I SA/Lu 649/06

I SA/Lu 649/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Danuta Małysz
Irena Szarewicz-Iwaniuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 973/07 - Wyrok NSA z 2008-06-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Sędziowie NSA Danuta Małysz, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2007r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz M. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...].03.2006 r., w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług - uchylił decyzję organu I instancji w części i określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości: 1.502,00 zł oraz wezwał stronę do zapłaty kwoty 1.050,00 zł - w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że w dniu 21.09.2004 r. M. B. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu według dokumentu SAD Nr [...] z dnia 21.09.2004r. sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki Volkswagen Golf, rok produkcji 1994, numer nadwozia [...]. Do zgłoszenia celnego M. B. załączył m.in. fakturę z dnia 17.09.2004 r., określającą wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 400 CHF. Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym zgodnie z art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks celny.
W związku z wątpliwościami co do rzetelności wartości podanej na fakturze, Dyrektor Izby Celnej za pośrednictwem Ministerstwa Finansów, przesłał przedmiotową fakturę zakupu do weryfikacji przez władze celne Szwajcarii.
Po otrzymaniu wyników weryfikacji organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wartości celnej przedmiotowego samochodu i cła, w przedmiocie podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług z tytułu importu tego samochodu, a następnie w dniu [...] marca 2006 roku wydał decyzje Nr [...] – w przedmiocie wartości celnej i cła, Nr [...] – w przedmiocie podatku akcyzowego, a decyzją Nr [...] określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 1.653,00 zł, wzywając do zapłaty podatku w kwocie 1.201,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę.
M. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego i zawieszenie postępowania. Ponadto zarzucał naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 80 i art. 84 § 1) oraz "Ordynacji wyborczej".
W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej pismem Nr [...] z dnia 05.05.2006 r. wystąpił do szwajcarskich służb celnych z prośbą o ustalenie, czy deklaracja o pochodzeniu sporządzona na fakturze przedłożonej do zgłoszenia celnego jest autentyczna i czy można traktować towar jako pochodzący i postanowieniem Nr [...] z dnia 08.05.2006 r. zawiesił postępowanie podatkowe.
W odpowiedzi na powyższe wystąpienie pismem z 23.06.2006r. szwajcarskie władze celne poinformowały, iż dowód pochodzenia został wystawiony prawidłowo.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...].06.2006 r. organ II instancji podjął z urzędu postępowanie odwoławcze.
Rozpatrując sprawę wskazał, że zgodnie z art. 67 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - datą, którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłoszono towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. W niniejszej sprawie towar zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu 21.09.2004 r., dlatego w kwestii podatku od towarów i usług w imporcie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
W myśl art. 5 ust. 1 pkt 3) w/w ustawy - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi import towarów. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 7 tej ustawy, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. Natomiast w myśl art. 33 ust. 1 - obowiązkiem importera jest obliczenie i wykazanie w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Zgłoszenie celne do procedury celnej jest formą deklaracji podatkowej, w której strona deklaruje kwotę podatku we właściwej wysokości. Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło, a jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.
Przedmiotem niniejszego postępowania podatkowego jest sprowadzony ze Szwajcarii samochód osobowy marki Volkswagen Golf, rok produkcji 1994, numer nadwozia [...].
Decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego ponownie określił wartość celną pojazdu, kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, stwierdził powstanie długu celnego na dzień 21.09.2004r., zaś Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją Nr [...] z dnia [...].08.2006 r. uchylił tę decyzję i do sprowadzonego samochodu zastosował zerową preferencyjną stawkę celną, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy.
Dalej organ odwoławczy wskazał, iż wobec powstania obowiązku podatkowego, konieczne stało się określenie podatku od towarów i usług z tytułu importu przedmiotowego samochodu.
Podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane
podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy oraz, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju (art. 29 ust. 13 i 15).
Skoro organy celne dokonały ponownego określenia wartości celnej, to w myśl powołanych wyżej przepisów podatkowych - organ podatkowy miał obowiązek określić podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości.
Naczelnik Urzędu Celnego w decyzji Nr [...] z dnia [...].03.2006 r. dokonał rozstrzygnięcia w kwestii ponownego określenia podatku od towarów i usług.
Z uwagi na fakt, że na przedmiotowy towar została zastosowana preferencyjna zerowa stawka celna, Dyrektor Izby Celnej uchylił decyzję organu I instancji w sentencji dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług i wezwania do zapłaty i orzekł jak w decyzji.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w postępowaniu podatkowym środkiem dowodowym jest m.in. dokument urzędowy. Ordynacja podatkowa nie ogranicza pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. Dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 ordynacji podatkowej będzie dokument sporządzony przez organ władzy publicznej innego państwa i honorowany przez polskie władze na podstawie odrębnych przepisów.
Moc dowodowa dokumentów urzędowych, o których mowa wart. 194 § 1 i 2, jest jednakowa bez względu na to, jaki podmiot dokument sporządził. Komentowany przepis ustanawia domniemanie prawdziwości (autentyczności) oraz domniemanie zgodności z prawdą. Powyższe domniemania oznaczają, że dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ podatkowy. Za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z dokumentu.
Dokumentem urzędowym w niniejszej sprawie jest pismo administracji celnej Szwajcarii Nr [...] z dnia 9 grudnia 2005 r. wraz ze stanowiącymi jego integralną część załącznikami (faktura z dnia 17.09.2004 r. na kwotę 1.400 CH F).
Federalna Administracja Celna jest organem powołanym (właściwym) do sporządzenia takich dokumentów i dokumenty te dotyczą zakresu działania tego urzędu.
Zgodnie z treścią art. 1138 Kodeksu Postępowania Cywilnego z dnia 17.11.1964r. (Dz. U. Nr 43, poz. 269 ze zmianami) zagraniczne dokumenty urzędowe posiadają moc dowodową na równi z polskimi dokumentami urzędowymi. Zasadą jest, że nie wymagają one legalizacji.
W związku z powyższym materiał dowodowy zebrany został zgodnie z zasadami prawa, nie doszło przy tym do naruszenia zasad ogólnych dotyczących postępowania celnego.
Ponadto w kwestii naruszenia przepisów: Ordynacji wyborczej, Kodeksu postępowania administracyjnego wyjaśnił, że przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Organy celne kierowały się obowiązującymi przepisami zawartymi w: Ordynacji podatkowej, ustawie o podatku od towarów i usług.
Ocenił, iż w niniejszej sprawie organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej).
Podkreślił, że organ podatkowy ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. Dopóki nie przekroczy granic swobodnej oceny dowodów, nie można w tę ocenę ingerować, ingerencja bowiem jest możliwa dopiero wtedy, gdy dokonana ocena dowodów jest dowolna (wyrok NSA z dnia 03.03.1989r., sygn. Akt IV SA 1176/88).
Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy przytoczył w nim wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał na podstawie całokształtu zebranego materiału oceny, czy dana okoliczność została udowodniona.
Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu niniejszej decyzji, przekonującym zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności treści rozstrzygnięcia.
Na powyższą decyzję M. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W skardze wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, ponieważ naruszają one przepisy ustawy ordynacji podatkowej i zasady określone w art. 7 i 80 k.p.a. oraz zasądzenie od organu celnego kosztów postępowania administracyjnego za wszystkie instancje oraz sądowego w tym zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podnosił, że organy podatkowe nie przeprowadziły badań grafologicznych co do autentyczności i tożsamości dowodów potwierdzających wartość celną towarów, lecz oparły się na oświadczeniu eksportera nie dokonując krytycznej oceny faktu sfałszowania przez niego faktury, co świadczy o dowolnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie. Zwrócił uwagę, że organy pominęły również okoliczność, iż oryginał faktury zakupu samochodu i jego kopia nadesłana ze Szwajcarii stanowią oryginał i kopię tego samego dokumentu, na co wskazuje lokalizacja pisma i grafiki, z tym że na kopii pochodzącej od eksportera dopisano w cenie cyfrę "1". Dodał, że zawyżenie wartości faktury skutkowało zapewne dla podmiotu szwajcarskiego odliczeniem wyższego podatku od towarów i usług.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ stwierdzić należy, że chociaż skarżący M. B. zarzuca naruszenie przepisów kpa /art.7 i art.80/, które nie miały w sprawie zastosowania, bowiem przepisy regulujące postępowanie podatkowe zawarte są w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 8 z 2005r., poz.60 ze zm.; por. też: art.1 pkt 3 tej ustawy oraz art.3 § 1 pkt 2 kpa/, to jednak nie można mu odmówić słuszności, gdy twierdzi, że w sprawie niniejszej organy podjęły rozstrzygnięcie z naruszeniem art.187 § 1 i art.191 ordynacji podatkowej.
Jak wskazano wyżej, decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie organy podatkowe – Naczelnik Urzędu Celnego, a następnie, rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej rozstrzygnęły o zobowiązaniu podatkowym M. B. w podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego VOLKSWAGEN Golf, rok produkcji 1994, zgłoszonego do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie dokumentu SAD nr [...] z 21.09.2004r.
Trafnie wskazał organ odwoławczy, iż w myśl art. 5 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) opodatkowaniu tym podatkiem podlega import towarów, a w myśl art. 29 ust. 13 tej ustawy, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło, a jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane akcyzą, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.
Skoro m.in. wartość celna towaru jest podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług, winna być ona, jako jeden z istotnych elementów prawnopodatkowego stanu faktycznego, ustalona w toku postępowania podatkowego przeprowadzonego z zachowaniem przepisów powołanej wyżej ordynacji podatkowej, w szczególności jej art.122, art.180, art.181, art.187 § 1, art.191, które nakładają na organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania materiału dowodowego z dopuszczeniem jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, przy czym poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art.210 § 4 tej ustawy.
W sprawie niniejszej wymogi te nie zostały zrealizowane.
Opierając się na regulacji prawnej zawartej w art.29 rozporządzenia Rady /EWG/ Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny /Dz. U. UE L. 92.302.1 ze zm./ organy rozstrzygające sprawę jako wartość celną przedmiotowego samochodu osobowego przyjęły jego wartość transakcyjną, tj. cenę należną z tytułu jego sprzedaży wykazaną w fakturze dokumentującej tę sprzedaż. Jak jednak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, do zgłoszenia celnego skarżący załączył fakturę zakupu z 17.09.2004r., w której wskazano należność za przedmiotowy samochód w kwocie 400 CHF, natomiast władze celne Szwajcarii, po dokonaniu na wniosek władz polskich weryfikacji dokumentów dotyczących przedmiotowego samochodu /także innych samochodów/, przedstawiły poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię faktury uzyskanej z dokumentacji sprzedawcy – "[...]" 1905 D., również opatrzonej datą 17.09.2004r., określającej jednak należność za samochód na kwotę 1400 CHF. Organy tę właśnie fakturę uznały dowód na okoliczność ceny należnej za przedmiotowy samochód i na jej podstawie ustaliły jego wartość celną na kwotę zł.4139,00. Organ I instancji nie wyjaśnił przy tym powodów takiej oceny dowodów. Dyrektor Izby Celnej podał zaś, iż faktura ta, jako będąca załącznikiem do pisma administracji celnej Szwajcarii nr [...], będącego dokumentem urzędowym, jest także dokumentem urzędowy, a zatem korzysta z domniemania prawdziwości. Powołał się przy tym na art.194 ordynacji podatkowej oraz art.1138 kpc.
Jak już wskazano wyżej, postępowanie podatkowe prowadzone jest na podstawie przepisów powołanej ordynacji podatkowej, jej zaś przepisy dotyczące postępowania dowodowego nie przewidują stosowania w takim postępowaniu przepisów kpc. Wobec tego odwołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do art.1138 kpc uznać należy za pozbawione podstaw. Jeśli zaś chodzi o art.194 ordynacji podatkowej, również powołany przez organ odwoławczy, to w § 1 stanowi on, iż dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, w § 2 – że przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania, zaś w § 3 wskazuje na możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu.
Podzielić należy pogląd organu odwoławczego, że regulacja zawarta w art.194 ordynacji podatkowej może mieć zastosowanie także do dokumentu sporządzonego w formie określonej przepisami prawa przez powołany do tego organ władzy publicznej państwa obcego. Jednakże, co powinno być oczywiste, nie każdy dokument przedstawiony przez organ władzy publicznej państwa obcego musi być dokumentem urzędowym. Dokumentem takim jest bowiem, co należy powtórzyć, tylko dokument, który sporządzony został: 1/ przez organ władzy publicznej /lub inną jednostkę, która na podstawie odrębnych przepisów uprawniona jest do wydawania dokumentów urzędowych/, 2/ powołany do jego sporządzenia, 3/ w formie określonej przepisami prawa.
Faktura wystawiona przez podmiot gospodarczy nie spełnia powyższych wymogów, gdyż nie została sporządzona przez organ władzy publicznej ani przez jednostkę uprawniona do wystawiania dokumentów urzędowych na podstawie odrębnych przepisów. Nie jest więc ona dokumentem urzędowym w rozumieniu art.194 § 1 ordynacji podatkowej. Nie staje się ona dokumentem urzędowym również przez to, że została /w uwierzytelnionej kopii/ przedstawiona polskim organom celnym za pośrednictwem administracji celnej Szwajcarii z zastosowaniem procedury prawem przewidzianej.
Skoro faktura uzyskana od sprzedawcy nie jest dokumentem urzędowym, to – jako dowód - nie korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w niej danych. Jest ona takim samym dowodem w sprawie, jak inne dowody, w szczególności – faktura przedstawiona przez podatnika. Wobec tego organy podatkowe obowiązane były dokonać pełnej oceny materiału dowodowego sprawy zgodnie z art.187 § 1 i art.191 ordynacji podatkowej, w tym zarówno faktury uzyskanej z dokumentacji sprzedawcy, jak i faktury przedstawionej przez stronę z uwzględnieniem, iż dokumenty te mają taką samą moc dowodową, i w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić – stosownie do art.210 § 4 tej ustawy – które dowody uznały za wiarygodne, a którym nie dały wiary i z jakiego powodu. W ocenie tej winno znaleźć się również odniesienie do twierdzeń strony, iż pobieżna nawet analiza obu egzemplarzy faktur wskazuje, że jest to jeden dokument, którego oryginał posiada strona, a na którego kopii dopisana została przed liczbą "400" cyfra "1" i że nie może do niego odnosić się wyjaśnienie udzielone przez F. R., a zrelacjonowane w piśmie administracji celnej Szwajcarii z 9.12.2005r., iż prawie wszyscy polscy kupujący domagali się, aby wystawić im drugi rachunek opiewający na niższą wartość, w związku z czym na prawie wszystkie transakcje sprzedaży samochodów wystawiał on na życzenie kupujących drugi, fikcyjny rachunek.
Wskazać w tym miejscu należy, iż wyrokiem z dnia 28 lutego 2007r. w sprawie I SA/Lu 648/06 ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej dnia [...] sierpnia 2006 roku, Nr [...] w sprawie podatku akcyzowego Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił tę decyzję uznając zarzuty skarżącego, co do jej wydania z naruszeniem przepisów postępowania za uzasadnione. Podniesione w motywach tego rozstrzygnięcia wyżej przytoczone argumenty Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela.
Wobec powyższego, skoro zaskarżona decyzja wydana została z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania należało ją uchylić na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/ powołanego wyżej prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art.152 tej ustawy orzec, że nie podlega ona wykonaniu w całości.
O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, obejmujących uiszczony przez niego wpis od skargi /zł.100,00/ orzeczono na podstawie art.200 i art.205 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wymienione przepisy nie dają podstaw do zwrotu kosztów poniesionych przez stronę w toku postępowania przed organami podatkowymi, a koszty dojazdu do sądu w dniu 28 lutego 2007r. uwzględnione zostały w sprawie I SA/Lu 649/06.