I SA/Lu 55/19

I SA/Lu 55/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2019-04-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Kowalczyk
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1766/19 - Wyrok NSA z 2022-10-12
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2174
art. 43 ust. 1 pkt 9, art. 2 pkt 33
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Ewa Kowalczyk Protokolant starszy asystent sędziego Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz M. C. [...] zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dalej także: "organ interpretacyjny", uznał za nieprawidłowe stanowisko Miasto C., dalej: "Miasto", "wnioskodawca", "skarżący", przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług, w zakresie zwolnienia od opodatkowania sprzedaży działki na podstawie art.. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2018 r. przedstawiony został następujący stan faktyczny. Wnioskodawca, będący czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, po przeprowadzeniu przetargu sprzedał nieruchomość, oznaczoną w ewidencji gruntów Miasta w obrębie I jako działka nr [...] o powierzchni 0,3633 ha. Według ewidencji gruntów działka ta obejmuje grunty orne o klasie bonitacyjnej IVb. Część tej działki, na podstawie umowy dzierżawy zawartej z wnioskodawcą, była wykorzystywana była przez dzierżawcę na prowadzenie upraw rolnych. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta (uchwalonym w dniu 28 grudnia 2001 r.) wskazana działka oznaczona jest symbolem D3.RZ-7 - użytki zielone. Zgodnie z treścią wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na obszarze oznaczonym symbolem D3.RZ-7 - użytki zielone obowiązuje zakaz zabudowy. Ponadto, z planu tego wynika, że dopuszcza się lokalizację (a dotyczy to również wskazanej działki [...]) - w sposób niekolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów - obiektów i sieci infrastruktury gazowej, wodnej, ciepłowniczej, energetycznej i telekomunikacyjnej, służących bezpośredniej obsłudze tych terenów. Wskazane obiekty mogą więc częściowo znajdować się na tej działce, jako część infrastruktury zlokalizowanej na innych działkach. Na moment sprzedaży na działce [...] znajdowały się dwa słupy energetyczne: niskiego i wysokiego napięcia, wraz z liniami napowietrznymi oraz przewód telekomunikacyjny podziemny. Stanowią one własność przedsiębiorstwa przesyłowego, a wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z posadowieniem na nieruchomości wskazanych obiektów.
W związku z przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca sformułował pytanie: czy sprzedaż działki podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
Według wnioskodawcy sprzedaż działki [...] podlega zwolnieniu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie ustawy podatkowej. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca odwołał się do treści art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 2 pkt 6, pkt 22 i pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślił, że zgodnie z treścią ostatniego ze wskazanych przepisów ustawy podatkowej, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 9, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Działka [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została zaś zaklasyfikowana do użytków zielonych, dla których obowiązuje zakaz zabudowy.
Z ogólnych zasad tego planu wynika wprawdzie możliwość lokalizacji na terenie, na którym znajduje się przedmiotowa działka, infrastruktury technicznej służącej bezpośredniej obsłudze danego terenu, o ile nie będzie ona kolidować z podstawowym przeznaczeniem tego terenu. Elementy składające się na infrastrukturę stanowią obiekty budowalne rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W ocenie wnioskodawcy potencjalna możliwość wzniesienia jakiegokolwiek obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego w ramach przeznaczenia mieszanego lub uzupełniającego, nie przesądza jednak o tym, że grunt przeznaczony jest pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia, czy grunt jest przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - należy bowiem dokonywać, kierując się podstawowym przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowe funkcje przypisane do gruntu poprzez określenie jego przeznaczenia uznanego za dopuszczalne, służą uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają (jak to wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt. I FSK 1883/15). W ocenie wnioskodawcy nie można zatem stawiać znaku równości pomiędzy dopuszczaniem wzniesienia na danym terenie obiektu małej architektury, czy obiektu liniowego, a przeznaczeniem tego terenu pod zabudowę.
Wzmacniając swoją argumentację wnioskodawca odwołał się do rozstrzygnięć sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1650/15; wyrok NSA z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1115/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gl 204/16; WSA we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1344/12; WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 610/16), wskazując na utrwaloną, jego zdaniem, linię orzeczniczą, zgodnie z którą błędny jest pogląd, iż jakakolwiek możliwość wzniesienia obiektu (np. instalacji sieci uzbrojenia terenu) wskazana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przesądza o tym, że jest to grunt przeznaczony pod zabudowę. Taka wykładnia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług czyniłaby go praktycznie niemożliwym do zastosowania.
Nawiązując do tego kontekstu wnioskodawca zwrócił uwagę, że działka [...] graniczy od północy z terenem przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod usługi nieuciążliwe/zabudowę jednorodzinną, zaś od wschodu z drogą publiczną, stanowiącą, zgodnie z tym planem, ulicę zbiorczą w sieci dróg powiatowych. Ze względu na przeznaczenie działki [...] nie jest planowanie umieszczanie na niej budowli służących tej nieruchomości. Obiekty i sieci infrastruktury gazowej, wodnej, ciepłowniczej, energetycznej i telekomunikacyjnej, które mogą zostać zbudowane na działce, mogą stanowić części obiektów doprowadzających media do innych działek. Przedmiotowa działka zachowa w tym czasie status działki nieuzbrojonej.
Uznając zaskarżoną interpretacją indywidualną stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, organ interpretacyjny wyjaśnił w pierwszej kolejności, że z okoliczności przedstawionych w opisie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa działka stanowi teren przeznaczony pod zabudowę, wobec czego brak jest podstaw do zwolnienia od opodatkowania sprzedaży działki na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Uzasadniając swoje stanowisko organ interpretacyjny odwołał się do treści art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, pkt 22, art. 15 ust. 1, ust. 2, ust. 6, art. 41 ust. 1, art. 146a pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 3a, pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 48, art. 47 § 1, art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.
Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z powyższych przepisów wynika, iż opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei przedmiotowe zwolnienie od podatku od towarów i usług obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), będących na przykład gruntami rolnymi, czy leśnymi. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z ww. zwolnienia od podatku od towarów i usług przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy czym, o tym, że dany teren jest terenem budowlanym przesądza treść planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.
Oceniając opisane przez stronę skarżącą zdarzenie przyszłe organ interpretacyjny uznał, że w okolicznościach analizowanej sprawy przedmiotem sprzedaży będzie grunt, którego jednak nie można uznać za teren niezabudowany inny niż teren budowlany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż - po pierwsze - na gruncie posadowione są budowle (słupy), które nie powstały w ramach samowoli budowlanej, tylko na podstawie stosownych zezwoleń oraz w wykonaniu zapisów stosownych ustaw. Po drugie, organ interpretacyjny wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość uzbrojenia terenu na którym znajduje się działka nr [...], tj. lokalizację na nim obiektów i sieci infrastruktury gazowej, wodnej, ciepłowniczej energetycznej oraz telekomunikacyjnej,. Co istotne obszar ten nie jest wytyczony liniami rozgraniczającymi, a zatem, wobec powyższego, w analizowanym przypadku istnieje możliwość zabudowy terenu obejmującego działkę nr [...] obiektami budowlanymi.
W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej fakt, iż działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem D3.RZ-7 - użytki zielone, na którym obowiązuje zakaz zabudowy nie oznacza, że działka nie stanowi terenu budowlanego, albowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację (w sposób niekolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów) - obiektów i sieci infrastruktury gazowej, wodnej, ciepłowniczej, energetycznej i telekomunikacyjnej, służących bezpośredniej obsłudze tych terenów. Przy analizie czy przedmiotowa działka stanowi teren budowlany, zdaniem organu interpretacyjnego nie wystarczy sama analiza podstawowego przeznaczenia terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny zieleni użytkowej. Uwzględnić należy także zapisy dotyczące przeznaczenia uzupełniającego tego terenu, na którym przewidziano możliwość lokalizacji określonych, wskazanych wyżej, obiektów budowlanych.
Zgodnie z powyższym organ interpretujący stwierdził, że w okolicznościach analizowanej sprawy działka nr [...] nie jest terenem, który można uznać za teren niezabudowany inny niż teren budowlany. Konsekwentnie dla sprzedaży tej działki zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma zastosowania.
Odnosząc się do argumentacji powołanej przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, którą stanowiły przede wszystkim orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe w analogicznych stanach faktycznych, organ interpretacyjny wyjaśnił, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się zawężają. Wskazane we wniosku wyroki nie mają natomiast wpływu na rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej interpretacji indywidualnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na wskazaną wyżej interpretację indywidualną Miasto wniosło o jej uchylenie oraz o zasądzenie na zwrotu kosztów postępowania sądowego, zarzucając:
1) naruszenie prawa materialnego - art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż na tle przedstawionego stanu faktycznego sprzedaż działki oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem D3.RZ-7 – użytki zielone, podlega podatkowi od towarów i usług jako sprzedaż terenów budowlanych,
2) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa przez nie odniesienie się do argumentacji skarżącej opartej na orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłych w analogicznych sprawach, jak również nieuwzględnienie tychże w rozstrzygnięciu, a tym samym naruszenie zasady praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej) oraz zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej).
W uzasadnieniu skargi skarżąca potrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola wydawanych przez organy tej administracji decyzji, postanowień bądź innych aktów jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Z kolei zgodnie z art. 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer 2018, wyd. elektr.). Natomiast według art. 146 § 1 powołanej wyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt ten narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że wnioskodawca w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
Istota sporu w świetle zarzutu, naruszenia prawa materialnego, sprowadza się natomiast do oceny, czy na tle opisanego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, działka nr [...], na której znajdują się dwa słupy energetyczne niestanowiące własności wnioskodawcy, oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta symbolem D3. RZ-7 - użytki zielone, na którym obowiązuje zakaz zabudowy, a jednocześnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizację (w sposób niekolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów) - obiektów i sieci infrastruktury gazowej, wodnej, ciepłowniczej, energetycznej i telekomunikacyjnej, służących bezpośredniej obsłudze tych terenów, stanowi teren inny niż przeznaczony pod zabudowę w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2014 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r. poz. 2174 z późn. zm.), w konsekwencji zaś, czy jego dostawa korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 wskazanej ustawy.
Rozstrzygając tak nakreślony spór, Sąd stwierdza, że właściwą interpretację przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej - na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego - przedstawiła skarżąca. Pogląd wyrażony w zaskarżonej interpretacji narusza zaś prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.
Wskazać bowiem należy, że ustawodawca w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług przewidział zwolnienie od podatku dla dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Pojęcie terenów budowlanych zdefiniowano natomiast w art. 2 pkt 33 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego przyjmowanym w formie uchwały rady gminy, określającym przeznaczenie, warunki zagospodarowania i zabudowy terenu. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w planie miejscowym obowiązkowo określa się m. in. przeznaczanie terenu, przy czym z uwagi na specyfikę danych terenów, czy preferencje lokalnej społeczności, dopuszcza się w planach mieszane przeznaczenie terenów z funkcją podstawową i uzupełniającą. Jest to możliwe wyłącznie wtedy, gdy funkcje te nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy, wzajemnie się nie wykluczają, a wręcz uzupełniają. Główny kierunek zagospodarowania terenu wyznacza więc jego przeznaczenie podstawowe.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1650/15, zgodnie z którym przeznaczenie uzupełniające terenu ma niejako wzbogacać, uelastyczniać główny kierunek zagospodarowania, co jednak nie znaczy, że go w jakikolwiek sposób zmienia. Kwalifikacja terenu - jako przeznaczonego pod zabudowę - powinna wypływać z części projektowej planu, określającej podstawowe przeznaczenie terenu (por. A. Bartosiewicz, Definicja terenów budowlanych ułatwi stosowanie zwolnienia dla dostawy gruntów, Warszawa 2013, dostępne: LEX/el). O charakterze terenu, jako terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, można mówić jedynie w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast nie jest istotna możliwość zabudowy, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu. Ustawodawca wskazał bowiem w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej na generalne przeznaczenie terenu jako budowlanego, a nie na możliwość zrealizowania na nim jakiegokolwiek obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1115/13).
Podsumowując, możliwość zrealizowania na danym terenie jakiejkolwiek budowli (obiektów i sieci infrastruktury gazowej, wodnej, ciepłowniczej, energetycznej i telekomunikacyjnej, które mogą zostać zbudowane na działce, ale stanowić będą części obiektów doprowadzających media do innych działek, przedmiotowa zaś działka zachowa status działki nieuzbrojonej), nie przesądza o zasadności zakwalifikowania tej działki (oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta symbolem D3. RZ-7 - użytki zielone, na którym obowiązuje zakaz zabudowy) jako terenu przeznaczonego pod zabudowę.
Nieprawidłowe jest również stanowisko organu interpretacyjnego, iż działka nr [...] jest terenem zabudowanym, w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, ze względu na istnienie przewodu telekomunikacyjnego podziemnego oraz na posadowienie na gruncie budowli – dwóch słupów energetycznych: niskiego i wysokiego napięcia, wraz z liniami napowietrznymi. Należy stwierdzić bowiem, że zgodnie z art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego, urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. W opisanym stanie faktycznym stanowią one własność przedsiębiorstwa przesyłowego, a wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z posadowieniem na nieruchomości wskazanych obiektów. Oceniając zaś charakter planowanej transakcji, jej aspekt ekonomiczny, jak i cel, należy stwierdzić, że przedmiotem dostawy będzie, w opisanym przez skarżącą przypadku, teren niezabudowany. Znajdujące się na nim budowle (słupy) przynależą bowiem w sensie ekonomicznym i prawnym do przedsiębiorstwa przesyłowego. Samo ich posadowienie na działce zbywcy nie czyni ich przedmiotem transakcji i jako takie, w kontekście dostawy opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie decyduje o zabudowanym charakterze zbywanej nieruchomości.
W świetle powyższych rozważań, działkę nr [...] oznaczoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem D3. RZ-7 – tereny zielone należy zakwalifikować jako grunt niezabudowany inny niż teren budowlany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest błędne. Zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług jest zaś zasadny.
Zdaniem Sądu taki sam problem, tj. objęcia zwolnieniem z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług dostawy gruntów o przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego innym niż pod zabudowę (konkretnie jako zbiornika wodnego), na którym jednak dopuszczono w ograniczonym zakresie możliwość umieszczenia określonych obiektów budowlanych (związanych z tym zbiornikiem budowli hydrotechnicznych, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz urządzeń związanych z wypoczynkiem oraz turystyką), oceniał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 1883/15. W wyroku tym NSA zajął stanowisko, że wskazany grunt nie jest terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca, wzmacniając swoja argumentację powołała wskazany wyrok, jak również inne wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych.
Zdaniem Sądu, nie odniesienie się przez organ interpretacyjny do argumentacji wnioskodawcy, opierającej się na wyrokach sądów administracyjnych zapadłych w sprawach dotyczących tego samego problemu, co sprawa niniejsza, tj. zakresu zwolnienia dostawy gruntów na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług w przypadku przeznaczenia gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego innego niż pod zabudowę z możliwością jednak umieszczenia na nim pewnych obiektów budowlanych, narusza zasadę legalizmu i zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Uznać bowiem należy, że skoro skarżąca dla uzasadnienia swojego stanowiska przytoczyła wyroki sądów administracyjnych zapadłych we wskazanych sprawach, to argumentację zaprezentowaną w tych orzeczeniach przyjmowała i przedstawiała jako własną. Ocena stanowiska wnioskodawcy występującego o wydanie interpretacji indywidualnej, dokonana zgodnie z art. 14c Ordynacji podatkowej, nie mogła zaś sprowadzać się jedynie do ogólnikowego twierdzenia, iż prezentowane we wniosku wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym, tylko do nich się zawężają i nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie. Taka praktyka w istocie rzeczy pozbawiałaby sensu wnioskowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Zasadny jest zatem zarzut naruszenia przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Na marginesie tylko należy zwrócić uwagę, że już nawet pobieżna analiza orzeczeń przywołanych przez wnioskodawcę prowadzi do wniosku, że stanowisko organu interpretacyjnego było wadliwe.
Zatem - wydając zaskarżoną interpretację - organ interpretacyjny dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu.
Mając na uwadze powyższe - na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. - Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł oraz 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika – doradcy podatkowego, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a. oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz.1687).