I SA/Lu 615/05

I SA/Lu 615/05 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-01-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-12-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Halina Chitrosz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono wniosek o wymierzenie grzywny (art.55 ustawy-PoPPSA)
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 190 zd. 1, art. 197 par. 2, art. 54 par. 1 i 2, art. 55 par. 1 i 2, art. 154 par. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. U. w przedmiocie wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Celnej - postanawia - - oddalić wniosek
Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 lutego 2005r. / data pocztowego stempla nadania / M. U. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wymierzenie Dyrektorowi Izby Celnej grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim – na podstawie art.55 § 1 w związku z art.154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm/.
W uzasadnieniu tego wniosku M. U. podał, iż decyzją z dnia [...]r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie określenia podatnikowi wysokości zobowiązań podatkowych i zaległości podatkowych w podatku akcyzowym za miesiące od kwietnia do grudnia 1999r. w łącznej kwocie [...] zł oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości na dzień wydania decyzji organu I instancji w kwocie [...]zł. Decyzję tą strona otrzymała w dniu [...]r., a w dniu [...]., za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej wniosła na nią skargę. Skarga ta nie została jednak przekazana Sądowi, co – zdaniem autora wniosku – uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku o ukaranie organu grzywną.
Do powołanego na wstępie pisma, M. U. dołączył m.in. odpis skargi i dowodu jej nadania w dniu 25 maja 2004r. na adres Izby Celnej, oraz odpis decyzji podatkowych organów obu instancji.
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2005r. / k.130 akt / Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wymierzył Dyrektorowi Izby Celnej grzywnę w kwocie [...] zł , uznając, iż przeprowadzone w tut. Sądzie czynności wyjaśniające wykazały, że odebrana przez pracownika tego Sądu w dniu 28 czerwca 2005r. nadana przez Izbę Celną paczka pocztowa o nr nadawczym[...] zawierała skargę innej osoby, a mianowicie W. K., odpowiedź na tę skargę oraz dotyczące jej akta administracyjne, nie zaś skargę M.U. wraz z aktami sprawy dotyczącymi jego osoby. W ocenie Sądu posiadane przez organ celny potwierdzenie odbioru paczki nr [...] na którym, znajdował się nr decyzji skarżonej przez stronę /[...]/ nie może stanowić wystarczającego dowodu na przesłanie skargi M. U. do Sądu z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, gdyż jeżeli miałby to być dokument zawierający wiarygodne źródło informacji o zawartości paczki, to powinien on odpowiadać prawdzie, tzn. powinien on zawierać nie tylko nr decyzji skarżonej przez M. U. ale i nr decyzji skarżonej przez W. K. Ponadto Sąd wskazał, że w ujawnionym przez organ celny wykazie wysyłanej z Referatu Przeznaczeń Celnych korespondencji z dnia [...]r. wynika, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie został nadany list polecony zawierający jedynie korespondencję o nr [...], a więc dotyczącą odpowiedzi na skargę w sprawie W. K., a nie korespondencję dotycząca dwóch spraw: W. K. i M. U.
Na powyższe postanowienie organ celny wniósł zażalenie / k.140 akt /, domagając się jego zmiany i oddalenia wniosku, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. Swoje żądanie organ oparł na zarzucie naruszenia prawa materialnego, to jest art. 55 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż organ nie zastosował się do obowiązku przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Zarzucono nadto naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 54§2 cytowanej ustawy polegające na dowolnym uznaniu przez Sąd, iż organ zaniechał obowiązku, o którym w tym przepisie oraz art. 55§1 zd.drugie poprzez nie wyznaczenie rozprawy mimo wątpliwości co do wykonania obowiązku wynikającego z dyspozycji art. 54§2 w/w ustawy.
W wyniku rozpoznania zarzutów zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 9 listopada 2005r. / k.172 akt / uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu swojego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż słuszny okazał się zarzut zażalenia, iż Sąd I instancji dopuścił się niekonsekwencji polegającej na przyznaniu różnej mocy dowodowej tego samego rodzaju dokumentów. W szczególności zaś, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż nie podważono w sposób dostateczny treści potwierdzenia odbioru, z którego jednoznacznie wynika, iż w Sądzie przyjęto przesyłkę zawierającą akta o numerze w nim wskazanym, to jest akta M.U. Zwrotne potwierdzenie odbioru stanowi bowiem urzędowe poświadczenie odbioru przesyłki, co uzasadnia brak możliwości zakwestionowania jego treści opierając się na niedokładnej, czy pośpiesznej konfrontacji tych danych z zawartością przesyłki. Podpisując ten dokument, pracownica Sądu poświadczyła, iż odebrała akta o wskazanym w potwierdzeniu numerze, co wynika z §5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999r. w sprawie szczegółowego tryby doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym / Dz.U.Nr 62, poz. 697 z późn.zm. / w związku z art. 131§2 kpc i art. 65§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny przyznał też rację stronie skarżącej, iż z faktu braku opisu na zewnętrznej stronie paczki numerów akt administracyjnych nie można wywodzić negatywnych skutków dla organu. Podobną ocenę przedstawiono również co do wywodów Sądu I instancji w zakresie wykazu korespondencji Referatu Przeznaczeń Celnych w Izbie Celnej, zaś argumentacja tego Sądu w części dotyczącej wagi przesłanych akt została uznana za niezgodną z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż brak wysłania Sądowi akt wnioskodawcy przez Dyrektora Izby Celnej nie wynika ani z faktu odesłania do organu, po prawomocnym odrzuceniu skargi akt W. K., ani z braku zarejestrowania w Sądzie akt M. U. Okoliczności te wskazują jedynie na fakt, iż nie odnotowano wpływu akt skarżącego, co jednak nie oznacza, że akta te do Sądu istotnie nie wpłynęły i w żadnym razie nie podważają one ani dowodu ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, ani danych wskazanych w "odręcznym rejestrze wysyłanych paczek", dołączonym do zażalenia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takim stanie rzeczy nie ma podstaw do uznania, aby Sąd I instancji mógł skorzystać z uprawnienia przewidzianego w art. 55§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując natomiast, iż wyłączną materialnoprawną przesłanką orzeczenia o grzywnie jest niewywiązanie się z obowiązku określonego w art. 54§2 powołanej ustawy, Sąd II instancji podniósł, iż odpowiedzialność organu ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zaś Sąd podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Wprawdzie wpływ akt w Sądzie odnotowany nie został, ale z ustalonego stanu faktycznego i przedstawionej przez organ praktyki w tym zakresie nie wynika bezspornie, że organ działał z zamiarem opóźnienia rozstrzygnięcia sprawy, bądź by akta sprawy podatkowej faktycznie nie zostały wysłane.
Naczelny Sąd Administracyjny końcowo wyraził pogląd, iż "dopiero przesądzenie o stanie faktycznym sprawy, to jest ustalenie, ze skarga wraz z aktami nie została przez organ wysłana czyniłoby zasadnym postępowanie z wniosku" o wymierzenie organowi grzywny oraz, że "nie można podejmować prób przymuszenia organu do nadesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w sytuacji, kiedy nie zostało jednoznacznie ustalone, że nie zostały one wysłane".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 190 zd. 1 w zw z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ – Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, która obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe.
Zasadą jest, że skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a organ ten obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia - art. 54 § 1 i 2 powołanej ustawy. Jeżeli organ do wskazanych obowiązków się nie zastosuje, to Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów / art. 55 § 1 w zw. z art. 154§6 w/w ustawy/.
Powtarzając za Naczelnym Sądem Administracyjnym, którego poglądem Sąd orzekający jest związany, iż odpowiedzialność organu z tytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w przepisie art. 54§2 cytowanej ustawy ma zawsze charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadnie winy, oraz, że fakultatywność środka wymierzenia grzywny obliguje Sąd do podjęcia rozstrzygnięcia w tej kwestii z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności ustalenia, że skarga wraz z aktami nie została przez organ wysłana, Sąd stwierdza, iż zebrany w trakcie czynności wyjaśniających materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie jednoznacznej oceny przesądzającej o uchybieniu przez organ celny swoim obowiązkom.
Za okoliczność bezsporną uznać należy, że M. U. wniósł za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję tego organu z dnia [...]., co wynika z przedstawionej przez niego kserokopii dowodu nadania skargi listem poleconym na adres Izby Celnej w dniu [...]r., i przyznania organu, że skarga ta wpłynęła do niego w dniu 27 maja 2004r.
Zgodnie z wyjaśnieniami Dyrektora Izby Celnej - w dniu [...] za numerem nadawczym [...] została przesłana do Sądu paczka pocztowa o wadze 3,750 kg, zawierająca skargę W.K. oraz M. U. wraz z odpowiedziami na skargę i aktami tych spraw. Przesyłka ta została odebrana przez pracownicę Sądu, upoważnioną do odbioru przesyłki w imieniu adresata w dniu 28 czerwca 2004r. Jak wynika z posiadanego przez organ potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki / k.125 akt / widnieje na nim nr [...], który jest nr decyzji skarżonej przez stronę. Również z wyciągu z rejestru paczek wysłanych w okresie 8 czerwca – 16 lipca 2004r. prowadzonego przez Wydział Podatku Akcyzowego w Izbie Celnej / k.145 / wynika że w dniu 25 czerwca 2004r. przesłano do Sądu paczkę opisaną jako [...] – nr odpowiedzi na skargę w sprawie W. K., i [...] - nr decyzji skarżonej przez M.U.
Mając na uwadze okoliczności, że:
- z wpisu do książki korespondencji przychodzącej prowadzonej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie wynika, że powyższa przesyłka zawierała wyłącznie skargę W. K. wraz z odpowiedzią na skargę oznaczoną nr [...] i aktami sprawy;
- po prawomocnym odrzuceniu skargi W. K., akta administracyjne jego sprawy o sygnaturze III SA/Lu 350/04 zostały zwrócone organowi;
- nie odnotowano wpływu akt skarżącego M. U. / brak ich zarejestrowania w Sądzie /, Sąd wyraża pogląd, iż nie podważają one dowodu, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 28 czerwca 2004r., podpisane przez pracownicę Sądu, a tym samym nie stanowią one wystarczającej podstawy do skorzystania z dyspozycji / uprawnienia / przewidzianej w art. 55§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstawy do wymierzenia organowi grzywny, o której stanowi powołany ostatnio przepis należało orzec jak w sentencji postanowienia.