, będącą przedmiotem odwołania i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy przekazanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że w dniu 27 sierpnia 2003 r. pełnomocnik D.K. wystąpił do organu podatkowego pierwszej instancji z wnioskiem o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998-2001 wraz z odsetkami od dnia zapłaty podatku do dnia zwrotu na wskazany rachunek bankowy. W uzasadnieniu wskazał, iż D. K. prowadziła działalność gospodarczą w G. w lokalu położonym przy ul. W. na podstawie umowy najmu zawartej z Gminą Miejską w G. W trakcie korzystania z tego lokalu opłacała podatek od nieruchomości. Tymczasem posiadacz lokalu niewyodrębnionego prawnie, będącego częścią nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego, nie jest podatnikiem podatku nieruchomości na podstawie art. 2 ust. l pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.). Zatem podatek określony w decyzjach za poszczególne lata był wymierzany i pobierany bez podstawy prawnej i jako taki powinien być zwrócony. Postanowieniem znak: "[...]" z dnia 18 września 2003r. organ podatkowy wznowił postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości ustalonego decyzjami z dnia 25 lutego 1998 r. znak: "[...]", z dnia 24 lutego 1999r. znak: "[...]", z dnia 24 lutego 2000r. znak: "[...]", z dnia 20 lutego 2001 r. znak: "[...]", których przedmiotem była nieruchomość położona w G. przy ul. W. Następnie decyzją, będącą przedmiotem odwołania, organ podatkowy pierwszej instancji uchylił decyzję ostateczną z dnia 25 lutego 1998r. znak: "[...]" w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w części dotyczącej podatku od nieruchomości i umorzył postępowanie w sprawie,
- uchylił decyzję ostateczną z dnia 24 lutego 1999 r. znak: "[...]" zmienioną decyzją nr "[...]" z dnia 15 września 1999 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości w części dotyczącej podatku od nieruchomości za okres od l stycznia 1999 r. do 31 marca 1999 r. i umorzył postępowanie w sprawie,
- odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 1999r. znak: "[...]" zmienionej decyzją nr "[...]" z dnia 15 września 1999 r. w sprawie podatku od nieruchomości w części dotyczącej podatku od nieruchomości za okres od l kwietnia 1999 r. do 31 grudnia 1999r., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 2000r. znak: "[...]",
- odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 20 lutego 2001r. znak: "[...]". D. K. wynajmowała do 31 marca 1999 r. lokale użytkowe o łącznej powierzchni 391,31 m2 położone w G. przy ul. W. i prowadziła w nich działalność gospodarczą. Lokale te stanowiły część budynku będącego własnością Gminy Miejskiej G. Organ podatkowy na podstawie złożonych przez podatnika wykazów nieruchomości dokonywał corocznie wymiaru podatku od nieruchomości za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podczas gdy obowiązek podatkowy nie spoczywał na podatniku. Organ podatkowy pierwszej instancji, powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdził bowiem, iż posiadacz lokalu niewyodrębnionego prawnie, będącego częścią nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Zatem do dnia 31 marca 1999., tj. do dnia upływu okresu wypowiedzenia umowy najmu przedmiotowych lokali wnioskodawca nie był podatnikiem podatku od nieruchomości. Wobec tego uiszczony podatek od nieruchomości za 1998 r. i 1999 r. podlega odpisaniu w urządzeniach księgowych. SKO uchyliło w całości decyzję Burmistrza, gdyż nie było podstaw do wznowienia postępowania i umorzyło postępowanie w sprawie.
Pismem z dnia 15 IV 2004 r. skarżąca wezwała Burmistrza Miasta do rozpatrzenia wniosku z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie zwrotu nadpłaconego w latach 1999 - 2001 podatku od nieruchomości. Mimo upływu wszelkich terminów określonych w ustawie Ordynacja podatkowa, organ do tej pory nie zaspokoił ich żądań, ani nie udzielił odpowiedzi w sprawie. Decyzji w sprawie uchylenia decyzji wymierzających nadpłacony podatek, nie uznali oni za załatwienie ich sprawy, bowiem nie dotyczyły one materii objętej wnioskiem, a sposób jej wydania był niezgodny z prawem. Podnosili to w odwołaniu od w.w. decyzji, i tak też orzekło SKO, które uchyliło tę decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie.
Działając na podstawie art.248 § 2 pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 z 1997r póz. 926 ze zm.) Burmistrz Miasta zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności niżej wymienionych prawomocnych decyzji wydanych przez Burmistrza Miasta Pani D. K. zam. w G. ul. W. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości: 1. decyzja z dnia 25 lutego 1998r. nr "[...]" decyzja z dnia 24 lutego 1999r. nr "[...]" zmienioną decyzją nr "[...]" z dnia 15.09.1999r. 3. decyzja z dnia 24 lutego 2000r. nr "[...]". decyzja z dnia 20 lutego 2001 nr "[...]" w przedmiotowej sprawie wyjaśniam, co następuje: W dniu 23 sierpnia 2003r. (data wpływu do organu podatkowego dnia 27 sierpnia 2003r.) Państwo D. i F. K. zwrócili się z wnioskiem o zwrot podatku od nieruchomości za lata 1998 - 2001 z tytułu wynajmowanych lokali użytkowych położonych w G. przy ul. W.. Tutejszy organ podatkowy po rozpatrzeniu wniosku Podatnika w wyniku wznowienia postępowania objętego postanowieniem z dnia 18 września 2003r. wydał decyzję nr "[...]" z dnia 13 października 2003r., w której:1. Uchylił decyzję ostateczną z dnia 25 lutego 1998r. nr "[...]" w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w części dotyczącej podatku od nieruchomości za lokal użytkowy przy ul. W. o pow. 348,34m2 oraz umorzył postępowanie w sprawie. 2. Uchylił decyzję ostateczną z dnia 24 lutego 1999r. nr "[...]" zmienioną decyzją nr "[...]" z dnia 15.09.1999r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości w części dotyczącej podatku od nieruchomości za lokal przy ul. W. o pow. 348.34nr za okres od 01.01.1999 do 31 marca 1999r. i umorzył postępowanie w sprawie. 3. Odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 1999r. nr "[...]" W zmienionej decyzją nr "[...]" z dnia 15.09.1999r. w sprawie podatku od nieruchomości w części dotyczącej podatku od nieruchomości za okres od O l .04. i 999 -31.12.1 W9r. 4. Odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 24 lutego 2000r. nr "[...]". 5. Odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 20 lutego 2001r. nr "[...]".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze przystępując do rozpatrzenia w dniu 15 czerwca 2004r. Pani wniosku z dnia 19 kwietnia 2004r. o stwierdzenie nieważności prawomocnych decyzji wydanych przez Burmistrza Miasta na rzecz Pani D.K. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości tj.- decyzji z dnia 25 lutego 1998r. (nr "[...]")- decyzji z dnia 24 lutego 1999r. (nr "[...]" zmienionej decyzją nr "[...]" z dnia 19 września 1999r.)- decyzji z dnia 24 lutego 2000r. (nr "[...]")- decyzji z dnia 20 lutego 2001r. (nr "[...]") stwierdziło, iż w niniejszej sprawie w dalszym ciągu nie został rozpatrzony wniosek Państwa D. i F. K. z dnia 23 sierpnia 2003r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Z tego powodu wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji jest przedwczesne. Wobec powyższego stosownie do art. 170 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz U Nr 137, poz.926 ze zm.) - przekazano akta sprawy celem rozpatrzenia wskazanego wniosku z dnia 23 sierpnia 2003r, w którym podatnicy w sposób nie budzący wątpliwości sprecyzowali swe żądania, a które ponowili zarówno w piśmie z dnia 19 marca 2004r., jak również w korespondencji z dnia 15 kwietnia 2004r. Na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późniejszymi zmianami).
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w - po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 9 września 2004r. odwołania pełnomocnika Pani D.K. od decyzji z dnia 19 lipca 2004., znak: "[...]" wydanej przez Burmistrza Miasta w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998 – 2000- utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że z akt sprawy przekazanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika, że pismem z dnia 23 sierpnia 2003r. Państwo D. i F. K. wnieśli o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości na podstawie art. 72 i następnych Ordynacji podatkowej za lata 1998 - 2001. Podatnicy uzasadniając wniosek podnieśli okoliczności związane z dzierżawą lokalu położonym w G. przy ul. W., niewyodrębnionego prawnie, będącego częścią nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem wnioskodawców podatek od nieruchomości określony był w decyzjach bez podstawy prawnej i jako taki powinien zostać zwrócony. Na potwierdzenie twierdzenia przywołali uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. FPK 4/00 Decyzją z dnia 13 października 2003 r. znak: "[...]" Burmistrz Miasta uchylił decyzje ostateczne w sprawie wymiaru podatku za 1998 r. i od 01.01.1999 r. do 31.03.1999 r. oraz odmówił uchylenia decyzji za okres od 01.04.1999 r. do 31.12.1999r. oraz lata 2000 - 2001. Od decyzji podatnicy w dniu 25 października wnieśli odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 grudnia 2003 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. Pismem z dnia 19 marca 2004 r. Państwo D. i F. K. wezwali Burmistrza Miasta do załatwienia ich wniosku z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie zwrotu nadpłaconego w latach 1999 - 2001 podatku od nieruchomości. Pismem z dnia 1 kwietnia 2004 r. organ wezwał podatników do wypowiedzenia się w jakim trybie żądają załatwienia wniosku, gdyż podatek od nieruchomości został ustalony prawomocnymi decyzjami. W odpowiedzi na pismo podatnicy wskazali, iż żądają zwrotu nadpłaty w takiej samej procedurze, w jakiej organ zwrócił nadpłatę za 1998 r. i od 01.01.1999 do 31.03.1999 r. Decyzją z 19 lipca 2004 r. znak: "[...]" Burmistrz Miasta postanowił odmówić stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1998 - 2001. uzasadniając podjętą decyzję organ stwierdził, że podatek od nieruchomości za wymieniony okres został ustalony na podstawie prawomocnych decyzji wymiarowych: nakazu płatniczego nr "[...]" z dnia 25.02.1998 r., który uprawomocnił się w dniu 14.03.1998 r., nakazu płatniczego nr "[...]" z dnia 24.02.1999 r., który uprawomocnił się dnia 12.03.1999 r., decyzji nr "[...]" z dnia 15.09.1999 r. o zmianie decyzji nr "[...]", która uprawomocniła się dnia 07.10.1999 r., decyzji nr "[...]" z dnia 24.02.2000 r., która uprawomocniła się dnia 13.03.2000 r., decyzji nr "[...]" z dnia 20.02.2001 r., która uprawomocniła się dnia 09.03.2001 r. Od niniejszej decyzji podatnicy wnieśli w dniu 11 sierpnia 2004 r. odwołanie zarzucając naruszenie art. 120, 121 i 139 Ordynacji podatkowej i żądają uchylenia zaskarżonej decyzji całości. Uzasadniając żądanie wskazali, że decyzje obciążające podatkiem od nieruchomości zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a spór dotyczył jedynie rzekomego nie posiadania tytułu do użytkowania przedmiotowej nieruchomości. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje. Jak wynika z treści art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Wobec faktu, iż wymienionymi wyżej decyzjami ustalono wysokość podatku od nieruchomości w poszczególnych latach podatkowych nie można stwierdzić nadpłaty w tym podatku bez uprzedniego wyeliminowania przedmiotowych decyzji z obrotu prawnego. Funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznych decyzji ustalających wysokość podatku potwierdza zasadność zapłaconego podatku i tym samym uniemożliwia stwierdzenie istnienia nadpłaty. W przypadku decyzji korzystających z przymiotu ostateczności, którymi niewątpliwie są wskazane wyżej decyzje wymiarowe, możliwość ich wzruszenia ogranicza się do zastosowania nadzwyczajnych środków prawnych jak wznowienie postępowania w sprawie lub stwierdzenie nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie wznowienie postępowania nie jest możliwe, co zostało stwierdzone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2003 r. znak: "[...]". Jeżeli natomiast strona uważa, że wyżej wymienione decyzje wymiarowe zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa powinna złożyć odrębny wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie. W skardze skierowanej do Sądu skarżący zarzucili naruszenie art. 120, 121 i 139 Ordynacji podatkowej i żądali uchylenia zaskarżone decyzji w całości. Wskazali, że decyzje obciążające podatkiem od nieruchomości zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a spór dotyczył jedynie nie posiadania tytułu do użytkowania przedmiotowej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skardze w zasadzie nie można odmówić słuszności. Stosownie do treści art. 120 O. p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Postępowanie podatkowe winno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. (art. 121 O. p.). Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. (art. 139 O. p.). Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana bez podstawy prawnej. (art. 247 par.1 pkt 2 O.p.). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. ( art. 248 par. 1 O. p. ). Organ podatkowy zawiesza postępowanie: gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd ( art. 201 par. 1 pkt 2 O. p. ). Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. ( par. 3 cyt. Art. O. p ). Zagadnienie wstępne występuje w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie rozstrzygnięte.( 1998.04.01 wyrok NSA III SA 24/97 LEX nr 34690 w Warszawie ). W przypadku złożenia wniosku o zwrot nadpłaconego podatku w sytuacji, gdy był on uzasadniany faktem wydania decyzji wymiarowych bez podstawy prawnej (art. 247 par. 1 O. p.), merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia w przedmiocie nieważności tych decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie nieważności decyzji wymiarowej ma charakter zagadnienia wstępnego w stosunku do decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku. To postępowanie podlega obligatoryjnemu zawieszeniu do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nieważności tej decyzji.(art. 201 par 1 pkt 2 O. p.). Tymczasem organy podatkowe z naruszeniem tych zasad w pierwszej kolejności rozstrzygnęły wniosek o zwrot nadpłaconego podatku. Kwestia zwrotu nadpłaconego podatku może być merytorycznie rozstrzygnięta po ostatecznym załatwieniu wniosku w przedmiocie nieważności decyzji wymiarowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pouczyło skarżącą, że jeżeli strona uważa, że decyzje wymiarowe zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa powinna złożyć odrębny wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tymczasem działając na podstawie art.248 § 2 pkt l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 z 1997r poz. 926 ze zm. ) Burmistrz Miasta zwróciła się z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności prawomocnych decyzji wydanych przez Burmistrza Miasta w stosunku do D.K. zam. w G. ul. W. sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. W pisemnej odpowiedzi SKO stwierdziło, iż w niniejszej sprawie w dalszym ciągu nie został rozpatrzony wniosek Państwa D. i F. K. z dnia 23 sierpnia 2003r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Z tego powodu wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji jest przedwczesne. W świetle przedstawionej analizy należy uznać, że postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe powinny postąpić akurat odwrotnie, a mianowicie w pierwszej kolejności rozstrzygnąć kwestię stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowych, gdyż rozstrzygnięcie w przedmiocie nieważności decyzji wymiarowej ma charakter zagadnienia wstępnego w stosunku do decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaconego podatku. W toku postępowania sądowego skarżącą przedstawiła odpisy decyzji w przedmiocie niedopuszczalności wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych. Powyższe decyzje nie są ostateczne. Mając na względzie powyższe ustalenia i rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 pkt 1 c uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję I instancji.( pkt I wyroku). O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 209 P.p.s. a. ( pkt II wyroku ). O wykonalności uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P. p.s.a.( pkt III wyroku).