I SA/Lu 615/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznał skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą podatek od nieruchomości za 2014 r. dla działki oznaczonej w ewidencji jako 'wody stojące' (staw). Spór dotyczył stawki podatku od nieruchomości, a konkretnie tego, czy przedmiotowa działka, będąca sztucznym stawem, może być traktowana jako zbiornik retencyjny, co wiązałoby się z zastosowaniem niższej stawki podatku. Organ odwoławczy, opierając się na przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa geodezyjnego i kartograficznego, uznał, że grunty oznaczone jako 'Ws' (wody stojące) nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, lecz od nieruchomości. Kolegium podkreśliło, że stawka preferencyjna dla zbiorników retencyjnych ma zastosowanie tylko do gruntów zajętych na zbiorniki spełniające określone warunki, w tym będące sztucznymi zbiornikami utworzonymi przez zaporę w celu piętrzenia i retencji wody. Stwierdzono, że podatnik nie przedstawił dowodów na poparcie tezy o retencyjności stawu, a organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zwróciły się o informacje dotyczące pozwoleń wodnoprawnych. Sąd, analizując definicję zbiornika retencyjnego w świetle orzecznictwa NSA (wyrok II FSK 521/09), potwierdził, że pojęcie to odnosi się do sztucznego zbiornika wodnego utworzonego przez zaporę w celu piętrzenia wód. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, aby staw spełniał te kryteria w roku podatkowym 2014, a brak pozwolenia wodnoprawnego, choć nie przesądza o braku retencyjności, jest istotnym elementem oceny. Sąd oddalił skargę, uznając, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy prawa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający