I SA/Lu 727/23

I SA/Lu 727/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /sprawozdawca/
Marcin Małek
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
III FSK 738/24 - Wyrok NSA z 2025-10-07
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 1a ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Starszy asystent sędziego Karolina Orłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Spółdzielczej Mleczarni S. na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta z dnia 3 października 2023 r. nr WF.3120.INT-1.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 3 października 2023 r. Burmistrz Miasta, dalej: "Burmistrz", "organ interpretacyjny", działając na podstawie art. 14j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm.), dalej: "O.p.", po rozpatrzeniu wniosku S. M. S. z siedzibą w R. P., dalej: "spółdzielnia", wnioskodawca", "skarżąca", z dnia 25 listopada 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, uznał stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku za nieprawidłowe.
We wskazanym wniosku spółdzielnia przedstawiła stan faktyczny polegający na tym, że na należącej do niej nieruchomości znajdują się budynki (mleczarnia), a także stojące na zewnątrz przy trzech budynkach obiekty nazywane zbiornikami, tankosilosami oraz inne, przy czym, jak zaznaczyła spółdzielnia, obiekty te w większości nie pełnią funkcji typowo magazynowej. Zachodzą w nich natomiast procesy technologiczne oraz obróbka surowca. Niemal wszystkie obiekty stanowią odrębne od budynku środki trwałe podlegające amortyzacji podatkowej, natomiast dwa zbiorniki są posadowione w budynku i również podlegają amortyzacji. Pozostałe obiekty znajdują się na zewnątrz budynku, zostały posadowione i przytwierdzone do fundamentów za pomocą kotew, które umożliwiają ich demontaż i zastępowanie nowymi obiektami bez uszkodzenia tak fundamentu, jak samych obiektów.
Wnioskodawca podał, że tankosilosy FL-1000 (2 szt.) oraz zbiorniki FL-1000 (4 szt.) w dziale warzelni sera, są obiektami znajdującymi się na zewnątrz budynku i biorącymi udział w procesach przetwórczych. Podczas przechowywania mleka w ściśle określonym czasie (od 8 do 24 godzin) i temperaturze (max. 8 °C) w izolowanych zbiornikach 2-płaszczowych zachodzi wiele złożonych przemian fizycznych i biochemicznych, co jest uwarunkowane wymogami technologii produkcji. Podczas obróbki termicznej mleka dochodzi do częściowej destrukcji kazeiny, w związku z czym potrzebny jest odpowiedni czas na odbudowanie jej struktury. Procesy te przekładają się na powstanie lepszych skrzepów w kotłach serowarskich i mniejszej ilości pyłu kazeinowego, co skutkuje lepszymi wydatkami sera oraz ma wpływ na produkcję dalszych produktów, tj. WPC (koncentraty białek serwatkowych) oraz WPI (izolaty białek serwatkowych). Do mleka w zbiornikach dodawany jest chlorek wapnia by wspomóc regenerację kazeiny. Dodatkowo pozostawienie wstępnie spasteryzowanego mleka w zbiornikach przez określony czas w specjalnych warunkach sprzyja przejściu istniejących form przetrwalnikowych w formy wegetatywne, które są niszczone przy powtórnej pasteryzacji.
Wszystkie omawiane obiekty są połączone instalacją procesową, której są częścią. Posiadają one m.in. instalacje mycia, mieszadła.
Z kolei zbiorniki w dziale proszkowni (9 szt.) stanowią element, w którym zachodzą procesy normalizacji permeatu po produkcji WPC za pomocą koncentratu serwatki, po czym serowiec zostaje przesłany do następnego etapu produkcji, gdzie zachodzi krystalizacja. W zbiornikach prowadzone są również procesy ujednolicania suchej masy koncentratów serwatki serwatką lub wodą. Zbiorniki zapewniają pełne wykorzystanie istniejących urządzeń w dziale proszkowni redukując tym samym koszty eksploatacji. Obiekty posiadają mieszadła, instalacje mycia, uczestniczą w procesie suszenia i przetwarzania wyrobów proszkowanych. Są połączone kolektorem zaworowym.
Następny obiekt, zbiornik magazynowy do wody o poj. 150.000 l. jest specjalistycznym akumulatorem i nośnikiem ciepła. Nowoczesna instalacja procesowa bez odzysku energii byłaby energochłonna. Kondensat z nagrzewnic parowych jest źródłem energii, która zostaje odzyskana oraz przekazana w inne miejsca procesu. W tym przypadku energia trafia do wody, aby uzyskać temperaturę mycia linii procesowych. Cały proces odzysku energii odbywa się automatycznie i aktualnie jest traktowany jako wymóg w nowoprojektowanych instalacjach.
Zbiorniki wody energetycznej stanowią bufor, gdzie stale zachodzi proces przepompowywania wody na potrzeby mycia (membrany instalacji ultrafiltracji, nanofiltracji, odwróconej osmozy), płukania, roztwarzania, itp. Woda w przepływie poddawana jest pasteryzacji oraz schładzaniu, po czym trafia do zbiornika skąd jest pobierana według potrzeb.
Natomiast zbiorniki w dziale odbioru mleka stanowią bufor w instalacji procesowej działu aparatowni. Umożliwiają one zmniejszenie strat surowca o ok. 0,03% oraz zapewniają właściwą stabilizację tłuszczu i białka, co w dalszym procesie przyczynia się do lepszej separacji mleka, a w konsekwencji uzyskanie celu jakim jest ograniczenie strat jednostek tłuszczu o ok. 1 %.
Tankosilos 60 tys. L ZMA 60A oraz tankosilosy serwatki (5 szt.) stanowią tzw. zbiorniki serwatkowe. W wyniku procesu technologicznego produkcji serów powstaje dodatkowo serwatka, która nie stanowi odpadu, a jest na tyle ważnym elementem, że maszyny i urządzenia serowarskie konstruuje się w taki sposób by jej jakość była jak najwyższa, gdyż białka serwatkowe uważane są za jedne z białek o najwyższej wartości biologicznej. Konieczne jest odpowiednie buforowanie, odpylenie oraz schłodzenie serwatki by zapobiec namnażaniu się niepożądanych drobnoustrojów. Przechowywanie serwatki w zbiornikach stanowi część procesu technologicznego.
Tankosilosy FL-1000, zbiorniki FL-1000 oraz zbiorniki w dziale odbioru mleka spełniają głównie rolę magazynów, natomiast pozostałe obiekty nie spełniają funkcji magazynowej, bowiem wewnątrz nich zachodzą procesy technologiczne oraz biochemiczne. Wszystkie opisane powyżej obiekty posiadają fundamenty, do których zostały przytwierdzone za pomocą kotew. Kotwy znajdują się w fundamencie, natomiast same silosy są przytwierdzone do kotew za pomocą śrub. Opisane we wniosku obiekty zostały w całości dostarczone przez producenta. Nie powstały w wyniku prowadzenia procesu budowlanego, lecz w zakładach produkcyjnych. Powstały w oparciu o pozwolenie na budowę warzelni. Niektóre zbiorniki w dziale proszkowni powstały w oparciu o pozwolenie na budowę obejmujące łącznik ze zbiornikami. W przypadku wszystkich pozostałych obiektów pozwolenia na budowę obejmowały wyłącznie fundamenty. Producentami obiektów są firmy P. sp. z o.o. w K. oraz S. P. F. A. M. w likwidacji w P. G..
Spółdzielnia sformułowała pytanie, czy opisane obiekty (zbiorniki, silosy, inne) są obiektem budowlanym w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, a zatem czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?
W ocenie wnioskodawcy obiekty te nie posiadają cech obiektu budowlanego, a zatem nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Uzasadniając swoje stanowisko spółdzielnia wywodziła, że o obiekcie budowlanym można mówić wyłącznie wtedy, gdy dojdzie do kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:
1. zostanie on wybudowany (art. 1 ustawy Prawo budowlane),
2. w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane) oraz
3. zostanie wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 ust. 1 ustawy Prawo budowlane).
Oceniając stanowisko wnioskodawcy organ interpretacyjny przytoczył treść art. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70), dalej: "u.p.o.l." oraz art. 1a pkt 1 i 2 u.p.o.l., a następnie treść art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682), dotyczącego pojęcia budowli. Organ zaznaczył, że według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania jest też urządzenie budowlane związane z budynkiem lub budowlą, które zapewnia możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Urządzenia budowlane zdefiniowane zostały zaś w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Burmistrz odwołał się też do definicji obiektu budowlanego zawartej w art. 3 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że ogromne znaczenie dla prawnopodatkowego statusu użytkowanych budowli miała zmiana ustawowej definicji obiektu budowlanego dokonana ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie od 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015 r., przez obiekt budowlany należało rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W wyniku nowelizacji usunięto z definicji obiektu budowlanego sformułowanie: "urządzeń budowlanych" oraz przesłankę "całości techniczno-użytkowej". To prowadzi do wniosku, że urządzenia budowlane nie są obiektem budowlanym.
Organ interpretacyjny wskazał następnie, że definicja obiektu budowlanego, do której odsyła ustawodawca w przepisach u.p.o.l., pomimo nowelizacji przepisów Prawa budowlanego, nakazuje traktować go za obiekt kompletny, na co wskazuje użycie nowego sformułowania "budowlę wraz z instalacjami". Składa się on bowiem, nie tylko z wyrobów o charakterze stricte budowlanym, ale również z instalacji. Dowodzi to, że w dalszym ciągu obiekt budowlany powinien być postrzegany, jako obiekt stanowiący całość techniczno-użytkową, pomimo braku takiego zapisu.
W ocenie organu interpretacyjnego niedopuszczalne jest utożsamianie definicji budowli, o której mowa w przepisach u.p.o.l. tylko i wyłącznie z budowlą zdefiniowaną w procesie budowlanym, gdyż "instalacje", wskazane w art. 3 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, mają na celu umożliwienie wykorzystania "obiektu budowlanego" a nie "budowli" z art. 3 pkt 3 tejże ustawy, zgodnie z jego przeznaczeniem. Oznacza to, że owe instalacje nie pełnią roli służebnej wobec budowli zdefiniowanej w Prawie budowlanym, lecz są elementem składowym obiektu budowlanego. Konstrukcja obiektu budowlanego (budowli) zdefiniowanej w u.p.o.l. oparta jest na dwóch podstawowych elementach, których nie można "rozbijać", tj. budowli oraz instalacji umożliwiających wykorzystanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Organ interpretacyjny odwołał się też do definicji urządzenia budowlanego (technicznego) w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt P33/09 oraz do orzecznictwa sądów administracyjnych.
W ocenie organu obiekty będące w posiadaniu spółdzielni nie mają charakteru przyłączy ani urządzeń instalacyjnych (nie są związane z dostarczaniem mediów, odprowadzaniem ścieków), które są przedmiotem zainteresowania Prawa budowlanego. Posiadane przez wnioskodawcę zbiorniki, silosy, inne obiekty kwalifikują się do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 1a pkt 2 u.p.o.l., będących w świetle znowelizowanej treści art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego kompletnymi obiektami budowlanymi wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania ich zgodnie z przeznaczeniem, stanowiąc tym samym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tego rodzaju obiekty, tj. zbiorniki, zostały wprost wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane jako przykład budowli. Natomiast załącznik to tej dookreślił, że do tej kategorii obiektów budowlanych (XIX) zalicza się zbiorniki przemysłowe, jak silosy.
Organ interpretacyjny wywodził, że aby można było mówić o obiekcie budowalnym muszą być spełnione trzy przesłanki: został on wybudowany, powstał w określonym miejscu oraz został wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Ustawa - Prawo budowlane, jak organ zauważył, nie zawiera definicji wyrobów budowlanych. Do wyrobów budowlanych nawiązuje przepis art. 10 tejże ustawy, zgodnie z którym "wyroby wytworzone w celu zastosowania w obiekcie budowlanym w sposób trwały o właściwościach użytkowych umożliwiających prawidłowo zaprojektowanym i wykonanym obiektom budowlanym spełnienie podstawowych wymagań, można stosować przy wykonywaniu robót budowlanych wyłącznie, jeżeli wyroby te zostały wprowadzone do obrotu lub udostępnione na rynku krajowym zgodnie z przepisami odrębnymi, a w przypadku wyrobów budowlanych - również zgodnie z zamierzonym zastosowaniem". Przytoczony przepis nie wyjaśnia natomiast, co konkretnie stanowić może "wyrób budowlany". Jak natomiast wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 48/22, wyjaśnienia pojęcia "wyrób budowlany" należy poszukiwać na gruncie języka potocznego. "W tym znaczeniu pojęcie wyrobu budowlanego wiąże się z terminem materiału budowlanego. O ile jednak materiał budowlany stanowią środki (ciała) nieprzetworzone (np. piasek, kamień naturalny, glina) i przetworzone (np. ceramika budowlana, metale, stolarka budowlana, materiały szklane i in.), służące do budowy, konserwacji, remontu, bądź modernizacji obiektów budowlanych, o tyle określenie "wyrób" determinuje postrzeganie tej kategorii w sposób węższy, uwzględniający element przetworzenia. Reasumując organ interpretacyjny stwierdził, że pojęcie "wyroby budowlane", o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane obejmuje przetworzone materiały budowlane stosowane w całości lub części do wykonania obiektów budowlanych, jak też ich remontu bądź modernizacji, przez wykorzystanie na stałe w takim obiekcie.
Burmistrz zauważył również, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości wskazanych we wniosku zbiorników, silosów było już wcześniej przedmiotem prowadzonych postępowań podatkowych w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2013-2018, zakończonych skierowanymi do spółdzielni decyzjami Burmistrza z dnia 31 października 2018 r. (a 2013 r.; z dnia 14 lutego 2020 r. za 2017 r., za 2018 r. i za 2016 r.; z dnia 1 lipca 2020 r. za 2015 r. i za 2014 r. Wszystkie te decyzje zostały zaskarżone przez spółdzielnię do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sprawy zostały zakończone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 listopada 2020 r. o sygn. akt: I SA/Lu 377/20, I SA/Lu 378/20, I SA/Lu 379/20 oraz z dnia 9 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I SA/Lu 39/21, a także z dnia 17 marca 2021 r. o sygn. akt I SA/Lu 548/21 i I SA/Lu 549/21. Organ podatkowy podczas prowadzonych postępowań zebrał obszerny materiał dowodowy w postaci m.in. opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego, archiwalnej dokumentacji procesów budowlanych, protokołów z oględzin wraz z obszerną dokumentacją zdjęciową, umów na dostawę zbiorników, itp. Z zebranego materiału jednoznacznie wynika, że obiekty objęte opodatkowaniem we wskazanych decyzjach i będące przedmiotem rozpatrywanego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zostały zaprojektowane jako zbiorniki i wykonano je z użyciem wyrobów budowlanych. Pomimo upływu czasu, stan faktyczny ustalony podczas postępowań podatkowych zakończonych wskazanymi decyzjami nie odbiega od tego, jaki przedstawiony został we wniosku. Nie uległ zmianie również stan prawny, w związku z czym organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od utrwalonego stanowiska, które przedstawił w niniejszej interpretacji, co następnie doprowadziło do uznania za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy.
W skardze na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego spółdzielnia, wnosząc o uchylenie interpretacji, po pierwsze, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 O.p. poprzez wydanie interpretacji w oparciu o ustalony przez organ we własnym zakresie stan faktyczny, odmienny od przedstawionego we wniosku, tj.:
a) pominięcie, że obiekty oznaczone numerami 7-18 oraz 21-24 w ogóle nie realizują funkcji magazynowej, lecz stanowią urządzenia techniczne, natomiast pozostałe obiekty o numerach 1-6 oraz 19-20 spełniając głównie funkcje magazynową, realizując jeszcze inne zadania;
b) pominięcie, że obiekty te w całości powstały poza procesem budowlanym, w zakładach produkcyjnych, jedynie obiekty 1-6 oraz 7 i 10 powstały w oparciu o pozwolenie na budowę, które obejmowało jeszcze inne obiekty, a w przypadku pozostałych pozwoleniem na budowę objęte były wyłącznie fundamenty;
c) pominięcie, że obiekty te zlokalizowane są na budowlach w postaci fundamentów i części budowlanych, gdzie części składowych tego rodzaju obiektów budowlanych nie stanowią rzeczy na nich posadowione i połączone w sposób nietrwały, nie mamy zatem do czynienia z jednym obiektem budowlanym, lecz z obiektem budowlanym wprost nazwanym budowlą w prawie budowlanym i tym co się na nim znajduje, ale nie jest trwale połączone, zostało wykonane w innej technice, poza procesem budowlanym;
d) brak wyjaśnienia czy przykładowo w sytuacji obiektów opisanych numerami 1-6, które posadowione są na jednym wspólnym fundamencie mamy do czynienia z jednym przedmiotem opodatkowania (fundament i 6 zbiorników), czy może sześcioma (każdy zbiornik z fragmentem fundamentu pod nim) albo siedmioma (6 zbiorników i 1 fundament), organ bowiem uważa, że obiekt budowlany nie musi być wzniesiony wyłącznie z użyciem materiałów budowlanych, a więc elementów trwale w niego wbudowanych, tak więc skarżąca nie jest w stanie ustalić ile konkretnie przedmiotów opodatkowania zdaniem organu posiada, poza tym że wszystko ma być zdaniem organu opodatkowane jako budowla;
- podczas gdy indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska podatnika, bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację, a skarżąca w opisie stanu faktycznego zawarła charakterystykę obiektów, zaś organ pominął te okoliczności i samodzielnie uzupełnił opis obiektów, stwierdzając, że stanowią one zbiorniki mimo, że większość obiektów w ogóle nie realizuje funkcji magazynowej, a zatem naruszył przepisy postępowania, gdyż postępowanie interpretacyjne opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, bowiem to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji;
Po drugie, spółdzielnia zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane - w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r., w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez uznanie, że obiekty należące do skarżącej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, odwołując się do kryterium całości techniczno-użytkowej oraz kompletności, w oparciu o orzeczenia sądów administracyjnych dotyczących stanów faktycznych jeszcze sprzed nowelizacji przepisów, a zatem na nieaktualnym stanie prawnym, podczas gdy:
a) ustawodawca dokonując zmiany definicji obiektu budowlanego na mocy nowelizacji, która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r. w zamierzony sposób usunął postanowienie dotyczące traktowania budowli jako całości techniczno-użytkowej, celem doprecyzowania, że budowlą są tylko części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, a ponadto z definicji obiektu budowlanego usunięte zostało pojęcie urządzeń i pozostawiono jedynie pojęcie instalacji, a wobec tego skoro na mocy ww. nowelizacji pojęcia budowli nie definiuje się już z użyciem kryterium całości techniczno-użytkowej wraz z urządzeniami, które w ogóle nie stanowią obecnie elementu budowli, nie można już na to kryterium się powoływać przy dokonywaniu kwalifikacji prawnopodatkowej obiektów; oznacza to, że argumenty z powołaniem się na ww. przesłankę całości techniczno-użytkowej, nie mogą być już przedstawiane na uzasadnienie stanowiska co do zaliczenia określonego obiektu do budowli w obecnym stanie prawnym;
b) odwoływanie się do nieznanego ustawie pojęcia "kompletności" obiektu budowlanego, stwarza to jedynie pozory posługiwania się znowelizowaną definicją obiektu budowlanego, a w praktyce pojęcie to rozumiane jest jak uprzednio, to jest stanowienie całości techniczno-użytkowej wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi;
c) definicja obiektu budowlanego wprowadziła wymóg wybudowania go z użyciem wyrobów budowlanych, tak więc urządzenia techniczne, które nie są rezultatem prac budowlanych, lecz powstają poza tym procesem w fabrykach i zakładach wytwórczych, a dowożone są na miejsce jako gotowe produkty, nie stanowią części obiektów budowlanych, ponieważ nie są trwale wbudowywane w te obiekty; należy podkreślić, że posiadane przez skarżącą obiekty (zbiorniki/silosy/inne) nie zostały wzniesione za pomocą wyrobów budowlanych, lecz wyprodukowane przez producenta i dostarczone skarżącej, co jednoznacznie dyskwalifikuje je jako obiekty budowlane; skarżąca zwraca również uwagę, że montaż może stanowić element robót budowlanych zgodnie z art 3 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, niemniej jednak dotyczy to sytuacji, gdy obiekt został wykonany przy pomocy wyrobów budowlanych, a następnie zamontowany, tymczasem w przypadku obiektów należących do skarżącej gotowe obiekty zostały jej dostarczone i dopiero zamontowane oraz przytwierdzone do fundamentów za pomocą kotew;
d) mając na uwadze, że obiekty należące do skarżącej nie mogą zostać uznane za obiekty budowlane, tym samym nie mogą stanowić one budowli pomimo, że wśród budowli wymienionych w art. 3 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane zostały wymienione zbiorniki, a obiekty należące do skarżącej takie zbiorniki przypominają to należy podkreślić, że większość z obiektów nie realizuje funkcji magazynowej, wewnątrz nich zachodzą procesy technologiczne oraz biochemiczne, co zostało szczegółowo opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;
2. art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane stanowiącego, że odrębnymi i samodzielnymi budowlami są części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową w sytuacji, gdy wskazana część przepisu wymienia przykłady odrębnych i samodzielnych budowli, wobec czego musi być uwzględniana w interpretacji definicji budowli z u.p.o.l., a w konsekwencji organ interpretacyjny niewłaściwie zastosował ten przepis przyjmując, że obiekty należące do skarżącej w całości stanowią budowlę, gdy tymczasem zgodnie z definicją budowlami są wyłącznie części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny, urządzenia, a podstawę opodatkowania powinna stanowić wartość jedynie elementów budowlanych i fundamentów pod te maszyny i urządzenia.
W uzasadnieniu skargi spółdzielnia zwróciła uwagę, że organ interpretacyjny swoje rozstrzygnięcie powinien oprzeć wyłącznie na treści wniosku, ewentualnie dołączonych do niego dokumentach lub innych wyjaśnieniach. Dla oceny zasadności zaprezentowanego stanowiska wnioskodawcy bez znaczenia pozostają natomiast fakty, które są organowi znane z urzędu. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie organ dokonał we własnym zakresie ustaleń stanu faktycznego, uzupełniając go o elementy niewskazane przez wnioskodawcę, odmienne od przedstawionych we wniosku, czym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania interpretacyjnego.
Organ interpretacyjny przyjął bowiem, że 24. obiekty opisane we wniosku stanowią zbiorniki w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane, jako budowle wskazane w kat. XIX załącznika do ustawy. Organ wydając interpretację pominął to, że obiekty oznaczone numerami 7-18 oraz 21- 24 w ogóle nie realizują funkcji magazynowej, lecz stanowią urządzenia techniczne, natomiast pozostałe obiekty o numerach 1-6 oraz 19 i 20 spełniając głównie funkcje magazynową, realizując jeszcze inne zadania. Organ nie wziął również pod uwagę tego, że obiekty te w całości powstały poza procesem budowlanym, w zakładach produkcyjnych. Jedynie obiekty 1-6 oraz 7 i 10 powstały w oparciu o pozwolenie na budowę, które obejmowało jeszcze inne obiekty. W przypadku pozostałych pozwoleniem na budowę objęte były wyłącznie fundamenty. Organ pominął to, że obiekty zlokalizowane są na budowlach w postaci fundamentów i części budowlanych, gdzie części składowych tego rodzaju obiektów budowlanych nie stanowią rzeczy na nich posadowione i połączone w sposób nietrwały. Nie mamy zatem do czynienia z jednym obiektem budowlanym, lecz z obiektem budowlanym wprost nazwanym budowlą w prawie budowlanym i tym co się na nim znajduje, ale nie jest trwale połączone. Zostało ono wykonane w innej technice, poza procesem budowlanym. Organ interpretacyjny dokonując kwalifikacji obiektów jako zbiorników będących budowlami wskazanymi w kat. XIX załącznika do ustawy - Prawo budowlane, zupełnie pominął orzecznictwo sądów administracyjnych. W uchwale składu 7. sędziów z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt III FPS 1/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśniał bowiem, że "Za zbiornik w rozumieniu art 3 pkt 3 u.P.b. należy uznać zatem obiekt budowlany przeznaczony do gromadzenia materiałów sypkich (np. ziarno, cement), występujących w kawałkach (np. węgiel, rudy, kompostowane fragmenty organiczne) albo w postaci ciekłej (np. paliwa) lub gazowej, związany z prowadzeniem działalności gospodarczej podatnika, który nadto (biorąc pod uwagę jego cechy techniczne) nie jest przeznaczony realizacji innych celów." Tak więc za zbiornik jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, ale i u.p.o.l. należy uznać obiekt, który jest obiektem magazynowym i nie jest przeznaczony do realizacji innej celów. Natomiast obiekty opisane we wniosku albo w ogóle nie realizują funkcji magazynowej, albo oprócz tej funkcji realizują również inne zadania, gdyż stanowią element większej linii do przetwórstwa mleka i produktów mlecznych, gdzie każdy z tych obiektów realizuje własne zadania i element całego procesu technologicznego. Obiektów tych nie można zatem kwalifikować jako zbiorniki w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane oraz kat. XIX załącznika do tej ustawy, jak zrobił to organ, przyjmując charakterystykę i cechy tych obiektów niezgodnie ze stanem faktycznym opisanym we wniosku.
Skarżąca akcentowała, że po nowelizacji ustawy - Prawo budowlane ustawodawca usunął z opodatkowania urządzenia techniczne. Od dnia 28 czerwca 2015 r. z podstawy opodatkowania należy zatem usunąć wartość tych obiektów, które spełniają definicję urządzenia technicznego. Wobec tego, zastosowanie powinien znaleźć art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego in fine, zgodnie z którym budowlę stanowią części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W konsekwencji opodatkowaniu winny podlegać nie urządzenia techniczne, ale ich elementy budowlane/fundamenty.
Nie można zatem zdaniem skarżącej twierdzić, że definicja obiektu budowlanego nie uległa zmianie na potrzeby podatku od nieruchomości. Organ błędnie zatem uznał, że pomimo nowelizacji definicji legalnej obiektu budowlanego w ustawie - Prawo budowlane, interpretacja przepisów podatkowych nie powinna ulec zmianie w stosunku do poprzednio obowiązującego stanu prawnego, bowiem nadal należy brać pod uwagę kompletność obiektu budowlanego. Z licznego orzecznictwa jasno wynika, że w obecnym stanie prawnym nie można odnosić się do kryterium całości techniczno-użytkowej, czy kompletności obiektu budowlanego.
Argumentując swoje stanowisko skarżąca odwołała się do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz uchwały składu 7. sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III FPS 2/22, dotyczącej kwalifikacji prawnopodatkowej stacji, punktów redukcyjnych, redukcyjno-pomiarowych i pomiarowych oraz problematyki rozumienia pojęcia urządzeń technicznych, jak również obiektów posiadających cechy budynku. Dalej skarżąca zwracała uwagę, że aby dany obiekt mógł zostać uznany za budowlę, lub jej część, musi być on wytworem procesu budowlanego.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny powtórzył swoje stanowisko i wspierającą je argumentację, wnosząc o oddalenie skargi.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy podkreślić, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: ".P.p.s.a." Oznacza to, że zaskarżony akt może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Jak wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że został on wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy obiekty opisane we wniosku skarżącej stanowią obiekty budowlane w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, czy też, jak uważa skarżąca, nie posiadają cech obiektu budowlanego.
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że przedmiotem oceny zawartej w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest stan faktyczny opisany we wniosku, w którym skarżąca w sposób szczegółowy przedstawiła obiekty znajdujące się na jej nieruchomości, wraz funkcjami, którą pełnią. Skarżąca opisała ich budowę i sposób posadowienia na gruncie. Wniosek zawiera również zdjęcia obiektów. W aktach sprawy znajduje się też opinia techniczna dotycząca zbiorników o wskazanych numerach inwentarzowych.
W świetle powyższego niezrozumiałym jest zarzut skargi, że Burmistrz wydał interpretację w oparciu o ustalony we własnym zakresie stan faktyczny, odmienny od przedstawionego we wniosku. To twierdzenie skarżącej jest niezasadne. Po pierwsze bowiem, jak już wskazano, stan i przeznaczenie obiektów zostało szczegółowo opisane we wniosku i zobrazowane zdjęciami, wnioskodawca szczegółowo opisał poszczególne obiekty. Opis był przy tym na tyle szczegółowy i wyczerpujący, że organ interpretacyjny miał możliwość wydania interpretacji. Po drugie, jako niepotrzebne przedłużanie postępowania ocenić należałoby takie postępowanie organu, gdy zakreślając dodatkowe terminy wzywałby wnioskodawcę do składania dodatkowych wyjaśnień w zakresie wyglądu i funkcji obiektów znajdujących się na nieruchomości mleczarni w sytuacji, gdy obiekty te doskonale znane są organowi podatkowemu, gdyż były przedmiotem oceny organów podatkowych w zakresie ich wyglądu, funkcji i przeznaczenia w toku postępowań podatkowych w zakresie podatku od nieruchomości, zaś ani z wniosku strony, ani dołączonych fotografii, ani też innej wiedzy organu interpretacyjnego nie wynikało, aby obiekty opisane we wniosku uległy zmianie w zakresie funkcji, wykorzystywania bądź posadowienia na gruncie.
Ocena organu interpretacyjnego, wbrew twierdzeniom skargi, nie wykracza zdaniem Sądu poza stan faktyczny przedstawiony przez skarżącą. Odnosząc się zaś do twierdzenia skarżącej, że to "wyłącznie przepis prawa a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji", zauważyć trzeba, że organ dokonuje interpretacji konkretnego przepisu nie w sposób ogólny i abstrakcyjny, w oderwaniu od stanu faktycznego, ale właśnie na tle stanu faktycznego prezentowanego przez wnioskodawcę. Dlatego istotnym jest sposób zaprezentowania tego stanu, stopień jego szczegółowości, czego jest świadoma skarżąca, gdyż przedstawiony przez nią stan faktyczny spełnia powyższe wymagania. Burmistrz dokonał interpretacji w oparciu o stan faktyczny wskazany we wniosku o wydanie interpretacji, choć w jej treści przedstawił go w sposób skrócony.
Zgodnie z treścią w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., którego interpretacji na tle przedstawionego stanu faktycznego domagała się skarżąca wynika, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Choć definicja zawarta w przytoczonym przepisie nie pozwala na samodzielne odkodowanie normy prawnej bez uwzględnienia przepisów ustawy – Prawo budowlane, to jednak ustawodawca wytyczył w jego treści pewne ramy, którym powinna odpowiadać budowla jako obiekt objęty opodatkowaniem.
Budowlą zgo0dnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jest więc: obiekt budowlany i urządzenie budowlane. Zawarte w tym przepisie odesłanie do ustawy - Prawo budowlane ma natomiast ograniczony zakres i dotyczy tylko rozumienia pojęć: "obiekt budowlany" oraz "urządzenie budowlane".
Uwzględniając tak ukształtowaną regulacje prawną zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przez obiekt budowlany trzeba rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
Stosownie zaś do brzmienia art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Z kolei, urządzenie budowlane zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane, jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu i gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.
Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stanowisko organu interpretacyjnego, zgodnie z którym silosy i zbiorniki wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, należy zaliczyć do budowli objętych podatkiem od nieruchomości nie narusza art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. rozumianego zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15. Z treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że w objętych nimi obiektach określanych jako tankosilosy i zbiorniki, przechowywane są wskazane we wniosku substancje jak: mleko, permeat, woda, które poddawana są lub wykorzystywane w procesach produkcyjnych w należącej do skarżącej mleczarni. Część z nich, wskazana we wniosku, pełni głównie rolę magazynów. Inne, jak podała skarżąca, nie pełnią funkcji magazynowej, ponieważ zachodzą w nich procesy technologiczne i biochemiczne.
Niezależnie od wskazywanej przez skarżącą funkcji tankosilosów i zbiorników, zdaniem Sądu zauważyć trzeba, że jak wynika z opisu zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w ramach wynikających z procesów technologicznych, przez określony czas przechowywane są w nich określone substancje. Zatem podstawowe właściwości techniczne i znaczenie gospodarcze wskazanych obiektów wyznacza ich pojemność, co kwalifikuje je do kategorii zbiorników a nie urządzeń technicznych. Pojęcie "zbiornika" w praktyce obejmować może również przedmioty, które w żadnym razie nie są budowlami, niemniej zbiornik wymieniony w Prawie budowlanym jest obiektem budowlanym. W ocenie Sądu zakwalifikowania obiektu do kategorii zbiornika nie eliminuje fakt, że przechowywana w nim substancja podlega pewnych procesom, tzn. nie jest przechowywana w niezmienionej postaci bądź formie (por. wyrok z dnia 13 kwietnia 2022 r., Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt III FSK 3497/21). Zatem to, że jak podkreśla wnioskodawca w tankosilosach i zbiornikach zachodzą procesy technologiczne i obróbka surowca, i połączone są one w ciąg instalacji technologicznej, realizując zadany etap procesu technologicznego, nie wystarczy do zaprzeczenia, że obiekty te są zbiornikami w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zauważyć trzeba, ze załączniku do ustawy Prawo budowlane w kategorii XIX wymienia się zbiorniki przemysłowe, jak: silosy, nie precyzując, że są one przeznaczone wyłącznie do magazynowania.
Dodatkowo odnotować można, że obiekty te zostały zaprojektowane jako zbiorniki, o czym świadczy nie tylko nazewnictwo przyjęte w dokumentacji projektowej, ale także wskazują na to zastosowane rozwiązania techniczno-konstrukcyjne dotyczące budowy i posadowienia szczegółowo opisane w znajdującej się w aktach sprawy opinii biegłego J. D.. Jak zaś wynika expressis verbis z treści art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane zbiorniki kwalifikowane są jako budowle.
Mając na względzie regulację zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane należy zauważyć, że do kategorii budowli zaliczyć należy m.in. zbiorniki wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania ich zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem Sądu prawidłowość stanowiska organu interpretacyjnego nie budzi też wątpliwości w świetle poglądu wyrażonego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku sprawie P 33/09, zgodnie z którym standardy konstytucyjne określone w art. 217 w zw. z art. 84 i art. 2 Konstytucji zobowiązują do przyjęcia, że art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. mówi o budowli wymienionej w ustawie Prawo budowlane, w załączniku do niej bądź w innych ustawach w obowiązującym porządku prawnym. W świetle powołanych przepisów u.p.o.l. oraz Prawa budowlanego to, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane in fine, odrębnymi i samodzielnymi budowlami są części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; nie zmienia faktu, że przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej tankosilosy i zbiorniki są zbiornikami, o jakich mowa w przepisach Prawa budowlanego w zakresie, w jakim odsyła do nich u.p.o.l.
Podkreślić należy, że nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą w rozumieniu u.p.o.l. jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tym samym, ustalając znaczenie pojęcia "budowla" dla określenia zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości oraz dla wymiaru tego podatku ustawodawca posłużył się odesłaniem definicyjnym do przepisów prawa budowlanego. W konsekwencji, definicja budowli sformułowana w ustawie - Prawo budowlane jest "inkorporowana" na grunt prawa podatkowego, gdzie jest traktowana jak definicja własna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 3497/21, za B. Brzeziński, "Wykładnia prawa podatkowego", Gdańsk 2013, s. 74).
Konkludując stwierdzić zdaniem Sądu należy, że wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej tankosilosy i zbiorniki stanowią budowle objęte opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości jako zbiorniki, jak to prawidłowo przyjął organ interpretacyjny.
Kończąc zauważyć także trzeba, że w zakresie zakwalifikowania tankosilosów w ich różnych odmianach oraz poszczególnych rodzajów zbiorników wskazanych we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z podaniem ich numerów inwentarzowych, jako obiektów objętych podatkiem od nieruchomości, usytuowanych na nieruchomości mleczarni należącej do spółdzielni, wypowiadał się kilkukrotnie tutejszy Sąd. Wyroki te, np. wyrok z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. I SA/Lu 379/20, dotyczący podatku za 2018 r. poddane były kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 3497/21, podzielił zapatrywanie sądu pierwszej instancji, takie jak prezentuje organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Odnotować należy, że we wskazanych wyrokach sądy orzekały o zasadności objęcia opodatkowaniem tych samych obiektów w tym samym stanie prawnym., tj. po zmianie definicji obiektu budowlanego dokonanej nowelizacją z dnia 28 czerwca 2015 r.
Mając na uwadze treść art. 14b § 4 i § 5 O.p. Sąd uwzględnił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3847 oraz z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 779/16, zgodnie z którym skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem rozliczanym rocznie, tożsamość elementów stanu faktycznego przyszłego wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w stosunku do elementów stanu przeszłego, nawet jeśli te elementy stanu faktycznego już były przedmiotem rozstrzygnięć za inne okresy podatkowe, nie jest przeszkodą do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do zdarzeń powtarzających się w kolejnych, następnych latach podatkowych. Rozstrzygnięcia podatkowe kontrolowane przez sądy administracyjne dotyczyły lat 2013 – 2018, zaś wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 25 listopada 2022 r. dotyczy stanu aktualnego w chwili składania wniosku i lat następnych.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę ponieważ zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione.