I SA/Lu 56/23

I SA/Lu 56/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska /sprawozdawca/
Andrzej Niezgoda
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 2, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art 223 § 2 pkt 1 , art. 12
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Asesor sądowy Agnieszka Kosowska (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewelina Piskorek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2023 r. sprawy ze skargi S. Z. i T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 października 2022 r. nr SKO.656/22 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz S. Z. i T. Z. kwotę 131 (sto trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Sygn. I SA/Lu 56/23
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi S. Z. i T. Z. (dalej jako "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu (dalej jako "organ II instancji") z dnia 14 października 2022 r w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Burmistrz Miasta [...] (dalej jako "organ I instancji") wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2020 rok, za nieruchomość położoną
w [...], zabudowaną budynkiem o pow. zabudowy 245m2 (2 kondygnacje) oraz budynkiem o pow. zabudowy 244m2 z oznaczoną funkcją obu budynków "transport
i łączność". Przedmiotowa nieruchomości stanowi współwłasność w częściach ułamkowych 18 podmiotów ewidencyjnych, z których każdy zajmuje wydzielony garaż. Organ I instancji wezwał wszystkich współwłaścicieli do złożenia informacji
o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W odpowiedzi skarżący złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości oraz załącznik dane
o nieruchomościach. W dniu 21 grudnia 2021 r. przeprowadzone zostały oględziny garażu i ustalona jego powierzchnia. Organ I instancji wskazał, że skarżący posiadają udział w nieruchomości wynoszący 2/18 i zajmują dwa garaże.
Decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. Burmistrz Miasta [...] ustalił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2020 rok w kwocie 3.260,00 zł, w tym za grunt w kwocie 435,30 zł oraz za budynek w kwocie
2.824,69 zł. W treści decyzji organ I instancji wskazał powierzchnię użytkową garaży faktycznie użytkowanych przez każdego ze współwłaścicieli oraz kwotę podatku od nieruchomości w rozbiciu na każdego ze 18 współwłaścicieli.
Od powyżej decyzji odwołanie złożyli S. Z. oraz T. Z.. Skarżący podnieśli, że garaż stanowiący przedmiot oględzin w dniu 21 grudnia
2021 r. jest w trakcie budowy, posiada szereg wad uniemożliwiających zgłoszenie
go do odbioru. Zdaniem skarżących zgodnie z obowiązującymi przepisami obiekty budowlane będące w trakcie budowy nie podlegają podatkowi od nieruchomości.
Organ II instancji decyzją z dnia 14 października 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia
12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2022 ., poz. 1452 ze zm.), jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Oznacza to, że nieruchomość będąca współwłasnością kilku podmiotów stanowi przedmiot opodatkowania jako całość (bez podziału na poszczególne udziały), oraz że jest to przedmiot opodatkowania odrębny od innych będących wyłączną własnością współwłaścicieli. Wyklucza to zatem możliwość rozdzielenia zobowiązania podatkowego na poszczególnych współwłaścicieli. Kwota wynikająca z decyzji jest łączną kwotą do zapłaty przez wszystkich współwłaścicieli. Doręczenie decyzji spowoduje, że powstanie zobowiązanie, a współwłaściciele będą zobowiązani solidarnie do zapłacenia podatku.
Dalej organ II instancji wyjaśnił, że istota solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe polega na tym, że każdy z dłużników jest zobowiązany do spełnienia całego świadczenia tak jakby był jedynym dłużnikiem. Zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. Jednak aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela, wszyscy dłużnicy solidarnie pozostają zobowiązani.
W sprawie przedmiotem opodatkowania jest zabudowana nieruchomość stanowiąca współwłasność w częściach ułamkowych 18 podmiotów ewidencyjnych. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oraz wypisem z kartoteki budynków według stanu na dzień 2 stycznia 2020 r. budowa przedmiotowych budynków została zakończona w 1980 r. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że w budynkach wydzielone są garaże, z których korzystają współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości. Jak wskazano przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest nieruchomość gruntowa - działka o pow. 1451m2 oraz dwa budynki o łącznej powierzchni użytkowej 532,96m2 (suma powierzchni użytkowych garaży). Skarżący użytkują dwa garaże zlokalizowane w budynkach wybudowanych w roku 1980 r., a ich ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków jest dowodem na to, że budowa tych budynków została zakończona oraz że budynki zostały zgłoszone do użytkowania, zatem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za budynki powstał. Przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie stanowią odrębne garaże, gdyż nie wyodrębniono ich własności. W tej sytuacji podniesiony przez skarżących zarzut trwającej budowy garażu nie zasługuje na uwzględnienie. Sporządzona w sprawie dokumentacja fotograficzna wskazuje, że garaż jest użytkowany przez skarżących, natomiast braki jego wykończenia polegające m.in. na braku schodów na drugą kondygnację garażu nie mogą stanowić podstawy do wyłączenia tej części budynku z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu podnosząc, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest garaż znajdujący się w trakcie budowy. Budowa ta nie została zakończona i nie została ona zgłoszona do odbioru do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ponieważ garaż ten posiada szereg wad uniemożliwiających jego odebranie. Skarżący podkreślili, że nie przedstawiono żadnego dokumentu potwierdzającego zgłoszenie i odbiór garażu, ponieważ takiego dokumentu nie ma, dlatego też hipotetyczne twierdzenie, że garaż został odebrany jest nieprawdą i nie zasługuje na uwzględnienie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Skarga okazała się zasadna, ale z powodów innych niż w niej podniesione.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że organ II instancji rozpoznał merytorycznie odwołanie, pomimo że z akt sprawy wynika, że skarżący wnieśli je po terminie. Jak wynika bowiem z potwierdzenia odbioru, T. Z. osobiście odebrała w dniu 8 lutego 2022 r. korespondencję kierowaną do niej oraz jej męża S. Z., a zawierającą decyzję organu I instancji z dnia 4 lutego 2022 r.
w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r.
Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który - jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (zob. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OZ 1209/20). W związku z tym w sprawie nie jest wątpliwa data doręczenia decyzji organu I instancji stronom.
Odwołanie natomiast skarżący złożyli w Urzędzie Miasta [...] dnia 23 lutego 2022 r., co wynika z prezentaty.
Zgodnie z art 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W przypadku istnienia w danym postępowaniu podatkowym większej liczby stron termin do wniesienia odwołania należy obliczyć dla każdej strony, w zależności od dnia doręczenia decyzji danej stronie (zob. A. Kabat [w:] S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, A. Kabat, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 223).
Zasady liczenia terminów do wniesienia odwołania określa art. 12 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym - jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa
w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych
(Dz. U. z 2022 r. poz. 569 i 1002), zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", do organu podatkowego, a nadawca otrzymał dowód otrzymania,
o którym mowa w art. 41 tej ustawy; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym; 3) złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku;
4) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego;
5) złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego.
W tym przypadku, ponieważ decyzja organu I instancji została odebrana przez skarżących w dniu 8 lutego 2022 r., odwołanie powinno zostać złożone najpóźniej dnia 22 lutego 2022 r. Natomiast z prezentaty widniejącej na pierwszej stronie odwołania wynika, że odwołanie zostało złożone w Urzędzie Miasta [...] w dniu 23 lutego 2022 r., czyli dzień po terminie.
Datą wniesienia odwołania jest data złożenia odwołania bezpośrednio
w siedzibie organu administracji publicznej, bądź data nadania odwołania w urzędzie pocztowym (zob. wyr. NSA z 22.12.2008 r., II OSK 1863/08, Legalis; wyr. WSA
w Warszawie z 11.9.2008 r., I SA/Wa 417/08, Legalis; wyr. WSA w Łodzi z 27.8.2008 r., II SA/Łd 468/08, Legalis).
W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2005 r. (VII SA/Wa 1284/04, Legalis) zwrócono uwagę, że w razie jakichkolwiek wątpliwości co do daty i sposobu wniesienia odwołania, organ powinien je wyjaśnić, wzywając odwołującego się do wypowiedzenia się w tym przedmiocie. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 17.09.2014 r., IV SA/Po 332/14, CBOSA). Bowiem jak podkreśla się w doktrynie termin do wniesienia odwołania biegnie odrębnie dla każdego podmiotu uprawnionego do wniesienia odwołania, któremu doręczono albo ogłoszono decyzję (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2021). Pomimo więc faktu, że
w sprawie występowała wielość stron i poszczególnym stronom doręczono decyzję organu I instancji zarówno w terminie wcześniejszym jak i późniejszym niż skarżącym – termin do wniesienia odwołania dla T. i S. Z. jest ściśle określony i wynosi 14 liczone od dnia doręczenia im decyzji Burmistrza Miasta [...].
Należy z całą stanowczością podkreślić, że nie jest dopuszczalna uznaniowa ocena dochowania terminów czynności procesowych (zob. wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004; wyrok NSA z 26 marca 1998 r., II SA 1646/97, LEX nr 41285).
W aktach sprawy znajduje się wydruk korespondencji elektronicznej pomiędzy pracownikami organu I i II instancji, z której wynika, że w Urzędzie Miasta zachowywane są wszystkie koperty, w których znajdują się pisma nadane listem poleconym. W związku z tym, że w aktach sprawy nie ma koperty, w której mogłoby zostać doręczone przedmiotowe odwołanie, to najprawdopodobniej zostało ono złożone osobiście w biurze podawczym w dniu wskazanym na przystawionej prezentacie.
Organ II instancji powziął więc wątpliwość, czy odwołanie złożone zostało
w terminie, jednak pomimo jasnej odpowiedzi w tym zakresie udzielnej przez organ
I instancji przyjął, że nie doszło do przekroczenia terminu. W konsekwencji wbrew dacie widniejącej na prezentacie odwołania rozpoznał sprawę merytorycznie.
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (§ 1). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Brak związania sądu administracyjnego zarzutami
i wnioskami skargi (oraz powołaną podstawą prawną) oznacza m.in. możliwość dokonania oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów. Tym samym istnieje możliwość, że sąd uchyli treść zaskarżonego aktu lub czynności z powodu innych uchybień niż te, które wskazał wnoszący skargę. Możliwe będzie również stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu przez sąd. Sąd jest więc uprawniony uwzględnić z urzędu inne zarzuty i orzec odmiennie od wniosków skargi (por. wyr. NSA z 20.3.2007 r., II GSK 349/06, Legalis; wyr. WSA w Warszawie z 6.5.2004 r.,
I SA 2027/02, Legalis).
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub
w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że doszło do rażącego naruszenia prawa w sytuacji gdy organ odwoławczy rozpoznał odwołanie od decyzji wniesionej po terminie, mimo że termin nie został przywrócony (zob. np. wyrok NSA z 16.02.1998 r., IV SA 727/96, LEX nr 43307; wyrok NSA z 23.04.1998 r., IV SA 1006/96, LEX nr 43356; wyrok NSA z 14.04.1999 r., I SA 1823/98, ONSA 2000/2, poz. 70; wyrok NSA z 2.06.1999 r., IV SA 868/97, LEX nr 47862; tezę drugą wyroku NSA z 18.11.1999 r., I SA 330/99, LEX nr 48749).
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31)
w Warszawie 7 sędziów NSA z dnia 12 października 1998 r. OPS 11/98 wprost wyrażono zapatrywanie, że "rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa
w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosi się to w równym stopniu do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Załatwienie w postępowaniu administracyjnym wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy merytoryczną decyzją w sytuacji, gdy upłynął termin wniesienia tego środka zaskarżenia, stanowi rażące naruszenie art. 127 § 3 in fine w związku z art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a."
Oznacza to, że rozpoznanie przez organ odwoławczy odwołania od decyzji – wniesionego przez stronę po terminie – dotknięte jest rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji stwierdzenia powyższego, Sąd zobowiązany jest stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego
w Zamościu.
Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że ustawą z dnia 9 grudnia 2020 r.
o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 2255), która weszła w życie dnia 16 grudnia 2020 r. dodany został
art. 15zzzzzn2, o treści:
1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:
1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,
2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa
i obowiązki,
3) przedawnienia,
4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,
5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,
6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju
- organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.
2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
3. W przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Przepis ten przewiduje – obowiązek organu administracji publicznej zawiadamiania strony o uchybieniu terminu. W takim przypadku strona ma prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
W lutym 2022 r. obowiązywał jeszcze stan epidemii wprowadzony na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. poz. 491). Dopiero Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. poz.1027) odwołany został na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Zwrócić także należy uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym użyte w przypisie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych określenia "przepisy prawa administracyjnego" oraz "organ administracji publicznej" należy rozumieć odpowiednio jako obejmujące także "przepisy prawa podatkowego" i "organy podatkowe" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2022 r. sygn. II FSK 1368/21 oraz sygn. II FSK 1371/21).
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji powoduje, że organ II instancji zobowiązany jest rozpoznać odwołanie skarżących, z zastrzeżeniem, że wniesione zostało ono po terminie. Przy czym ewentualne zastosowanie w tej sprawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzedzone powinno być poinformowaniem skarżących o uchybieniu terminu stosownie do treści art. 15zzzzzn2 z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.
Jedynie na koniec Sąd zwraca uwagę, że w sprawie występują także inne strony, którym organ II instancji powinien zapewnić czynny udział w sprawie. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze zupełnie pominęło pozostałe strony.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie
z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzoną na rzecz skarżących od organu II instancji kwotę 131 zł składa się wpis od skargi.