I SA/Lu 627/23

I SA/Lu 627/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Wałejko
Marcin Małek
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 491/24 - Wyrok NSA z 2025-02-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 7 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością I. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr SKO.II.41/659/PP/2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością I. w C. kwotę 5.084 (pięć tysięcy osiemdziesiąt cztery) złote z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 21 sierpnia 2023 r. samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania I. Sp. z o.o., dalej: "spółka", "strona", "skarżąca", od decyzji Prezydenta Miasta Chełm, dalej: "Prezydent Miasta", "organ pierwszej instancji", z dnia 10 lutego 2023 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji wskazaną wyżej decyzją, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, określił wysokość zobowiązania podatkowego spółki w podatku od nieruchomości za 2021 r. w wysokości 48.890 zł przyjmując do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 5.730 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. użytkowej 1.658,11 m2 oraz budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o wartości 374.200 zł. Organ zakwestionował bowiem złożoną przez spółkę deklarację podatkową, w której wykazała ona wskazaną nieruchomość, położoną w C. przy ul. W. , jako objętą zwolnieniem z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), dalej: "u.p.o.l."
Jak argumentował organ pierwszej instancji, ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z zaświadczeń o zmianie we wpisie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych wynika, że spółka posiadała wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych jako organ prowadzący w C. N. P. I. A. pod adresami przy ul. L. oraz przy ul. 1. . Spółka jest wprawdzie właścicielem nieruchomości położonej przy ul. W. , jednak jej nie zajmuje. Pod wskazanym adresem przy ul. W. , zgodnie z treścią ewidencji szkół i placówek wpisana jest I. A. Sp. z o. jako organ prowadzący N. S. P. dla D. i M. N. A. N. D. oraz N. S. P. N. T. i J. O. A.. Podmiot ten wynajmuje wskazaną nieruchomość od spółki będącej stroną. Z umowy najmu wynika, że spółka pobiera od najemcy czynsz płatny miesięcznie, co miesiąc wystawiając faktury z tytułu najmu.
Zdaniem organu pierwszej instancji spółka prowadzi działalność zarobkową (pobierając czynsz) w sposób ciągły (wynajęcie na dłuższy czas) i zorganizowany (na podstawie umowy), co uzasadnia zakwalifikowanie tej działalności jako działalności gospodarczej. Nieruchomość przy ul. W. znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i jest związana z działalnością gospodarczą, co wyczerpuje ustawowe znamiona definicji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Podlega ona zatem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższych stawek podatkowych.
Prezydent Miasta podał także, iż podczas oględzin przeprowadzonych 22 grudnia 2022 r. osoby obecne przy oględzinach podały, że Przedszkole A. wykorzystuje nieodpłatnie na bieżące potrzeby dydaktyczne oraz realizację orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego sale dydaktyczne, terapeutyczne, sale aktywności fizycznej, szatnie, sanitariaty, teren zielony wokół budynku oraz powierzchnie magazynowe na strychu budynku. Zdaniem organu pierwszej instancji, sam fakt udostępnienia części pomieszczeń przez najemcę dla wynajmującego nie oznacza, że nieruchomość podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości.
W odwołaniu od decyzji wydanej w pierwszej instancji strona zarzuciła, po pierwsze, naruszenie następujących przepisów postępowania podatkowego:
1. art. 120 i 121 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2022.2651 ze zm.), dalej: O.p.", w zw. z art. 12 i 14 ustawy - Prawo przedsiębiorców przez naruszenie zasad praworządności, zaufania, proporcjonalności i pewności prawa polegające na wydaniu decyzji pomimo uprzedniego przyjmowania i akceptacji przez okres ośmiu lat deklaracji na podatek od nieruchomości ze zwolnieniem, jako zajętych na cele oświatowe;
2. art. 122 w zw. z art. 187 1, 188 i 191 O.p. przez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, pominięcie dowodów żądanych przez stronę oraz błędną, dokonaną z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów ocenę materiału dowodowego prowadzącą do błędnego ustalenia, że strona nie jest publiczną jednostką organizacyjną systemu oświaty, a jej nieruchomość nie jest zajęta na działalność oświatową.
Po drugie, strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l przez odmowę zastosowania ustawowego zwolnienia strony, mimo że jest ona jednostką organizacyjną i organem prowadzącym przedszkole należącym do systemu oświaty, a cała jej nieruchomość zajęta jest na cele oświatowe.
Spółka wniosła także o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych świadków i przesłuchania strony na okoliczność zajęcia i używania całej nieruchomości przy ul. W. na cele oświatowe oraz z wydruku księgi wieczystej o wskazanym numerze na okoliczność daty nabycia nieruchomości przez spółkę. Organ pierwszej instancji nie uznał aby odwołanie wniesione przez stronę zasługiwało na uwzględnienie.
Utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło przepisy u.p.o.l. normujące przedmiot oraz zakres podmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a także podstawę opodatkowania w tym podatku. Organ odwoławczy przytoczył również przepisy regulujące zwolnienie podatkowe publicznych i niepublicznych jednostek organizacyjnych objętych systemem oświaty oraz prowadzących je organów, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Zaznaczył on również, że przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, co wynika z zasady sprawiedliwości podatkowej
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma sporu co do faktu prowadzenia działalności oświatowej w nieruchomości będącej własnością spółki, nie ma też wątpliwości, że na podstawie aneksu do umowy działalność oświatową na nieruchomości objętej opodatkowaniem prowadzi także spółka. Ponieważ jednak nieruchomość ta jest jednocześnie wynajmowana, a najem ma charakter trwały, regularny i zorganizowany, wykluczone jest spełnienie przesłanki do zastosowania zwolnienia z art. 7 ust. pkt 2 u.p.o.l. W ocenie organu odwoławczego, okoliczność prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej w formie najmu powoduje konieczność opodatkowania podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem najwyższych stawek podatkowych. Argumentując to stanowisko Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło, że ponieważ to spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości dla oceny zastosowania przepisów u.p.o.l. należy przyjąć perspektywę spółki. Ona zaś, będąc przedsiębiorcą, wykorzystuje objętą opodatkowaniem nieruchomość na cele działalności gospodarczej, tj. świadczenie usług najmu. Nie ma zaś wg Samorządowego Kolegium Odwoławczego znaczenia, że jest ona zajęta przez inny podmiot objęty systemem oświaty i dla celów oświatowych.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego spółka zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 2a względnie § 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy tej decyzji, podczas gdy przy wydawaniu wskazanej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania podatkowego i prawa materialnego mających istotny wpływ na treść tych decyzji:
1. art. 120, art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 12 i art. 14 ustawy - Prawo przedsiębiorców przez naruszenie zasad: praworządności, zaufania, proporcjonalności i pewności prawa, polegające na wydaniu decyzji określającej podatek od. nieruchomości, pomimo uprzedniego przyjmowania i akceptacji przez okres lat ośmiu deklaracji na podatek od nieruchomości ze zwolnieniem gruntów budynku i budowli od podatku, jako zajętych na cele oświatowe;
2. art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. przez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, pominięcie dowodów żądanych przez stronę oraz błędną, dokonaną z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, ocenę materiału dowodowego, prowadzącą do błędnego ustalenia, że skarżąca nie jest niepubliczną jednostką organizacyjną systemu oświaty, a jej nieruchomość nie jest zajęta na działalność oświatową, pomimo tego, że skarżąca jest niepubliczną jednostką organizacyjną systemu oświaty, a jej nieruchomość jest w całości zajęta na cele oświatowe;
3. art. 7 ust. 2 pkt. 2 u.p.o.l. przez odmowę zwolnienia podatkowego nieruchomości należącej do skarżącej pomimo, że skarżąca jest jednostką organizacyjną i organem prowadzącym przedszkole, a cała jej nieruchomość jest zajęta na cele oświatowe.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 299 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez całkowite pominięcie zgłoszonych przez stronę w odwołaniu wniosków dowodowych, ich nieprzeprowadzenie, brak wydania postanowienia o ich oddaleniu i uzasadnienia dla takiej decyzji oraz brak odniesienia się do złożonych wniosków w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy organ wobec złożonego w odwołaniu wniosku dowodowego winien go przeprowadzić celem wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy.
Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta, zasądzenie kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika oraz rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie odniósł się natomiast do wniosku skarżącej o rozpoznanie sprawy w trybie art. 119 pkt 2.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę należało uwzględnić bowiem zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem.
Na wstępie zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie z kolei do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji w całości lub części następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak natomiast stanowi art. 151 powołanej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., które nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, także niepodniesione w skardze, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków skargi, jednak w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarga zawierająca wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym wniesiona została za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 20 września 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 20 października 2023 r. nie formułując żądania przeprowadzenia rozprawy. Spełniony został zatem warunek rozpoznana sprawy w trybie uproszczonym.
Przedmiotem sporu między organem podatkowym, a skarżącą jest zasadność zastosowania w odniesieniu do obiektów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości położonych w C. przy ul. W. , zwolnienia podatkowego unormowanego w przepisie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z treścią powołanego przepisu, od podatku od nieruchomości zwalnia się również publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową.
Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na mocy powołanego przepisu ustawodawca zwolnił z podatku od nieruchomości wyłącznie publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne "objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy". Pod pojęciem tak wskazanych jednostek należy rozumieć wyłącznie podmioty określone w art. 2 ustawy o systemie oświaty (por. wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 209/16). Zwolnienie wynikające z powołanego przepisu jest zwolnieniem podmiotowym, bowiem swoim zakresem obejmuje jedynie publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Zwolnienie to ma więc zastosowanie jedynie wówczas, gdy podatnikami podatku od nieruchomości zajętych na działalność oświatową są wskazane przez ustawodawcę publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy (por. wyrok z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1088/17).
Ścisłe odczytanie przepisu art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. prowadzi do spostrzeżenia, że na jego podstawie zwolnieniu z podatku od nieruchomości podlegają publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy. Z tego względu ma ono charakter przedmiotowy. Jednakże zwolnienie to, biorąc pod uwagę jego zakres przedmiotowy, obejmuje wyłącznie nieruchomości zajęte na działalność oświatową.
Z ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym i niekwestionowanych przez żadną ze stron postępowania przed sądem administracyjnym wynika, iż skarżąca w 2021 r. była użytkownikiem wieczystym działki gruntu objętej opodatkowaniem, położonej w C. przy ul. W. o powierzchni 5.730 m2 oraz właścicielem znajdującego się na tej działce budynku o powierzchni użytkowej 1.658,11 m2 i budowli o wartości 374.200,10 zł. Zgodnie zatem z treścią art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.o.l spółce można przypisać status podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do wskazanych: działki gruntu, budynku i budowli. Powołany przepis stanowi bowiem, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, a także będące użytkownikami wieczystymi gruntów.
Z niekwestionowanych ustaleń wynika również, że skarżąca jest organem prowadzącym niepubliczną jednostkę organizacyjną objętą systemem oświaty. Zgodnie z wpisem do ewidencji szkół i placówek oświatowych skarżąca prowadzi bowiem P. I. A. w C. przy ul. L. oraz 1. . Nie ma też wątpliwości, że skarżąca nieruchomość położoną w C. przy ul. W. na podstawie umowy z dnia 1 lutego i dnia 1 czerwca 2016 r. odpłatnie wynajęła I. A. sp. z o.o. Ten z kolei podmiot zgodnie z wpisem do ewidencji szkół i placówek oświatowych jest organem prowadzącym N. S. P. dla D. i M. N. A. N. D. oraz N. I. S. P. N. T. i J. O. A.. Z wpisu do ewidencji szkół i placówek oświatowych wynika, że obie wskazane szkoły prowadzone są w C. pod adresem W. .
Z aneksu do powołanych wyżej umów najmu wynika, że najemca, tj. I. A. zobowiązał się do bieżącego udostępniania wynajmującemu, tj. skarżącej sal dydaktycznych i terapeutycznych, sal aktywności fizycznej, szatni, sanitariatów oraz powierzchni magazynowych na strychu i terenu zielonego wokół budynku. Z wykazu zajęć przedszkolaków N. P. A. wynika zaś, że w latach 2020/2021 zajęcia odbywały się raz w tygodniu a w latach 2021/2022 raz w tygodniu lub dwa razy w tygodniu.
Z oględzin przeprowadzonych z dniu 22 grudnia 2022 r. wynika, że na budynku prze ul. W. znajduje się szyld z nazwą A. i dwa małe szyldy z nazwami wskazanych wyżej szkół. W trakcie oględzin stwierdzono, że w budynku znajduje się grupa dzieci. W budynku nie było natomiast oznak wydzielenia pomieszczeń, które jednoznacznie wskazywałyby, że oprócz szkół korzystają z nich inne jednostki oświatowe. Osoby obecnie w trakcie oględzin wskazały, że Przedszkole A. wykorzystuje nieodpłatnie na bieżące potrzeby dydaktyczne oraz realizację orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego sale dydaktyczne i terapeutyczne, sale aktywności fizycznej, szatnie, sanitariaty oraz powierzenie magazynowe na strychu o łącznej powierzchni użytkowej 691,85 m2. Ponadto na potrzeby Przedszkola wykorzystywany jest teren zielony wokół budynku.
Odnosząc się do tych ustaleń Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że organ pierwszej instancji nie kwestionował, iż na podstawie aneksów do umów najmu działalność oświatową na nieruchomości objętej opodatkowaniem prowadziła również skarżąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stoi jednak na stanowisku, że skoro nieruchomość przy ul. W. jest przedmiotem trwającego dłuższy okres odpłatnego najmu regulowanego umową, to oznacza, iż skarżąca jako przedsiębiorca wykorzystuje ją w sposób zarobkowy, zorganizowany i trwały, a zatem wykorzystuje tą nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej. Z tego wynika, zdaniem organu odwoławczego, że powinna zostać opodatkowana wg najwyższych stawek podatkowych i nie ma do niej zastosowania zwolnienie regulowane w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Wg organu odwoławczego nie ma przy tym znaczenia, że nieruchomość przy ul. W. jest zajęta przez inny podmiot objęty systemem oświaty dla celów oświatowych.
Stanowisko prezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest zdaniem Sądu błędne. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. zwolnienie podatkowe w podatku od nieruchomości przyznane zostało publicznym i niepublicznym jednostkom organizacyjnym objętym systemem oświaty oraz prowadzącym je organom w odniesieniu do nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Nie ma zaś wątpliwości, i nie jest przedmiotem sporu, że skarżąca będąc podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości przy ul. W. w C. , jest organem prowadzącym niepubliczną jednostkę organizacyjną systemu oświaty, tj. P. I. A.. Nieruchomość przy ul. W. jest zaś zajęta na działalność oświatową. Konkretnie zajmowana jest ona przez I. A., będącą także organem prowadzącym jednostki objęte systemem oświaty, na działalność N. S. P. dla D. i M. N. A. N. D. oraz N. I. S. P. N. T. i J. O. A.. Zajęcie wskazanej nieruchomości przy ul. W. na działalność oświatową N. S. P. dla D. i M. N. A. N. D. oraz N. I. S. P. N. T. i J. O. A. wynika z treści ewidencji szkół i placówek oświatowych. Znalazło również potwierdzenie w oględzinach tej nieruchomości przeprowadzonych w dniu 22 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło również na podstawie aneksów do umów najmu oraz oględzin, że nieruchomość przy ul. W. w części zajęta jest na działalność oświatową prowadzoną przez samą skarżącą.
Uwzględniając powyższe ustalenia stwierdzić należy, że w świetle ścisłej, językowej wykładni art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., spełnione zostały warunki: podmiotowy i przedmiotowy uzasadniające zastosowanie zwolnienia podatkowego wynikającego z treści powołanego przepisu. Po pierwsze bowiem, skarżąca będąca podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do nieruchomości w C. przy ul. W. , jest organem prowadzącym niepubliczną jednostkę organizacyjną objętą systemem oświaty. Po drugie zaś, nie ma także wątpliwości, że nieruchomość przy ul. W. jest zajęta na działalność oświatową. Wykładnia językowa art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. nie daje podstaw do przyjęcia, że zwolnienie wynikające z tego przepisu może mieć zastosowanie tylko wówczas jeśli nieruchomości zajęte są na działalność oświatową prowadzoną przez podmiot będącym podatnikiem podatku od nieruchomości w odniesieniu do tych konkretnie nieruchomości. W ocenie Sądu, podstaw do formułowania takiego wniosku nie można także znaleźć z wynikach wykładni systemowej i funkcjonalnej. Zdaniem Sądu celem tego przepisu jest bowiem zmniejszenie kosztów prowadzenia placówek oświatowych, co w przypadku placówek niepublicznych, finansowanych częściowo z wpłat rodziców, zwiększa dostępność tych placówek. Nie można również pominąć faktu, że placówki takie w części finansowane są również ze środków publicznych. W tym zakresie zwolnienie z podatku od nieruchomości pozwala organowi prowadzącemu otrzymywane środki przeznaczyć bezpośrednio na finansowanie zadań oświatowych. Jednostki samorządu terytorialnego obowiązane do przekazywanie w formie dotacji takich środków organom prowadzących niepubliczne placówki oświatowe, mające uprawnienia placówek publicznych, otrzymują z kolei dochody ze środków państwa w formie części oświatowej subwencji. Organ odwoławczy swoje rozstrzygnięcie oparł zatem na błędnej wykładni powołanego przepisu u.p.o.l.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Nie ma natomiast racji skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania przez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, pominięcie dowodów zgłaszanych przez skarżącą oraz dokonanie oceny zgromadzonych dowodów z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy nie neguje bowiem ani statusu skarżącej jako organu prowadzącego niepubliczną jednostkę oświatową, ani zajęcia nieruchomości przy ul. W. na działalność oświatową. Art. 2a O.p. znajdowałby natomiast zastosowanie wyłącznie wówczas, gdyby istniały niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, co w odniesieniu do treści art. 7 ust. 2 pkt 2 o.p.o.l. nie zachodzi. Zdaniem Sądu zasada pewności prawa, zaufania do organów władzy publicznej i proporcjonalności nie uzasadnia zaś podejmowania przez organ władzy publicznej działań inaczej niż na podstawie i w granicach prawa. Z tego względu nie można przyznać racji skarżącej, że organ podatkowy z uwagi za zasady praworządności, zaufania i proporcjonalności nie powinien kwestionować składanych przez podatnika deklaracji, jeżeli są błędne, z tego powodu, że wcześniej ich nie kwestionował.
Prowadząc ponownie postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni ocenę Sądu wyrażoną w niniejszym orzeczeniu.
Rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i wynagrodzenie dla pełnomocnika będącego adwokatem znajduje podstawę w treści art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. oraz w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.).