I SA/Lu 701/24

I SA/Lu 701/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /sprawozdawca/
Marcin Małek
Marta Laskowska-Pietrzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FZ 294/25 - Postanowienie NSA z 2025-07-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2; art. 2; art. 1a ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Dz.U. 2020 poz 333
art. 1
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 888
art. 1 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Woźny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2025 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2024 r. nr SKO.405.PO/375/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2024 r. - oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 31 października 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P., dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania B. S., dalej: "podatniczka", "strona", "skarżąca", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł., dalej: "Wójt", "organ pierwszej instancji", z dnia 26 stycznia 2024 r. ustalającą podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2024 r. w kwocie 840 zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że na podstawie umowy darowizny z dnia 20 grudnia 2021 r. podatniczka nabyła od P. S. oraz M. S. udziały w nieruchomości położonej w Ł. , stanowiącej działkę nr [...], zabudowaną budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczo-garażowym. W wyniku tej umowy podatniczka stała się wyłączną właścicielką wskazanej działki. Jak podał organ pierwszej instancji, działka ta w ewidencji gruntów i budynków, położona w obrębie Ł. I, sklasyfikowana została jako inne tereny zabudowane (Bi). W informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1), złożonej w dniu 31 stycznia 2022 r., podatniczka wykazała:
- grunty rolne z zabudową mieszkaniową o powierzchni 0,0610 ha,
- budynek mieszkalny o powierzchni 87 m2,
- budynki pozostałe o powierzchni 59 m2.
W załączniku ZIN-1 podatniczka wykazała powierzchnię budynku mieszkalnego wynikającą z informacji, natomiast w załączniku ZIN-2 obejmującym przedmioty zwolnione z opodatkowania, wykazała grunty stanowiące działkę nr [...] oraz budynek pozostały, o powierzchniach podanych w informacji. Złożyła ona także informację o gruntach IR-1 wykazując w niej grunty orne o powierzchni 2,79 ha (kl. I), 1,36 ha (kl. IVa) i 1,43ha (kl. IVb), grunty rolne zabudowane o powierzchni 1,85 ha oraz użytki rolne niestanowiące gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,0610 ha, które wykazała także w załączniku ZIN-1. W aktach podatkowych dotyczących opodatkowania strony podatkiem od nieruchomości za 2023 r. znajduje się jej oświadczenie, że jest właścicielką gospodarstwa rolnego położonego we wsi D. w gminie K. P..
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej dane, wykazane przez podatniczkę w informacjach podatkowych oraz treść ewidencji gruntów, organ pierwszej instancji ustalając podatniczce zobowiązanie podatkowe wskazaną decyzją z dnia 26 stycznia 2024 r., przyjął do opodatkowania budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 87 m2, stosując stawkę w wysokości 0,70 zł za 1 m2, pozostały budynek o powierzchni użytkowej 59 m2 ze stawką 8,45 zł za 1 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 610 m2 ze stawką 0,46 zł za 1 m2.
W odwołaniu od decyzji Wójta podatniczka zakwestionowała zasadność opodatkowania budynku gospodarczego oraz gruntu zaznaczając, że dopóki budynek gospodarczy nie stanowi przedmiotu odrębnej własności i przynależy do budynku mieszkalnego, powinien być opodatkowany stawką w wysokości jak za budynki mieszkalne lub ich części. Natomiast nieruchomość gruntowa powinna podlegać opodatkowaniu jako użytki rolne. Grunty rolne zabudowane, mające klasę IVb wyłączone są bowiem z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podatniczka akcentowała, że z treści ewidencji gruntów nie wynika, że budynek gospodarczy posadowiony na działce nr [...], jest budynkiem pozostałym, ani że grunt jest gruntem pozostałym. Budynek ten razem z budynkiem mieszkalnym posiadają wspólną księgę wieczystą, a wobec tego, jak uważa podatniczka, powinny być traktowane jako przynależne do siebie, tym bardziej, że grunt i budynek gospodarczy służyły i w dalszym ciągu służą celom mieszkalnym, a więc kwalifikowanie ich jako pozostałych przeczy definicjom zawartym w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji odwołało się w pierwszej kolejności do brzmienia art. 2 i art. 1a ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151), dalej: "u.p.g.k." Organ odwoławczy wyjaśnił, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych przy dokonywaniu wymiaru podatków. Jeśli zatem dane grunty sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako las, podlegają podatkowi leśnemu, jeśli są sklasyfikowane jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. W pozostałych przypadkach grunty podlegają natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ewidencja gruntów i budynków ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: "o.p." Organy podatkowe nie są natomiast uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów.
Jak zaznaczyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z akt sprawy nie wynika, by strona występowała do Starosty [...], jako właściwego organu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, o zmianę treści wpisów w tej ewidencji, nie przedłożyła też decyzji o zmianie przeznaczenia budynku gospodarczego na mieszkalny. Odnosząc się natomiast do treści księgi wieczystej co do przynależności budynku gospodarczego do budynku mieszkalnego, organ odwoławczy zaznaczył, że nie ma to wpływu na opodatkowanie budynku gospodarczego. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak też jest podstaw do zwolnienia budynku mieszkalnego z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., bowiem nie jest on położony na gruntach gospodarstwa rolnego. Z kolei budynek gospodarczy, zaliczony w kartotece budynków do pozostałych, nie może być utożsamiany z budynkiem mieszkalnym, ponieważ nie spełnia on funkcji mieszkalnej, nawet w sytuacji akcentowanej przez stronę jego funkcji służebnej wobec budynku mieszkalnego. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że obydwa budynki są odrębne i niezależne od siebie. Budynek gospodarczy służy zaś celom gospodarczym, odmiennym zasadniczo od celów mieszkaniowych.
W odniesieniu do argumentacji strony o niezgodności treści wpisów w ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym, organ odwoławczy wskazał, że strona może kwestionować ten stan rzeczy w postępowaniu przed Starostą Bialskim, który jest organem właściwym, w sprawie ewidencji gruntów i budynków na terenie Gminy Ł.. Dopiero po wprowadzeniu ewentualnych zmian w ewidencji w zakresie gruntów czy budynków, strona może żądać zmiany w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji w całości jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa oraz ponownego przeprowadzenia postępowania podatkowego i obniżenia wysokości podatku za 2024 r. Nie formułując wprost zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawnych, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji fotograficznej, z oględzin nieruchomości i z posiadania gospodarstwa rolnego. Skarżąca wniosła ponadto o wymierzenie grzywny organom za wielokrotne przekroczenie terminu załatwienia sprawy, bezczynność i przewlekłe postępowanie, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Jej zdaniem organy nie znają prawa. Uważa ona, że położony na jej działce budynek gospodarczy wolnostojący, stanowi prawnie część budynku mieszkalnego i dlatego powinien być opodatkowany "jak mieszkanie". Skarżąca wywodziła również, że ponieważ wskazany budynek gospodarczy, oznaczony został w ewidencji gruntów i budynków literą "g", jest to budynek gospodarstwa rolnego i dlatego winien być zwolniony z opodatkowania na podstawie uchwały Rady Gminy. Według skarżącej ewidencja gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym i gospodarczym nie ma znaczenia przy wymiarze podatku. Jej treść nie może być wiążąca. Organy podatkowe poza tym nie przedkładają dowodu, że budynek gospodarczy figuruje w ewidencji. Zdaniem skarżącej organy podatkowe nie dostrzegają, że ewidencja gruntów i budynków jest sprzeczna z istniejącym stanem faktycznym, gdyż sąsiednia działka o nr [...] stanowi teren mieszkaniowy.
Odnośnie do gruntu działki nr [...] wywodziła ona także, iż grunt ten związany jest z funkcją mieszkalną, a konkretnie są to użytki rolne związane z funkcją mieszkalną. Akcentowała, że jej nieruchomość nie jest działką budowlaną, ale nieruchomością rolną zabudowaną. Obowiązek opłacania podatku rolnego nie jest zaś przeznaczony jedynie dla rolników. Decydujący jest bowiem status gruntu jako użytku rolnego. Użytki rolne, nawet niebędące gospodarstwem rolnym, także opodatkowane są podatkiem rolnym. Okoliczność opłacania podatku rolnego nie jest determinowana ani prowadzeniem aktywnej działalności rolniczej, ani też posiadaniem gospodarstwa rolnego, czy też wykorzystywaniem rolniczym gruntów przez właściciela. Jak podniosła skarżąca, rolnicy płacą podatek rolny w wysokości "2,5 kwintala żyta x 70 zł = 175 zł za hektar", a pozostali podatnicy, nie mający gospodarstwa rolnego, od jednego hektara "5 kwintali x 70 zł = 350 zł". Przedstawiła również skarżąca przykładowe wyliczenie podatku dla podatnika nie posiadającego gospodarstwa rolnego: "0,0610 ha x 350,00 zł za ha = 21,35 (art. 2 upol art. 1 upr), a nie liczone 610 m2 x 0,46zł = 280,60, a budynek gospodarczy 59 m2 x 0,70 = 41,30 a nie 59 m2 x 8,45 = 498,55."
Skarżąca uważa, że nie może być ona obciążana wyższą stawką podatku, tylko dlatego, że wpisy w ewidencji gruntów są ewidentnie wadliwe i nie mają wpływu na wysokość podatku a ponadto, gdy kwalifikacja budynku gospodarczego jako "budynki pozostałe" i gruntu jako "pozostały" jest nieprawidłowa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi.
W toku postępowania przed sądem administracyjnym skarżąca w licznych pismach będących odpowiedzią na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków skargi, a także przy okazji składania wniosków o wyłączenie sędziów, podnosiła słuszność swojej argumentacji. Pismem z dnia 19 września 2025 r. dla wyjaśnienia "istotnych wątpliwości" skarżąca wniosła o "uzupełniające postępowanie dowodowe".
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgodna jest z prawem.
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone m.in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a"., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wraz z przepisami powołanej ustawy ustrojowej, zakreśla granice kontroli sądowoadministracyjnej.
Odnosząc się do wniosków dowodowych skarżącej oddalonych przez Sąd wskazać zaś należy, że zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Do skargi załączyła skarżąca odbitkę kserograficzną wycinka mapy zasadniczej obrębu Ł. I, obejmującego m.in. działkę nr [...], bez oznaczenia dla tej działki symbolu klasyfikacji gruntów, odbitkę kserograficzną uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z dnia 8 czerwca 2017 r. dla działki nr [...], należącej do W. i K. B., z którego wynika zaliczenie gruntu tej działki jako terenów mieszkaniowych (B), kolejną odbitkę kserograficzną mapy z uwidocznioną działką nr [...] bez oznaczenia dla tej działki symbolu klasyfikacji gruntów, odbitkę kserograficzną mapy weryfikacyjnej egib z dnia 27 kwietnia 2022 r. dla m.in. działki nr [...] bez oznaczenia dla tej działki symbolu klasyfikacji gruntów, odbitkę kserograficzną decyzji z dnia 26 stycznia 2024 r. skierowanej do skarżącej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2024 r., tj. wskazanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji oraz odbitkę kserograficzną decyzji z dnia 26 stycznia 2004 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego skierowanej do H. S., żadna nie potwierdzona za zgodność z oryginałem. Zauważyć należy, że żaden ze wskazanych dokumentów, których kserograficzne odbitki niepotwierdzone za zgodność z oryginałami dołączone zostały do skargi, nie mógł służyć do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, zachodzących wg skarżącej. Mapy nie zawierały bowiem oznaczenia kwalifikacji ewidencyjnej gruntów działki objętej opodatkowaniem w zaskarżonej decyzji, zaś decyzja w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego dotyczyła innych działek, o innej powierzchni i skierowana była do innej osoby. Ponadto fakt posiadania gospodarstwa rolnego, nawet gdyby jego posiadaczem była skarżąca, sam w sobie nie skutkowałby sam w sobie opodatkowania podatkiem od nieruchomości należącej do skarżącej działki nr [...], której grunty nie stanowią użytków rolnych. Sąd administracyjny nie może zaś, co wprost wynika z treści powołanego wyżej art. 106 § 3 p.p.s.a, przeprowadzać dowodu uzupełniającego z oględzin nieruchomości.
Do kolejnego pisma oznaczonego jako korekta skargi skarżąca dołączyła także niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem odbitkę kserograficzną karty jednostki opodatkowania nieruchomości dla działki nr [...] oznaczonej datą 11 kwietnia 2024 r., która wskazuje na zaklasyfikowanie gruntów tej działki jako: B-tereny mieszkaniowe/P-grunty pozostałe od 1 stycznia 2017 r. oraz wniosek skierowany do Rzecznika Praw Obywatelskich o złożenie skargi nadzwyczajnej od prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spośród załączników wymienionych we wniosku o wniesienie skargi nadzwyczajnej skarżąca złożyła niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem odbitkę kserograficzną pisma Starostwa Powiatowego w B. P. z dnia 2 września 2022 r., skierowanego do skarżącej, informującego, że zgodnie z jej zgłoszeniem zmian danych ewidencyjnych gruntów i budynków z dnia 4 maja 2022 r. w zakresie aktualizacji użytków w działce nr [...] o pow. 0.0610 ha w związku z operatem ewidencyjnym przyjętym do ośrodka dokumentacji geodezyjnej 29 kwietnia 2022 r., wprowadzono w dniu 23 maja 2022 r. stosowną zmianę w Rejestrze Ewidencji Gruntów i Budynków, wykazując we wskazanej działce użytek B-tereny mieszkaniowe na całej jej powierzchni.
W piśmie złożonym w odpowiedzi na odpowiedź na skargę, skarżąca wyraziła przekonanie, że grunt działki nr [...] jest oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako grunt rolny zabudowany (Br IVb) a także, iż posiadanie gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej 1 ha powoduje, że budynek gospodarczy posadowiony na jej działce o nr [...] powinien być zwolniony z opodatkowania, ponieważ działka ta jest częścią gospodarstwa rolnego. Do wskazanego pisma skarżąca dołączyła wyjaśnienia dotyczące oznaczania użytków gruntowych oznaczeniami literowymi oraz zestawienia tabelaryczne dotyczące metodologii kwalifikacji budynków.
Takie same wyjaśnienia skarżąca dołączyła do kolejnego pisma zawierającego wniosek o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, że jej budynek gospodarczy nie jest budynkiem pozostałym a grunt nie jest gruntem pozostałym, przedstawiając także pismo skierowane do Rzecznika Praw Obywatelskich i Ministra Finansów dotyczące wniosku o wznowienie postępowania w podatku od nieruchomości za lata 2017 – 2022 r. W piśmie tym wyraziła ona stanowisko, że głównym kryterium opodatkowania budynków pozostałych, do których zalicza się np. hotele, motele, pensjonaty, domy wycieczkowe, schroniska, jest ich zajęcie na prowadzenie "działalności gospodarczej i pozostałej", natomiast pojęcie gruntów zajętych pod budynki pozostałe odnosi się do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów pod wodami, gruntów pozostałych oraz gruntów niezabudowanych objętych planem rewitalizacji. W ocenie Sądu przestawione przez skarżącą we wskazanym piśmie wyjaśnienia co do oznaczania użytków gruntowych oznaczeniami literowymi oraz zestawienia tabelaryczne dotyczące metodologii kwalifikacji budynków, dotyczące, jak wynika z tych wyjaśnień, obiektów z jakimi można "zetknąć się na terenie Polski", nie mogą stanowić dowodu na okoliczność zakwalifikowania gruntów i budynków na działce nr [...] należącej do skarżącej, mającego znaczenie dla ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Do kolejnego pisma, będącego uzupełnieniem odniesienia się do odpowiedzi na skargę, skarżąca dołączyła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem rzeczywiście poniesionych kosztów i nakładu pracy zgodnie z przedstawionym wykazem, po raz kolejny odbitkę kserograficzną pisma Starosty [...] w B. P. informujące o zmianie w Rejestrze Ewidencji Gruntów i Budynków co do działki nr [...], polegającej na zakwalifikowaniu jej do kategorii B-tereny mieszkaniowe na całej jej powierzchni z dniem 23 maja 2022 r., odbitkę kserograficzną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 maja 2022 r. w sprawie wymiaru skarżącej podatku od nieruchomości za 2022 r. oraz odpowiedzi organu odwoławczego na skargę na tę decyzję, a także odbitkę kserograficzną skargi kasacyjnej organu odwoławczego od wyroku w sprawie I SA/Lu 355/22. W piśmie tym wyraziła ona przekonanie, że trwałość decyzji i wyroków nie jest ważniejsza niż ich zgodność z prawem, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazują, iż przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest przeznaczenie (funkcja) nieruchomości, że budynek gospodarczy jest częścią funkcji mieszkalnej nieruchomości i nie jest on hotelem albo toaletą publiczną, że oznaczenie gruntu w ewidencji nieruchomości symbolem B nie powoduje przekształcenia go w grunt nie rolny, że przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny mieszkaniowe i oznaczenie symbolem B nie jest podstawą opodatkowania gruntu jako gruntu pozostałego, że związanie wpisem do rejestru jest wyjątkiem od zasady opodatkowania zgodnie z obiektywnym stanem rzeczywistym, że na mocy art. 4 u.p.o.l. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych liczba hektarów przeliczeniowych, a dla gruntów pozostałych liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków, gminy mają władzę tylko w zakresie ustalania wysokości stawek oraz że decyzje organów podatkowych i wyroki sądowe w jej sprawach zostały wydane w wyniku przestępstwa m.in. fałszowania dokumentów i poświadczania nieprawdy w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącej grunt jej działki stanowi grunt rolny zabudowany (Br IVb), a budynek gospodarczy stanowi, jako oznaczony literą g, budynek gospodarstwa rolnego.
W następnych pismach skarżąca wniosła o uchylenie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, że oznaczenie gruntu jej działki symbolem Bi oraz następnie symbolem B było nieuprawnione i nie ma wpływu na wysokość opodatkowania, gdyż tereny mieszkaniowe to nadal użytki rolne objęte podatkiem rolnym, że nie było potrzeby zmiany w ewidencji gruntów i budynków oznaczenia gruntów jej działki z Bi na B, gdyż nadal jest to grunt rolny zabudowany (Br IVb), że traktowanie jej budynku gospodarczego jak np. zakładu karnego, czy sklepu jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem oraz, że choć nie składa kolejnego wniosku o wyłączenie sędziego, to uważa, iż orzeczenie o wyłączeniu jest niezbędne zawsze wtedy, gdy przynajmniej u jednej ze stron powstało choćby subiektywne – ale uzasadnione – wątpienie o bezstronności sędziego, a także iż obywatel ma płacić tylko taki podatek, jaki wynika z ustawy.
Na marginesie zauważyć trzeba, że wniosek skarżącej o wyłączenie sędzi Moniki Kazubińskiej-Kręcisz oraz sędziego Andrzeja Niezgody z 5 marca 2025 r. został oddalony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 marca 2025 r. Zażalenie na to postanowienie zostało natomiast oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt III FZ 294/25, doręczonym skarżącej 13 sierpnia 2025 r.
Ostatecznie w piśmie z dnia 19 września 2025 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z komunikatu wydanego po wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 23/19 z dnia 18 października 2023 r., z wyrysu mapy ewidencyjnej na okoliczność, że działka nr [...] od dnia zakupu jest gruntem rolnym zabudowanym (Br IVb), tj. gruntem gospodarstwa rolnego a budynek gospodarczy oznaczony symbolem g jest budynkiem gospodarstwa rolnego i powinien być zwolniony z podatku od nieruchomości oraz z protokołu z kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej w Gminie Ł. w 2024 r. na okoliczność, że posiadacz gospodarstwa rolnego płaci podatek rolny "w wysokości 2,5 kwintala". W piśmie tym skarżąca przedstawiła po raz kolejny swoje stanowisko w sprawie oraz wyraziła zdecydowaną dezaprobatę w stosunku do dotychczasowych rozstrzygnięć organów podatkowych i sądów administracyjnych w sprawie opodatkowania należącej do niej działki nr [...] podatkiem od nieruchomości. Jej zdaniem powszechnie przyjmowana wykładnia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych narusza prawo własności, prowadząc do wielokrotnie wyższego podatku niż w przypadku opodatkowania podatkiem rolnym i jest ona wyrazem obstrukcji połączonej z niekompetencją. Niedopuszczalne jest zaś stosowania linii orzeczniczych niezgodnych z Konstytucją, a nie daje ona podstaw do opodatkowania budynku gospodarczego jako budynku pozostałego i gruntu rolnego jako pozostałego.
Sąd oddalił sformułowane we wskazanym piśmie wnioski dowodowe ponieważ, po pierwsze, komunikat po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, abstrahując od jego charakteru jako dokumentu, nie może być dowodem na okoliczność charakteru gruntu lub budynku w nieruchomości skarżącej, Sąd zaś wydając wyrok miał na względzie treść sentencji i uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 23/19. Po drugie, skarżąca do pisma z dnia 19 września 2025 r. nie dołączyła wyrysu mapy ewidencyjnej, natomiast z niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem odbitek kserograficznych wyrysów mapy ewidencyjnej składanych przy wcześniejszych pismach nie można było odczytać klasyfikacji ewidencyjnej gruntu działki nr [...]. Odbitki te zatem, pomijając brak potwierdzenia ich zgodności z oryginałem, nie mogą być dowodem na określone zakwalifikowanie gruntu wskazanej działki w ewidencji gruntów i budynków. Poza tym skarżąca, jak wynika z argumentacji zawartej w pismach składanych w toku postępowania, w istocie kwestionuje nie treść ewidencji gruntów i budynków, ma bowiem świadomość ujawnionej tam klasyfikacji gruntów jej działki, lecz prawidłowość tej klasyfikacji. Uważa bowiem, że grunty wskazanej działki powinny być zakwalifikowane jako użytki rolne, konkretnie Br IVb, i w konsekwencji powinny być opodatkowane podatkiem rolnym, zaś budynki na tej działce powinny być objęte zwolnieniem podatkowym, jako położone ma gruntach rolnych i należące do właściciela gospodarstwa rolnego. Po trzecie, w sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania dowodu na okoliczność, że posiadacz gospodarstwa rolnego płaci podatek rolny "w wysokości 2,5 kwintala". Abstrahując bowiem nawet od charakteru gruntów działki nr [...], zauważyć trzeba, że wysokość stawki podatku rolnego wynika z przepisów ustawy o podatku rolnym i ewentualnie uchwały rady właściwej gminy.
Niesporny jest fakt dysponowania przez skarżącą prawem własności działki nr [...] położonej w Ł. przy ul. [...]. Skarżąca posiadająca wcześniej udział w tej nieruchomości, w dniu 20 grudnia 2021 r. nabyła w drodze darowizny udziały od pozostałych współwłaścicieli, stając się właścicielem wyłącznym. Nie ma także sporu co do faktu zabudowania wskazanej działki budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym. Niesporna jest także powierzchnia gruntów działki nr [...], wynosząca 0,0610 ha, czyli 610 m2, oraz powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosząca 87m2 i drugiego ze wskazanych budynków wynosząca 59 m2. Niesporne jest również i to, że budynek gospodarczy stanowi odrębny obiekt w stosunku budynku mieszkalnego. Wynika to ze zgromadzonego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego, w tym niekwestionowanej przez organ podatkowy złożonej przez skarżącą w dniu 31 stycznia 2022 r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Przedstawiony stan faktyczny został przyjęty jako podstawa orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III FSK 91/23, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia z 28 września 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 355/22, uchylający decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Ani ze zgromadzonego materiału dowodowego, ani z twierdzeń żadnej ze stron postępowania przed sądem administracyjnym nie wynika przy tym, aby we wskazanym zakresie doszło do jakichkolwiek zmian w okresie do końca 2024 r.
Spór między stronami postępowania przed sądem administracyjnym dotyczy natomiast zakwalifikowania dla celów podatkowych gruntów działki nr [...] będącej własnością skarżącej oraz posadowionego na tej działce budynku gospodarczego. Skarżąca uważa bowiem, że grunt wskazanej działki ze względu na swój charakter, nieodbiegający od charakteru gruntów niektórych działek sąsiednich, powinien być zakwalifikowany jako użytek rolny, a konkretnie jako Br IVb. W konsekwencji, jak uważa skarżąca, budynek gospodarczy powinien zostać objęty zwolnieniem podatkowym. Niezależnie od tego skarżąca stoi na stanowisku, że skoro grunt z budynkami stanowi pod względem prawnym jedną całość, jako objęty jedną księgą wieczystą, nie można przypisać budynkowi gospodarczemu innej funkcji niż mieszkalna, co powoduje, że powinien on być opodatkowany jak budynek mieszkalny.
Z kolei organ pierwszej instancji, a także Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie informacji Starostwa Powiatowego w B. P. Wydziału Geodezji Katastru i Nieruchomości z dnia 10 stycznia 2022 r. przyjęły, że grunt należącej do skarżącej działki nr [...] o powierzchni 0,0610 ha zakwalifikowany został w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane (Bi). Taką też kwalifikację gruntu przyjął jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku w sprawie III FSK 91/23. Stwierdził bowiem, uznając, że stan faktyczny został dostatecznie wyjaśniony, iż bezsporne jest, że należąca do skarżącej działka o numerze ewidencyjnym [...] ujęta została w ewidencji gruntów pod symbolem Bi, jako inne tereny zabudowane. Zauważyć trzeba, że jak wynika z pisma Starosty Powiatowego w B. P. z dnia 2 września 2022 r. oraz karty jednostki opodatkowania datowanej na 11 kwietnia 2024 r., udostępnionej skarżącej przez Wójta, grunt działki nr [...] ujęty został w ewidencji gruntów i budynków jako użytek B – tereny mieszkaniowe. Zmiana kwalifikacji gruntu została dokonana 23 maja 2022 r. Ani zaś ze zgromadzonego materiału dowodowego, ani z twierdzeń stron postępowania przed sądem administracyjnym nie wynika by w tym zakresie do końca 2024 r. nastąpiła zmiana co do kwalifikacji gruntu tej działki.
Mając powyższe na względzie zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Jak z kolei wynika z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części, z tym zastrzeżeniem wynikającym z ustępu 3., że zasadniczo opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy.
Zaznaczyć należy, że stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., przez użytki rolne oraz przez lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Dodać trzeba, że regulacja prawna wynikająca z przytoczonego przepisu jest spójna z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2024 r. Dz.U. z 2020 r. poz. 333 ze zm.), który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, a także z treścią art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2024 r. Dz.U. z 2019 r. poz. 888 ze zm.) stanowiących, iż opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu tej ustawy są zaś grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Dodatkowo zauważyć trzeba, że jak stanowi art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2024 r. Dz.U. z 2023 r. poz. 1752 ze zm.), podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Z przytoczonych przepisów w sposób spójny i jednoznaczny wynika, że podatkiem rolnym opodatkowane być mogą wyłącznie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Bi – inne tereny zabudowane albo B – tereny mieszkaniowe podlegają zaś opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie stanowią one bowiem, zgodnie z ich ujęciem w ewidencji gruntów i budynków, ani użytków rolnych, ani lasów. Organy podatkowe, jak wynika z powołanego wyżej art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 1a ust. 1 u.p.o.l, art. 1 ustawy o podatku rolnym i art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym zasadniczo związane są kwalifikacją gruntu w ewidencji gruntów i budynków. Z tego względu, jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku w sprawie III FSK 91/23, oczekiwanie przez skarżącą od organów podatkowych ustalenia w postępowaniu podatkowym rolniczego sposobu wykorzystywania jej nieruchomości, jako rzeczywistego, jest bezzasadne.
Skarżąca zatem, jako właściciel działki nr [...] jest podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntu tej działki, a także od budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego. Objęcia gruntów działki nr [...] położonej Ł. podatkiem od nieruchomości nie podważa wykazywany przez skarżącą fakt posiadania przez nią innych gruntów, stanowiących użytki rolne w gminie Komarówka P..
Wysokość stawek podatku od nieruchomości, zgodnie z treścią art. 5 u.p.o.l., określa rada gminy w drodze uchwały. Dopuszczalność takiego rozwiązania wynika z odczytywanych łącznie przepisów art. 217 i art. 168 Konstytucji. Z pierwszego z powołanych przepisów wynika bowiem, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Drugi natomiast stanowi, że jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie.
Ustawodawca powierzając w art. 5 u.p.o.l. radom gmin określanie wysokości stawek podatku od nieruchomości, ustanowił jednocześnie wysokość maksymalną tych stawek odrębnie dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów pod wodami powierzchniowymi, gruntów pozostałych oraz gruntów niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji. W odniesieniu do budynków lub ich części ustawodawca ustanowił stawki maksymalne dla budynków mieszkalnych, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie takiej działalności, budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym oraz związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, a także budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Przy tym ustanowione w powołanym artykule ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stawki maksymalne są wyższe w odniesieniu do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i budynków lub ich części związanych lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, niższe zaś w odniesieniu do gruntów pozostałych i budynków mieszkalnych.
Wskazane ustawowe wyodrębnienie poszczególnych kategorii gruntów i budynków objętych podatkiem od nieruchomości z punktu widzenia wysokości stawek podatkowych w odniesieniu do 2024 r. Rada Gminy odzwierciedliła w treści uchwały z dnia 30 listopada 2023 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Ł. na rok 2024 (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2023 r. poz. 6994 z 4 grudnia 2023 r.). Prawidłowo zatem, zgodnie z treścią § 1 tej uchwały, do opodatkowania gruntu działki skarżącej nr [...] zastosowana została stawka właściwa dla gruntów pozostałych. W postępowaniu podatkowym nie stwierdzono bowiem by grunt ten był związany z prowadzeniem działalności gospodarczej bądź był gruntem pod wodami powierzchniowymi.
Odnosząc się do opodatkowania budynku gospodarczego zauważyć natomiast w pierwszej kolejności trzeba, że stanowi on budynek odrębny od budynku mieszkalnego. Jak zauważył już Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym wyżej wyroku w przedmiocie opodatkowania skarżącej podatkiem od nieruchomości za 2022 r., sygn. akt III FSK 91/23, skarżąca w informacji złożonej dla potrzeb podatku od nieruchomości wykazała istnienie dwóch budynków: mieszkalnego i gospodarczego. W tym zakresie organy podatkowe nie stwierdziły podstaw do kwestionowania złożonej przez nią informacji podatkowej. Zawarte we wskazanej informacji oświadczenie skarżącej jako podatniczki nie zostało zatem podważone. Okoliczność istnienia wskazanych budynków nie była i nie jest kwestionowana w postępowaniu przed organami podatkowymi. Skarżąca przeznaczenie budynku gospodarczego twierdząc, z jednej strony, że cała nieruchomość "nie straciła swojego charakteru rolniczego" i wobec tego budynek gospodarczy, oznaczony na mapie ewidencyjnej symbolem g jest objęty zwolnieniem podatkowym przysługującym posiadaczom gospodarstwa rolnego. Z drugiej strony, skarżąca odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2023 r. w sprawie SK 23/19 twierdzi, że skoro cała jej nieruchomość stanowi jedną całość, jako objęta jedną księgą wieczystą, to oba budynki realizują jedną funkcję, tj. funkcję mieszkaniową. Oba więc budynki powinny być objęte jedną stawką podatkową, właściwą dla budynków mieszkalnych.
Odnosząc do stanowiska skarżącej w tym zakresie zauważyć należy, że budynek gospodarczy znajdujący się na działce skarżącej nie jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego i nie służy wyłącznie działalności rolniczej. Zgodnie zatem z treścią art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., nie może podlegać zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Powołany przepis wprowadza bowiem zwolnienie z podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części położonych na gruntach gospodarstw rolnych i służących wyłącznie działalności rolniczej. Zwolnieniu podlegają zatem o budynki położone na gruntach gospodarstw rolnych i służące działalności rolniczej, niesłużące żadnej innej działalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. III FSK 300/23).
Z kolei powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzał niezgodność z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 i art. 84 Konstytucji przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i e u.p.o.l w zakresie, w jakim umożliwiają, na potrzeby podatku od nieruchomości, uznanie wyodrębnionego garażu znajdującego się w budynku mieszkalnym, za część budynku o odmiennym niż mieszkalny charakterze, a także w zakresie, w jakim uzależniają zastosowanie odpowiednich stawek podatku od nieruchomości do znajdującego się w budynku mieszkalnym garażu od jego wyodrębnienia lub niewyodrębnienia jako przedmiotu odrębnej własności, przez co do znajdującego się w budynku mieszkalnym garażu wielostanowiskowego stanowiącego przedmiot odrębnej własności, zastosowanie ma stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e u.p.o.l., a nie stawka określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy. Wyrok ten zatem dotyczył innego niż w przypadku skarżącej problemu prawnego zaistniałego na tle innego stanu faktycznego. Trybunał bowiem orzekał o opodatkowaniu garaży i garaży wielostanowiskowych w budynkach mieszkalnych. W odniesieniu do tego problemu Trybunał rzeczywiście zauważył, że wysokość stawki podatku od nieruchomości nie powinna zależeć od wyodrębnienia prawnego bądź braku takiego wyodrębnienia lokali: mieszkalnego i innego, obu znajdujących się w budynku mieszkalnym. Opodatkowanie skarżącej w podatku od nieruchomości dotyczy natomiast dwóch odrębnych budynków. Po drugie zaś, w pkt 2. powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny odroczył utratę mocy obowiązującej przepisów uznanych za niezgodne z Konstytucją do 31 grudnia 2024 r.
Biorąc to wszystko pod uwagę uznać trzeba, że przyjęta przez organy podatkowe do opodatkowania budynku gospodarczego skarżącej stawka ustanowiona dla budynków pozostałych jest właściwa. Z ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym nie wynika bowiem by wskazany budynek miał charakter budynku mieszkalnego albo był związany lub był zajęty na wykonywanie działalności gospodarczej. Odpowiada tajże prawu stawka zastosowana w odniesieniu do budynku mieszkalnego.
Oceniając, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe było wystarczające do wydania decyzji (art. 122 i art. 187 § 1 o.p.), zaś ocena dowodów jakiej dokonały w sprawie organy podatkowe nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.), uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani prawa procesowego, w stopniu obligującym sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.