I SA/Lu 542/25

I SA/Lu 542/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 sierpnia 2025 r, znak 0610-SPV-1.4053.22.2025.4 w przedmiocie uznania za bezskuteczną korekty deklaracji VAT-7 za okres od maja do października 2018 r. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 sierpnia 2025 r. organ poinformował skarżącego
o okolicznościach, wiążących się ze zwrotem nienależnie zapłaconych należności (wskazał, że nie otrzymał jeszcze niezbędnej informacji o wpływie do organu orzeczenia sądu wraz ze stwierdzeniem prawomocności). W ostatniej części pisma powołał się na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i wskazał, że złożone w dniu 30 lipca 2025 r. korekty plików JPK_V7M za miesiące maj-październik 2018 r. są bezskuteczne ze względu na upływ terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za wskazane miesiące.
Postępowanie sądowe zostało wszczęte wskutek skargi, której przedmiotem jest uznanie przez organ korekt deklaracji za prawnie bezskuteczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, ze zm.; dalej: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p., postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 615, ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 o.p. i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych
w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).
Zaskarżone pismo nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów
i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Pismo to nie jest aktem lub czynnością określoną w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a., gdyż nie stanowi ani decyzji administracyjnej, ani też jednego z postanowień, o których mowa w tych przepisach. Nie jest również aktem lub czynnością, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 października 2020 r., I FSK 1934/17, kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na czynności polegające na zawiadomieniu pisemnym przez organ podatkowy składającego korektę o jej bezskuteczności, podjęte na podstawie art. 81b § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowisko to w pełni podziela, jednak nie ulega wątpliwości, że zaskarżone pismo nie jest czynnością, o jakiej jest mowa w powołanym orzeczeniu. Nie zostało ono bowiem skierowane do strony na podstawie art. 81b § 2 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tej regulacji uprawnienie do skorygowania deklaracji ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą. Ustawodawca jednocześnie przesądza, że korekta złożona w takim przypadku nie wywołuje skutków prawnych. Wówczas – jak wynika
z art. 81b § 2 – obowiązkiem organu, do którego wpłynęła korekta deklaracji w okresie zawieszenia prawa do korekty, obowiązek powiadomienia składającego korektę o jej bezskuteczności.
Podstawy prawnej dla skierowania do strony zaskarżonego pisma nie wskazują przepisy zawarte w dziale III "Zobowiązania podatkowe", rozdziale 10 "Korekta deklaracji" Ordynacji podatkowej. Natomiast oparcie dla podjęcia takiej czynności, jaka została wyrażona w zaskarżonym piśmie, dawała zasada udzielania informacji – to jest ogólna zasada postępowania mająca zastosowanie w postępowaniu podatkowym wyrażona w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi bowiem, że organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania.
Ponieważ zaskarżone pismo nie jest czynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wniesiona skarga podlega zatem odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stosownie do którego sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Na marginesie można wskazać, że kwestia prawnej skuteczności korekt deklaracji podatkowych może być przedmiotem kontroli w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie zwrotu podatku, a po jego zakończeniu – także kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę odrzucił, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.