I SA/Lu 301/21

I SA/Lu 301/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /sprawozdawca/
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 1022/22 - Wyrok NSA z 2025-04-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 123 § 1 i art. 200 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2016 poz 2032
art. 22 ust. 1
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania P. W., dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Opolu Lubelskim, dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ pierwszej instancji", z dnia 15 września 2020 r., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w wysokości [...] zł i określił je w kwocie w kwocie [...] zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w następstwie przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego, wskazaną wyżej decyzją z dnia 15 września 2020 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie [...] zł. W odwołaniu podatnik domagał się uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Podniósł on, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił faktycznie poniesionych przez podatnika wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodu tj. kosztów: zatrudnienia pracownika w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej i składek członkowskich w związku z przynależnością do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] oraz przejazdów taksówkami w związku z wykonywaniem czynności zawodowych. Do odwołania podatnik załączył dowody dotyczące wypłaty wynagrodzenia, opłaty składek członkowskich do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] oraz zestawienie płatności kartą płatniczą za przejazdy taksówkami.
Działając na podstawie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), dalej: "o.p.", Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 30 października 2020 r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał je za częściowo zasadne. Z tego względu uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie wskazał na zasadę dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej. Następnie organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w sposób prawidłowy określił wysokość przychodu z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - Kancelarii Radcy Prawnego. Organ wskazał również, że podatnik nie złożył zeznania podatkowego PIT-36 za 2018 r. Wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści art. 24a ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f.", nie prowadził także podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Dlatego organ podatkowy ustalił wysokość dochodu (straty), podstawy opodatkowania oraz wysokość należnego podatku za rok podatkowy 2018 zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. Organ odwoławczy zauważył, że podatnik podniósł zarzut nieuwzględnienia wskazanych dowodów przez organ pierwszej instancji, jednakże dowody te podatnik przedstawiło dopiero na etapie postępowania odwoławczego.
Następnie, wskazując na treść art. 22 ust.1 u.p.d.o.f. definiującego koszty uzyskania przychodów organ odwoławczy wyjaśnił, że dla kwalifikacji wydatku do kosztów uzyskania przychodów decydujące znaczenie ma jego faktyczne poniesienie oraz wystąpienie pomiędzy wydatkiem a przychodem związku przyczynowo-skutkowego. Wydatki poniesione przez podatnika powinny być związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie powinno mieć na celu powstanie lub powiększenie przychodu. Prawo podatnika do zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, nie wynika z samego faktu posiadania dokumentu lecz z faktu nabycia towaru bądź usługi, czyli bezspornego poniesienia wydatku. O tym, czy określony wydatek stanowi koszt uzyskania przychodów decyduje rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych.
Przenosząc, przytoczone wyżej, ogóle rozważania na grunt sprawy organ wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2020 r. podatnik złożył dokumenty potwierdzające jego zdaniem poniesienie wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w 2018 r. w tym: umowę o prowadzenie rachunków bankowych zawartą w Oddziale [...] S.A. [...], umowę o kredyt [...] wraz z harmonogramem spłaty, listę operacji na rachunku bankowym za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. oraz potwierdzenie zlecenia płatniczego.
Organ odwoławczy uwzględnił jako koszt uzyskania przychodu następujące wydatki:
- na podstawie listy operacji dokonanych w 2018 r. na rachunku gospodarczym nr [...] [...] z kredytem - kwotę [...]zł pomniejszoną o wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów - do odliczenia przyjęto kwotę [...]zł tj. odsetki od kredytu oraz opłaty za prowadzenie rachunku i zwiększenie limitu,
- na podstawie zlecenia płatniczego opłatę za prowadzenie rachunku w wysokości [...] zł,
- odsetki od kredytu udzielonego podatnikowi w 2012 r. na prowadzenie działalności gospodarczej. Kwotę odsetek organ ustalił na podstawie harmonogramu spłaty rat. Suma odsetek wpłacona w 2018 r. przez podatnika wyniosła [...] zł (odsetki na podstawie faktycznie dokonanych spłat po odjęciu raty kapitałowej).
Organ odwoławczy wskazał następnie, że w ramach przeprowadzonego dodatkowego postępowania dowodowego, pismem z dnia 5 listopada 2020 r., bezskutecznie wezwano podatnika do osobistego stawiennictwa w siedzibie urzędu celem przesłuchania w charakterze strony. Wezwanie do złożenia wyjaśnień w formie pisemnej także pozostało bez odpowiedzi ze strony podatnika. Pisemne wyjaśnienia w charakterze świadka złożyła natomiast A. P., pracownik strony w 2018 r., załączając kopie dokumentów dotyczących zatrudnienia w Kancelarii podatnika, tj. świadectwo pracy, umowy o pracę, zawiadomienie o warunkach pracy oraz formularze PIT-11 za lata 2014-2019. Organ stwierdził, że podatnik nie złożył deklaracji PIT-4R i PIT-11 za 2018 r. oraz nie wpłacał jako płatnik zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2018 r. wskazanego pracownika. Pomimo wezwania podatnik nie wyjaśnił, czy dokonał płatności składek społecznych i zdrowotnych z tytułu zatrudnienia A. P. za 2018 r. Organ ustalił jednak, że podatnik nie dokonał wpłat na należności z tytułu składek społecznych i zdrowotnych za 2018 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Dlatego organ uwzględnił treść art. 23 ust. 1 pkt 55a u.p.d.o.f., zgodnie z którą nie uważa się za koszty uzyskania przychodu nieopłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 37 oraz art. 22 ust. 6bb, określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek. Mając zaś na uwadze fakt, że podatnik w 2018 r. nie odprowadzał zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, ani składek społecznych i zdrowotnych, za koszt uzyskania przychodu została uznana przez organ kwota wypłaconego pracownicy wynagrodzenia w łącznej wysokości [...] zł (ustalona na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę). Także kwoty uiszczone z tytułu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej oraz składek członkowskich w związku z przynależnością podatnika do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w 2018 r. w łącznej kwocie [...]zł
W ocenie organu odwoławczego, wydatki za przejazdy taksówkami, udokumentowane przez podatnika złożonymi przy odwołaniu zestawieniami operacji na rachunkach bankowych, w łącznej wysokości [...] zł, nie stanowią natomiast kosztów uzyskania przychodu w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w 2018 r., bowiem podatnik nie wykazał ich związku z uzyskanym przychodem. Nie przedstawił on wiarygodnych dokumentów (rachunków, faktur) na tę okoliczność, a także nie złożył wyjaśnień w tym zakresie.
Nadto z uwagi na fakt, że podatnik nie przedłożył dokumentów i ksiąg podatkowych dotyczących prowadzonej działalności w 2018 r., jego przychód objęty opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych został wyliczony przez organy podatkowe na podstawie danych dostępnych w rejestrach oraz zgromadzonym materiale dowodowym, na który składają się m.in.: pliki JPK, dane od kontrahentów, wydruki z [...], dokumenty bankowe oraz informacje z Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie. Zdaniem organu odwoławczego, dowody uzyskane w toku postępowania pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania, bez potrzeby jej oszacowania.
Organ odwoławczy przyjął wysokość przychodu z działalności gospodarczej w wysokości [...] zł, ustalił kwotę kosztów uzyskania przychodu w kwocie [...]zł, dochodu w kwocie [...]zł, podstawy opodatkowania w kwocie [...]zł oraz należnego podatku w wysokości [...] zł. Zdaniem organu podatnikowi zapewniono czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji wyznaczono siedmiodniowy termin umożliwiający wypowiedzenie się, co do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a podatnik z tego prawa skorzystał.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej podatnik domagał się uchylenia decyzji w całości i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił on nieuwzględnienie kosztów uzyskania przychodów w postaci wydatków za przejazdy taksówkami w związku z wykonywaniem czynności zawodowych oraz nienależytą ocenę w zakresie rozliczenia przychodów. Skarżący wskazał, że płatności dotyczyły w części faktur wystawionych w ubiegłych latach, a zatem powinny być zakwalifikowane jako przychód 2017 r.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ podatkowy nie uwzględnił faktycznie poniesionych przez niego wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów w postaci kosztów przejazdów taksówkami w związku z wykonywaniem czynności zawodowych. Nadto, zdaniem skarżącego, do okresu rozliczeniowego obejmującego 2018 r. zakwalifikowano także faktury wystawione we wcześniejszym okresie, które jedynie mogły być zapłacone przez kontrahentów dopiero w 2018 r.
W odpowiedzi na Skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 202 r., poz.137), stanowiąc w art. 1 § 1 i 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 poz. 329), dalej: "P.p.s.a." Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga, na podstawie art. 151 P.p.s.a., podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak to wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Skarga podlega zatem oddaleniu.
W niniejszej sprawie skarżący kwestionuje decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 maja 2021 r. uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 września 2020 r., w której określono mu kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w wysokości [...] zł. Skarżący stoi na stanowisku, że organ nie uwzględnił jako kosztów uzyskania przychodów z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej wydatków za przejazdy taksówkami poniesionych w związku z wykonywaniem przez niego czynności zawodowych. Natomiast, zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie wykazał związku pomiędzy poniesieniem tych wydatków a uzyskaniem przychodu albo zabezpieczeniem lub zachowaniem źródła przychodu.
Należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, koniecznym jest wykazanie (właściwe udokumentowanie), iż określony wydatek został rzeczywiście przez podatnika poniesiony, pozostaje w związku z uzyskiwanym przychodem oraz, że nie należy do katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów.
Możliwość zaliczenia określonych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów wpływa bezpośrednio na wysokość dochodu będącego podstawą opodatkowania, a w konsekwencji na wysokość należnego podatku. Należy wskazać, że w podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca przewidział, że to podatnik sam oblicza dochód będący podstawą opodatkowania, a następnie oblicza wysokość należnego podatku. Wiąże się to z koniecznością samodzielnego kwalifikowania przez podatnika ponoszonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów. Organy podatkowe są jednak uprawnione do kontroli prawidłowości kwalifikowania ponoszonych przez podatnika wydatków do kosztów uzyskania przychodów, zarówno przez pryzmat samego ich wpływu na osiągnięcie przychodu bądź zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, jak i włączeń, o których mowa w art. 23 ustawy podatkowej. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek wymaga indywidualnej oceny pod kątem wskazanych przesłanek i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu.
Z akt sprawy wynika, że skarżący na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, kwestionując nieuwzględnienie jako kosztów uzyskania przychodów wydatków za przejazdy taksówkami, załączył wydruk ze swojego konta bankowego w [...] z listą operacji za okres od 1 stycznia 2018 r. do 1 stycznia 2019 r. Z zestawienia wynikają daty poszczególnych operacji, przewoźnik z którego usług podatnik korzystał, rodzaj i nr karty z której dokonano płatności (cztery pierwsze i ostatnie numery), kategoria usługi (przejazd) oraz kwota. Mając na uwadze treść odwołania i załączone dokumenty organ odwoławczy postanowieniem z 30 października 2020 r., zlecił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiałów i dowodów poprzez m.in. zweryfikowanie twierdzeń podatnika na temat kosztów przejazdu taksówkami w związku z prowadzoną działalnością. Zdaniem organu odwoławczego, podatnik powinien wyjaśnić i szczegółowo opisać czego dotyczyły poszczególne wydatki i czy posiada dokumenty (rachunki, faktury) dotyczące przejazdów taksówkami, na które się powołuje.
W ramach dodatkowego postępowania dowodowego organ pierwszej instancji wezwał podatnika w dniu 5 listopada 2020 r. do osobistego stawienia się w urzędzie celem przesłuchania w charakterze strony. Jednak skarżący nie stawił się na wezwanie. Nadto w dniu 3 grudnia 2020 r. organ ponownie wezwał podatnika tym razem do złożenia wyjaśnień w formie pisemnej w zakresie dowodów załączonych do odwołania. Skarżący nie ustosunkował się także do tego wezwania.
Jak wynika z protokołu zapoznania się podatnika ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 200 § 1 o.p. z dnia 16 kwietnia 2021 r., na etapie postępowania odwoławczego, podatnik zobowiązał się do złożenia dodatkowych dokumentów w ciągu tygodnia (k. 63 akt administracyjnych). Podatnik dostarczył jednak wyłącznie potwierdzenie dokonania przelewu na rzecz A. P. tytułem wynagrodzenia za wrzesień 2018 r. Natomiast do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie dostarczył organowi dowodów na okoliczność związku wydatków za przejazdy taksówkami z wykonywaniem czynności zawodowych.
Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo odmówił skarżącemu uznania za koszty uzyskania przychodów w związku z prowadzoną w 2018 r. działalnością gospodarczą wydatków za przejazdy taksówkami, udokumentowanych jedynie zestawieniami operacji na rachunkach bankowych w łącznej wysokości [...] zł za okres od 1 stycznia 2018 r. do 1 stycznia 2019 r. Wydatki te mogłyby stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostałyby wynikające z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. warunki, tzn. gdyby podatnik wykazał ich związek z uzyskanym przychodem, a fakt ich poniesienia udokumentował w sposób zgodny z przepisami prawa, w sposób nie budzący wątpliwości, że rzeczywiście do tych transakcji doszło w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem, co należy podkreślić, niezbędnym było przedłożenie stosownych rachunków, faktur lub szczegółowych wyjaśnień z których wynikałoby, że przejazdy taksówkami były przejazdami związanymi z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą. Wskazanego wymogu nie spełnia załączone zestawienie płatności za przejazdy w wymienionym okresie. Także na etapie skargi skarżący nie wyjaśnił, czy dokumentowane wyciągiem z rachunku bankowego wydatki mają związek określony w treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. z działalnością gospodarczą, nie przedłożył stosownych dokumentów, natomiast zarzuca organowi podatkowemu nieuwzględnienie kosztów uzyskania przychodów w postaci wydatków za przejazdy.
Zdaniem Sądu, nie może ulegać wątpliwości, że to na podatniku funkcjonującym w profesjonalnym obrocie gospodarczym (także, a wręcz przede wszystkim, świadczącym usługi w zakresie profesjonalnej obsługi prawnej), obowiązanym do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów albo ksiąg rachunkowych, ciąży obowiązek dokumentowania wydatków mających stanowić koszty uzyskania przychodów z zachowaniem podwyższonych standardów starannego działania. Dotyczy to m.in. właściwego dokumentowania operacji gospodarczych, mających znaczenie dla ustalania podstawy opodatkowania i to (zarówno w przypadku kosztów uzyskania przychodów, jak i samych przychodów) w sposób umożliwiający weryfikację przez organ podatkowy wykonania określonego świadczenia przez określonego kontrahenta oraz dokonania z tego tytułu rzeczywistej zapłaty, a w odniesieniu do wydatków kwalifikowanych do kosztów uzyskania przychodów, wykazania związku wydatków z uzyskaniem przychodów lub zabezpieczeniem albo zachowaniem źródła przychodów. Dlatego prawidłowo organ podatkowy uznał, że podatnik nie wykazał związku wydatków za przejazdy taksówkami z uzyskanym przychodem. Dlatego wydatki te nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodu.
Z uwagi na powyższe, także za niezasadny należy uznać kolejny zarzut skargi dotyczący nienależytej oceny w zakresie rozliczenia przychodów. Skarżący wskazał, że płatności dotyczyły w części faktur wystawionych w ubiegłych latach, a zatem powinny być zakwalifikowane jako przychód 2017 r., a nie 2018 r. Organ podatkowy prawidłowo jednak wskazał, że podatnik nie przedłożył dokumentów i ksiąg podatkowych dotyczących prowadzonej działalności. Przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych został natomiast obliczony przez organy podatkowe na podstawie danych dostępnych w rejestrach oraz w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (pliki JPK, dane od kontrahentów, wydruki z WRO-SYSTEM, dokumenty bankowe, informacje z Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie). Organ odwoławczy uwzględnił zaś przedłożone przez podatnika wraz z odwołaniem dokumenty oraz po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego zaliczył do kosztów uzyskania przychodu w 2018 r., poza kosztami uwzględnionymi przez organ pierwszej instancji w wysokości [...] zł, ponadto koszty zatrudnienia pracownika ([...] zł), kwoty uiszczone z tytułu ubezpieczenia i składek członkowskich w OIRP ([...] zł), co łącznie dało kwotę [...]zł.
Reasumując wskazać należy, że z prawidłowo poczynionych ustaleń organów podatkowych w sposób oczywisty wynika, że podatnik nie wykazał związku, o którym mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., pomiędzy poniesionymi wydatkami na przejazdy taksówkami, zakwestionowanymi przez organ podatkowy, a osiągniętym przychodem. Podkreślić należy, że wbrew stanowisku podatnika, nie każdy wydatek, nawet racjonalny z jego punktu widzenia, spełnia warunki do uznania go za koszt uzyskania przychodu. Dla zaliczenia wydatku do kosztu uzyskania przychodu niezbędne jest bezsporne, pozbawione wątpliwości wykazanie faktu poniesienia wydatku, jego wysokości, stron uczestniczących w transakcji, a także, co należy podkreślić, określonego w treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. związku wydatku z przychodem. Nieprzedłożenie wiarygodnych i miarodajnych dokumentów źródłowych dotyczących danego wydatku, co może uczynić jedynie strona, skutkuje zakwestionowaniem wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Prawidłowo także zastosowały przepisy prawa materialnego. Końcowo należy wskazać, że organy podatkowe zrealizowały także zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania podatkowego, wyrażoną w przepisie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 o.p. Skarżący nie przedłożył zaś stosownych dokumentów, które uzasadniałyby zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na przejazdy taksówkami i unikał składania wyjaśnień na okoliczność podnoszonych w odwołaniu zarzutów.
Mając powyższe na uwadze, a także nie znajdując innych okoliczności uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd, zgodnie z treścią art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.