I SA/Lu 971/17

I SA/Lu 971/17 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2017-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Kowalczyk
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 33 ust. 1-3
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi spółki z ograniczona odpowiedzialnością N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. odstępuje od zasądzenia od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością N. zwrotu kosztów postępowania w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w B. P., dalej: "Dyrektor Izby Celnej", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania N. P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, dalej: "podatnik", spółka", "skarżąca", od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z., dalej: "Naczelnik Urzędu Celnego", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] r. odmawiającej określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru propan-butan dokonanego na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i określił kwotę podatku od towarów i usług (Typ B00) należnego z tytułu importu towaru objętego wskazanym wyżej zgłoszeniem celnym w wysokości [...] zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu [...] grudnia 2013 r. spółka wystąpiła z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Celnego o zgodę na saldowanie świadectwa pochodzenia na formularzu A nr [...] [...] Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego zezwolił na saldowanie świadectwa pochodzenia, obejmującego 17.000.000 kg gazu propan-butan (kod CN: 2711 12 97), wraz z przywozem pierwszej partii towaru, pod warunkiem przywozu całości towaru ujętego w tym świadectwie pochodzenia do dnia [...] grudnia 2013 r.
Z kolei decyzją z dnia [...] r., organ celny pierwszej instancji odmówił zwrotu cła pobranego od wskazanego wyżej towaru dopuszczonego do wolnego obrotu w Unii Europejskiej na podstawie powołanego wyżej dokumentu SAD z dnia [...] r. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. spółka zwróciła się o określenie prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług od zgłoszenia celnego [...]. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu przedmiotowego towaru, w uzasadnieniu wskazując, że deklaracja strony dotycząca podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] r. jest prawidłowa.
Od tej decyzji strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 890 lit. a) i c) Rozporządzenia Wykonawczego, w związku z art. 97k ust. 5 Rozporządzenia Wykonawczego poprzez odmowę zwrotu należności celnych przywozowych w wyniku nieuwzględnienia świadectwa pochodzenia przedłożonego przez spółkę, dającego podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki celnej i w związku z tym uznanie postępowania w sprawie ponownego określenia kwoty podatku od towarów i usług jako bezprzedmiotowe. Jej zdaniem możliwość zastosowania preferencyjnych stawek celnych istnieje w przypadku równoczesnego spełnienia następujących warunków: (1) określenie preferencyjnych stawek celnych, (2) udokumentowanie pochodzenia towaru oraz (3) zachowanie zasady niemanipulowania towarem. Wprawdzie dniu dokonywania zgłoszenia celnego, tj. 15 grudnia2013 r., spółka nie była w posiadaniu świadectwa pochodzenia na formularzu A. Nie miała jednak możliwości wstrzymania procesu dopuszczenia towaru do obrotu i ostatecznie towar nie został również uwzględniony w pozwoleniu. Nie zmienia to faktu, że w dniu zgłoszenia celnego istniała preferencja taryfowa względem towaru, a świadectwo pochodzenia na formularzu A zostało przez spółkę przedłożone z zachowaniem terminu wynikającego z art. 97k ust. 5 Rozporządzenia Wykonawczego, tj. przed upływem 10 miesięcy od dnia jego wystawienia.
Spółka nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu celnego, że "z preferencji taryfowych na podstawie ww. artykułu mogą skorzystać towary ujęte w przedłożonym dowodzie pochodzenia, które zostały przywiezione w momencie, lub po przedłożeniu tego dowodu". Jej zdaniem, w związku z faktem, że należność celna powinna zostać obliczona w innej wysokości, zmianie powinna również ulec podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie, a organ pierwszej instancji zobowiązany był, w związku z wnioskiem strony, na nowo określić podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru.
Strona zarzuciła ponadto naruszenie art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 97o ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego poprzez odmowę weryfikacji zgłoszenia celnego na jej wniosek, gdy zachodziły przesłanki, na podstawie których mogła domagać się zwrotu należności celnych. Wskazała, że wniosek o weryfikację zgłoszenia został złożony w terminie przewidzianym w art. 889 Rozporządzenia Wykonawczego. W ocenie spółki została ona całkowicie pozbawiona prawa domagania się zwrotu nienależnie naliczonych należności celnych w przypadku gdy istnieją przesłanki do dokonania takiego zwrotu. Strona stwierdziła, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie miał podstaw do zastosowania art. 97o ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego, ponieważ towar ostatecznie został z niej wykluczony i organ celny zobowiązany był do zastosowania art. 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.
Rozpoznając odwołanie spółki Dyrektor Izby Celnej w pierwszej kolejności wskazał, że obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 ustawy Ordynacja podatkowa). Ustawy podatkowe normujące poszczególne podatki określają, kiedy i w jakich sytuacjach powstaje obowiązek podatkowy. Powinność poniesienia świadczenia pieniężnego wystąpi mianowicie, jeśli zaistnieje zdarzenie określone w ustawie podatkowej. Z definicji obowiązku podatkowego wynika jego obiektywny i przymusowy charakter. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług, i wynikające z niego zobowiązanie podatkowe, są kategorią obiektywną. Powstają zatem niezależnie od tego, czy podmiot, którego dotyczą, ma tego świadomość. Następnie organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów art. 19 ust. 7, art. 33 ust. 1, art. 29 ust. 13, art. 29 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług ze względu na wniosek strony o zastosowanie w stosunku do towaru stawki celnej preferencyjnej i tym samym zmianę kwoty należnego cła. Dyrektor Izby Celnej przypomniał, że organ pierwszej instancji rozpatrując wniosek strony z dnia [...] grudnia 2013 r. nie podzielił jej argumentów i decyzją z dnia [...] r. odmówił zwrotu cła pobranego od towaru dopuszczonego do wolnego obrotu w Unii Europejskiej na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] r. Konsekwencją powyższej decyzji była decyzja organu pierwszej instancji wydana w związku z wnioskiem strony w sprawie podatkowej. Tą decyzją Naczelnik Urzędu Celnego odmówił określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu owego towaru.
Organ odwoławczy stwierdził, że większość zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczy postępowania celnego. Kwestię zastosowania preferencji taryfowych w stosunku do importowanego gazu propan-butan rozstrzygnęła tymczasem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej i ustosunkował się on w swojej decyzji do zarzutów strony dotyczących postępowania w sprawie celnej, które w większości zostały powtórzone w odwołaniu od decyzji w sprawie podatkowej. Zarzuty, o których mowa mogły być podnoszone tylko w odwołaniu od decyzji w sprawie celnej. Organ podatkowy nie może natomiast badać zarzutów od tej decyzji w sprawie podatkowej. Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę na wzajemne relacje pomiędzy postępowaniem celnym, a postępowaniem podatkowym i stwierdził, że ponowne określenie w decyzji podatkowej podatku od towarów i usług z zastosowaniem w podstawie opodatkowania innej kwoty należności celnych, niż wynikała z decyzji organu w sprawie celnej doprowadziłoby do sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem wydanym w tym samym zakresie w postępowaniu celnym oraz w postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej nie podziela argumentów strony o zasadności uwzględnienia w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług kwoty cła obliczonej z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej, o co wnosiła strona we wniosku z dnia [...] grudnia 2013 r.
Organ odwoławczy zaznaczył, że postępowanie w sprawie określenia podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości nie zostało też, wbrew twierdzeniom strony, uznane przez organ pierwszej instancji za bezprzedmiotowe. Wniosek strony z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie określenia podatku został rozpatrzony, zaś postępowanie zostało zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji.
Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej zauważył, że wniosek strony z dnia [...] grudnia 2013 r. dotyczył określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w stosunku do towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] r. po przeprowadzeniu kontroli tego zgłoszenia na podstawie art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Organ pierwszej instancji w odpowiedzi na powyższy wniosek odmówił określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru. Według organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo przyjął w swojej decyzji, że kwota podatku od towarów i usług zadeklarowana w zgłoszeniu celnym SAD z dnia [...] r. jest prawidłowa. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na treść art. 33 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług organ pierwszej instancji był jednak zobligowany wydać rozstrzygnięcie określające prawidłową kwotę podatku od towarów i usług niezależnie od tego, czy określona kwota podatku pokrywa się, czy też nie z deklaracją strony wyrażoną w zgłoszeniu celnym.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej spółka wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem Naczelnika Urzędu Celnego, zarzucając naruszenie:
- art. 236 WKC w zw. z 890 lit. a) i c) RWKC, w zw. z art. 97k ust. 5 RWKC, w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez odmowę zwrotu należności celnych przywozowych, w wyniku nieuwzględnienia świadectwa pochodzenia przedłożonego przez spółkę, dającego podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki celnej i w związku z tym uznanie postępowania w sprawie ponownego określenia kwoty podatku od towaru i usług jako bezprzedmiotowe;
- art. 78 ust. 1 WKC w zw. z art. art. 97o ust. 2 RWKC, poprzez odmowę weryfikacji zgłoszenia celnego na wniosek spółki, w przypadku gdy zachodziły przesłanki, na podstawie których spółka mogła domagać się zwrotu należności celnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. III SA/Lu 802/14. Z kolei postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. postępowanie w sprawie niniejszej zostało podjęte ze względu na prawomocne zakończenie wskazanego postępowania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1275/15, oddalającym skargę kasacyjną spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zasadniczo sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). W myśl zaś art. 145 § 1 P.p.s.a. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję, stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa), względnie stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jeżeli natomiast sąd nie stwierdzi wskazanych wyżej naruszeń prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddala skargę w całości lub części. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Rozpoznając sprawę w zakresie określonym treścią powołanych wyżej przepisów Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Jednakże w ocenie Sądu zarzuty skargi są w całości niezasadne.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w zgłoszeniu celnym z dnia [...] r. spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar, w postaci gazu ziemnego propan-butan, sprowadzany z Federacji Rosyjskiej, z zastosowaniem stawki celnej erga omnes. Następnie jednak, uznając, że ze względu na pochodzenie towaru, powinna mieć zastosowanie preferencyjna stawka celna, wniosła – pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. – o przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego i wydane decyzji określającej kwoty wynikające z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego, a także określenie prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług od wskazanego zgłoszenia celnego. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego odmówił zarządzenia zwrotu należności celnych przywozowych od towaru dopuszczonego do wolnego obrotu w Unii Europejskiej na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] r. Decyzją z tej samej daty organ pierwszej instancji odmówił także określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu przedmiotowego towaru, w uzasadnieniu wskazując, że deklaracja strony dotycząca podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru na podstawie wskazanego wyżej dokumentu SAD jest prawidłowa. Strona złożyła odwołanie od obu wskazanych decyzji. W odwołaniu od decyzji odmawiającej określenia podatku od towarów i usług spółka podniosła, że ze względu na zasadność obliczenia w innej wysokości należności celnej, zmianie powinna również ulec podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] r. odmówił zwrotu należności celnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 802/14, oddalił skargę na tę decyzję, z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1275/15, oddalił skargę kasacyjną spółki. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał natomiast, że – ze względu na odmowę zwrotu należności celnych – podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie uległa zmianie. Ostateczna decyzja w sprawie należności celnych stanowi zaś dla organów podatkowych zagadnienie wstępne, rozstrzygające o podstawowych elementach podmiotowych i przedmiotowych podatku od towarów i usług w odniesieniu do opodatkowania importu towarów podatkiem od towarów i usług. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że biorąc pod uwagę brzmienie art. 212 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia, należy przyjąć, iż od chwili doręczenia wydanej w pierwszej instancji decyzji określającej dług celny – do czasu jej usunięcia z obrotu prawnego – wywiera ona skutki prawne z niej wynikające, w szczególności dotyczące wartości celnej oraz kwoty długu celnego, jako elementów podstawy opodatkowania importowanego towaru podatkiem akcyzowym oraz podatkiem od towarów i usług. Skoro zaś decyzja w sprawie celnej została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego, z chwilą jej doręczenia, wiązała organy. W związku z tym Dyrektor Izby Celnej określił kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD z dnia [...] r. w wysokości [...] zł., a zatem tyle ile wynikało z treści poz. 47 zgłoszenia celnego.
W ocenie Sądu zajęte przez organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy stanowisko dotyczące relacji między postępowaniem w sprawie celnej i wydanym w tym postępowaniu rozstrzygnięciem, a postępowaniem w sprawie opodatkowania importu towarów podatkiem od towarów i usług jest prawidłowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie bowiem przyjmuje się, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to podziela, że ostateczna i prawomocna decyzja organu celnego wiąże organ podatkowy w zakresie wysokości wartości celnej i cła, wpisanych w konstrukcję opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu (por. przykładowo sprawy o sygn.: I FSK 2042/08, I FSK 182/06). Decyzja w sprawie należności celnych ma dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (tj. adresatów obowiązku podatkowego), jak i przedmiotowej (wartości celnej, cła)opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu. Do czasu więc, gdy decyzja organu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej okoliczności, istotne dla wymiaru podatku od towarów i usług, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Wykluczone jest więc w postępowaniu podatkowym - odrębnym od celnego – ponowne weryfikowanie wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła. Tym samym, ponieważ decyzja w sprawie celnej nie została podważona, wysokość podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD z dnia [...] r. w kwocie [...]zł. jest prawidłowa.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela natomiast stanowiska organu odwoławczego zgodnie, z którym organ celny powinien uwzględnić wniosek podatnika o określenie prawidłowej kwoty podatku w stosunku do towaru objętego zgłoszeniem celnym i wydać rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług niezależnie od tego, czy określona kwota podatku pokrywa się, czy też nie z deklaracją strony wyrażoną w zgłoszeniu celnym. Uzasadniając takie stanowisko, w ocenie Sądu błędne, Dyrektor Izby Celnej odwołał się do treści art. 33 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Powołany przepis (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) stanowi, że po przyjęciu zgłoszenia celnego podatnik może wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości.
Zwrócić tymczasem należy uwagę, że zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b. Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych (art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie). Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 3 powołanej ustawy, po przyjęciu zgłoszenia celnego podatnik może wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości.
W ocenie Sądu, podzielającego w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1993/14, powyższe przepisy należy rozumieć w ten sposób, że organ może wydać decyzję na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy spełnione są łącznie dwie przesłanki: po pierwsze, podatnik zwróci się z wnioskiem o wydanie decyzji określającej podatek oraz, po drugie, wysokość prawidłowej kwoty podatku jest inna niż zadeklarowana przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Mówiąc inaczej: przepisy art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią podstawę prawną do określenia zobowiązania podatkowego w wysokości innej od tej, która wynika ze zgłoszenia celnego.
Należy zauważyć, że organ celny może dokonać weryfikacji zgłoszenia celnego, polegającej na kontroli dokumentacji i rewizji zgłoszonych towarów. Jeżeli w toku postępowania okaże się, że w zgłoszeniu celnym kwota została wykazana nieprawidłowo, ma on obowiązek wydać decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Ma również taki obowiązek na wniosek strony, jednak z tym zastrzeżeniem, że zadeklarowana przez podatnika kwota jest nieprawidłowa. Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie przepisem art. 65 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE z 1992 r. Nr L302, ze zm.) – po przyjęciu zgłoszenia przez organy celne zgłaszający może dokonać, na własną prośbę, sprostowania jednego lub kilku elementów zgłoszenia. Sprostowanie nie może spowodować, aby zgłoszenie dotyczyło towarów innych niż te, które początkowo były nim objęte. Jednakże organy celne nie zezwalają na dokonanie jakiegokolwiek sprostowania, jeżeli odpowiedni wniosek został przedstawiony po tym, jak organy te zwolniły towar. Powołany przepis dotyczy sytuacji, w której zgłoszenie zostało przedstawione organowi celnemu, a ten je przyjął, gdyż spełniało wymogi formalne, jednakże nie zwolnił jeszcze towarów ujętych w zgłoszeniu celnym. Zgłoszenie takie może zawierać jednak pewne błędy, nieścisłości. Stąd też, prawodawca unijny wprowadził instytucję sprostowania zgłoszenia celnego, stwarzając zgłaszającemu możliwość dokonania korekty w zgłoszeniu przyjętym przez organ celny. Po zwolnieniu towaru organy celne mogą zaś z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia (art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego).
Z powyższego wynika, że przepisy prawa celnego co do zasady nie przewidują instytucji korekty zgłoszenia celnego, a taka możliwość istnieje natomiast w odniesieniu do deklaracji podatkowych. Z tego też względu, zdaniem Sądu, ustawodawca przewidział możliwość złożenia przez podatnika wniosku o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług przyznaje zatem podatnikowi uprawnienie do wystąpienia do organu celnego pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie decyzji określającej wysokość podatku w prawidłowej wysokości, ponieważ strona samodzielnie nie może tej wysokości skorygować. Z wnioskiem takim podatnik może wystąpić zarówno wtedy, gdy zadeklarowane przez niego zobowiązanie jest zaniżone, jak i wtedy, gdy zadeklarował je w zawyżonej wysokości. Jednakże, co Sąd podkreśla, przesłanką wydania decyzji określającej prawidłową wysokość podatku od towarów i usług zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, jest nieprawidłowa kwota podatku, wykazana w zgłoszeniu celnym. W niniejszej sprawie zadeklarowana w zgłoszeniu celnym kwota należnego podatku od towarów i usług została podana w prawidłowej wysokości, stąd też nie istnieją przesłanki do określenia kwoty podatku w formie decyzji administracyjnej. Określenie natomiast w decyzji wysokości zobowiązania podatkowego w tej samej kwocie, która została zadeklarowana przez podatnika nie jest dopuszczalne.
Przepisy Ordynacji podatkowej, jak i przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy celne nie zawierają podstawy do wydania decyzji określającej podatek, jeżeli wysokość podatku wykazana przez podatnika w zgłoszeniu celnym (czy też w deklaracji podatkowej) nie jest kwestionowana przez organ podatkowy. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Celnego analiza danych zawartych w zgłoszeniu celnym z dnia[...] grudnia 2013 r., nie daje podstaw do stwierdzenia, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym kwota należnego podatku od towarów i usług została podana w nieprawidłowej wysokości. W takiej sytuacji prawidłowe było rozstrzygnięcie podjęte przez organ pierwszej instancji odmawiające określenia podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru dokonanego na podstawie wskazanego wyżej zgłoszenia celnego, co oznacza, że organ ten odmówił uwzględnienia wniosku o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości.
Z podanych wyżej powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy uwzględni, jak tego wymaga art. 156 P.p.s.a., sformułowaną wyżej ocenę prawną.
Na podstawie art. 206 P.p.s.a. Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Żaden z zarzutów skargi nie okazał się bowiem uzasadniony, natomiast stanowisko organów celnych odnośnie do wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru dokonanego na podstawie dokumentu SAD z dnia [...] r. jest prawidłowe.