I SA/Lu 321/12

I SA/Lu 321/12 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2012-06-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2012-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Kwiatek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
II FSK 2989/12 - Wyrok NSA z 2014-12-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
art.1a ust.1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 240 §1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Anna Kwiatek (sprawozdawca), Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2009r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania B. P., uchyliło wydaną w trybie wznowienia postępowania decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. i orzekając co do istoty sprawy uchyliło ostateczną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. ustalającą B. P. wymiar podatku od nieruchomości na 2009r. w części dotyczącej budynków związanych z działalnością gospodarczą w kwocie 178.374,10zł i ustaliło w tej części wymiar podatku na kwotę 197.133,21 zł oraz w części dotyczącej ustalenia wymiaru podatku za ten rok w ogólnej kwocie 184.480 zł i w tej części ustaliło podatek w kwocie 203.239 zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] na podstawie informacji podatkowej złożonej przez podatnika, Prezydent Miasta ustalił skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2009 r. w kwocie 184.480 zł., przyjmując przy tym, że powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 10.586 m2.
W dniu 21 kwietnia 2011 r. skarżący złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, wykazując zmniejszoną od przyjętej powierzchnię użytkową budynku związanego z działalnością gospodarczą (10.176,30 m2.). Do złożonej korekty dołączył opinię architekta "w sprawie powierzchni użytkowej do celów opodatkowania" budynku przy ul. [...]., stanowiącego Centrum "A." w B. z której wynikało, że podlegająca opodatkowaniu powierzchnia użytkowa budynku powinna wynosić 10.176,30 m2 i jest to powierzchnia całkowita 12.000,4 m2 pomniejszona o powierzchnię garażu otwartego (1.540,9 m2) oraz powierzchnię klatek schodowych (283,2 m2 ).
Uznając, że wynikające z korekty dane dotyczące powierzchni budynków stanowią nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] w oparciu o przesłankę z art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 – dalej: "op").
W ramach przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że powierzchnia użytkowa budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi 11.699,30 m2. W ocenie organu, zaniżenie powierzchni było wynikiem niewykazania do opodatkowania w informacji z dnia 15 grudnia 2008r. powierzchni garażu otwartego znajdującego się w bryle budynku, który pomimo braku ścian bocznych stanowi, w ocenie organu, kondygnację budynku ponieważ wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych nie oznacza tylko takiej sytuacji, iż obiekt budowlany musi być zamknięty ze wszystkich stron i zabezpieczony przed wpływem czynników zewnętrznych. Zdaniem Prezydenta Miasta, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 kwietnia 2008r. o pozwoleniu na użytkowanie zawierająca dane techniczne rozbudowanej części budynku handlowego potwierdza, że garaż stanowi integralną część budynku, w związku z czym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Uwzględniając tę powierzchnię oraz wyłączając z opodatkowania powierzchnie klatek schodowych, schodów ruchomych i podestów (301,40 m2) decyzją z dnia [...] organ uchylił swoją ostateczna decyzję z [...] w części ustalającej wymiar podatku od budynków związanych z działalnością gospodarczą na kwotę 178.374,10 zł i w tej części ustalił nowy wymiar podatku w kwocie 197.133,21 zł .
W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opatach lokalnych (t.j.Dz. U. z 2006r. ,Nr 12, poz. 844z późn. zm. – dalej: "upol), poprzez uznanie, że teren parkingu położonego pod budynkiem handlowym stanowi integralną część tego budynku wchodzącą w skład powierzchni użytkowej tego budynku, w sytuacji gdy parking nie ma cech budynku. Zarzucił również naruszenie art. 245 §1 oraz 240 §1 pkt 5 op poprzez wznowienie postępowania w sytuacji kiedy okoliczności faktyczne w postaci istnienia parkingu i jego powierzchni były znane organowi w dacie wydawania decyzji dotychczasowej, podobnie jak decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanej części budynku handlowego zlokalizowanego na działkach przy ulicy B. w B..
W ocenie skarżącego zatem już w 2008r. organ podatkowy dysponował stosowną wiedzą, iż powierzchnia użytkowa parkingu - garażu wynosi 1.540,90 m2, przy czym Centrum "A." znajduje się w centrum miasta i znajomość bryły budynku jak i usytuowanie parkingu był i jest okolicznością notoryjną i znaną organowi podatkowemu. Ponadto powierzchnia budynku i ogólna jego struktura znana była organowi pierwszej instancji także z projektu budowlanego, w oparciu o który wydał decyzję - pozwolenie na budowę budynku.
Skarżący uzasadniał, że sporny parking z dwóch stron nie jest wydzielony z przestrzeni żadnymi przegrodami budowlanymi, a dostęp do niego ma każdy o każdej porze dnia i nocy. Służy on do parkowania pojazdów należących do klientów centrum handlowego oraz pojazdów dostarczających towar, a także innych osób. Nie można zatem przyjąć, że parking jest garażem, a tym samym, że jest on integralną częścią budynku, gdyż budynek centrum handlowego w centralnej części wybudowany został na słupach, które go podtrzymują i które znajdują się w obrębie parkingu. Bryła budynku w miejscu gdzie jest parking nie jest zamknięta, ani w żaden sposób odgrodzona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności, odwołując się zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych wynikającej z art. 128 op oraz zamkniętego katalog podstaw wznowienia postępowania zawartego w art. 240 § 1 op, w tym do przesłanki z pkt 5 tego przepisu wyjaśniło, że dla możliwości wznowienia postępowania nie ma znaczenia, czy brak wiedzy organu, który wydał decyzję ostateczną, o istniejących w dacie wydania tej decyzji istotnych okolicznościach lub dowodach, które zostały mu ujawnione dopiero później, wynika z zaniedbania tego organu, czy z innej przyczyny. Przypomniało, iż organ podatkowy ustalając wymiar podatku od nieruchomości w roku 2009 oparł się na wykazie nieruchomości złożonym przez podatnika w dniu 15 grudnia 2008r., w którym wykazał on do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 7.912 m2, budynki związane z prowadzeniem działalnością gospodarczej o pow. 10.586 m2 oraz wartość budowli (60.000 zł). Zgodnie natomiast z art. 21 §5 op jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji (informacji) mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niezgodne ze stanem faktycznym.
Złożona przez podatnika deklaracja (informacja) korzysta zatem z domniemania prawdziwości i prawidłowości ujawnionych w niej danych, stanowiąc podstawę wymiaru podatku, do czasu, gdy nie zostanie wykazane, w drodze postępowania podatkowego zwykłego lub nadzwyczajnego, że są one niezgodne ze stanem faktycznym.
Wydając więc decyzję ostateczną w dniu [...] organ podatkowy I instancji nie miał wiedzy o okolicznościach rzeczywistych, odmiennych niż ujawnione w deklaracji, co do wielkości powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ nie prowadził bowiem przed wydaniem tej decyzji postępowania podatkowego, w którego toku gromadziłby z udziałem strony materiały i dowody. Rozstrzygnięcie oparł na danych wskazanych przez podatnika w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, która z samego założenia powinna być rzetelna i odpowiadać stanowi faktycznemu. Tym samym – wbrew zarzutom - powierzchnia garażu - parkingu (1.540,90 m2), którą organ I instancji opodatkował decyzją wznowieniową, nie była okolicznością znaną organowi w dniu 9 lutego 2009r., a nadto pomimo istnienia w tej dacie decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie oraz decyzji zmieniającej decyzję zatwierdzająca projekt budowlany z dnia 21 marca 2008r. - nie były one przedmiotem oceny w toku postępowania podatkowego.
Następnie organ odwoławczy odwołał się do definicji budynku jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 upol), i uzasadniał, że pojęcie budynku jak i budowli zdefiniowane zostało w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, do której upol odsyła z uwzględnieniem modyfikacji, jakie wynikają w tej materii z ustawy podatkowej.
Stosownie natomiast do do art. 3 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynkiem jest zatem obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.
Kolegium zważyło przy tym, że z uwagi na brak ustawowej definicji "części budynku", o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 upol, mogącej stanowić również przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjmuje się potoczne znaczenia tego pojęcia, zgodnie z którym część, to wycinek jakiejś całości, fragment będący wynikiem jakiegoś podziału. Tym samym – w ocenie Kolegium- część budynku rozumieć należy jako część obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, wydzielonego z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadającego fundamenty i dach, wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.
Powołując się na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz decyzję zmieniającą z dnia [...]. Kolegium uzasadniało, że rozbudowana część budynku handlowego posiada powierzchnię użytkową ogółem 8.340,70 m2 w tym powierzchnię użytkową handlową stanowi 5.140,20 m2, powierzchnię użytkową garażu stanowi 1.540,90 m2, powierzchnię użytkową pozostałą: 1.659,60 m2. Wskazano również na znajdującą się w aktach kserokopię projektu zamiennego dotyczącego istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego rozbudowy powyższego budynku (sporządzony na dzień 30 stycznia 2008r.), z której wynika, że nowoprojektowana rozbudowa obejmowała przyziemie składające się z budynku A i budynku B. Budynek A stanowi powierzchnię handlowo usługową a budynek B stanowi garaż otwarty (1.540,9 m2). W rezultacie budynek centrum handlowego wybudowany z uwzględnieniem nowoprojektowanej rozbudowy składa się z przyziemia w skład którego wchodzi budynek A i B, piętra w skład którego wchodzi budynek A i B oraz poddasza. Po rozbudowie całkowita powierzchnia użytkowa netto obiektu (łącznie z garażem usytuowanym w budynku B przyziemia) wynosi 12.000,7 m2 w tym powierzchnia klatek schodowych, schodów ruchomych i podestów wynosi 301,40 m2.
Mając zatem na względzie, że zgodnie z art. 4 ust. 1 upol, podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa rozumiana jako powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, a za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, suteryny i poddasza użytkowe (art. 1 pkt 5), to zasadnym było wyłączenie z opodatkowania powierzchni klatek schodowych, schodów ruchomych i podestów (301,40 m2.), co dało powierzchnię użytkową budynku centrum handlowego podlegającą opodatkowaniu stawkami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej 11.699,30 m2. (12.000,70 -301,40 = 11.699,30).
Organ wyraził przy tym stanowisko, że parkingu umiejscowionego na poziomie przyziemia pod centrum handlowym, nie można traktować inaczej jak części składowej tego obiektu budowlanego, tworzącej wraz z budynkiem "A" kondygnację przyziemia. Garaż ten wraz z budynkiem centrum handlowego tworzy całość techniczno-użytkową, zaś sam budynek, jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach, wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, wobec czego spełnia przesłanki z art. 1a ust. 1 pkt 1 upol i jako taki podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 2 upol.
Uzasadniało również, że sam fakt, iż posadowiony na poziomie przyziemia garaż otwarty posiada z jednej strony niezabudowaną przestrzeń - ze strony przeciwległej niezabudowaną jedynie na odcinku kilku metrów służącą zwiększeniu przepustowości ruchu pieszego - nie powoduje utraty związku techniczno-użytkowego z całością budynku i wyodrębnienia tej części jako niezwiązanej funkcjonalnie i technicznie z budynkiem . Garaż (parking) jest częścią składową budynku, a pozbawienie go z jednej strony przegród budowlanych było konstrukcyjnie zamierzone, służyło nie tylko zwiększeniu przepustowości pojazdów, zmniejszeniu kolizyjności ruchu kołowego w samym garażu, zwiększeniu dostępności miejsc postojowych ale i bezpieczeństwu parkowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. P., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie:
1/ art. 1a. ust 1 pkt. 1 upol poprzez uznanie, iż teren parkingu położony pod Centrum "A" w B. przy ul. [...] stanowi integralną część budynku i jego powierzchnia wschodzi w skład powierzchni użytkowej podczas, gdy parking ten nie ma cech budynku i nim nie jest;
2/ art. 245 §1 pkt 1 oraz art. 240 §1 pkt 5 op poprzez wznowienie postępowania w sytuacji kiedy okoliczności faktyczne w postaci istnienia parkingu i jego powierzchni były znane organowi już wcześniej w trakcie wydawania pierwotnej decyzji;
3/ art. 210 § 1 ust.5 op poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji powodów uchylenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] i ponownego wymierzenia podatku w tej samej wysokości.
4/ art. 121 § 1 i art. 123 § 1 op poprzez dokonanie przez SKO oględzin parkingu i dokumentacji fotograficznej, bez poinformowania o tym fakcie strony i uniemożliwienie jej brania udziału w tej czynności i wykazanie w dokumentacji całkiem innego położenia parkingu, aniżeli wynika to z jego rzeczywistego usytuowania.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący podnosił, że w jego ocenie w dniu składania informacji prawidłowo zgłosił do opodatkowania wszystkie nieruchomości, a ich całkowita powierzchnia znana była organowi podatkowemu, gdyż dysponował on decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, projektem zamiennym i wypisem z rejestru gruntów, który odzwierciedlał rzeczywistą powierzchnię budynku i parkingu. Uzasadniał, że sporny parking służy przede wszystkim jako ciąg pieszy dla ludzi nie będącymi klientami centrum – nie jest on więc kondygnacją budynku czy też jego integralną częścią. W jego ocenie dokumentacja fotograficzna centrum handlowego jest nieobiektywna, nierzetelna i wykonana bez wiedzy i udziału skarżącego, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu
Na poparcie swojej argumentacji skarżący odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami postępowania oraz w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy prawa materialnego.
Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sporu sprowadzała się do dwu kwestii: czy w sytuacji jak w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania podatkowego, określona w art. 240 § 1 pkt 5 op, tj. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję oraz – w dalszej kolejności, czy garaż centrum handlowego, stanowi integralną część tego budynku, a tym samym, czy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek od powierzchni użytkowej budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W odniesieniu do zarzucanego przez stronę skarżącą bezpodstawnego wznowienia postępowania w sprawie (brak "nowości" dowodów) wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, ale tylko w sytuacji, gdy postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), taksatywnie wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-11 op.
Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 op) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 op.
Mający zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt 5 op stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję: 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy. Przy czym należy zaznaczyć, iż te nowe dla sprawy, nieznane organowi wydającemu decyzję okoliczności faktyczne lub dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, że w sprawie zaszły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 5 op, polegające na ujawnieniu się nowych okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy.
Pierwotna decyzja organu pierwszej instancji określająca skarżącemu podatek od nieruchomości wydana została w dniu 9 lutego 2009r. Za podstawę wymiaru podatku organ przyjął dane dotyczące nieruchomości wynikające z wykazu nieruchomości złożonego przez B. P. w dniu [...]. Po uprawomocnieniu się w/w decyzji podatnik złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, a wznowione na skutek złożenia korekty informacji postępowanie podatkowe wykazało, że powierzchnia użytkowa budynku jest większa, niż wykazana przez podatnika w informacji. Pominął on bowiem znajdującą się w bryle budynku powierzchnię garażu otwartego. Organ przyjął, że pomimo ścian bocznych garaż stanowi kondygnację budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Stan faktyczny przyjęty - na podstawie zeznania podatkowego skarżącego - w chwili orzekania decyzją z dnia [...] o wysokości podatku od nieruchomości, nie odpowiadał zatem rzeczywistemu stanowi rzeczy, gdyż skarżący nie zadeklarował prawidłowej powierzchni nieruchomości, której jest właścicielem. Skoro skarżący wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 ust. 6 upol nie zadeklarował do opodatkowania pełnej powierzchni nieruchomości, nie może obecnie skutecznie czynić zarzutu, że organ wiedział z innych źródeł o pełnej powierzchni zadeklarowanej do opodatkowania nieruchomości, że znany mu był charakter i powierzchnia nieruchomości. Organ podatkowy wydając decyzję opierał się na informacji złożonej przez podatnika, nie prowadził postępowania podatkowego ( art 165 § 5 op w zw. z art. 21 § 5 tej ustawy ).
Przyjęcie więc, iż w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi, a więc w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 op, warunkująca wznowienie postępowania administracyjnego było zgodne z prawem. Argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji w tym zakresie Sąd w całości podziela.
Przechodząc do drugiej kwestii spornej w sprawie oceny sposobu opodatkowania parkingu podziemnego Centrum "A." wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynkiem w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 upol jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei w art. 1a ust. 1 pkt 2 upol budowlę na potrzeby ustawy podatkowej - zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.
Ponieważ ustawa podatkowa nie zawiera pełnej definicji obiektu budowlanego należy odwołać się w tym obszarze do odpowiednich przepisów prawa budowlanego.
Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej: "upb") definiuje pojęcie obiektu budowlanego poprzez definicję zakresową pełną, wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 upb). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w uopl będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego.
Obiekt budowlany będący budynkiem może posiadać wiele kondygnacji. Przy czym w budynku mogą występować kondygnacje naziemne i podziemne.
W ocenie Sądu prawidłowa jest ocena organu podatkowego, iż przedmiotowy parking posiada cechy kondygnacji nadziemnej budynku – centrum handlowego. Bezpośrednio nad parkingiem znajdują się wyższe kondygnacje budynku centrum handlowego. Bezspornie zatem parking ten jest funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem, a w szczególności z częścią tego budynku, która jest nad nim. Nie ma przy tym znaczenia, że parking może być też używany przez osoby nie będące klientami galerii. Mając powyższe na uwadze podzielić należy podzielić stanowisko organu podatkowego, iż parking będący najniższą kondygnacją centrum handlowego, dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości potraktować należy jako kondygnację tego budynku, funkcjonalnie i technicznie z nim związaną.
Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn I SA/Kr 1537/11, iż zamierzony konstrukcyjnie brak części ścian na jakiejkolwiek kondygnacji nie eliminuje jej z substancji budowlanej budynku, ta bowiem stanowi jednorodną całość.
Sam autor skargi nie wskazuje, czym, jeśli nie integralną częścią budynku, miałby być parking naziemny pod centrum handlowym. Negując rozwiązanie przyjęte przez organ, nie proponuje innej kwalifikacji tej części obiektu.
W przypadku naziemnego parkingu, należy uznać, że brak części ścian na kondygnacji parkingowej, ani też jego przeznaczenie faktyczne (dla parkujących samochodów, czy też dla komunikacji pieszych) nie zmienia tego, że w tej części mamy do czynienia z budynkiem, w skład którego wchodzi również ta kondygnacja.
Przywołane w skardze orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, dotyczące zaniedbania organu podatkowego, są nietrafne z uwagi na to, iż w sprawie niniejszej nie można mówić o "zaniedbaniu" organu prowadzącego postępowanie podatkowe z przyczyn wskazanych wyżej.
Na koniec, w odniesieniu do argumentacji skargi, wskazać należy, iż dokumentacja fotograficzna dołączona do akt nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia, o tyle, że ustalenia faktyczne sprawy czynione były na podstawie dokumentów. Dołączenie tej dokumentacji nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem w swojej argumentacji organy wprost do niej się nie odnoszą O możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego na każdym etapie postępowania strona była zaś prawidłowo zawiadamiana.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.