I SA/Lu 468/11

I SA/Lu 468/11 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2012-03-14
Data wpływu
2011-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Halina Chitrosz-Roicka /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Czajecka-Szpringer
Małgorzata Fita
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II FZ 472/11 - Postanowienie NSA z 2011-08-31
II FZ 829/11 - Postanowienie NSA z 2012-01-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 121 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiące od stycznia do czerwca 2010 r. p o s t a n a w i a - zawiesić postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Lu 290/11.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania T. T. sp. z o.o. w C. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiące styczeń – czerwiec 2010 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w deklaracjach na podatek od gier za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2010 r. złożonych odpowiednio: 10 lutego 2010 r., 12 marca 2010 r., 12 kwietnia 2010 r., 12 maja 2010r., 14 czerwca 2010 r. i 13 lipca 2010 r. T. T.sp. z o.o, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zadeklarowała podatek od gier w wysokości odpowiednio: za styczeń 206.000 zł w załączniku do deklaracji POG-4/R wykazując 103 automaty, za luty 2010 r. 196.000 zł - 98 automatów, za marzec 2010 r. 168 000 zł - 84 automaty, za kwiecień 2010 r. 156.000 zł - 78 automatów, za maj 2010 r. 148.000 zł -74 automaty i za czerwiec 2010 r. 144.000 zł - 72 automaty do gier o niskich wygranych.
W dniu 10 sierpnia 2010 r. spółka złożyła korektę deklaracji za miesiące styczeń – czerwiec 2010 r. deklarując podatek od gier w wysokości odpowiednio za styczeń 74.804 zł, za luty 69.912 zł, za marzec 57.913 zł, za kwiecień 54.378 zł za maj 53.683 zł, za czerwiec 53.509 zł. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za miesiące styczeń – czerwiec 2010 r. Korektę deklaracji oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty spółka uzasadniała brakiem notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, na mocy której zostały wprowadzone podwyższone stawki w podatku od gier na automatach o niskich wygranych.
Decyzją z [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiące styczeń – czerwiec 2010 r. w żądanej przez spółkę wysokości podnosząc, że podatnik wpłacił podatek w należnej wysokości w związku z czym wniosek o zwrot nadpłaty jest bezzasadny.
Spółka odwołała się od tej decyzji zarzucając naruszenie: 1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i 2, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej - przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez spółkę dowodów z dokumentów (tj. korespondencji pomiędzy organami odpowiedzialnymi za notyfikację projektu ustawy o grach hazardowych i Komisją Europejską); 2) art. 1 pkt 1, pkt 11, art. 8 ust. 1 i 9 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w związku z przepisami ustawy o grach hazardowych zawierającymi w myśl Dyrektywy przepisy techniczne podlegające notyfikacji Komisji Europejskiej, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, której projekt, wbrew obowiązkom przewidzianym w art. 8 i 9 Dyrektywy nie został notyfikowany; 3) art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wskutek naruszenia obowiązku notyfikacji zastosowanie znajdowała stawka podatku określona w art. 45a ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
Rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
T.T. sp. z o.o. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na tę decyzję zarzucając, że wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art.188, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez spółkę dowodów oraz uchylenie się od merytorycznej oceny argumentacji przedstawionej we wniosku spółki, a tym samym orzeczenia na podstawie oceny całokształtu okoliczności prawnych, a ponadto przepisów prawa materialnego, a to: 1) art. art. 2, art. 22 w zw. z art. 20, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 21 i 64 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucja RP, przez zastosowanie art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych; 2) art. 34, art. 36, art. 49, art. 52 ust. 1, art. 56 i art. 62 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez ich niezastosowanie oraz przez zastosowanie sprzecznego z nimi art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych; 3) art. 1 pkt 1 i pkt 11, art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie ustanowienia wymiany informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz przepisów usług społeczeństwa informacyjnego, przez rozstrzygnięcie na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym jej art. 139 ust. 1, pomimo, że projekt tej ustawy z naruszeniem Dyrektywy 98/34 nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, a przez to nie wiąże spółki w postępowaniach jej dotyczących; 4) art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, przez jego zastosowanie w sytuacji, podczas gdy wskutek naruszenia obowiązku notyfikacji przepis ten nie znajdował zastosowania wobec skarżącej; 5) art. 72 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej, przez odmowę stwierdzenia istniejącej po stronie Spółki nadpłaty w podatku od gier.
Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z pytaniami prejudycjalnymi, których propozycje zawarła skardze i zawieszenie postępowania do czasu ich rozstrzygnięcia, względnie o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego na podstawie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym pytań prawnych, których propozycje również zawarła w skardze i zawieszenie postępowania do czasu ich rozstrzygnięcia, względnie o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania pytań prejudycjalnych skierowanych do Trybunału Sprawiedliwości postanowieniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 352/10, III SA/Gd 261/10 i III SA/Gd 262/10.
Jednocześnie ze skargą w sprawie niniejszej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga T. T. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od gier za miesiące styczeń - czerwiec 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.
.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Z przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) wynika, iż sąd może zwiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W kontekście wskazanych na wstępie okoliczności stanu sprawy wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku, w swej istocie, stanowią zupełnie odrębne i autonomiczne względem siebie postępowania.
Wskazane tryby postępowań – w sprawie określenia zobowiązania podatkowego oraz w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku - uzupełniają się jednak wzajemnie. Postępowanie w sprawie określania zobowiązania podatkowego ma charakter procedury zasadniczej, albowiem od wyniku tego postępowania zależy rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nadpłaty, co nadaje temu drugiemu postępowaniu charakter wtórny. Ustalenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego stanowi część ustaleń faktycznych, niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku.
W związku z powyższym i we wskazanych okolicznościach stanu sprawy – w konsekwencji skorygowania przez skarżącą spółkę deklaracji za miesiące styczeń – czerwiec 2010 r., a następnie wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier na automatach o niskich wygranych za objęte korektą miesiące, organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od gier w prawidłowej wysokości, w rezultacie którego, stosowanie do przepisu art. 139 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, określił zobowiązania za poszczególne miesiące – poza sporem jest, że bezpośredni wpływ na ocenę o zgodności z prawem, zaskarżonej w niniejszej sprawie, decyzji wydanej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za miesiące styczeń - czerwiec 2010 r. ma rezultat sądowoadministracyjnej kontroli ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od gier za objęte postępowaniem miesiące.
Według Sądu, wskazaną sytuacje należy rozpatrywać z perspektywy zasady ekonomii procesowej zwłaszcza, że zależność rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej od wyniku innego toczącego się postępowania, jako przesłanki zawieszenia, powinna być ustalana, analizowana i oceniania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości podstawy do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.
W związku z tym, zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymanie czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) rozumieć więc należy przeszkodę powstającą lub ujawniająca się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., w sprawie sygn. akt I FSK 845/05).
Według Sądu okoliczności stanu sprawy, w konfrontacji z przywołanymi wzajemnymi relacjami postępowań w sprawie określenia zobowiązania podatkowego oraz w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku, świadczą o wystąpieniu zagadnienia wstępnego, w rozumieniu przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i uzasadniają, zdaniem składu orzekającego, potrzebę zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt I SA/Lu 290/11.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia