I SA/Lu 594/12

I SA/Lu 594/12 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2012-07-31
Data wpływu
2012-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Puton-Mazurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono adwokatowi przyznania kosztów pomocy prawnej świadczonej w ramach prawa pomocy
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
par. 18 ust. 1 pkt 2 lit b)
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sentencja
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. S. i E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odmówić adwokatowi A. S. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 18 września 2009 r. przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła dla strony skarżącej adwokata A. S. Wyrokiem z dnia 29 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżone postanowienie, a także przyznał pełnomocnikowi stosowne wynagrodzenie.
Wnioskiem złożonym w dniu 19 listopada 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w łącznej kwocie 167,45 zł, za sporządzenie i doręczenie stronie, datowanej na 17 listopada 2010 r., opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz niezbędnych udokumentowanych wydatków. Wniosek powyższy został przedstawiony do rozpoznania po zakończeniu postępowania kasacyjnego (sprawa zarejestrowana uprzednio pod sygn. akt I SA/Lu 153/09).
Stwierdzić należy, że wniosek pełnomocnika strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t. jedn. – Dz.U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Zatem wszelkie wydatki pochodzące z budżetu państwa powinny mieć swoje racjonalne uzasadnienie. Powyższe oznacza obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna była niezbędna i czy rzeczywiście została udzielona, bowiem ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, przejmuje na siebie Skarb Państwa.
Zasady wynagradzania profesjonalnych pełnomocników (w tym adwokatów), ustanowionych w ramach prawa pomocy, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., stosownie do którego wyznaczony adwokat [...] otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów [...] w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Powyższe odesłanie oznacza, że art. 250 p.p.s.a. nie stanowi uregulowania pełnego, zatem konieczne jest sięgnięcie do przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy do katalogu czynności, za które przysługuje wynagrodzenie.
W orzecznictwie sądowym oraz literaturze przedmiotu wywodzi się, że wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu (w ramach prawa pomocy), o którym mowa w art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia dotyczy tylko faktycznego (rzeczywistego) udzielenia pomocy prawnej (por. postanowienie SN z 12 lutego 1999r., II CKN 341/98 /OSNC 1999, nr 6, s. 123/; postanowienie SN z 21 czerwca 2007r., III KK 200/07 /OSNwSK 2007/1/1378/, Lex nr 459865 oraz S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych Warszawa 2007, s.316-317).
Należy zauważyć, że wynagrodzenie, o którym mowa w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, jest ściśle związane ze sporządzeniem przewidzianych w tym przepisie czynności prawnych – za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zostało przeciwstawione sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej. Oznacza to, że o opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej można mówić wówczas, jeżeli realnie występuje kwestia wniesienia albo niewniesienia skargi kasacyjnej, a adwokat zgodnie z najlepszą wiedzą dochodzi do wniosku, iż nie ma podstaw do kwestionowania orzeczenia sądu pierwszej instancji, a więc nie ma podstaw do sporządzenia i wnoszenia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA z 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 106/11). Opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządza się dla strony i w jej interesie. Mając to na względzie, koszty nieopłaconej pomocy prawnej przysługują adwokatowi podejmującemu działania mające na celu ochronę interesu prawnego strony, którą reprezentuje. W sytuacji, gdy orzeczenie sądu I instancji jest niekorzystne dla strony skarżącej, którą reprezentuje adwokat ustanowiony w ramach pomocy prawnej, opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, ma informować mocodawcę o bezzasadności środka zaskarżania i chronić go przed ponoszeniem zbędnych kosztów postępowania. Z kolei, jeżeli mocodawca nie zgadza się z opinią, nie zamyka mu drogi do wniesienia skargi kasacyjnej przez powierzenie sprawy innemu profesjonalnemu pełnomocnikowi.
W przedmiotowej sprawie skarga strony została przez sąd I instancji uwzględniona. Samo uwzględnienie skargi nie wyklucza potrzeby dokonania oceny co do istnienia podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, albo ich braku. Jednakże w badanej sprawie nic nie wskazywało aby istniała realnie, wymagająca rozstrzygnięcia kwestia dokonania oceny czy w imieniu strony skarżącej sporządzić i wnosić skargę kasacyjną albo czy odstąpić od wnoszenia skargi kasacyjnej. Pismo adwokata z dnia 17 listopada 2010 r. jest w istocie informacją skierowaną do strony o treści wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 29 września 2009 r. Nadanie temu pisma tytułu "Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej" nie przesądza o jego kwalifikacji, tj. że w istocie pismo to jest opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z tych względów należy uznać, że pismo z dnia 17 listopada 2010 r., sporządzone przez pełnomocnika skarżących nie jest opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, a zatem nie jest czynnością adwokacką, za wykonanie której przysługuje odrębne wynagrodzenie.
Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
Art. 210.
§ 1.