I SA/Lu 424/04

I SA/Lu 424/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Kwiatek
Ewa Gdulewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Czajecka-Ryniec
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1247/05 - Wyrok NSA z 2005-12-01
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz (spr), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi I. i W. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok - oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania I. i W. U., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie 68.909,50 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że zwiększenie wymiaru należnego od małżonków podatku dochodowego w stosunku do wykazanego w zeznaniu podatkowym PIT-37, było skutkiem zakwestionowania przez organ I instancji odliczenia od podstawy opodatkowania kwoty 100.000,00 zł, jako dokonanego z naruszeniem art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Wykazany w zeznaniu wydatek miał być poniesiony na podstawie zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 2000 r. z Towarzystwem Ziemskim sp. z o.o. w L., umowy sprzedaży udziału w nieruchomości w celu prowadzenia wspólnej inwestycji polegającej na wybudowaniu wielorodzinnego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali mieszkalnych na wynajem, przy czym z treści tej umowy wynikało ( § 7 ust. 1a i ust. 2a) , że w 2000 r. podatnik zobowiązany był wpłacić I ratę należności za nabycie udziału w nieruchomości i kosztów budowy oraz wyposażenia przypadających mu lokali w łącznej kwocie 100.000,00 zł.
Zapłata tej kwoty, zgodnie z § 7 ust. 5 umowy, dokonana miała być w dniu jej zawarcia poprzez zaliczenie należności określonej w przedwstępnej umowie sprzedaży udziałów w spółce [...] na rzez [L], zawartej również w dniu 30 grudnia 2000 r. Zgodnie z tą umową [L] zobowiązywało się do zakupu należących do W. U. 110 udziałów w spółce [...] za 1.350.000 zł i na poczet ceny tych udziałów [L] wpłacić miało zadatek w kwocie 200.000 zł, z tym, że kwota 100.000 zł płatna była w dniu 30 grudnia 2000 r. ( § 2 ust. 2a umowy przyrzeczenia). Zapłata II raty należności za nabycie udziału w nieruchomości i budowę lokali (w kwocie 369.375 zł) - nastąpić miała do 5 lipca 2001 r. ( § 7 ust. 1b i ust. 2b aktu notarialnego), a w aneksie z dnia 28 czerwca 2001r. do umowy przyrzeczenia sprzedaży udziałów w spółce [...] strony ustaliły, że [L] zapłaci do dnia 5 lipca 2001r. kwotę 369.375 zł na poczet ceny nabycia udziałów w spółce, przy czym zapłata tej kwoty następowała przez potrącenie wierzytelności W. U. z wierzytelnością [L] wynikającą z § 7 ust. 1b i ust. 2 b umowy sprzedaży udziału w nieruchomości. Umowa przyrzeczenia sprzedaży udziałów w spółce [...] rozwiązana została na skutek odstąpienia od umowy przez W. U. (w dniu 16 maja 2002r.) i zgodnie z § 8 aneksu do tej umowy z dnia 30 stycznia 2002r. [L] nie mogło domagać się zwrotu żadnych świadczeń poczynionych w toku jej obowiązywania, a wszelkie dokonane przez [L] wpłaty i udział w nieruchomości przeszły na rzecz W. U. jako zadatek.
W ocenie organu odwoławczego, analiza zawartych przez podatnika umów z [L] potwierdziła stanowisko organu I instancji, że podatnicy nabyli udział w nieruchomości – są współużytkownikami wieczystymi gruntu i współwłaścicielami budynku mieszkalnego oraz wynajmują wybudowane lokale mieszkalne, lecz z nabyciem nieruchomości nie były związane jakiekolwiek wydatki w 2000 r., gdyż nabycie było skutkiem zatrzymania udziału w nieruchomości jako zadatku, a nie skutkiem kompensaty wzajemnych zobowiązań podatnika i [L].
Zdaniem organu, fakt zaksięgowania i ujęcia w bilansie przez [L] rozliczeń z podatnikiem w formie kompensaty (potrącenia wzajemnych wierzytelności) jest wewnętrzną sprawą tej Spółki i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, tym bardziej, że wystawione przez Spółkę faktury dokumentujące wydatki na budowę budynku z lokalami na wynajem i ich wyposażenie wskazują jako formę zapłaty przelew, a nie kompensatę. Organ wskazał, że złożona na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego opinia prawna potwierdzająca nabycie przez podatnika prawa do odliczenia wydatku poniesionego w formie potrącenia wzajemnych wierzytelności, pomija istotną okoliczność, że zgodnie z wolą stron obu umów udział w nieruchomości nabyty został jako zadatek, a więc bez poniesienia wydatku.
Zdaniem organu jego ocenę potwierdza również materiał dowodowy zgromadzony w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym z powództwa podatników przeciwko [L] (obecnie "[A]") o zapłatę, w której pozwany zgłaszając zarzut potrącenia kwestionuje wszystkie wzajemne rozliczenia stron wynikające z powyższych umów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I. i W. U. wnosili o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez błędne uznanie, że skarżący nie ponieśli wydatku na budowę budynku z lokalami na wynajem oraz naruszenie art. 120 , 121, 122, 187, 191 i art. 210 § 4 ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej, z jednej strony przyjmującej, że wydatek w kwocie 100.000 zł nie został poniesiony, a z drugiej strony dokonującej wymiaru podatku dochodowego również od dochodu 100.000 zł, czyli otrzymanego i opodatkowanego w 2000 r. przez skarżących od [L] Spółka z o.o. przychodu
W wywodach skargi podtrzymano argumentację zawartą w odwołaniu, w którym podnoszono, że analiza postanowień umowy przyrzeczenia sprzedaży udziałów w spółce [...] z dnia 30 grudnia 2000r. nie pozostawia wątpliwości, że zadatek określono jako sumę pieniężną (100.000 zł), a to niezbicie dowodzi, wobec dokonanego potrącenia, że małżonkowie U. prawo do ulgi nabyli.
Wskazano, że stwierdzenie zawarte w piśmie "[A]" z dnia 27 czerwca 2003r., iż "do chwili obecnej pan W. U. nie dokonał żadnych wpłat na poczet uczestnictwa we wspólnej inwestycji" jest prawdziwe, gdyż wszelkich rozliczeń dokonywano w drodze kompensaty wzajemnych należności (potrąceń). Podnoszono również niekonsekwencję organu uznającego możliwość poniesienia wydatku w formie potrąceń i twierdzącego równocześnie, że podatnicy wydatku nie ponieśli.
Błędne i nieuzasadnione jest też wykazane w decyzjach podatkowych pomniejszenie kwoty zaliczki pobranej przez płatników z kwoty 29.087,06 do kwoty 20.087,06 zł.
W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że w sprawie na którą powołano się w zaskarżonej decyzji Sąd Okręgowy ([...] – wyrok z dnia [...] czerwca 2004 r.) zasądził na rzecz I. i W. U. od "[A]" (dawniej [L]) dochodzoną przez nich kwotę z tytułu uchybienia terminowi zakończenia inwestycji, a apelacja pozwanego została oddalona, co oznacza, że oba sądy uznały, iż przedmiotowe potrącenia zostały faktycznie dokonane oraz, że dokonano ich w sposób zgodny z zawartymi umowami i przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo odniósł się do powołanego przez pełnomocnika strony argumentu zmniejszonych zaliczek na podatek i wskazał, iż jest to błąd rachunkowy , który został skorygowany postanowieniem Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2004 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem, w szczególności nie narusza art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz wydana została bez istotnego naruszenia przepisów procedury podatkowej.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. od podstawy opodatkowania odliczeniu podlegały kwoty wydatków poniesionych w roku podatkowym na budowę własnego lub stanowiącego współwłasność budynku wielorodzinnego, z przeznaczeniem znajdujących się w nim co najmniej pięciu lokali na wynajem oraz wydatków na zakup działki pod budowę tego budynku.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący nabył od Towarzystwa Ziemskiego (obecnie "[...]") spółki z o.o. w L. na podstawie aktu notarialnego z dnia 30 grudnia 2000r. udział w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu i współwłasność budynku mieszkalnego z lokalami przeznaczonymi na wynajem oraz zobowiązał się do współfinansowania tej inwestycji budowlanej w części odpowiadającej trzem lokalom mieszkalnym ( 3 i § 5 aktu notarialnego).
Poza sporem pozostawało również, że skarżący zobowiązał się do zapłaty ceny za udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu (75.381,63 zł) oraz kosztów wybudowania lokali ( 393.933,37 z) w dwóch ratach – pierwsza w kwocie 100.000 zł płatna do dnia 31 grudnia 2000 r., druga – 369.375 zł płatna do dnia 5 lipca 2001 r. , na rachunek bankowy [L] (§ 7 aktu notarialnego).
W związku z zawartą tego samego dnia umową przyrzeczenia sprzedaży udziałów w spółce [...] i zawartym w tej umowie zobowiązaniem przyszłego nabywcy udziałów ([L]) do zapłaty kwoty 100.000 zł z tytułu zadatku na rzecz zbywającego udziały w spółce (W. U.), w § 7 ust. 5 aktu notarialnego strony postanowiły, że zapłata I raty (określonej w § 7 ust. 1a oraz ust. 2a), czyli 100.000 zł, następuje w dniu zawarcia aktu notarialnego poprzez zaliczenie należności na rzecz W. U., wynikającej z umowy przyrzeczenia.
Strony umowy uznały więc, że zapłata tej kwoty nastąpiła przez potrącenie wzajemnych wierzytelności.
Wobec odstąpienia W. U. od umowy przyrzeczenia sprzedaży udziałów w Spółce (skuteczność odstąpienia potwierdził wyrok Sądu Okręgowego – sygn. [...]), umowa ta wygasła z równoczesnym zniweczeniem wszystkich jej skutków prawnych, zarówno obligacyjnych, jak i rzeczowych.
Zastrzeżenie umowne (§ 8 aneksu z dnia 30 stycznia 2002r. do umowy przyrzeczenia sprzedaży z dnia 30 grudnia 2000 r.), że odstąpienie od umowy skutkuje zaliczeniem na poczet zadatku wpłat dokonanych przez [L] łącznie z udziałem w nieruchomości, nie modyfikowało skutku odstąpienia od umowy, w postaci działania ex tunc, lecz zwalniało skarżącego z obowiązku (art. 494 k.c.) zwrotu otrzymanych na podstawie tej umowy świadczeń – wpłat dokonanych przez [L] i otrzymanego udziału w nieruchomości.
Zwolnienia skarżącego z obowiązku zwrotu świadczeń (w pieniądzu i w naturze) otrzymanych od [L] na podstawie umowy przyrzeczenia strony tej umowy nie kwestionowały również w procesie przed sądem powszechnym, co wynika z treści załączonego do pisma procesowego skarżących wyroku z dnia [...] czerwca 2004r.
Skarżący miał więc, wynikające z umowy, prawo do zachowania świadczeń pieniężnych i udziału w nieruchomości, otrzymanych od [L] w ramach rozliczeń dokonanych na podstawie tej umowy i do których to rozliczeń odwołały się strony również w umowie sprzedaży udziału w nieruchomości (§ 7 ust. 5 aktu notarialnego).
Fakt, że strony obu umów, które stanowiły podstawę ich wzajemnych rozliczeń, tak ukształtowały swoje prawa i obowiązki, nie mógł być i nie był przedmiotem ingerencji organów podatkowych, lecz skutki tych umów, o ile miały wpływ na publicznoprawne zobowiązania skarżących, musiały być przedmiotem oceny.
W kontekście poczynionych przez organy podatkowe ustaleń wynikających z analizy umów oraz ich faktycznego wykonania uzasadnioną był ocena, że skarżący nabyli prawo do gruntu oraz lokale mieszkalne bez ponoszenia jakichkolwiek wydatków.
Zważyć należało, że dla ustalenia, czy skarżący ponieśli wydatek na budowę budynku i prawo do gruntu istotnym był fakt, że potrącenie nie było możliwe, gdyż z umowy przyrzeczenia sprzedaży udziałów w Spółce [...] nie mogły wynikać żadne roszczenia pieniężne, a jedynie roszczenie o zawarcie umowy przyrzeczonej.
Wręczenie zadatku jest czynnością prawną realną, jej skuteczność zależy od dania pieniędzy lub rzeczy przy zawarciu umowy (art. 394 k.c), a tym samym nie mogło istnieć roszczenie o zapłatę zadatku (wierzytelność z tytułu zadatku, którą jakoby miał skarżący).
Bezwzględną przesłanką potrącenia jest istnienie wzajemnych wierzytelności. Potrącenie nieistniejącej wierzytelności nie wywołuje skutków prawnych, a to z powodu braku przesłanki potrącenia zarówno ustawowego (art. 498 k.c.), jak i umownego.
Wobec powyższego prawidłową była ocena organów podatkowych, że w roku 2000 skarżący nie ponieśli wydatku na cele wskazane w art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a z obowiązku jego poniesienia zwolnieni zostali na podstawie postanowienia umownego ( § 7 ust 5 aktu notarialnego).
Wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2005 r. z załączonych doń wyroków Sądu Okręgowego z dnia [...] czerwca 2004r. oraz Sądu Apelacyjnego z dnia [...] grudnia 2004r., nie wynika uznanie, że przedmiotowe potrącenia zostały faktycznie dokonane oraz że dokonano ich w sposób zgodny z zawartymi umowami. W procesie tym sądy rozstrzygały zasadność powództwa skarżących o zasadzenie od [L] umownej rekompensaty za opóźnienie terminu oddania lokali do eksploatacji w kontekście zarzutu potrącenia z bezspornej wierzytelności powodów zgłoszonej w tym procesie wierzytelności [L] (mającej obejmować koszty budowy, nabycie prawa do gruntu i świadczeń pieniężnych). Przedmiotem sporu w tym procesie były jedynie przyczyny z powodu których skarżący i [L] nie zawarły "ostatecznej" umowy sprzedaży udziałów Spółki [...], a podstawą wyroku było ustalenie, że [L] nie zachował warunków umowy przyrzeczenia i skarżący od umowy odstąpił, co w kontekście jego uprawnień wynikających z § 8 aneksu z dnia 30 stycznia 2002 r. do umowy przyrzeczenia z dnia 30 grudnia 2000 r., czyniło zgłoszoną w tym procesie wierzytelność [L] nieuzasadnioną.
Wyrok ten potwierdza więc, że zgodnie z wolą stron obu umów skarżący nie miał obowiązku zwrotu świadczeń (w postaci prawa do gruntu lokali i pieniężnych) otrzymanych od [L] na podstawie aktu notarialnego i umowy przyrzeczenia.
W związku z tym, prawidłowym i zgodnym z art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych było wykazanie świadczeń otrzymanych od [L] jako przychodu do opodatkowania w zeznaniu podatkowym złożonym przez skarżących. W świetle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, żądanie wyłączenia tych przychodów z opodatkowania, zgłoszone w skardze nie znajduje prawnego uzasadnienia.
Odnosząc się zaś do zarzutu skargi dotyczącego pomniejszenia kwoty zaliczki pobranej przez płatników o kwotę 9.000 zł wskazać należy, iż faktycznie w wyliczeniu zobowiązania podatkowego za 2000 r. zawartym w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego jako prawidłową kwotę pobranych zaliczek wykazał liczbę o 9.000 zł mniejszą niż wykazana przez skarżących. Zauważyć jednak należy, iż postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. organ podatkowy sprostował z urzędu błąd rachunkowy, który znalazł się w decyzji i jako prawidłowa kwotę zaliczek pobranych przez płatników wskazał kwotę 29.087,06 - to jest kwotę wykazaną przez skarżących w deklaracji na podatek dochodowy. Jak wynika z akt sprawy (k.-186 akt podatkowych), postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 8 marca 2004 r. W związku z powyższym, zarzut bezpodstawnego zaniżenia przez organ podatkowy kwoty pobranych zaliczek (a co za tym idzie zwiększenia kwoty do zapłaty) nie zasługuje na uwzględnienie.
Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.