I SA/Lu 394/06

I SA/Lu 394/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Kwiatek /sprawozdawca/
Bogusław Wiśniewski
Krystyna Czajecka-Szpringer /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 932/07 - Wyrok NSA z 2008-09-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 94 poz 431
art.2 ust.2
Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku rolnym.
Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
art.21
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie NSA Anna Kwiatek (spr.), WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007r. sprawy ze skargi Cementowni [...]S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. - oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]kwietnia 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Cementowni "[...]" S.A. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2006 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2006 r. – utrzymało w mocy decyzję I instancji.
Z zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynikało, iż skarżąca Spółka złożyła w dniu 16 stycznia 2006 r. deklarację na podatek od nieruchomości na 2006 r., wykazując grunty związane z prowadzeniem działalności o powierzchni 70.7281 ha, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz budowle. Spółka poinformowała jednocześnie, iż wyłączyła z opodatkowania grunt o pow. 26.4983 ha, gdyż na tym obszarze działalność gospodarcza została zakończona i dlatego spółka nie wykazała ich w deklaracji.
Postanowieniem z dnia [...]stycznia 2006 r. Burmistrz Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok., wskazując, iż z informacji, które posiada organ podatkowy wynika, iż Spółka jest wieczystym użytkownikiem gruntów o łącznej powierzchni 97.2264 ha.
W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy określił Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości od zadeklarowanych budynków i budowli oraz od gruntów o powierzchni 97. 2264 ha, w wysokości większej od zadeklarowanej przez Spółkę o kwotę 172.239 zł
Organ podatkowy nie uznał argumentacji Spółki, że rekultywacja i oddanie gruntu o pow. 26.4983 ha w dzierżawę jako pastwiska, wyłącza go spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako gruntu związanego z działalnością gospodarczą, gdyż nie zachodzą jakiekolwiek obiektywne przeszkody techniczne uniemożliwiające dalsze użytkowanie przez Spółkę tego gruntu. Wskazał też, że dla wymiaru podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, że Spółka zamierza przystąpić do rekultywacji biologicznej tych gruntów, ponieważ postępowanie rekultywacyjne nie zakończyło się i nie ma podstaw do dokonania zmian w ewidencji gruntów, co może nastąpić dopiero w konsekwencji wydania stosownej decyzji administracyjnej, po wykonaniu obmiaru powykonawczego gruntu.
Zdaniem organu, dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości posiadanych przez Spółkę gruntów nie jest wymagane ich zajęcie i wykorzystywanie na prowadzenie działalności gospodarczej, a brak technicznych możliwości wykorzystywania gruntów musi być stanem trwałym i dotyczącym przedmiotu opodatkowania, nie zaś leżącym po stronie przedsiębiorcy. Organ wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2000 r. Nr 100. poz. 1086 ze zm.) decydujące znaczenie mają zapisy zawarte w ewidencji gruntów, a stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają tylko grunty sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne lub lasy.
W związku z tym, nawet gdyby sporne grunty były oznaczone w ewidencji nie jako użytki kopalne (K) , lecz jako tereny różne (Tr) i użytkowane rolniczo, to do czasu ich przeklasyfikowania na użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki najwyższej.
W odwołaniu Spółka podniosła, iż stosownie do decyzji Starostwa Powiatowego z dnia [...] września 2005 r. na obszarze o powierzchni 26,50 ha zostały przeprowadzone prace rekultywacyjne, potwierdzone protokołem odbioru z dnia 6 grudnia 2005 r. Zakończenie rekultywacji technicznej potwierdził operat techniczny sporządzony dla celów zmiany w ewidencji gruntów przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i Terenów Rolnych, co z kolei – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454) pozwala uznać zrekultywowane tereny jako tereny różne, a nie związane z działalnością gospodarczą. Podniesiono też, że koncesja na wydobywanie margla udzielona przez Urząd Wojewódzki decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. dotyczy terenów o powierzchni 42.7307 ha nie obejmuje zaś terenów zrekultywowanych, co stanowi potwierdzenie wyłączenia ich z działalności gospodarczej prowadzonej przez Cementownię. Obecny dzierżawca tych gruntów zobowiązał się wykorzystywać te tereny jako pastwisko, co przesądza o ich rekultywacji biologicznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając iż przedstawiona przez Spółkę argumentacja nie stanowi podstawy do wyłączenia spornych gruntów z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazano, iż organ podatkowy nie kwestionuje faktu, iż Cementownia przeprowadziła rekultywację terenu o powierzchni 26,50 ha, jednak o zakończeniu rekultywacji, a tym samym o utracie przez te grunty charakteru zajętych bezpośrednio na prowadzenie działalności gospodarczej decyduje nie protokół odbioru prac rekultywacyjnych, ale decyzja właściwego organu administracyjnego. Protokół bowiem stwierdza tylko zakończenie tych prac w sensie technicznym, natomiast podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów jest decyzja właściwego organu o zakończeniu rekultywacji. O sposobie opodatkowania tych gruntów może decydować aktualny charakter gruntów, potwierdzony stosownymi decyzjami organu prowadzącego ewidencję gruntów. Nie ma przy tym znaczenia, dla uznania rekultywacji gruntów za zakończoną, stanowisko w tej kwestii Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, ponieważ kompetencję nadzoru nad całym procesem rekultywacji ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych przyznaje organom administracji. Wszystkie zatem grunty znajdujące się w posiadaniu Cementowni "[...]" S.A. powinny być opodatkowane stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Podniesiono też, iż zawarta przez Cementownię umowa dzierżawy jest umową cywilną i nie zwalnia Spółki z obowiązku podatkowego, bowiem właścicielem gruntów jest Skarb Państwa i tylko umowa zawarta między właścicielem, a dzierżawcą mogłaby ewentualnie skutkować przeniesieniem odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe. Dla sprawy nie ma też znaczenia zakres koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej – jest to tylko pozwolenie na eksploatację danego terenu, nie ma zaś znaczenia dla sposobu opodatkowania tego terenu. Organ podatkowy nie podzielił tez argumentacji odwołania co do zakwalifikowania spornych terenów jako "tereny różne", gdyż i tereny określone jako użytki kopalniane(K) i tereny różne (Tr) podlegałyby podatkowi od nieruchomości według stawek obowiązujących dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka nie precyzując zarzutu naruszenia prawa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wywodząc, że nie ujęty w deklaracji podatkowej grunt o pow. 26,50 ha został faktycznie wyłączony z działalności gospodarczej, zrekultywowany i oddany w dzierżawę z przeznaczeniem na pastwisko.
Wniosła jednocześnie o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie uznania za zakończoną rekultywację gruntów Spółki,. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r. Sąd odmówił zawieszenia postępowania.
Pismem z dnia 20 listopada 2006 r. cofającym wniosek o zawieszenie postępowania Spółka poinformowała, że decyzja Starosty Powiatowego z dnia [...]października 2006 r. zakończone zostało postępowanie dotyczące rekultywacji spornych gruntów, co umożliwia dokonanie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując, ze dla gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, nie ma znaczenia fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej: "ppsa") - stwierdzić należy, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Istotą sporu w sprawie niniejszej była zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntu, pozostającego w posiadaniu wieczystego użytkownika będącego przedsiębiorcą, na którym to gruncie zaprzestano działalności wydobywczej i który podany został obowiązkowej rekultywacji.
Skarżąca Spółka nie zgłoszenie gruntów do opodatkowania podatkiem od nieruchomości motywowała brakiem ich związku z podstawowym przedmiotem jej działalności jako przedsiębiorcy powołując się na ograniczenie koncesji wydobywczej, nie uwzględniającej już tych gruntów, prowadzoną rekultywację oraz użytkowanie tych gruntów jako pastwiska.
Organy podatkowe uznały, że sklasyfikowanie spornych gruntów w ewidencji gruntów i budynków, jako " użytki kopalne (K)", przesądza o ich opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bo znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy.
W sprawie bezspornym pozostawało ustalenie, że Spółka jako użytkownik wieczysty posiada grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "użytki kopalne (K)" o pow. 63.6831 ha i jako "tereny przemysłowe (Ba)" o pow. 33.5433 ha (k.26 akt podatkowych). Na części gruntu, sklasyfikowanego jako "użytki kopalne (K)" o pow. 264983 ha , zaprzestano działalności przemysłowej i poddano go rekultywacji na kierunek rolny (w przyszłości na cele sportowo-rekreacyjne), jednocześnie wnioskując o zmianę klasyfikacji tej części gruntu z "użytku kopalnego (K)" na "tereny różne (Tr)" - k. 3,4,6, 11 i 23 akt podatkowych.
Na wstępie wskazać należy, że ustawodawca nie przewiduje sytuacji, w której grunt nie byłby objęty ani przepisami ustawy o podatku rolnym, ani przepisami o podatkach i opłatach lokalnych, przy czym ustalenie, która z ustaw podatkowych regulujących opodatkowanie gruntów obejmuje dany grunt, dokonane być musi z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, a to stosownie do art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 1 ustawy o podatku rolnym (Dz. U. 1993 Nr 94, poz. 431 ze zm.).
Zgodnie z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że dla podatnika dokonującego samoobliczenia podatków oraz dla organu podatkowego dokonującego ich wymiaru, wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów, m.in. co do rodzaju użytku gruntowego.
Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, z wyjątkiem zajętych na prowadzenia działalności gospodarczej. Grunty sklasyfikowane jako użytki rolne i nie zajęte na prowadzenie działalność gospodarczej, podlegają bowiem opodatkowaniu podatkiem rolnym (art.1 ustawy o podatku rolnym).
Klasyfikacja użytków gruntowych w ewidencji gruntów do jednej z siedmiu grup użytków określonych w § 67 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) oraz treść poprzednio wskazanych przepisów ustawy, wykluczają możliwość dokonywania ustaleń faktycznych podważających dane ewidencji gruntów. Brak prawnych podstaw do kwestionowania w postępowaniu podatkowym zapisów ewidencji gruntów dotyczy również danych określających rodzaj użytku gruntowego w ramach poszczególnych grup użytków.
Skoro więc sporne grunty, pozostające w użytkowaniu wieczystym Spółki oznaczone zostały w ewidencji gruntów symbolem "K" właściwym dla rodzaju "użytki kopalne" mieszczącego się w grupie "grunty zabudowane i zurbanizowane", to brak było podstaw prawnych do dokonywania ustaleń faktycznych w przedmiocie kwalifikacji tych gruntów do innej grupy lub innego rodzaju użytków niż wynikający z ewidencji.
W związku z treścią zapisów ewidencyjnych dotyczących tych gruntów nie ma podstaw do twierdzenia, że grunty te mogły być uznane dla celów opodatkowania za pastwisko. Ten rodzaj użytku gruntowego mieści się bowiem w grupie użytków rolnych i oznaczony jest w ewidencji symbolem "Ps".
Z uwagi na wiążącą, dla celów opodatkowania, treść ewidencji gruntów niezasadny był również argument skargi, że spowodowane względami ekonomicznymi ograniczenie działalności eksploatacyjnej (wydobywczej) oraz objęcie gruntów poeksploatacyjnych obowiązkową rekultywacją czy też decyzyjne zakończenie rekultywacji na tych gruntach, mogły przesądzać o wyłączeniu gruntów spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Procesy te mogły by mieć taki skutek, gdyby w ich wyniku sporne grunty sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów jako użytki rolne i równocześnie nie były gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Uznając zatem, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd na podstawie art. 151 ppsa , skargę oddalił.