I SA/Lu 75/24

I SA/Lu 75/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Jakub Polanowski /sprawozdawca/
Marta Laskowska-Pietrzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Podatek leśny
Sygn. powiązane
III FSK 1073/24 - Wyrok NSA z 2024-12-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 68 § 2 pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 listopada 2023 r. nr SKO.405.PO/21/23 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 8 listopada 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383; dalej: O.p.), art. 2 – art. 6a ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 888 ze zm.; dalej: u.p.l.), art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70; dalej: u.p.o.l.) oraz § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a, f uchwały nr XXIII/80/16 Rady Miasta Biała Podlaska z 25 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Lubel. z 2015 r., poz. 4364), po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej: skarżący, strona, podatnik), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Biała Podlaska (dalej: Prezydent, organ I instancji, organ podatkowy) z 16 listopada 2022 r., nr OP.3123.4.33.2021.ZW2, ustalającą stronie wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym na 2018 r. w kwocie 2 713 zł.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że 27 czerwca 2022 r. wydało decyzję kasacyjną nr SKO.405.PO/579/22, którą uchyliło decyzję organu I instancji z 17 marca 2022 r., nr OP.3123.4.33.2021.ZW2, ustalającą stronie wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. w kwocie 2 712 zł. Przekazując sprawę Prezydentowi do ponownego rozpatrzenia Kolegium zakwestionowało umocowanie T. P. do reprezentowania strony w niniejszym postępowaniu wymiarowym. W toku ponownego rozpatrywania sprawy podatnik złożył 28 lipca 2022 r. informację w sprawie podatku od nieruchomości i informację w sprawie podatku leśnego. W pierwszej z nich wykazał do opodatkowania 1,0500 ha jako powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 102 m2 jako powierzchnię budynków mieszkalnych. W drugiej zaś skarżący wskazał 0,8098 ha jako powierzchnię lasów niepodlegających zwolnieniu podatkowemu. 18 sierpnia 2022 r. organ I instancji doręczył podatnikowi postanowienie z 2 sierpnia 2022 r., nr OP.3123.4.33.2021.ZW2, o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym za 2018 r., wskazując, że powodem uruchomienia tego postępowania była niezgodność danych wykazanych w informacji na podatek od nieruchomości z danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków.
Następnie decyzją z 16 listopada 2022 r., nr OP.3123.4.33.2021.ZW2, wydaną w trybie art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z 165 § 5 pkt 1 O.p., Prezydent ustalił podatnikowi wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym na 2018 r. w kwocie 2 713 zł, w tym podatek leśny 35 zł, a podatek od nieruchomości 2 678 zł. Do opodatkowania podatkiem leśnym organ przyjął las o powierzchni 0,8098 ha (stawka 43,35 zł/ha), a podatkiem od nieruchomości budynki mieszkalne o powierzchni 102 m2 (stawka 0,58 zł/m2), budynki pozostałe o powierzchni 68,75 m2 (stawka 6,64 zł/m2) oraz grunty pozostałe (11 działek ewidencyjnych) o łącznej powierzchni 8 648 m2 (stawka 0,25 zł/m2).
W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając rażące naruszenie: art. 208 § 1 O.p. poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania zakończonego już prawomocną decyzją; art. 68 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji po przedawnieniu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r., wszczęcie i prowadzenie postępowania pod numerem sprawy zakończonej już prawomocną decyzją; art. 145 § 1 i 2 O.p. poprzez skierowanie decyzji wymiarowej do właściciela nieruchomości w sytuacji, gdy w sprawie został ustanowiony i występuje pełnomocnik; art. 217 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne nałożenie na stronę przedawnionego obowiązku podatkowego.
Kolegium stwierdziło, że odwołanie to nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium wyjaśniło kwestię umocowania T. P. do reprezentowania strony uznając, że taki status w tym postępowaniu jej przysługuje. Następnie – po wyjaśnieniu tej kwestii – Kolegium stwierdziło, że brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z zaistnieniem przesłanki z art. 68 § 1 O.p., to jest w związku z doręczeniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnieniu, czyli po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Kolegium uznało, że w tym wypadku zastosowanie ma 5-letni termin na doręczenie decyzji, o jakim mowa w art. 68 § 2 O.p., gdyż w złożonej informacji na podatek od nieruchomości podatnik ujawnił dane niezgodne ze stanem faktycznym. Dlatego w tej sprawie, zdaniem organu, termin na doręczenie decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. to 31 grudnia 2023 r., a nie 31 grudnia 2021 r.
Odnosząc się do zarzutu wszczęcia i prowadzenia postępowania pod numerem sprawy zakończonej już "prawomocną" decyzją, to jest opisaną decyzją Kolegium z 27 czerwca 2022 r., nr SKO.405.PO/579/22 oraz skierowania decyzji wymiarowej do właściciela nieruchomości J. P. w sytuacji, gdy w sprawie został ustanowiony i występuje pełnomocnik, Kolegium uznało te zarzuty za bezzasadne. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z 14 grudnia 2021 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec skarżącego w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018, które doręczył wyłącznie T. P. (12 stycznia 2022 r.). Kwestią sporną w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji z 17 marca 2017 r. było ustalenie, czy legitymowała się ona stosownym pełnomocnictwem do reprezentowania podatnika w tym postępowaniu. Uznając, że w tym zakresie doszło do uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy Kolegium, w celu jej wyjaśnienia, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ponownym postępowaniu dotyczącym tej samej sprawy organ I instancji doręczył stronie postanowienie z 2 sierpnia 2022 r., nr OP.3123.4.33.2021.ZW2, o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia mu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. Dlatego – jak podkreśliło Kolegium – przedmiotem sprawy oznaczonej przez organ I instancji numerem Op.3123.4. 33.2021.ZW2 było i jest ustalenie skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym na 2018 r. Wszystkie więc pisma, postanowienia i decyzje dotyczące tej sprawy mają ten sam numer, choć różne daty, do czasu jej zakończenia w sposób ostateczny lub prawomocny. Oznacza to, że uchylenie decyzji organu I instancji z 17 marca 2022 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia spowodowało jej kontynuację, a nie zawiśnięcie sprawy nowej.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił Kolegium rażące naruszenie art. 68 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nastąpiło przedawnienie prawa do jej wydania oraz wniósł o: stwierdzenie nieważności tej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej po przedawnieniu prawa do jej wydania, umorzenie postępowania podatkowego za rok 2018 i zwrot kosztów postępowania.
Podkreślił, że zaskarżona decyzja ostateczna organu odwoławczego dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, wyraźnie wskazanych w art. 247 § 1 O.p. Wynika to z tego, że organ I instancji wszczął 2 sierpnia 2022 r postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości i podatku leśnego za rok 2018, które zakończył decyzją wymiarową z 16 listopada 2022 r. Zgodnie z art. 68 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem strony, w tej sprawie nie mogło dojść do skutecznego powstania zobowiązania podatkowego, gdyż w chwili wszczęcia postępowania podatkowego, to jest 2 sierpnia 2022 r., wskutek przedawnienia nie istniało już prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego przez organ w drodze decyzji. Okres do wydania decyzji wymiarowej upłynął ostatecznie z końcem 2021 roku.
Wskazał skarżący, że skoro zgodnie z tymi przepisami O.p., okres do wydania i doręczenia decyzji wymiarowej upłynął 31 grudnia 2021 r., to organ podatkowy nie miał prawa po tym dniu, to jest 2 sierpnia 2022 r. wszcząć postępowanie podatkowe za rok 2018, zakończone decyzją wymiarową, doręczoną 5 grudnia 2022 r., ponieważ nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2018 rok. Podatnik podniósł, że przedawnienie zobowiązań podatkowych jest wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, a zatem po upływie terminu przedawnienia organy podatkowe nie mogą egzekwować zarówno niezapłaconego podatku, jak i odsetek za zwłokę.
Zdaniem strony, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 68 § 2 O.p., gdyż postępowanie podatkowe zostało wszczęte 2 sierpnia 2022 r., dopiero po upływie trzech i pół roku od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Wszczęcie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją w celu bezpodstawnego zamiaru nałożenia na skarżącego podatku jest więc rażącym naruszeniem prawa materialnego i art. 217 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest, czy prawidłowo stwierdziło Kolegium, że w sprawie tej nie było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania z uwagi na fakt doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnieniu, czyli po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Organ stoi bowiem na stanowisku, że w sprawie zastosowanie ma 5-letni termin na doręczenie decyzji, gdyż w złożonej informacji na podatek od nieruchomości podatnik ujawnił dane niezgodne ze stanem faktycznym. Oznacza to, w ocenie organu odwoławczego, że termin doręczenia stronie decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. upływał w dniu 31 grudnia 2023 r., a nie 31 grudnia 2021 r. Natomiast skarżący uważa, że w sprawie ma zastosowanie 3-letni termin przedawnienia, a zatem termin wydania decyzji wymiarowej upłynął z końcem 2021 r. W konsekwencji decyzja wymiarowa organu I instancji z 16 listopada 2022 r. została wydana i doręczona po upływie terminu przedawnienia opisanego zobowiązania podatkowego.
W tak zakreślonym sporze prawnym rację należy przyznać organowi.
Nie ulega wątpliwości, zdaniem Sądu, że w zaskarżonej decyzji Kolegium ustosunkowało się prawidłowo do przesłanek przedawnienia uzasadniających niemożność wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres, wskazując na powody, dla których w niniejszej sprawie w grę wchodzi 5-letni, a nie 3-letni okres przedawnienia, a tym samym możliwość doręczenia decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r., do dnia 31 grudnia 2023 r., a nie do dnia 31 grudnia 2021 r.
Wskazać należy, że w odniesieniu do podatników będących osobami fizycznymi zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości powstaje z dniem doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, a więc w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Podstawę prawną takiej decyzji stanowi art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym.
Stosownie do art. 68 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, jednakże w myśl art. 68 § 2 pkt 2 O.p., jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub w złożonej deklaracji podatkowej nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Powołany przepis art. 68 § 2 pkt 2 O.p. stanowi uzupełnienie unormowania zamieszczonego w pkt 1, zgodnie z którym wydłużony do pięciu lat okres uprawniający organ podatkowy do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, dotyczy również sytuacji, w których złożona przez podatnika informacja w trybie art. 21 § 5 O.p. zakwestionowana została przez organ podatkowy, a przeprowadzone przez ten organ postępowanie podatkowe ujawniło, że wykazane w informacji dane mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niezgodne ze stanem faktycznym.
W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że art. 68 § 2 O.p. odnosi się do całego zobowiązania podatkowego. Dlatego też nie ma możliwości jego dzielenia na część objętą unormowaniem art. 68 § 1 O.p. oraz część objętą warunkami art. 68 § 2 tej ustawy. W konsekwencji określony w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. zwrot ustawowy "w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego" należy odczytywać w powiązaniu z konkretnym zobowiązaniem podatkowym za dany okres, a nie jego częścią (zob. wyroki NSA z: 11 sierpnia 2017 r., II FSK 2031/15 i 26 października 2023 r., III FSK 1052/22).
W związku z tym wskazuje się w doktrynie, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości jest jedno – obejmujące wszystkie nieruchomości podatnika podlegające opodatkowaniu w danym roku podatkowym, bez względu na to, ile deklaracji (informacji) złożył podatnik i w ilu decyzjach zostało ono wymierzone. W efekcie, błędy w informacji (informacjach) dotyczących nawet jednej nieruchomości skutkują wydłużeniem do 5 lat prawa organu do skutecznego doręczenia decyzji ustalającej (zob. L. Etel, Komentarz do art. 68, [w:] L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, nr 3).
Co więcej, pamiętać trzeba, że 3-letni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z art. 68 § 1 O.p., dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu między innymi co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. (zob. wyrok NSA z: 25 kwietnia 2017 r., II FSK 864/15, 17 lipca 2014 r., II FSK 1840/12 i 7 lipca 2023 r., III FSK 1287/22).
Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył 28 lipca 2022r. w organie I instancji informację w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2018 wykazując w niej grunty o powierzchni 1,0500 ha jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a także budynki mieszkalne o powierzchni 102 m2. Skarżący złożył również informację w sprawie podatku leśnego wykazując w niej lasy o powierzchni 0,8098 ha oraz kopię odpisu z księgi wieczystej nr [...] według stanu na dzień 25 kwietnia 2022 r. odnośnie nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], [...] i [...] położonej w B. przy ulicy [...] do wniosku, że o ile informacja w sprawie podatku leśnego nie budziła wątpliwości, to informacja w sprawie podatku od nieruchomości sprzeczna była z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków wobec czego wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym za 2018 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, wykazane przez podatnika dane okazały się być niezgodne ze stanem faktycznym, zarówno co do kwalifikacji opodatkowanych gruntów, jak i niewykazaniu do opodatkowania budynku gospodarczego. W odniesieniu do tej ostatniej kwestii podatnik nie ujawnił powierzchni budynku gospodarczego, a w odniesieniu do gruntów, niezgodnie ze stanem faktycznym zakwalifikował je jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W tej sytuacji, to jest skoro w złożonej informacji na podatek od nieruchomości skarżący ujawnił dane niezgodne ze stanem faktycznym, nie ulega wątpliwości Sądu, że trafnie oceniło Kolegium, iż w sprawie – w myśl w myśl art. 68 § 2 pkt 2 O.p. – zastosowanie miał 5-letni termin na doręczenie decyzji ustalającej. Poza tym z lektury akt administracyjnych wynika, że pomiędzy stroną a organem podatkowym występował w sprawie spór co do prawidłowości określenia przez ten organ podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za 2018 rok. Spór ten wyrażał się w tym, że organ kierował się w tym względzie zapisami aktualnej w roku podatkowym ewidencji gruntów i budynków stwierdzając, że jest nimi związany. Natomiast podatnik twierdził, że zapisy ewidencji w zakresie określenia właściciela nieruchomości są niezgodne ze stanem rzeczywistym oraz wpisami w księdze wieczystej. Zatem także z powodu istnienia tego sporu nie było podstaw do stwierdzenia, że w sprawie należało stosować 3-letni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z art. 68 § 1 O.p., co wynika z powołanych wyżej wyroków NSA z: 25 kwietnia 2017 r., II FSK 864/15; 17 lipca 2014 r., II FSK 1840/12; 7 lipca 2023 r., III FSK 1287/22.
Raz jeszcze należy podkreślić, że złożona przez stronę 28 lipca 2022 r. informacja na podatek od nieruchomości za 2018 r. została przez organ podatkowy zakwestionowana jako niezgodna ze stanem faktycznym, co potwierdził wynik postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem organu I instancji z 2 sierpnia 2022 r. (doręczonym 18 sierpnia 2022 r.) zakończonego w konsekwencji decyzją z 16 listopada 2022 r. Organ podatkowy wskazał bowiem, że złożona przez stronę informacja w sprawie podatku od nieruchomości nie była zgodna z ewidencją gruntów i budynków, w części dotyczącej działek wykazane położonych przy ul. K. 31 w B. Skarżący wskazał bowiem działki o numerach [...] i [...] o ogólnej powierzchni 1,0500 ha, jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast z zapisów ewidencji gruntów i budynków wynikało, że opisane działki będące własnością podatnika o łącznej powierzchni 8.648 m2 oznaczone są w niej po części symbolem "B" i po części symbolem "Bp", a ponadto nie jest na nich prowadzona działalność gospodarcza, toteż – zdaniem organu podatkowego – podlegały opodatkowaniu stawką od gruntów pozostałych wynoszącą 0,25 zł/m.
Wbrew zatem zarzutom skarżącego, w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki określone art. 68 § 2 pkt 2 w zw. z art. 21 § 5 O.p., co oznacza, że prawidłowo organy obu instancji oceniły, że w sprawie tej miał zastosowanie wydłużony, 5-letni termin wydania decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym za 2018 r. w trybie art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Termin doręczenia stronie tej decyzji upływał więc 31 grudnia 2023 r., a nie 31 grudnia 2021 r. A skoro tak, to nie może być mowy w sprawie o naruszeniu art. 68 O.p.
Sąd nie dopatrzył się też, aby zaskarżona decyzja dotknięta była którąkolwiek z wad kwalifikowanych, wyraźnie wskazanych w art. 247 § 1 O.p. Decyzja ta została wydana przez Kolegium, które było organem właściwym do jej podjęcia (pkt 1), została prawidłowo oparta o przepisy prawa (pkt 2 i 3), a ponadto nie została obarczona żadną wadliwością prowadzącą do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w myśl art. 247 § 1 pkt 4-8 O.p.
Nie sposób także uznać, że w sprawie organy dopuściły się naruszenia art. 217 Konstytucji RP, który stanowi, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Z przepisu tego wynika, że przepisy prawa podatkowego należy interpretować ściśle, zaś ich wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną decyzję organ działał na podstawie i w granicach prawa, a argumentacja podniesiona przez skarżącego nie dawała podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskutek upływu terminu przedawnienia zobowiązania.
Zauważyć należy, że aczkolwiek skarżący nie podniósł żadnych zarzutów odnoszących się do merytorycznej oceny wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za 2018 r., to z uwagi na treść art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), a także fakt, że skargą objęto całość zaskarżonej decyzji, Sąd ocenił legalność tej decyzji w pozostałym zakresie.
Podkreślenia wymaga, że oceniając kontrolowaną decyzję w tym zakresie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, uzasadniających jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.
Wskazać trzeba, że w myśl art. 6a ust. 1 u.p.l., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku leśnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku rolnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).
Podstawę wymiaru podatków i świadczeń, zgodnie z 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.; dalej: P.g.k.) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które organ podatkowy obowiązany jest uwzględnić przy wymiarze podatków. W stanie prawnym obowiązującym w 2018 r., art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1a ust. 3 u.p.o.l. stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają natomiast użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, zaś przez użyte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych określenia użytki rolne czy lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z kolei art. 1 ust. 1 i 2 u.p.l. stanowił, że opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, a lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.
Przypomnieć trzeba, że – jak trafnie wskazało Kolegium – Starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) jako organ ewidencyjny zobowiązany jest utrzymywać operat ewidencyjny w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów czy trwałych zarządców. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej, gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej oraz ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Wprowadzenie zmian w ewidencji podlega zaskarżeniu w odrębnych postępowaniach dotyczących czynności z zakresu prowadzenia ewidencji. Z tego powodu ewidencja gruntów i budynków oraz zawarte w niej dane nie mogą stanowić przedmiotu merytorycznej oceny organu podatkowego w postępowaniu podatkowym.
W konsekwencji, zasadnie ocenił organ odwoławczy, że nie ma znaczenia faktyczny sposób wykorzystania gruntu przez podatnika, bo sposób użytkowania wynika z klasyfikacji gruntu ujawnionej w ewidencji. W każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. O ile więc dane wynikające z tej ewidencji nie zostaną zmienione we właściwym trybie, to obowiązkiem organu podatkowego jest uwzględnić te dane przy ustalaniu wymiaru podatku, a przyjęcie danych innych niż wynika to z ewidencji gruntów i budynków, naruszałoby art. 21 ust. 1 P.g.k.
Stanowisko o wiążącym charakterze ewidencji gruntów i budynków znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Sądy administracyjne wskazują bowiem, że dane wynikające z zapisów tej ewidencji – zwłaszcza w odniesieniu do wymiaru podatku od nieruchomości – mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (zob. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Wprawdzie uznaje się, że od zasady tej zachodzą wyjątki wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, jednakże okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie.
Prawidłowo zatem stwierdziło w zaskarżonej decyzji Kolegium, że wymiar podatku od nieruchomości czy też podatku leśnego jest pochodną danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś postępowanie podatkowe nie służy ustalaniu danych liczbowych i opisowych gruntów i budynków, ani danych dotyczących właścicieli nieruchomości ujawnionych w ewidencji gruntów, które to dane są dla organu podatkowego wiążące.
Jak wynika ze złożonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów i budynków, skarżący jest właścicielem: dwóch działek nr [...] i nr [...] (powstałych z podziału działki nr [...]) położonych przy ul. K. w B. oznaczonych jako tereny mieszkaniowe (B) o powierzchni odpowiednio 0,1016 ha i 0,0494 ha oraz działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położonych przy ul. O. w B. oznaczonych jako tereny zurbanizowane niezabudowane (Bp) o łącznej powierzchni 0,6374 ha oraz działki nr [...] o powierzchni 0,0764 ha położonej przy ul. A. w B. oznaczonej jako tereny mieszkaniowe (B). Na działce nr [...] zaewidencjonowane są niemieszkalne budynki o powierzchni zabudowy 80 m2, a na działce nr [...] zaewidencjonowany jest budynek mieszkalny o powierzchni zabudowy 115 m2. Powierzchnia budynków gospodarczych posadowionych na działce nr [...] podlegająca opodatkowaniu (ustalona w wyniku oględzin) wynosi 68,75 m2, powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] zgłoszona w informacji na podatek od nieruchomości wynosi 102 m2. Podatnik jest także właścicielem dwóch działek zaewidencjonowanych jako las o łącznej powierzchni 0,8098 ha położonych na terenie gminy miejskiej B.
Zdaniem Sądu, mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny sprawy oraz na podstawie powołanych wyżej przepisów, organy obu instancji prawidłowo ustaliły wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. przyjmując do opodatkowania wskazane w swych decyzjach przedmioty, ich rodzaj i powierzchnię oraz stawki podatkowe. Mianowicie organy orzekły, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają:
1) grunty o łącznej powierzchni 8 648 m2 z zastosowaniem stawki od gruntów pozostałych (0,25 zł/ m2),
2) budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 102 m2 (z zastosowaniem stawki od budynków mieszkalnych (0,58 zł/ m2),
3) budynki gospodarcze o powierzchni użytkowej 68,75 m2 z zastosowaniem stawki od budynków pozostałych (6,64 zł/ m2),
4) lasy o powierzchni 0,8098 ha z zastosowaniem stawki 43,35 zł/ha.
Ponadto – zważywszy na argumentację podniesioną przez skarżącego w toku postępowania podatkowego – podnieść należy, że przedmiotem sprawy oznaczonej przez organ I instancji numerem [...] było ustalenie skarżącemu wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym na 2018 r. Dlatego też nie narusza prawa stanowisko Kolegium, że wszystkie pisma czy akty administracyjne dotyczące tej sprawy winny mieć ten sam numer, choć różne daty, do czasu jej zakończenia w sposób ostateczny lub prawomocny. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że uchylenie decyzji organu I instancji z 17 marca 2022 r., nr jw. oraz przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia – na skutek decyzji kasacyjnej Kolegium z 27 czerwca 2022 r. – z samej istoty tego rozstrzygnięcia nie prowadziło do zainicjowania nowej sprawy podatkowej, lecz do "ponownego rozpatrzenia" (zob. art. 233 § 2 O.p.) tej samej sprawy dotyczącej ustalenia stronie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku leśnym na 2018 r.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji.