I SA/Lu 604/03

I SA/Lu 604/03 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-04-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Danuta Małysz /przewodniczący/
Halina Chitrosz /sprawozdawca/
Irena Szarewicz-Iwaniuk
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
FSK 1905/04 - Wyrok NSA z 2005-03-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant sekr. sądowy Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi B. K.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące VI - XII 2002 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej , na zasadzie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. Nr 137, poz.926, z późn.zm. / - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...] określającej w podatku od towarów i usług zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące roku 2002 / czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień / - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, iż w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2002 stwierdzono szereg nieprawidłowości, sprowadzających się do: wadliwego zwrotu podatku dla podróżnych, dokonania korekty deklaracji VAT w niewłaściwym czasie, oraz wadliwego odliczenia podatku od faktur mających dłuższą datę niż dwa miesiące od chwili, kiedy dokonano odliczeń.
Strona od tej decyzji wniosła odwołanie – żądając uchylenia i zmiany wydanego rozstrzygnięcia poprzez uznanie jej racji.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu, że zakwestionowane faktury strona otrzymała w terminie późniejszym niż miesiąc maj 2002r., wskazał nie tylko na to, że twierdzenie to nie zostało poparte żadnym dowodem, ale co więcej, iż kontrole krzyżowe przeprowadzone przez organ I instancji – całkowicie je obaliły. Wszystkie zakwestionowane faktury strona otrzymała bowiem w miesiącu maju 2002r., a więc zgodnie z przepisem art. 19 ust.3 pkt. 1 ustawy o VAT mogła dokonać obniżenia podatku należnego w najwcześniej w tym miesiącu, zaś najpóźniej w miesiącu czerwcu 2002r. Obniżenie podatku w miesiącu lipcu 2002r. spowodowało uchybienie tej zasadzie, a to z kolei doprowadziło – stosownie do przepisu art. 19 ust.3b ustawy o VAT – do utraty prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
W ocenie organu II instancji złożone przez stronę korekty deklaracji VAT - 7 nie mogły wywołać zamierzonego przez nią skutku, gdyż zostały złożone już po wszczęciu postępowania kontrolnego, a z mocy art. 81§ 4 Ordynacji podatkowej taki stan rzeczy powoduje zawieszenie prawa do dokonania korekty na czas trwania kontroli lub postępowania podatkowego.
Oceniając natomiast kwestie związane z odliczaniem przez stronę podatku dla podróżnych organ odwoławczy podniósł, iż strona nie spełniła wymogów formalnych do dokonania takiego odliczenia, w sytuacji gdy w poprzednim roku podatkowym, czyli 2001 nie osiągnęła obrotu w wysokości 400.000,00 / art. 21d ustawy o VAT /. Nadto wskazano, iż okoliczność, czy strona osiągnęła wymaganą wielkość obrotu była przedmiotem innego sporu pomiędzy nią a organem podatkowym, zakończonym wydaniem decyzji Nr [...] z dnia [...].
W tym zakresie organ odwoławczy ponownie podkreślił, iż ocena, czy podatnik za poprzedni rok podatkowy osiągnął odpowiednio wysoki obrót przekłada się na ustalenie momentu powstania obrotu, który należy wiązać z momentem powstania obowiązku podatkowego. Data zaś powstania takiego obowiązku przesądza o tym, że sprzedaż i podatek należny należy rozliczyć w deklaracji VAT-7 za miesiąc, w którym obowiązek ten powstał. Zasadą jest, że obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje wówczas z chwilą wydania, przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi.
Organ II instancji wskazał także, iż w sytuacji, gdy sprzedaż powinna być potwierdzona fakturą, to obowiązek podatkowy zgodnie z art. 6 ust.4 ustawy o VAT powstaje wówczas z chwilą wystawienia faktury, nie później niż w 7 dni od dnia wydania towaru bądź wykonania usługi.
Zgodnie z § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku VAT / Dz.U.Nr 109, poz. 1245 z późn. zm. / - zasadą jest, że fakturę wystawia się nie później niż 7 dnia od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.
W rozumieniu tych przepisów strona - obrót w rozumieniu ustawy o VAT osiągnęła w miesiącu styczniu 2002r., a zatem w deklaracji za ten miesiąc winna wykazać tą sprzedaż i należny od niej podatek. Jednocześnie organ zauważył, iż sam zwrot podatku VAT za styczeń 2002r. nie jest równoznaczny ze stwierdzeniem prawidłowości rozliczenia wykazanego w tej deklaracji, tym bardziej że organ I instancji nie wydał żadnej decyzji o dokonaniu zwrotu jako aktu prawnego rozstrzygającego sprawę co do jej istoty.
Od tego rozstrzygnięcia B. K.-K. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca konsekwentnie domagała się zmiany ustaleń organów podatkowych poprzez przyznanie jej prawa do zwrotu podatku dla podróżnych oraz uznania jej prawa do dokonania korekty deklaracji VAT-7 w zakresie podatku od faktur mających datę wystawienia dłuższą niż dwa miesiące od chwili, kiedy dokonano odliczenia. Zarzucała organom podatkowym naruszenie prawa materialnego w zakresie art. 19 i art. 21d ustawy o VAT, a także przepisów postępowania: art. art. 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi B. K.-K. szczególnie mocno podkreślała swoje prawo do zwrotu podatku dla podróżnych twierdząc, iż zostało ono potwierdzone przez organy podatkowe w toku kontroli przeprowadzonej za grudzień 2001r. i styczeń 2002r. Wywodziła, iż spełniła wszystkie wymogi określone w art. 21d ustawy o VAT, a ewentualne naruszenie przepisu art. 21b ust.6 tej ustawy może skutkować zastosowaniem przepisów karno-skarbowych. Twierdziła w dalszym ciągu, że "sama najlepiej wie, kiedy otrzymała" zakwestionowane przez organy podatkowe faktury, które nadto nie udowodniły, że odliczenie podatku nastąpiło z opóźnieniem. Podtrzymywała swoje stanowisko, że korekty deklaracji VAT-7 nie miały żadnego związku z przeprowadzaną kontrolą, a przede wszystkim nie miały one większego wpływu na kwoty rozliczanego podatku VAT.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2004r. - na mocy przepisu art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.Nr 153, poz. 1271, z późn.zm. / - do rozpoznania niniejszej skargi stał się właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Na podstawie tego przepisu do postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 /.
Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem / art. 1§ 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych / stwierdzić należy, iż nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania wskazanych przez skarżącą.
Podkreślenia na wstępie wymaga, iż podatek od towarów i usług, będąc podatkiem od wartości dodanej, jest podatkiem, którego zasadniczą cechą konstrukcyjną jest ustanowione w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Kwotę podatku naliczonego, o którą podatnik ma prawo obniżyć ciążący na nim podatek należny, stanowi - w myśl art. 19 ust. 2 cyt. ustawy - suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentów odprawy celnej.
Realizacja przysługującego podatnikowi prawa przewidzianego w art. 19 ust. 1 cyt. ustawy, następuje w ściśle określony sposób, a więc poprzez złożenie w ustawowym terminie deklaracji podatkowej zawierającej samoobliczenie zobowiązania.
W art. 19 ust. 3 cytowanej ustawy, ustawodawca ustanawia terminy, w których możliwa jest realizacja prawa podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.
I tak powyższy przepis stanowi, w pkt.1 zasadę, że obniżenie podatku należnego może nastąpić nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny, z zastrzeżeniem pkt. 2 - 4, które nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Wprawdzie w prawie podatkowym nie można stosować wprost art. 6 kc, jednak doktryna i orzecznictwo wypracowało stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy podatnik z jakiegoś faktu / zdarzenia / wyprowadza skutki prawne, musi to udowodnić. Z taką sytuacją mamy do czynienia niewątpliwie w przypadku odliczania podatku naliczonego. / por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 07 marca 2002r., III RN 31/01, OSNP 2002/19/451; a także wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 lipca 2003r. III SA 1050/02, Monitor Podatkowy 2003/9/3, a także wyrok z dnia 22 sierpnia 2001r., I SA/Gd 1486/99, ONSA 2002/4/151/.
Podzielając powyższy pogląd, stwierdzić należy, iż to rzeczą skarżącej było wykazanie, że obniżenia podatku należnego dokonała z zachowaniem w/w terminów.
Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie tylko na to nie wskazuje, ale co więcej stanowisku temu całkowicie przeczy.
Otóż zauważyć przede wszystkim trzeba, iż kontrole krzyżowe przeprowadzone u wystawców zakwestionowanych do odliczeń faktur wykazały, iż wszystkie one zostały doręczone skarżącej w miesiącu maju 2002r.
I tak:
- faktury: nr [...] z dnia 27 maja 2002r., nr [...] z dnia 24 maja 2002r., nr [...]z dnia 27 maja 2002r., nr [...] z dnia 28 maja 2002r. wystawione przez firmę "[...]" S.A. w N. – z kontroli krzyżowej przeprowadzonej w tejże firmie wynika, iż dostawy towaru następowały najczęściej w dniu następnym po wystawieniu faktury. Z umowy zawartej pomiędzy tą firmą a skarżącą z dnia 02 lutego 2002r. / zwanej porozumieniem handlowym / wynika nadto, że data wydania towaru była jednocześnie datą wystawienia faktury, chyba że co innego wynikało z jej treści. We wszystkich w/w fakturach data sprzedaży pokrywa się z datą ich wystawienia, co prowadzi do wniosku, iż zostały one otrzymane przez skarżącą w miesiącu maju 2002r. / k – 106-110, 113, 120 akt podatkowych /;
- faktura nr [...] z dnia 28 maja 2002r. wystawiona przez firmę "[...]" – kontrola krzyżowa wykazała, że faktura ta została skarżącej wydana w dniu jej wystawienia/ k – 66, 69 akt podatkowych /;
- faktura nr [...] z dnia 28 maja 2002r. wystawiona przez firmę "[...]" – kontrola krzyżowa wykazała, że faktura ta została skarżącej wydana w dniu jej wystawienia wraz z towarem / k – 47, 52 akt podatkowych /.
W tym stanie rzeczy prawidłowo wywiodły organy podatkowe - przy braku dowodów przeciwnych, że skarżąca w/w faktury otrzymała w miesiącu maju 2002r.
Stanowiska tego nie może zmienić ogólnikowe twierdzenie strony, nie poparte żadnym dowodem, iż jak to podniosła w uzasadnieniu skargi "sama najlepiej wie, kiedy otrzymała" zakwestionowane przez organy podatkowe faktury.
W dalszej konsekwencji za uprawnione należy uznać stanowisko organów podatkowych obu instancji, że skarżąca winna była rozliczyć podatek naliczony najwcześniej w rozliczeniu za miesiąc maj 2002r., a najpóźniej za miesiąc czerwiec 2002r.
Odnosząc się natomiast do poglądu zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym rozliczenie podatku od w/w faktur w miesiącu lipcu 2002r. było niemożliwe, gdyż strona utraciła do tego prawo zgodnie z przepisem art. 19 ust.3b ustawy o VAT, zważyć należy, iż uszło uwadze organów podatkowych, że w miesiącu maju 2002r. art. 19 ust. 3b ustawy o VAT obowiązywał już w innym brzmieniu, niż to które zostało przytoczone w zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z nową treścią tego przepisu - jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 3, może obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług za okresy wskazane w ust. 3, jednak nie później niż w ciągu roku, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik nabył prawo do obniżenia kwoty podatku należnego."
Nowela ta weszła w życie z dniem 26 marca 2002r. na mocy ustawy z dnia 15 lutego 2002r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy – Kodeks wykroczeń / Dz. U.Nr 19, poz. 185 /. Dodała ona także do art. 19 ustawy o VAT, przepis ust.3c stanowiąc, iż korekty, o których mowa w ust. 3b, mogą być dokonane wyłącznie w przypadku, gdy spełnione zostały łącznie następujące warunki:
1) nie zostało wobec podatnika wszczęte postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne przez urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej za okres, którego dotyczy korekta,
2) w całości została uregulowana należność obejmująca kwotę podatku z tytułu zakupionych towarów i usług, a w przypadku podatku od importu towarów - kwota podatku wynikająca z dokumentów celnych lub decyzji, o których mowa w art. 11c.".
Musi być zatem oczywiste, iż wolą ustawodawcy było umożliwienie podatnikowi obniżenia kwoty podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług za okresy wskazane w art. 19 ust. 3. Nie jest to jednak prawo bezwarunkowe. Otóż korekta taka jest możliwa jednak nie później niż w ciągu roku, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik nabył prawo do obniżenia kwoty podatku należnego i pod warunkiem kumulatywnego spełnienia przesłanek zawartych w ust.3c pkt.1-2 tegoż artykułu.
Materiał dowodowy sprawy wskazuje jednakże, iż skarżąca nie mogła dokonać w skuteczny sposób korekty deklaracji VAT-7, gdyż złożyła je już po wszczęciu postępowania kontrolnego.
Jak wynika z oświadczenia S. C., złożenie korekt deklaracji VAT-7 miało miejsce w dniu 19 listopada 2002r. o godz. 8.30 w siedzibie Urzędu Skarbowego / k – 7 akt podatkowych /. Skarżąca podpisała natomiast odbiór upoważnienia do kontroli podatkowej w zakresie sprawdzenia zgodności złożonych deklaracji VAT-7 za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2002r. w tym samym dniu, to jest 19 listopada 2002r. / k – 6 akt podatkowych /, przy czym, jak wynika ze sporządzonej notatki urzędowej miało to miejsce o godz.7.40 / k – 9 akt podatkowych /. Tych zdarzeń B. K.–K. nie zakwestionowała.
Mając powyższe na uwadze – ostatecznie przyznać należy rację organom podatkowym, iż skarżąca nie mogła wywodzić skutków prawnych ze złożonych korekt deklaracji VAT-7 za okres objęty kontrolą podatkową. Nastąpiło to jednak wskutek spóźnionego ich złożenia / art. 19 ust.3 c ustawy o VAT /, a nie wskutek wygaśnięcia prawa do dokonania obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Mimo zatem częściowo błędnego uzasadnienia - rozstrzygnięcie omawianej kwestii było w ostatecznym rozrachunku prawidłowe.
Odnosząc się do zarzutu dokonania przez organy podatkowe wadliwej oceny w zakresie odmowy przyznania skarżącej prawa do zwrotu podatku podróżnym, Sąd wyraża pogląd następujący:
Spór pomiędzy stronami w tym zakresie dotyczy oceny, czy skarżąca w sposób formalny spełniła warunki do dokonania zwrotu podróżnym podatku VAT zapłaconego przy nabyciu towarów. Rozstrzygnięcie tej spornej kwestii wymagało uprzedniego ustalenia, czy skarżąca uzyskała w poprzednim roku podatkowym – w tym wypadku 2001 – obrotu w wysokości przekraczającej kwotę 400.000,0 zł. Taki wymóg przewiduje bowiem przepis art. 21b ust.6 ustawy o VAT.
Skarżąca przedstawiając swój pogląd w tej części, zdaje się zapominać, iż kwestia ta została już przesądzona.
Otóż w decyzji z dnia [...], Nr [...] zmieniającej rozliczenie w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2001r. do maja 2002r. / k – 58-64 akt podatkowych / organy podatkowe między innymi ustaliły, iż strona nie uzyskała wymaganej wysokości obrotu za poprzedni rok podatkowy, czyli 2001.
Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2003r. skargę oddalił / sygn. akt I SA/ Lu 92/03 /.
W pisemnych motywach tego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż B. K. – K. w ramach działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą PHU "[...]" wystawiła fakturę sprzedaży nr [...] w dniu 7 stycznia 2002r. o wartości netto – 401.250,00 zł + VAT w kwocie 83.437,50 zł, przy czym, jak wynikało z treści tej faktury - sprzedaż towarów miała miejsce w dniu 31 grudnia 2001r.
Skoro więc w myśl art. 15 ust.1 ustawy o VAT – podstawą opodatkowania jest obrót, obrotem zaś, z zastrzeżeniem art. 16 i 17 tejże ustawy jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku, to zasadnie organy podatkowe uznały, iż powstanie obowiązku podatkowego należy łączyć z momentem zaistnienia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.
Sąd w składzie orzekającym w sprawie niniejszej do poglądu powyższego się przychyla.
Moment powstania obowiązku podatkowego reguluje art. 6 ust.1 ustawy o VAT stanowiąc, iż jest on równoznaczny z chwilą wydania (dostarczenia), przekazania, zamiany, darowizny towaru lub wykonania usługi, o których mowa w art. 2, z zastrzeżeniem ust. 2-10 / w brzmieniu obowiązującym do dnia 25 marca 2002r. /. Jednym z wyjątków od reguły ustanowionej w tym przepisie jest sytuacja, jaką przewiduje ust.4, a mianowicie, jeżeli sprzedaż towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.
Skoro więc skarżąca wystawiła zakwestionowaną fakturę w dniu 7 stycznia 2002r., to jest oczywiste, iż z tym dniem powstał dla niej obowiązek podatkowy, niezależnie od tego, że z faktury tej wynikało, iż sprzedaż towarów miała miejsce 31 grudnia 2001r. Taki stan rzeczy implikuje dalszą ocenę, iż obrót, jaki skarżąca uzyskała z tej faktury nie może być przypisany na miesiąc grudzień 2001r., a w konsekwencji nie może mieć przełożenia na cały rok podatkowy 2001. To z kolei oznacza, iż B. K.-K. nie uzyskała w roku podatkowym 2001 obrotu w wysokości ponad 400.000,00, co uprawniałoby ją do zwrotu podatku, o którym mowa w art. 21b ust.5 i 6 ustawy o VAT.
W tym kontekście zupełnie niezrozumiały jest pogląd przeciwny prezentowany przez stronę w uzasadnieniu skargi, iż jej prawo do zwrotu podatku dla podróżnych zostało potwierdzone przez organy podatkowe w toku kontroli przeprowadzonej za grudzień 2001r. i styczeń 2002r., w sytuacji gdy jak już wyżej przytoczono zarówno rozstrzygnięcia organów podatkowych, jak i w konsekwencji - Sądu były zupełnie odmienne.
Z tych też względów nie można postawić zarzutu organom podatkowym, iż dokonując weryfikacji złożonych deklaracji VAT-7 dokonały jej wadliwie, także w zakresie wysokości stawki podatku VAT. Nie naruszyły przy tym – wbrew twierdzeniu skarżącej – przepisu art. 21d ustawy o VAT, albowiem składając informacje stosownie do wymogów określonych w art. 21b ust.4 pkt.1 i 4 ustawy o VAT strona powoływała się na stan faktyczny nie odpowiadający przepisowi art.21b ust.6 ustawy o VAT. W konsekwencji tego podróżny nie mógł odebrać podatku od sprzedawcy, a ten z kolei nie miał prawa do stosowania zerowej stawki podatku VAT / art. 21d ust.1 ustawy o VAT /. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. art. 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej – Sąd wyraża ocenę, iż są one przede wszystkim gołosłowne, albowiem skarżąca nie konkretyzuje, na czym ich ewentualne naruszenie miałoby polegać.
W powyższych okolicznościach trudno uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, który statuuje zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jako jedną z fundamentalnych norm postępowania podatkowego, skoro nie ma nawet najmniejszego punktu odniesienia co do tego, w którym momencie postępowania strona takie zaufanie mogła utracić. Nie można natomiast poszukiwać uzasadnienia dla tego zarzutu w samym tylko fakcie niezadowolenia strony z treści wydanego rozstrzygnięcia.
Z kolei przepis art. 122 Ordynacji podatkowej jakkolwiek stanowi, iż w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, to jednak nie jest to równoznaczne z nałożeniem na organ nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik nawet nie sygnalizuje istnienia innych dowodów / por. wyrok NSA z dnia 06 czerwca 2000r., III SA 1252/99, LEX nr 43953 /.
Jeśli zaś chodzi o naruszenie przepisu art. 124 Ordynacji podatkowej, to wskazać trzeba, iż ewentualne poddanie kontroli sądowej takiego zarzutu musiałoby być poprzedzone wskazaniem przez skarżącą, jakich to wyjaśnień organy podatkowe jej nie udzieliły w zakresie przesłanek, które miały na uwadze przy załatwianiu przedmiotowej sprawy. Skarżąca poza samym wskazaniem na naruszenie tego przepisu, w żaden sposób go nie uzasadnia, a zatem należy uznać, iż rzeczą Sądu nie jest się domyślać w czym ona owego naruszenia upatruje.
Z tych wszystkich względów, o których była wyżej mowa, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną należało oddalić.