III SA/Wa 304/06

III SA/Wa 304/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kot
Hieronim Sęk
Jerzy Płusa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Sędziowie asesor WSA Hieronim Sęk, asesor WSA Artur Kot, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2006 r. sprawy ze skargi Y. Spółka z o.o. w W. (obecnie Z. Spółka z o.o.) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] 2) określa, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 stycznia 2005 r., skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w W., pełnomocnik "Y." sp. z o.o. (dalej - "skarżąca spółka"), wniósł zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym wobec skarżącej spółki na podstawie tytułów wykonawczych nr 79/05/ARS i 80/05/ARS wystawionych w związku z decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Jako podstawę prawną tych zarzutów wskazał art. 33 pkt 1 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a." Podniósł, iż Dyrektor Izby Celnej, w ramach tego postępowania, kierował wszystkie pisma bezpośrednio do skarżącej spółki z pominięciem prawidłowo umocowanych jej pełnomocników. Ponadto stwierdził, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nigdy nie została doręczona ani bezpośrednio skarżącej spółce, ani jej pełnomocnikowi, stąd też prowadzenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do określonych nią należności celnych i podatkowych jest bezzasadne.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. wierzyciel - Dyrektor Izby Celnej w W. uznał wniesione przez skarżącą spółkę zarzuty za bezzasadne. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2004 r. została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W związku z tym, że skarżąca spółka nie uiściła określonych tą decyzją należności celnych i podatkowych zostały wystosowane upomnienia płatnicze, a po bezskutecznym upływie terminu określonego w tych upomnieniach, stosownie do §5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm.), zostały wystawione tytuły wykonawcze. W ocenie Dyrektora Izby Celnej, obowiązek zapłaty jest ściśle związany z osobą dłużnika i niewątpliwie ma charakter czynności wymagającej jego osobistego działania. Natura tej czynności wyklucza, wskazane w art. 32 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", zastępstwo poprzez pełnomocnika. Ponadto upomnienie jest wezwaniem do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, natomiast tytuł wykonawczy jest to dokument urzędowy, stwierdzający istnienie i wymagalność obowiązku. Z tych też powodów, wysyłanie upomnienia oraz tytułu wykonawczego do pełnomocnika byłoby niecelowe, gdyż dotyczy bezpośrednio skarżącej spółki. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na doręczenie tytułu wykonawczego zobowiązanemu z pominięciem pełnomocnika. Tytuł wykonawczy będący podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest jedynie dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia egzekucji, nie jest zatem aktem administracyjnym w rozumieniu k.p.a. Stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Jednakże moment wszczęcia egzekucji administracyjnej oraz określenie zobowiązanego, któremu tytuł wykonawczy ma być dostarczony, został jednoznacznie określony w art. 26 § 5 u.p.e.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej spółki, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz podjętych czynności egzekucyjnych, powtórzył argumenty zawarte w piśmie zawierającym zarzuty, obszernie je uzasadniając.
Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2005 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie przytoczył treść art. 150 Ordynacji podatkowej oraz wyjaśnił, że podstawę ustaleń dotyczących kwestionowanego przez pełnomocnika skarżącej spółki faktu doręczenia mu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] sierpnia 2004 r., stanowi znajdujący się w aktach sprawy dowód doręczenia. W dokumencie tym zostały zaświadczone okoliczności, że doręczyciel nie zastał adresata w domu, że zawiadomienie o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone w należącej do adresata skrzynce na korespondencję oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. Wszystkie te informacje pochodzą od właściwego urzędu pocztowego. Z nadesłanej przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki z decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., wynika, że pierwsze awizo nastąpiło w dniu 18 sierpnia 2004 r., awizo powtórne w dniu 27 sierpnia 2004 r., a wobec nieodebrania przesyłki przez adresata - radcę prawnego J. T. w przepisanym terminie, w dniu 2 września 2004 r. nastąpił zwrot do nadawcy. Zgodnie z przepisami, decyzja ta została uznana za doręczoną w terminie 14 dni od pierwszego awiza. Dodatkowo zwrócono się do Rejonowego Urzędu Poczty W. zbadanie sprawy awizacji przesyłki, nadanej jako list polecony w dniu 16 sierpnia 2004 r. W piśmie z dnia 2 lutego 2005 r. urząd pocztowy poinformował, że listonosz w dniu 18 sierpnia 2004 r. udał się z przesyłką pod wskazany adres, lecz z uwagi na nieobecność adresata, jak również innych osób uprawnionych do odbioru korespondencji, pozostawił zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej, a przesyłkę przekazał do urzędu pocztowego jako awizowaną. Zawiadomienie powtórne zostało wystawione w dniu 27 sierpnia 2004 r. i doręczone również do oddawczej skrzynki pocztowej adresata. W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, zarzut pełnomocnika skarżącej spółki, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2004 r. nie była nigdy przedmiotem doręczenia uwidocznionego na awizie, jest bezpodstawny. Natomiast odnosząc się do zarzutu doręczenia upomnienia z pominięciem pełnomocnika Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż kwestia ta została w sposób wyczerpujący wyjaśniona w zaskarżonym postanowieniu i stanowisko tam wyrażone w całej rozciągłości podtrzymuje.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze pełnomocnik skarżącej spółki domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2005 r. oraz poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia [...] lutego 2005 r., zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie :
- art. 33 pkt 7 u.p.e.a. w związku z art. 10 § 1, art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. - poprzez pozbawienie skarżącej spółki możliwości działania w postępowaniu egzekucyjnym w wyniku niedoręczenia prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi skarżącej spółki upomnień w postępowaniu przedegzekucyjnym oraz pism po wszczęciu egzekucji, co spowodowało zasadność wniesienia zarzutów na podstawie art. 33 pkt 7 u.p.e.a.;
- art. 3 § 1 i art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 150 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej - poprzez brak istnienia obowiązku ze strony skarżącej spółki, w stosunku do którego organy celne podjęły czynności egzekucyjne, z uwagi na niedoręczenie pełnomocnikowi decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę określenia należności celnych i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Uzasadniając powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził, iż niewłaściwe jest stanowisko Dyrektora Izby Celnej co do kwestii konieczności doręczania wszelkich pism związanych z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, w tym również upomnień warunkujących wszczęcie tego postępowania - bezpośrednio stronie, z pominięciem prawidłowo ustanowionego pełnomocnika. W ocenie pełnomocnika, w żaden sposób nie wynika to z art. 32 k.p.a, który stanowi, iż strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stanowisko organu celnego jest nieprawidłowe, gdyż bezzasadnie utożsamia charakter osobistego działania strony z koniecznością osobistego odbioru przez nią upomnień w postępowaniu przedegzekucyjnym i analogicznie - tytułów wykonawczych. Skarżąca spółka w sprawie prowadzonej przed organami celnymi ustanowiła pełnomocnika, również w odniesieniu do prowadzonych postępowań egzekucyjnych, w zakresie wszelkich czynności związanych z egzekucją administracyjną, zatem nie ulega wątpliwości, iż umocowanie pełnomocnika rozciągało się również na postępowanie egzekucyjne związane z "zasadniczym postępowaniem administracyjnym". Zdaniem pełnomocnika, o ile osobistego charakteru działania strony można upatrywać, np. w składanych przez nią osobiście wyjaśnieniach lub zeznaniach, tak charakteru takiego nie ma konieczność osobistego odbioru przez nią upomnień w postępowaniu przedegzekucyjnym. Strona ma bowiem autonomiczną możliwość wyboru działania osobiście lub przez pełnomocnika. Podjęcie egzekucji ukierunkowanej na środki pieniężne dłużnika nie wyklucza możliwości działania przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, np. składania środków zaskarżania. Aby to uczynić pełnomocnik musi mieć zapewnioną możliwość zapoznania się ze wszystkimi podejmowanymi czynnościami organów w takim postępowaniu. Tym bardziej pełnomocnik winien mieć możliwość otrzymania informacji o wszelkich działaniach organów administracyjnych podjętych jeszcze przed wszczęciem samej egzekucji. Argumentacja taka jest tym bardziej uzasadniona, iż dłużnik często nie jest zorientowany co oznacza, np. doręczone upomnienie w trybie art. 15 u.p.e.a. i nie wie jak ma się w takiej sytuacji zachować. Podobnie sytuacja przedstawia się w odniesieniu do tytułu wykonawczego, od którego przysługują określone środki zaskarżenia takie, jak zarzuty czy skarga na czynności egzekucyjne. Pozbawienie umocowanego pełnomocnika możliwości odbioru pism w postępowaniu egzekucyjnym oznacza de facto pozbawienie samej strony możliwości skorzystania z przysługujących jej środków zaskarżenia w sytuacji, kiedy umocowała pełnomocnika również w tym zakresie. Organy celne nie mogą kwestionować, ani zakresu udzielonego pełnomocnictwa - obejmującego również czynności związane z egzekucją - ani ograniczać go, wskazując na osobisty charakter takich czynności. Mając zatem na uwadze prawidłowe umocowanie pełnomocnika skarżącej spółki, także w zakresie postępowania egzekucyjnego, kierowanie przez Dyrektora Izby Celnej w W. pism dotyczących postępowania egzekucyjnego bezpośrednio do strony, z pominięciem jej pełnomocnika, stanowiło o naruszeniu art. 10 § 1 oraz art. 40 § 2 k.p.a., a także wypełniało przesłankę określoną w art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Pełnomocnik skarżącej spółki dodał również, iż w innych postępowaniach egzekucyjnych prowadzonych przez Dyrektora Izby Celnej wobec skarżącej spółki organ ten prawidłowo doręczał upomnienia w postępowaniu przedegzekucyjnym jej pełnomocnikowi.
Pełnomocnik skarżącej spółki zakwestionował również w całości stanowisko Dyrektora Izby Celnej, co do doręczenia mu w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. Przytaczając ten przepis, stwierdził, iż aby uznać doręczenie w tym trybie za skuteczne, konieczne jest prawidłowe powiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, natomiast brak takiego powiadomienia nie może rodzić skutków w postaci przyjęcia domniemania doręczenia, zgodnie z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] listopada 2004 r. nigdy nie została stronie (pełnomocnikowi) doręczona, jak również nie otrzymała ona zawiadomień pocztowych (awiz), ze wskazywanych przez organy celne dni, tj. 18 i 27 sierpnia 2004 r., a zatem w takiej sytuacji nie można mówić o jakimkolwiek obciążeniu skarżącej spółki należnościami w tej decyzji określonymi oraz o możliwości podjęcia i prowadzenia czynności egzekucyjnych w stosunku do tychże należności. Tym samym nie istnieje obowiązek strony, w stosunku do którego organy celne podjęły zakwestionowane czynności egzekucyjne.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko i uzasadniającą je argumentację, zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia więc uwzględnienie skargi także z takich powodów, których nie podniesiono podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a które skutkują wadliwością decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Dodać również należy, iż w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
Rozpatrywana sprawa dotyczy postępowania egzekucyjnego, w trakcie którego działający w charakterze wierzyciela Dyrektor Izby Celnej w W. wydał w dniu [...] lutego 2005 r., na podstawie art. 17 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a., postanowienie zawierające stanowisko w zakresie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego, a następnie po rozpatrzeniu zażalenia, zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia 5 września 2005 r. utrzymał je w mocy.
Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Oznacza to więc, co do zasady, iż w trakcie postępowania egzekucyjnego zobowiązany może być reprezentowany przez pełnomocnika, w związku z odpowiednim stosowaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów k.p.a., w tym zwłaszcza art. 32 i art. 33 tej ustawy. Okoliczność ta nie jest sporna pomiędzy Dyrektorem Izby Celnej a skarżącą spółką.
W rozpatrywanej sprawie, zarówno w skardze, jak i w środkach zaskarżenia składanych wcześniej w toku postępowania egzekucyjnego pełnomocnik skarżącej spółki zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej w W. naruszenie art. 33 pkt 7 u.p.e.a. oraz art. 10 § 1, art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a., poprzez pozbawienie strony możliwości działania w postępowaniu egzekucyjnym w wyniku niedoręczenia pełnomocnikowi upomnień oraz pism po wszczęciu egzekucji, częstokroć podkreśla, iż skarżąca spółka w sprawie prowadzonej przed organami celnymi ustanowiła pełnomocnika, w zakresie wszelkich czynności związanych z egzekucją administracyjną, zatem nie ulega wątpliwości, iż umocowanie pełnomocnika rozciągało się również na postępowanie egzekucyjne związane z zasadniczym postępowaniem administracyjnym. Dyrektor Izby Celnej nie podzielając stanowiska pełnomocnika skarżącej spółki co do konieczności doręczania pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio zobowiązanemu, określonych aktów, tj. upomnień i tytułów wykonawczych, nie kwestionuje jednak istnienia umocowania pełnomocnika skarżącej spółki w postępowaniu egzekucyjnym.
Stosownie do art. 33 § 2 i § 3 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.
W nadesłanych Sądowi aktach sprawy brak jest jednak jakiegokolwiek pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą spółkę radcy prawnemu J. T.. Przed rozpoznaniem sprawy Sąd w piśmie z dnia 6 marca 2006 r. zwrócił się zatem do Dyrektora Izby Celnej, m.in. o nadesłanie pełnomocnictwa, na które powoływał się w skardze pełnomocnik skarżącej spółki. W odpowiedzi na to wezwanie Dyrektor Izby Celnej nadesłał potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię żądanego pełnomocnictwa oraz kopię pisma skarżącej spółki z dnia 28 lutego 2005 r. skierowanego do Urzędu Celnego [...], w którym spółka informowała, że pełnomocnictwo dla Pana J. T. i P. H. z dnia 2 lipca 2003 r. do reprezentowania spółki dotyczy wszystkich spraw celnych i postępowań kontrolnych związanych z działalnością prowadzoną przez spółkę. Natomiast z nadesłanego pełnomocnictwa, wystawionego w dniu 2 lipca 2003 r. wynikało, że skarżąca spółka udzieliła pełnomocnictwa do jej reprezentowania radcy prawnemu J. T. :
- we wszystkich sprawach celnych oraz w postępowaniach kontrolnych związanych z działalnością prowadzoną przez spółkę,
- przed organami administracji państwowej wszystkich instancji, Naczelnym Sądem Administracyjnym,
- z prawem udzielania substytucji na każdym etapie postępowania sądowego i administracyjnego.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż postępowanie egzekucyjne jest odrębnym rodzajem postępowania w stosunku do postępowania podatkowego, czy też celnego, a jego wszczęcie następuje według reguł określonych w art. 26 u.p.e.a. Oznacza to również, iż pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu administracyjnym, np. celnym czy podatkowym nie obejmuje automatycznie postępowania egzekucyjnego w administracji, które prowadzone jest zwykle w konsekwencji wydania rozstrzygnięć w postępowaniu jurysdykcyjnym. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż postępowanie wymiarowe toczyło się tylko przed Naczelnikiem Urzędu [...] w W., natomiast będące jego następstwem postępowanie egzekucyjne prowadzone było przez Dyrektora Izby Celnej w W..
Postępowanie egzekucyjne, które w rozpatrywanej sprawie dotyczyło zarówno cła jak i podatku VAT, co wynika z wystawionych przez wierzyciela upomnień i tytułów wykonawczych, w żaden sposób nie może być zaliczone do objętych powyższym pełnomocnictwem spraw celnych oraz postępowań kontrolnych. Tym samym jednoznacznie można stwierdzić, iż pełnomocnictwo to swoim zakresem nie obejmowało postępowania egzekucyjnego w administracji.
W trakcie tego postępowania Dyrektor Izby Celnej wydał dwa postanowienia - pierwsze z dnia [...] lutego 2005 r. w wyniku rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów i drugie z dnia [...] września 2005 r. w wyniku rozpatrzenia zażalenia. Jeżeli jednak w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego osobie, która podpisała te środki zaskarżenia w imieniu skarżącej spółki, a z kolei nadesłane przez organ celny na wezwanie Sądu pełnomocnictwo dla tej osoby nie obejmowało postępowania egzekucyjnego, to tym samym, pomijając już główną kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie dotyczącą sposobu doręczania upomnień i tytułów wykonawczych, istnieją uzasadnione powody, aby stwierdzić, iż w takiej sytuacji Dyrektor Izby Celnej nie był uprawniony do rozpatrzenia zarówno zarzutów jak i zażalenia, bez uprzedniego wezwania wnoszącego te środki prawne, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. o uzupełnienie braków formalnych poprzez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa. Skoro tego nie uczynił, to tym samym naruszył ten przepis oraz wyżej powołane przepisy k.p.a. regulujące możliwość reprezentowania strony postępowania przez pełnomocnika. Poprzez uchybienie tym przepisom doszło bowiem do rozpatrzenia przez wierzyciela, w toku postępowania egzekucyjnego, środków prawnych nie pochodzących od osoby zobowiązanej.
Oceny powyższej nie może zmienić załączona do skargi kopia ( nie podpisana za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika skarżącej spółki) pełnomocnictwa wystawionego przez skarżącą spółkę radcy prawnemu J. T., również w dniu 2 lipca 2003 r., różniące się jednak treścią od pełnomocnictwa nadesłanego przez organ celny.
Istotne jest bowiem, czy i jakim pełnomocnictwem udzielonym pełnomocnikowi przez zobowiązanego, dysponował działający w charakterze wierzyciela Dyrektor Izby Celnej rozpatrując wniesione środki prawne. Ze względu na daleko idące skutki prawne, jakie mogą powstać dla stron w wyniku działania bądź zaniechania pełnomocników, obowiązek wyjaśnienie kwestii dotyczącej istnienia i zakresu pełnomocnictwa udzielonego przez stronę postępowania osobom występującym w jej imieniu, obciąża organ prowadzący postępowanie i powinien być przedmiotem jego szczególnej uwagi. Taki też obowiązek będzie spoczywał w pierwszej kolejności na Dyrektorze Izby Celnej w W. przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135, art. 152 i art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.