I SA/LU 57/04

I SA/Lu 57/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-10-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-03-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Halina Chitrosz
Irena Szarewicz-Iwaniuk /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Czajecka-Ryniec
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
art.14, art.22
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art.120, 122, 125, 180, 191, 192, 124
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.145 par.1 pkt.1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk(spr.), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Krystyna Czajecka-Ryniec, Protokolant asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 r. sprawy ze skargi A. i W. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. nakazuje ściągnąć od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarbu Państwa ( Kasa tutejszego Sądu ) kwotę 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem) tytułem nie uiszczonego wpisu, od którego strona skarżąca była zwolniona.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania A. i W. małż. T. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. w wysokości 37.527,60 zł – uchylił decyzję organu I instancji w całości i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. w wysokości 26.897,20 zł.
W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że podstawą wydania decyzji przez organ I instancji było ustalenie w toku kontroli podatkowej nie zaewidencjonowania wszystkich przychodów uzyskanych z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa w zakupie samochodów oraz usług transportowych jak też zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o wydatki na zakup paliwa i oleju napędowego udokumentowane paragonami oraz na opłaty telefoniczne.
Kontrola podatkowa wykazała, że prowadzona przez W.T. działalność gospodarcza polegała na przywozie z Francji, Belgii i Szwajcarii uszkodzonych samochodów osobowych na zlecenie klientów z terenu całego kraju. Usługi te wykonywane były przy pomocy środków transportu stanowiących własność podatnika. W oparciu o dokumenty SAD ustalono, że w okresie od 18 lutego 1998r. do 29 grudnia 1998r. podatnik – W.T. przywiózł do Polski ze Szwajcarii i Francji 17 samochodów osobowych – każdy dla innego klienta. Podatkowa księga przychodów i rozchodów zawierała jedynie 10 wpisów dotyczących przychodów z prowadzonej działalności, stąd powstała wątpliwość, co do jej rzetelności. Pierwszy przychód zaewidencjonowano w niej w dniu 2 czerwca 1998r. na podstawie rachunku nr [...] dla PPHU "[...]" J.T., podczas gdy z deklaracji celnej SAD wynika, że samochód dla tego podmiotu został przywieziony w dniu 9 kwietnia 1998r. Pierwszy ze sprowadzonych samochodów, którego odbiorcą był B.T., przywieziony został do Polski w dniu 18 lutego 1998r. Po przesłuchaniu wszystkich nabywców sprowadzonych samochodów oraz w uwzględnieniu wyjaśnień podatnika ustalono, że z siedemnastu zawartych transakcji zapisy w księdze dotyczą pięciu transakcji. Wyjaśnienia podatnika nie mogły, w ocenie organu I instancji zostać uwzględnione, gdyż fakt uzyskania przychodu nie wynika z jakiegokolwiek dokumentu, a okazane odręczne dowody wewnętrzne wskazywały inny kraj pochodzenia danego samochodu niż wynika to z dokumentów SAD. W takiej sytuacji organ I instancji uznał, iż z tytułu usług w zakresie pośrednictwa w zakupie samochodów i usług transportowych nie zaewidencjonowany przychód wynosi 72.769,52 zł.
Ustalono również, iż w roku 1998r. podatnik nie zaewidencjonował przychodu ze sprzedaży samochodu Mercedes [...] w wysokości 48.000 zł. W latach 1997-2000 transakcji sprzedaży samochodów dokonanych przez podatnika było 6. Organ I instancji nie uznał za wiarygodne twierdzeń podatnika, że jedynie usługi w zakresie pośrednictwa i transportu wykonywane są w ramach działalności gospodarczej, natomiast zakup i sprzedaż samochodów we własnym imieniu w jej zakres nie wchodzą, bowiem dokonywane są prywatnie.
Po dokonanej korekcie przychody z tytułu wykonywanej działalności gospodarczej wyniosły łącznie 160.369,52 zł, w tym zaewidencjonowane w księdze 39.600 zł, a nie zaewidencjonowane – 120.769,52 zł.
W zakresie kosztów uzyskania przychodów organ I instancji uznał, iż nastąpiło ich zawyżenie o kwotę 2.599,20 zł, na którą składają się wydatki poniesione na rozmowy telefoniczne, nie udokumentowane zgodnie z § 13 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz wydatki na zakup oleju napędowego udokumentowane paragonami fiskalnymi.
Ustalenia te były podstawą wydania decyzji przez organ I instancji.
Nie zgadzając się z tą decyzją A. i W. małż.T. wnieśli odwołanie, w którym wnosili o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, zarzucając wydanie tej decyzji z naruszeniem art. art. 120, 122, 125, 180, 191, 199, 234 ordynacji podatkowej oraz art. 14 oraz art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podnosili, iż cała sprzedaż podlegająca opodatkowaniu została ujęta w księgach. W 1998r. W.T. prowadził działalność gospodarczą jedynie w zakresie transportu i holowania pojazdów samochodowych. Transportując samochody na podstawie otrzymanego upoważnienia , reprezentując mocodawcę, był zobowiązany do działania w jego imieniu i na jego rzecz. Dążył zatem do minimalizacji kosztów, stąd na fakturze czasami uwidoczniana była kwota niższa niż faktyczna cena samochodu. Nie prowadził działalności polegającej na sprzedaży samochodów, a więc przyjęcie do przychodu kwoty uzyskanej ze sprzedaży samochodu Mercedes [...] jest błędne, tym bardziej że sprzedaż dokonana została po upływie 6 -ciu miesięcy od jego zakupu, a zatem stosownie do art. 10 ust.1 pkt. 8 lit. d ustawy podatkowej przychód ten nie podlegał opodatkowaniu. Brak było też, w ocenie podatników, podstaw do kwestionowania poniesionych kosztów uzyskania przychodów, bowiem art. 22 ust. 1 ustawy podatkowej wskazuje, iż kosztem uzyskania są wszelkie koszty poniesione i pozostające w związku z uzyskanym przychodem. Decyzja organu I instancji wydana po uchyleniu pierwotnej decyzji spowodowała zwiększenie obciążeń finansowych, co stanowi naruszenia przepisu art. 234 ordynacji podatkowej.
Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentów w nim zawartych, co do twierdzeń strony, iż usługi świadczone w 1998r. polegały jedynie na transporcie samochodów do Polski. Z zeznań przesłuchanych w sprawie świadków wynika bowiem jakie konkretnie kwoty kontrahenci zapłacili za świadczone na ich rzecz usługi pośrednictwa w zakupie samochodów i określili jednoznacznie, jakie czynności wchodziły w zakres tych usług – we wszystkich przypadkach objęły one skontaktowanie się z zagranicznym sprzedawcą, dokonanie transakcji zakupu samochodu, jego transport do kraju, dokonanie opłat w urzędzie celnym i dostarczenie do odbiorcy ( lub warsztatu naprawczego ). Wyjaśnienia te nie są więc zbieżne z zawartymi w odwołaniu, z których wynika, że działalność polegała wyłącznie na transporcie. W świetle powyższego prawidłowe jest stanowisko organu I instancji, iż nie zaewidencjonowano przychodu z tytułu świadczonych usług na rzecz: B.T., Z.B., J.K. ( jednak w innej wysokości, niż to wynika z decyzji organu I instancji ) oraz B.K. Analiza dokumentów źródłowych wskazuje, iż zapłacone przez klientów pieniądze, po odjęciu ceny zakupu samochodu i opłat celnych stanowią wynagrodzenie z tytułu świadczonych usług przewozowych. W stosunku do ww. osób podatnik nie wykazał, w której pozycji księgi zaewidencjonował przychód od nich uzyskany. W świetle zebranego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków, nie dano wiary oświadczeniom tych świadków złożonym na etapie postępowania odwoławczego. Jedynie zeznania świadka K., przeprowadzone ponownie, wobec wadliwości jego przesłuchania na etapie postępowania I instancji, dawały podstawę do zweryfikowania przyjętej pierwotnie jako przychód kwoty. Świadek K. podtrzymał swoje zeznania o wysokości przekazanej kwoty.
W stosunku do usługi świadczonej na rzecz K.K. – wobec skorzystania przez nią z prawa odmowy zeznań – nie ustalono jaka była wartość tej usługi ze względu na brak w tym zakresie wiarygodnych przesłanek. Nie można zatem ustalić, czy uzyskany przychód został wpisany do księgi. Ustalenie go na podstawie średniej ceny świadczonych usług ( 2.500 zł ) bez podania konkretnych okoliczności jest niewystarczające i kwotę 2.500zł należy wyłączyć z kwoty nie zaewidencjonowanego przychodu.
W wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia 7.04.2003r. w odniesieniu do powołanych czterech klientów nie wskazano konkretnych okoliczności, ani nie poparto ich żadnymi dowodami. Dawało to podstawę do przyjęcia, że z tytułu usług na rzecz B. T., Z.B., J. K. i B. K. nie wykazano przychodu ( po skorygowaniu ) w ogólnej kwocie 48.305,94 zł.
Odmienne stanowisko należało zaś zając w stosunku do pozostałych odbiorców ( R., S., O., K., T., K., D.). Wprawdzie okazane dowody wewnętrzne zawierają zapisy sprzeczne z zapisami w dokumentach celnych odnośnie tras, na których dokonano usług przewozowych, jednak wadliwe wystawienie dokumentów nie oznacza, że transakcja nie miała miejsca, a tym samym nie świadczy o nierzetelności księgi. Fakt wykonania usług na rzecz tych osób nie budzi wątpliwości – potwierdzili oni, że podatnik sprowadzał dla nich samochody, co wynika też z dokumentów SAD. Natomiast w piśmie z dnia 7 kwietnia 2002r. podatnik wyjaśnił, pod jakimi pozycjami w księdze wpisany jest przychód uzyskany od tych osób. Nie zostało w sposób bezsporny wykazane, że podatnik nie wpisał określonego przychodu do księgi, lub wpisał go w kwocie innej niż faktycznie uzyskana. Zarzut nierzetelności tych wpisów był więc niezasadny.
Odnośnie sprzedaży samochodu Mercedes 308D organ II instancji, podzielając stanowisko organu I instancji co do oceny zdarzeń z nią związanych wskazał nadto, iż na nabycie i remont tego samochodu przeznaczono kwotę 22.696,70 zł. Sprzedaż samochodu za kwotę 48.000 zł dokonana została ze znacznym zyskiem, co biorąc pod uwagę liczbę sprzedanych samochodów sprowadzonych na własne nazwisko wskazuje na zarobkową działalność handlową.
W odniesieniu do ustaleń w zakresie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o wydatki poniesione na zakup paliwa i olejów ( wysokość wydatku 486,32 zł ) organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, iż winny być one udokumentowane zgodnie z § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów ( Dz. U. Nr 148, poz. 720).
Natomiast w odniesieniu do wydatków na rozmowy telefoniczne w wysokości 50% kwot wynikających z faktur VAT bądź przelewów na rzecz firm telekomunikacyjnych nie podzielił stanowiska organu I instancji i wywiódł, iż zapiski na odwrocie faktur można uznać za dowód wewnętrzny ( § 13 ust. 1 pkt. 6 powołanego rozporządzenia ), a podatnik wyjaśnił w sposób wiarygodny związek tego wydatku z uzyskiwanymi przychodami. W tej sytuacji wydatek w kwocie 2.112,88 zł uznał za koszt uzyskania przychodu.
Organ odwoławczy nie podzielił zaś zarzutów odwołania, co do naruszenia w toku postępowania art. 120, art. 122 i art. 125 oraz art. 180, art.191 i art. 199, jak też art. 234 ordynacji podatkowej, wskazując na brak konkretnych zarzutów w tym zakresie. W zakresie naruszenia art. 234 ordynacji podatkowej powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18.06.1997r. sygn. akt FPS 2/98 ONSA 1998, Nr 3, poz. 79 ) i stwierdził brak podstaw do uznania tego zarzutu za zasadny.
W takich okolicznościach faktycznych i prawnych organ odwoławczy skorygował wysokość przychodów i kosztów ich uzyskania ( k.- 11 decyzji ), a po uwzględnieniu wykazanych w zeznaniu PIT –33 za 1998r. dochodów z działalności gospodarczej w wysokości 207,77 zł, ze stosunku pracy w wysokości 10.390,04 zł oraz działalności wykonywanej osobiści w wysokości 630 zł – łączny dochód małżonków za 1998r. ustalił na kwotę 112.261,40 zł. i określił podatek dochodowy ( po uwzględnieniu ulg i odliczeń ) na kwotę 26.897,20 zł, orzekając jak w decyzji.
Na powyższą decyzję A. i W. małż. T. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 14 oraz art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. art. 120, 122, 125, 180, 191, 199 i 234 ordynacji podatkowej podtrzymywali argumenty zawarte w odwołaniu.
Podnosili także, iż decyzja narusza dyspozycję art. 14 ust. 1 powołanej ustawy podatkowej, bowiem przychód powinien być pomniejszony o podatek VAT, podczas gdy przyjęty jest w kategorii brutto.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie błędnego określenia wysokości przychodu nie ustosunkował się.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – stwierdzić należało, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest w sprawie kwestionowane stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, co do uznania za koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego wydatków na rozmowy telefoniczne oraz nie uznania za taki koszt wydatków na zakup oleju napędowego. Stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji jest trafne i znajduje uzasadnienie w powołanych w niej dowodach oraz przepisach prawa materialnego.
Prawidłowe też, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zebranego i ocenionego bez naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 200§ 1 ordynacji podatkowej, są ustalenia faktyczne dotyczące sprzedaży samochodu Mercedes [...] i skutków podatkowych tej transakcji. Sąd podziela w szczególności pogląd organów podatkowych, iż fakt że we wpisie o działalności gospodarczej skarżącego brak jest działalności w zakresie handlu nie przesądza, iż skarżący w rzeczywistości nie wykonywał, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, czynności sprzedaży. Ustalone okoliczności faktyczne towarzyszące transakcji nabycia i zbycia tego pojazdu dawały organom podatkowym podstawę do przyjęcia, iż samochód ten był w istocie towarem handlowym w prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego, a przepis art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie miał do tej transakcji zastosowania.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 234 ordynacji podatkowej. Decyzja Izby Skarbowej wydana w trybie art. 233§ 2 ordynacji podatkowej z dnia [...]08.2002r. nr [...] była przedmiotem oceny przez Naczelny Sad Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawie sygn. akt I SA/Lu 784/02, który wyrokiem z dnia 11.02.2003r. skargę W.T. oddalił. Zakazem reformationis in peius związany jest organ odwoławczy. Nie wiąże on organu I instancji przy ponownym rozpoznaniu i rozstrzyganiu sprawy ( por. uchwała NSA z dnia 4.05.1998r. FPS 2/98 ONSA 1998, Nr 3, poz. 79), na co trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.
Nie można zaś nie podzielić argumentów skargi, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.), stosownie do którego, "za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt.3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług". Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, by przepis ten został zastosowany w sprawie. Nie ustosunkowano się również do zarzutu jego naruszenia w odpowiedzi na skargę.
Z ustaleń organów podatkowych wynika, iż na skutek przekroczenia wartości sprzedaży 80.000 zł skarżący W.T. w lutym 1998r. stał się podatnikiem podatku od towarów i usług ( por. decyzja Izby Skarbowej z dnia [...].12. 2003r. Nr [...]). W takiej sytuacji, stosownie do powołanego wyżej przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z działalności gospodarczej był u niego przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług, co powinno wyraźnie wynikać z treści decyzji.
Prawidłowe ustalenie wysokości przychodu za dany rok podatkowy ma niewątpliwie wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego za ten rok podatkowy.
Organ I instancji ustalił, iż skarżący W.T. w 1998r. prowadził działalność gospodarczą w zakresie m.in. usług pośrednictwa, wskazując imiennie osoby, na rzecz których usługi tego rodzaju były wykonane oraz dowody, które wskazują na ten rodzaj umowy oraz przychód jaki z tego tytułu uzyskał. Ustalił też, iż skarżący w 1998r. wykonywał usługi transportowe na rzecz imiennie wskazanych osób oraz przychód, który z tego tytułu uzyskał.
Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, co do rodzaju usług świadczonych przez skarżącego na rzecz jego kontrahentów ( str. 5 zaskarżonej decyzji " Zeznania złożone przez przesłuchanych w charakterze świadków odbiorców sprowadzonych samochodów pozwoliły na ustalenie, jakie konkretnie kwoty zapłacili za świadczone na ich rzecz usługi pośrednictwa w zakupach samochodów" ). Jednakże odnosząc się do wysokości przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej przez skarżącego w 1998r. i ich zaewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zakwalifikował je jako przychody z tytułu "świadczenia usług przewozowych" ( str. 6 i 7 zaskarżonej decyzji ) nie podając żadnych argumentów faktycznych ani prawnych, które wskazywałyby na taką ich kwalifikację. Argumentacja zaskarżonej decyzji jest więc wewnętrznie sprzeczna, a to nie pozwala na odparcie zarzutu, co do dokonania ustaleń faktycznych z naruszeniem art. 191, a wskazuje również na naruszenie art. 210§ 4 ordynacji podatkowej. Sposób ustalania dochodu z działalności gospodarczej określa art. 24 ust. 2 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Biorąc pod uwagę, iż przychód z działalności gospodarczej skarżącego odtwarzany był na podstawie zeznań świadków zaskarżona decyzja winna odnosić się wyraźnie do określonych zdarzeń gospodarczych mających wpływ na jego wysokość w powiązaniu z wpisami do podatkowej księgi przychodów i rozchodów ocenionej stosownie do art. 193 ordynacji podatkowej, tak aby możliwe było niewątpliwe ustalenie z jakiego tytułu i w jakiej wysokości przychód ten, w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został osiągnięty. Zaskarżona decyzja, z przyczyn wyżej wykazanych wymogu tego nie spełnia.
Dodatkowo wskazać należy, iż organ odwoławczy ferując zaskarżoną decyzję powołuje się na wyjaśnienia skarżącego z dnia 7.04.2003r. oraz 7.04.2002r.( str. 7 zaskarżonej decyzji ), jednak w aktach sprawy brak jest pism o takich datach, co dodatkowo uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji, co do przyjętych w niej ustaleń faktycznych i zaprezentowanego toku rozumowania.
Powyższe uchybienia dawały podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzeczenia jak w pkt. I i II sentencji wyroku.
Jednocześnie mając na uwadze przepis art. 223§ 2 w zw. z art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o ściągnięciu od organu podatkowego na rzecz Skarbu Państwa kwoty 738 zł tytułem wpisu od skargi, od którego skarżący został zwolniony na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 12 lipca 2004r.
W sytuacji, gdy strona skarżąca została zwolniona z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, to obowiązek poniesienia w ramach tych kosztów wpisu od skargi obciąża stronę przeciwną – organ podatkowy. W przepisach powołanej ustawy nie ma generalnego zwolnienia od kosztów sądowych Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego. W dwuinstancyjnym postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej, organ którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi jest stroną tego postępowania. Obciążenie obowiązkiem uiszczania kosztów sądowych tylko jednej, kwestionującej legalność działań organów administracji publicznej strony byłoby naruszeniem zasady równości stron tego postępowania. Konsekwencją zasady równości stron jest uznanie przez ustawodawcę, iż organ niezadowolony z orzeczenia sądu, wnosząc skargę kasacyjną lub zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązany jest uiścić należne z tego tytułu opłaty sądowe ( wpis). Dotyczy to także skargi o wznowienie postępowania ( por. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16.12.2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ). Znajduje to również potwierdzenie w przepisach art. 203 i 204 powołanej ustawy, które regulują kwestie wzajemnego zwrotu kosztów postępowania związanych z rozstrzygnięciami skargi kasacyjnej.
Powyższe prowadziło do orzeczenia jak w pkt. III sentencji wyroku.