I SA/Lu 635/21

I SA/Lu 635/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący/
Monika Kazubińska-Kręcisz /sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1406
art. 4a pkt 3,art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 4 pkt 4
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 14b, art. 14c § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Z. Z. O. K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] września 2021 r. [...] uznał stanowisko Z. Z. O. K. spółki z o.o. w B. (wnioskodawcy, skarżącej), dotyczące skutków podatkowych wniesienia przez C. Z. G. (związek) całości substancji majątkowej składającej się na opisany w zdarzeniu przyszłym Z. Z. O. K. (zakład) aportem do spółki, której związek jest wyłącznym udziałowcem, za prawidłowe na gruncie podatku dochodowym od osób prawnych.
Jak wynika treści wniosku i zaskarżonej interpretacji, związek został powołany w celu wspólnej gospodarki odpadami, a jego głównym zadaniem było wybudowanie zakładu. Cel osiągnięto za pomocą środków gmin i finansowania unijnego. Budowę zakończono w marcu 2014 r. Na ten cel związek zaciągnął kredyt w W. F. O. Ś., który nadal jest spłacany. W skład zakładu wchodzi kompletny zespół składników majątkowych umożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej – nieruchomości z naniesieniami oraz mienie ruchome. To ostatnie złożone jest ze środków trwałych, podlegających amortyzacji, ujętych w ewidencji środków trwałych związku. Łączna wartość aktywów (nieruchomości i mienia ruchomego) tworzących zakład wynosi ok. [...] mln zł. Zakład jest przystosowany do obsługi całego procesu zagospodarowania odpadów, obejmującego m.in. przyjęcie odpadów, sortowanie, produkcję paliwa alternatywnego. W związku z inwestycją, związek nie korzystał z prawa do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług, nie był zarejestrowanym podatnikiem tego podatku, nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej. Związek uzyskuje jedynie wpływy ze składek członkowskich od gmin oraz - od połowy 2020 r. - wpływy z tytułu odpłatnej dzierżawy nieruchomości, wchodzących w skład zakładu.
W celu wykonywania zadań własnych gminy, zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty wynikających z ustawy o samorządzie gminnym związek utworzył spółkę komunalną. W dniu [...] czerwca 2010 r. na mocy aktu notarialnego powstała spółka z o.o. (spółka [...]), której jedynym wspólnikiem jest związek. Podstawową działalnością spółki [...] jest zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, obróbka i usuwanie odpadów innych niż niebezpieczne, odzysk surowców z materiałów segregowanych, działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa oraz transport drogowy towarów. Spółka [...] jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzi działalność operacyjną w zakresie zagospodarowania odpadów w oparciu o zakład.
W dniu [...] maja 2014 r. zakład został przekazany do nieodpłatnego użytkowania spółki [...] – przekazane zostały działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz budynki i budowle, mienie ruchome technologiczne i mienie ruchome. Następnie, w dniu [...] stycznia 2015 r. wnioskodawca użyczył spółce [...] działki nr [...], nr [...], nr [...], przeznaczone na wysypisko odpadów. Ze względu na zmianę przepisów, spółka [...] oraz inny podmiot zmieniły tytuł prawny do korzystania z nieruchomości w ten sposób, że zastąpiły umowy użyczenia umowami dzierżawy z dnia [...] maja 2020 r. Obecnie spółka [...] nieruchomości użytkuje na podstawie umowy dzierżawy, a mienie ruchome – na podstawie użyczenia. Zakład był i będzie w dalszym ciągu wykorzystywany przez spółkę [...] do wykonywania czynności opodatkowanych.
Zakład jest zlokalizowany na działkach objętych jedną księgą wieczystą, na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (osiem działek na terenie oznaczonym jako składowisko odpadów NU – wszystkie zabudowane, dwie – na terenie Rp, uprawy polowe – jedna z nich zabudowana). Zgodnie z planem, jedyna niezabudowana działka z terenu Rp znajduje się w obszarze, gdzie nie dopuszczono żadnej zabudowy. Od momentu oddania do używania związek nie czynił nakładów na ulepszenie mienia, a spółka [...] ograniczała się do koniecznych napraw i remontów.
Związek rozważa przekazanie zakładu spółce [...] jako aportu (całości nieruchomości i mienia ruchomego w zamian za udziały). Głównym powodem, dla którego tego rodzaju działanie jest planowane, jest potrzeba podwyższenia kapitału zakładowego spółki. Aport do spółki ma objąć zakład wraz z zobowiązaniem kredytowym (za zgodą wierzyciela) zaciągniętym przez związek na potrzeby budowy tego zakładu. W wyniku aportu nie będzie miało miejsca "przejście zakładu pracy" w rozumieniu art. 231 k.p.
W tak ustalonych realiach wnioskodawca zadał pytanie, czy wniesienie przez związek całości substancji majątkowej składającej się na opisany zakład aportem do spółki, której związek jest wyłącznym udziałowcem, można uznać za wniesienie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która to transakcja będzie dla wnioskodawcy zdarzeniem neutralnym na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych?
Zdaniem wnioskodawcy, odpowiedź na to pytanie jest twierdząca. Wskazany przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odwołuje się do definicji przedsiębiorstwa określonej w Kodeksie cywilnym, a w ocenie wnioskodawcy opisany zespół składników można uznać za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 k.c. Wnioskodawca obszernie uzasadnił swoje stanowisko, m. in. odwołując się do wyroków w sprawach I SA/Lu 379/17 oraz I FSK 12/18.
Organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. Przytoczył treść art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 4 i pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wskazał, że każdy przychód – niezależnie, czy powstaje w związku z otrzymaniem pojedynczych składników majątku, czy w postaci przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, który zostanie przekazany na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego lub kapitału zapasowego spółki – nie będzie stanowił przychodu podatkowego. Zdaniem organu, wątpliwości wnioskodawcy dotyczą kwestii ustalenia, czy wniesienie całości substancji majątkowej składającej się na zakład aportem do spółki, której związek jest wyłącznym udziałowcem, można uznać za wniesienie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która to transakcja będzie zdarzeniem neutralnym na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych dla wnioskodawcy. W odniesieniu do tego zagadnienia organ wskazał, że wniesienie przez związek tej substancji majątkowej aportem do wnioskodawcy, którego związek jest wyłącznym udziałowcem i przeznaczenie tych składników na potrzeby podwyższenia kapitału zakładowego lub zapasowego wnioskodawcy, nie spowoduje powstania przychodów niezależnie od tego, czy przekazane składniki będą stanowiły przedsiębiorstwo. W związku z powyższym ocena stanowiska wnioskodawcy pod kątem tego, czy składniki majątku stanowią przedsiębiorstwo stała się bezzasadna.
Z. Z. O. K. w B. spółka z o.o. wniosła skargę na powyższą interpretację, zarzucając naruszenie art. 120 i art. 121 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1-3, art. 14c § 1, art. 14c § 2 O.p. przez działanie wbrew zasadom legalizmu i zaufania do organów podatkowych, wynikające z braku odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie i braku wykładni art. 4a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz przez brak wszechstronnego rozważenia zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i przedstawienie w zaskarżonej interpretacji oceny prawnej stanowiska skarżącej z pominięciem istotnych elementów tego opisu. W skardze zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca wskazała, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na treść interpretacji. Zwracała uwagę na specyfikę postępowania interpretacyjnego i zaznaczyła, że organ nie odniósł się w pełni do pytania, czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym dojdzie do wniesienia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które będzie dla skarżącej zdarzeniem neutralnym na gruncie ustawy o CIT. Organ uznał bowiem, że niezależnie od tego, czy wnoszone składniki majątkowe będą stanowiły przedsiębiorstwo, czy też nie, to nie spowoduje to powstania przychodu zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 lub pkt 11 ustawy. Tym samym wątpliwości w zakresie zadanego pytania nie zostały rozwiane. Organ podatkowy w żaden sposób nie odniósł się do argumentów, przemawiających za uznaniem wnoszonej substancji majątkowej za przedsiębiorstwo. W szczególności pominął argumenty skarżącej poparte orzecznictwem, iż "przedsiębiorstwo" obejmuje każdy zespół składników materialnych i niematerialnych służących do realizacji określonych zadań gospodarczych bez względu na to, czy obejmuje on całość, czy jedynie część majątku określonego przedmiotu. Fragmentarycznie odniósł się do stanu faktycznego, którego dotyczyło pytanie, nie zaprezentował w tym względzie wyczerpującej argumentacji oraz nie podjął pełnej polemiki ze stanowiskiem skarżącej. Nie ustosunkował się również do orzeczeń sądów i interpretacji indywidualnych, wydanych wobec innych podmiotów, które wskazane zostały we wniosku i nie wyjaśnił przyczyn takiego zaniechania.
Skarżąca podniosła, że z jej punktu widzenia rozważenie powyższych kwestii jest istotne. Konsekwencje podatkowe związane z planowanym aportem nie dotyczą bowiem samego momentu wniesienia aportu. Kwestia ta jest istotna m. in. dla ustalenia możliwości kontynuowania wnoszonych aportów, a to z uwagi na treść art. 16h ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W odpowiedzi na skargę [...] wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko prezentowane w interpretacji. Podkreślił, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska skarżącej, wskazuje właściwy sposób postępowania oraz zawiera uzasadnienie prawne stanowiska. Interpretuje ona w sposób pełny i właściwy przepis prawa podatkowego i jasno odpowiada na postawione przez wnioskodawcę pytanie. Nie jest rzeczą organu interpretującego prowadzenie postępowania podatkowego i rozstrzyganie wszystkich wątpliwości mogących wyniknąć na tle określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] zważył, co następuje:
Skarga nie jest w ocenie Sądu zasadna.
Przedmiotem sporu jest interpretacja indywidualna wydana w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, w której organ uznał stanowisko prawne wnioskodawcy w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego za prawidłowe. Zdaniem wnioskodawcy jednak uzasadnienie interpretacji nie odnosi się w pełni do istotnych elementów zdarzenia przyszłego, a tym samym organ uchylił się od pełnej odpowiedzi na postawione pytanie. Dotyczy to sposobu kwalifikacji przedmiotu wniesionego aportem do spółki (określanej przez wnioskodawcę zamiennie jako [...] lub [...].). Intencją skarżącego było bowiem to, by organ wypowiedział się konkretnie, czy było to wniesienie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 ustawy o CIT, gdy tymczasem organ interpretujący stwierdził, że preferencja podatkowa (polegająca na nieuznaniu za przychód), o którą chodzi w pytaniu (art. 12 ust. 4 pkt 4 i pkt 11 ustawy o CIT) pozostaje niezależna od przedmiotu aportu. Istotnym jest bowiem przeznaczenie składników wnoszonych do spółki w formie aportu na potrzeby podwyższenia kapitału zakładowego lub zapasowego, nie zaś przedmiot tego aportu.
Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać, jak chce skarżący, że organ nie wywiązał się ze swojego obowiązku interpretacyjnego w sposób pełny i adekwatny do przedstawionego w pytaniu problemu prawnopodatkowego. Wydana interpretacja indywidualna przedstawia konsekwencje prawnopodatkowe konkretnego, przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, a tym samym wypełnia podstawową funkcję interpretacji, tj. funkcję gwarancyjną.
W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie się przyjmuje, że interpretacja podatkowa ma służyć wyjaśnieniu problemu prawnego o charakterze podatkowym, który to problem przedstawia wnioskodawca, wskazując przepisy, które budzą jego wątpliwości. Samo zaś udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych przez wnioskodawcę interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 40/16).
Innymi słowy, organ wydający interpretację niejako "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego na gruncie tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oceny prawnej. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, lecz ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku w zakresie sformułowanego pytania. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. Co najistotniejsze jednak, przedmiotem interpretacji indywidualnej nie jest sam stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, lecz ocena prawna dokonanej przez wnioskodawcę oceny prawnej podanego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Przypomnieć tylko należy, że przez ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy należy rozumieć wskazanie przez organ podatkowy, czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, znajdujących zastosowanie w indywidualnej sprawie podatnika. Organ ogranicza się zatem do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy, nie wykraczając z jednej strony poza wniosek, ale jednocześnie odnosząc się do tegoż wniosku, zarówno w odniesieniu do zadanego pytania, jak i przedstawionego przez podatnika stanowiska zajętego w kontekście wskazanego stanu faktycznego. Pytanie musi zatem wiązać się ściśle z przedstawionym stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym, nie zaś dotyczyć innych przyszłych zdarzeń, do których stanowisko organu mogłoby zostać wykorzystane. Wynika to wprost z funkcji interpretacji gwarancyjnej indywidualnej.
W ocenie Sądu, organ interpretacyjny ze wszystkich nałożonych na niego obowiązków wywiązał się w sposób prawidłowy, zarówno w zakresie spełnienia przesłanek formalnych, jak i prawidłowości materialnoprawnej oceny przedstawionego we wniosku zdarzenia.
Istotą postawionego przez wnioskodawcę zagadnienia nie była bowiem ocena przedmiotu aportu z punktu widzenia art. 551 k.c., do którego odsyła przepis art. 4a pkt 3 ustawy o CIT, ale prawnopodatkowy skutek wniesienia tego aportu do spółki kapitałowej w celu podwyższenia jej kapitału zakładowego. Należy wskazać, że przepis art. 4a ustawy o CIT ma charakter słowniczka pojęć, którymi operuje ustawa podatkowa. Nie jest to przepis prawa materialnego, który może podlegać odrębnej interpretacji przez organ. Powołanie go w pytaniu i stanowisku wnioskodawcy nie powoduje, że organ jest zobligowany do jego powołania i omówienia, skoro w żadnym razie nie wpływa on na wykładnię tych przepisów prawnomaterialnych, które kształtują sytuację prawnopodatkową podatnika w ramach przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
Pojęcia zamieszczone w słowniczku ustawy podatkowej, nawet jeśli mieszczą się poza tą ustawą podatkową i poza innymi aktami prawnymi o charakterze podatkowym (a tak właśnie jest w wypadku pojęcia przedsiębiorstwa, bowiem art. 4a pkt 3 ustawy odsyła w tym względzie do przepisów ustawy Kodeks cywilny), winny znaleźć się w polu widzenia organu interpretującego, ale tylko wtedy, gdy mają one znaczenie dla oceny prawnopodatkowej przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (tak jak np. miało to miejsce w sprawie powoływanej przez wnioskodawcę we wniosku o interpretację - sygn. akt II FSK 12/18, a dotyczącej wykładni art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, w którym wskazuje się, że przepisów ustawy (o VAT-przyp.) nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa). Jeśli zaś, jak w niniejszej sprawie, są one prawnie obojętne, nie muszą być przez organ interpretujący rozważane w ramach oceny stanowiska wnioskodawcy (art. 14c § 1 O.p.). W granicach interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nie mieszczą się kwestie natury stricte cywilistycznej (art. 14b § 1 O.p.), pozostające – co podkreślił organ – bez związku z wykładnią prawa materialnego stosowanego dla oceny skutku prawnopodatkowego określonego zdarzenia, udzieleniem odpowiedzi na postawione pytanie o wykładnię prawa podatkowego i oceną przedstawionego we wniosku stanowiska prawnego wnioskodawcy.
W kwestii tego, czy w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 14b O.p. organ jest uprawniony do interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 18 czerwca 2021r., sygn. akt I FSK 604/20 wskazał, że ilekroć ustawa podatkowa odsyła do przepisów, np. prawa bankowego, budowlanego, kodeksu cywilnego itd., to stosowne przepisy ustaw niepodatkowych stanowią uzupełnienie lub wręcz wypełnienie normy podatkowej. Nie stanowią jednak samodzielnie takiej normy podatkowej. Organ podatkowy ma obowiązek dokonywać wykładni tych norm na tyle, na ile jest to niezbędne do stworzenia definicji lub pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa podatkowego. Nie ma znaczenia, czy dane pojęcie definiuje, np. słowniczek (...), czy też słownik ten lub przepis szczególny odsyła do ustawy z innej dziedziny prawa. Należy wówczas uznać, że sens normatywny, który danemu pojęciu umiejscowionemu w ustawie podatkowej nadaje odrębna ustawa, stanowi integralną część przepisu podatkowego, który nie został umiejscowiony w ustawie podatkowej wyłącznie ze względu na przyjęte techniki legislacyjne. (...) W ugruntowanym już orzecznictwie administracyjnym nie budzi wątpliwości, że interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a działu II O.p. podlegać będą wszystkie przepisy tworzące konkretną normę prawna, w tym przepisy nie należące wprost do dziedziny prawa podatkowego, których ocena i wykładnia są niezbędne do zinterpretowania normy prawnopodatkowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1019/09, z 28 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 1465/11, z 27 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 27/12, z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 2524/12, z 18 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 16/19, z 19 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 17/19,, z 3 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 525/19, z 4 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 45/19, z 25 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 815/19). Analogiczne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 22 stycznia 2021r., sygn. akt I FSK 1076/19. Jeżeli zatem norma prawnopodatkowa jest zbudowana nie tylko z przepisów prawa podatkowego, ale także z regulacji prawnych innych dziedzin prawa, wtedy to obowiązkiem organu interpretacyjnego jest odniesienie się do takich przepisów.
W niniejszej sprawie podstawowe znaczenie dla odpowiedzi na pytanie skarżącego o prawnopodatkowe skutki transakcji polegającej na wniesieniu aportu do spółki w zamian za udziały i w celu podwyższenia kapitału zakładowego (a dokładnie neutralność podatkową tej transakcji) miała wykładnia art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy o CIT, nie zaś – co podnosi skarżący - art. 4a pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów, do przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela. Przychody te nie służą zatem określeniu dochodu w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, będącego przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, ergo – opisywana we wniosku transakcja będzie dla spółki (wnioskodawcy) neutralna podatkowo, bez względu na przedmiot aportu, bowiem jego celem jest podwyższenie kapitału zakładowego spółki. Takie też stanowisko zaprezentował w interpretacji indywidualnej organ. Tym samym zgodził się on z wnioskodawcą, że wniesienie aportem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 ustawy o CIT na powiększenie kapitału zakładowego będzie miało charakter neutralny z perspektywy CIT. Nie oznacza to jednak, że w ramach tego stanowiska organ ocenił przedstawiony we wniosku przedmiot aportu, bo analiza taka nie determinowała oceny stanowiska wnioskodawcy co do prawnopodatkowych skutków opisanego zdarzenia przyszłego.
Dlatego obszerne rozważania wniosku dotyczące kwalifikacji aportu jako przeniesienia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 3 ustawy o CIT w zw z art. 551 k.c. zasadnie zostały uznane przez organ interpretujący za nieistotne i nie dotykające istoty sprawy, a zatem nie podlegające ocenie.
W tych okolicznościach, w ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne, a kontrolowana interpretacja indywidualna odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe i nie stwierdzając naruszeń prawa, o jakich mowa w art. 57a p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.