I SA/Lu 281/21

I SA/Lu 281/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący/
Halina Chitrosz-Roicka /sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 261/23 - Wyrok NSA z 2025-02-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 13 ust. 1, art. 13b ust. 1, art. 13f ust. 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie, wydane przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w [...] z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]., znak: [...] wobec M. S. w przedmiocie oddalenia zarzutów zobowiązanego w całości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 124, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm.) – dalej: "k.p.a." oraz art. 34 § 1, 2 i 4 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1427) – dalej: "u.p.e.a." Jak wynika z jego uzasadnienia, w dniu 19 marca 2018 r. na ul. [...] w [...] o godzinie 14:19 odnotowano postój pojazdu marki [...]
o numerze rejestracyjnym [...] po czasie, na jaki została wniesiona opłata. Parkowanie pojazdu opłacone było do godziny 14:00. Z kolei w dniu 30 sierpnia 2019 r. na ul. [...] w [...] o godzinie 09:39 odnotowano postój ww. pojazdu również po czasie, na jaki została wniesiona opłata. Parkowanie pojazdu opłacone zostało do godziny 09:24. Następstwem postoju po czasie, na jaki dokonano wpłat było wystawienie zawiadomień o numerach: [...]
i [...]. Wobec nieuiszczenia należności w nich wskazanych na podstawie danych z Centralnej Ewidencji, Pojazdów i Kierowców ustalono, że właścicielem pojazdu była I. Spółka Komandytowa Akcyjna, która następnie wyjaśniła w stosownej dokumentacji, że użytkownikiem pojazdu
o ww. numerze rejestracyjnym w obu przypadkach był M. S.. Skarżący nie zareagował na doręczone mu upomnienia (27 stycznia i 14 lutego 2020 r.) i nie uiścił opłaty dodatkowej. Złożył natomiast do Zarządu Dróg
i Mostów w [...] reklamację dotyczącą upomnień, podnosząc, że były one bezpodstawne. Reklamacji nie uznano, o czym zawiadomiono skarżącego pismem
z dnia 6 kwietnia 2020 r., znak: [...] Wobec nieuiszczenia należności, wynikających z upomnień, wierzyciel wystawił tytułu wykonawcze numer [...] i [...] oraz podjął czynności zmierzające do ich przymusowego ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej. W piśmie z dnia 15 stycznia 2021 r. skarżący sformułował zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytułach wykonawczych, z czym nie zgodził się Zarząd Dróg i Mostów w [...] – wierzyciel, wydając postanowienie z dnia 11 lutego 2021 r. oddalające zarzuty. W zażaleniu skarżący – wskazując na niewłaściwą interpretację obowiązujących przepisów i ocenę stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wydaniem nieprawidłowego rozstrzygnięcia – ponownie podniósł, że zobowiązania wskazane w tytułach wykonawczych nie istnieją. SKO na wstępie stwierdziło, że w myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376) - dalej: "u.d.p.", korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zgodnie z jej art. 13f ust. 1, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.
1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Wysokość opłaty dodatkowej określa rada gminy (rada miasta), przy czym maksymalna jej wysokość nie może przekroczyć 50 zł (pkt 2). Wyjaśniono przy tym, że opłata dodatkowa nie jest karą za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, lecz opłatą publiczną o charakterze dyscyplinującym za parkowanie (pozostawanie) pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie, a więc za takie – nieuprawnione – korzystanie pojazdu z drogi publicznej, przy czym przez ustawodawcę słowa: "pobiera" wskazuje jednoznacznie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie i opłaty dodatkowej, jeżeli ta pierwsza nie zostanie uiszczona, jest obowiązkiem wynikającym z mocy prawa. W tym zakresie nie jest zatem wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga
w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa (brak postępowania administracyjnego w tym zakresie) przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, poprzez złożenie zarzutu. Przesłanką ustawową do obciążenia opłatą dodatkową parkujących auta w strefie płatnego parkowania jest obiektywny fakt postoju bez opłaty, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia bądź nieumieszczenia dowodu jej uiszczenia. Powołując się następnie na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 9 października 2017 r. w sprawie o sygn. II GPS 2/17, w której wyrażono stanowisko, iż opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych
w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu, SKO podało, że w miejscu postoju ww. pojazdu w dacie postoju na ul. [...] obowiązywało parkowanie na chodniku, skośnie do krawężnika (tabliczka T-30c). Odnosząc się do uwag skarżącego wskazało, że miejsce postojowe było odśnieżone, a pojazd częściowo zaparkowany został w pryzmie śniegu. Z uwagi na sukcesywne odśnieżanie miejsc postojowych nie nałożono kary na operatora Strefy Płatnego Parkowania. Nawet jednak fakt niedostatecznego odśnieżenia miejsc parkingowych nie uzasadnia odstąpienia od opłaty. Skarżący pozostawił pojazd w strefie płatnego parkowania, a zatem godził się na istniejące
w niej warunki. Jeżeli zaś te mu nie odpowiadały, mógł wybrać inne miejsce. W kwestii dotyczącej zarzutu nieistnienia obowiązku dotyczącego parkowania na ul. [...], SKO również stwierdziło brak podstaw do uznania zarzutu, uznając, że czasowe wyłączenie możliwości korzystania z parkingu podziemnego spowodowane odbiorem budynku lub działaniami Straży Pożarnej nie zwalnia z obowiązku ponoszenia opłaty za postój pojazdu, jeżeli parkowanie ma miejsce w strefie płatnego parkowania. Nadto z dokonanych na podstawie pisma ZDiM w [...] z dnia 12 kwietnia 2021 r. ustaleń wynika, że przedmiotowy parking podziemny został odebrany w dniu 13 lutego 2019 r., a zatem odpowiednio wcześniej przed zaistnieniem zdarzenia, które związane było z koniecznością uiszczenia opłaty za skorzystanie przez skarżącego z płatnego miejsca parkingowego. Nie jest przy tym rzeczą organów administracji ocena przyczyn braku możliwości skorzystania przez skarżącego z miejsca w budynku, w którym posiada lokal i miejsce parkingowe. Skoro skarżący, podobnie jak w pierwszym przypadku, zdecydował się na skorzystanie z płatnej strefy parkowania, to tym samym obowiązywał go regulamin i wszystkie zasady korzystania z tej strefy. Końcowo SKO powołało się na Uchwałę Nr [...] Rady Miasta [...]
z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta [...] oraz wysokości opłat za postój
i sposobu ich pobierania, wywodząc, że skarżący nie spełniał kryterium do zwolnienia. W konsekwencji, skoro uiścił opłatę za niepełny czas postoju, to okoliczność ta pozwała domniemywać, że miał on wiedzę, iż w obu przypadkach korzysta z płatnego miejsca parkingowego i winien wnieść opłatę za cały czas postoju.
W skardze do Sądu skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji, a także
o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonego
w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. w zw. z art. 14 EKPCz i art. 6 EKPCz w zw. z art. 45 Konstytucji RP, w zw. z art. 177 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa jego własności przez opłatę, która nie jest należna w świetle przepisów prawa materialnego, II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 7a i 7b w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji poprzez recypowanie błędu organu I instancji i naruszenie prawa do równego traktowania przez władze publiczne, gdzie organ administracji uwzględnił analogiczne argumenty strony
w przypadku Miasta [...] (zarzuty braku oznakowania i braku wykonania swoich obowiązków przez zarządzającego strefą), a w przypadku Miasta [...] praktyka jest zgoła odmienna; III. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 § 2 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a., w zw.
z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 i 11 k.p.a., oraz art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., w zw. z art. 7a k.p.a. oraz 7b k.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji w zw. z art. 81a k.p.a. poprzez takie uzasadnienie decyzji II instancji, które nie budzi zaufania, nie odnosi się do istoty sprawy, a wątpliwości co do faktów
i co do prawa rozstrzyga na niekorzyść strony, co można zauważyć wobec:
a) pryzmy śniegu, która spowodowała zawieszenie pojazdu na ul. [...], co wymagało od skarżącego powrotu do kancelarii po rękawice
i wyjęcia brył lodu spod samochodu, którego nie chciał uszkodzić, a w takiej sytuacji opłata jest nienależna, bowiem miejsce ma być przygotowane do wjechania
i wyjechania, a fakt uiszczenia opłaty wskazuje, że wjeżdżając sądził, że spokojnie wyjedzie, co było niemożliwe, bo zarządzający strefą nie przygotował tego miejsca parkingowego;
b) zamknięcia dostępu do własnej nieruchomości na ul. [...], co uniemożliwiało skorzystanie z windy z parkingu do piętra mieszkania, gdzie żadna z osób nie była w stanie przez dłuższy czas wskazać, kiedy skończy się to zamknięcie i będzie mógł skorzystać ze swojej nieruchomości,
a przedłużające się czynności Państwa nie mogą rodzić żadnych negatywnych konsekwencji wobec strony; c) braku w jakimkolwiek przepisie podstawy prawnej oznakowania miejsc parkingowych kostką. Skarżący argumentował, że SKO "błędnie rozumie istotę prawa człowieka do sądu oraz prawa człowieka do poszanowania swego mienia i źródeł normatywnych tych praw. W zaskarżonym postanowieniu pominięto, że prawo znaków drogowych ma charakter transnarodowy i podobnie jak prawo o miarach i zasady ruchu drogowego, następuje tu unifikacja prawa krajowego wskutek oddziaływania prawa międzynarodowego, bowiem inaczej te regulacje stracą jakikolwiek sens". Wyjaśnił, że "zawieszając się pojazdem ul. [...], bał się jego uszkodzenia i musiał miejsce parkingowe odśnieżać, a także wyjmować płyty z lodu spod auta. W przypadku ul. [...] także zapłacił za postój, bowiem
w okresie wakacji 2019 r. budynek był odbierany technicznie, pożarowo itd. Były sytuacje, że wjazd na parking był niemożliwy, były jakieś kontrole itd., ale sytuacja się szybko kończyła i mógł korzystać ze swojej własności. O tym konkretnym zamknięciu parkingu nie był powiadomiony, a przywiózł dużą ilość materiałów budowlanych. Tego dnia zapłacił za parking i szukał osoby, która była decyzyjna i mogła udzielić informacji, kiedy będzie możliwy wjazd na parking objęty jego własnością". W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (...). Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tym orzeczeniu. Rozstrzygnięcie to znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jego wydanie zaś poprzedziło postępowanie,
w którym nie uchybiono regułom procesowym. W myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo
w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W niniejszej sprawie wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]
i [...], obejmujących należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w [...] odpowiednio w dniach: 19 marca 2018 r. na ul. [...] oraz 30 sierpnia 2019 r. na ul. [...] – za czas faktycznego postoju. Skarżący podważając zasadność wystawienia tytułów wykonawczych, z uwagi na nieistnienie obowiązku zarzucił co do: – ul. [...] – nieodśnieżenie miejsca postojowego, co spowodowało "zawieszenie pojazdu", – ul. [...] – wyłączenie możliwości korzystania
z parkingu, gdzie miał wyznaczone własne miejsce postojowe. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.p. korzystający z drogi jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania. Strefę płatnego parkowania może wyznaczyć rada miasta (rada gminy) – art. 13b ust. 3 i 4 u.d.p. Opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 1 u.d.p.). Z kolei stosownie do treści art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość tej opłaty oraz sposób jej pobierania. Z przytoczonych przepisów wynika, że opłaty można pobierać za postój pojazdów w obrębie strefy płatnego parkowania jedynie w specjalnie wyznaczonych do tego miejscach, co oznacza wymóg odpowiedniego ich oznaczenia. Kwestia ta została wyjaśniona w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego
z 9 października 2017 r. sygn. akt II GSP 2/17, w której stwierdzono m.in., że nie można odmówić znaczenia normatywnego art. 13b ust. 1 u.d.p. (zawierającemu sformułowanie o wyznaczonych miejscach) i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 ustawy, jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania, wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa, naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo
o ruchu drogowym). Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do znaczenia terminu "wyznaczenie w strefie płatnego parkowania miejsc przeznaczonych na postój pojazdów". Według art. 13b ust. 3 u.d.p. ustalenie strefy płatnego parkowania należy do rady gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych
i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie,
w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami – "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju,
a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem,
w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty i nie w każdym miejscu postój jest dozwolony. W strefie płatnego parkowania obowiązują zasady ruchu drogowego mogące przewidywać ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu [...] Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymogów miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, spór między skarżącym a organem nie koncentruje się na kwestii związanej z niewłaściwym oznaczeniem miejsc parkingowych zarówno przy ul. [...] jak i na ul. [...]. Skarżący nie podważył w jakikolwiek sposób ustaleń, przedstawionych przez wierzyciela i SKO, że pojazd został w obu przypadkach pozostawiony w strefie płatnego parkowania. Nie twierdził również, że miejsca postojowe pozbawione były oznaczeń znakami pionowymi. Co więcej, uiszczając stosowne opłaty (w dniu 19 marca 2018 r. na ul. [...] o godzinie 14:19 odnotowano postój po czasie, na jaki została wniesiona opłata – parkowanie pojazdu opłacono do godziny 14:00; w dniu 30 sierpnia 2019 r. na ul. [...] o godzinie 09:39 odnotowano postój po czasie na jaki została wniesiona opłata – parkowanie pojazdu opłacono do godziny 09:24), miał pełną świadomość tego, że pojazd został zaparkowany w strefie płatnego parkowania. Oznakowanie strefy płatnego parkowania i miejsc do postoju pojazdów
w ramach tej strefy pozwala kierującym pojazdami na niewątpliwe rozeznanie, czy mają obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie. Ustalając, czy i w jaki sposób oznaczone było miejsce postojowe, z którego skorzystał zobowiązany, nie można pominąć tej okoliczności, że – jak wskazano wyżej – nie zaniechał on całkowicie uiszczenia opłaty za parkowanie, lecz pozostawił w swoim samochodzie bilet parkingowy nieodpowiedni do okresu postoju. Oznacza to, że pozostawiając pojazd
i umieszczając w nim bilet parkingowy nie tylko miał świadomość, że znajduje się
w oznakowanej strefie płatnego parkowania z oznaczonymi miejscami postojowymi, ale także posiadał wiedzę co do formy i zasad płatności w strefie płatnego parkowania. Pośrednio świadczy to o prawidłowym i wystarczającym oznakowaniu miejsc postojowych. W szczególności brak znaków poziomych nie był dla zobowiązanego przeszkodą do prawidłowej identyfikacji miejsc postojowych. Ta identyfikacja nie byłaby możliwa bez prawidłowego oznaczenia znakami pionowymi miejsc postojowych i bez oznaczenia strefy. Znaki poziome dróg – jak wcześniej wyjaśniono (vide: powołana uchwała NSA) – służą jedynie zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr [...]). W przypadku oznaczenia miejsc postojowych pomagają w uporządkowanym
i bezpiecznym z nich korzystaniu.
Z tego też względu nie ma uzasadnionych podstaw czynienia pogłębionych rozważań dotyczących oznaczenia miejsc postojowych, wyodrębnionych "konstrukcyjnie kostką w innym kolorze", chociaż – zdaniem Sądu – w opisanym stanie faktycznym okoliczność ta nie mogłaby sama w sobie przesądzać
o nieprawidłowości wyznaczenia miejsc do postoju pojazdów w strefie płatnego parkowania. Skarżący, zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak również
i w skardze, powołuje się na okoliczności całkowicie niezwiązane z istotą sprawy. Słusznie SKO wywiodło, że zarówno fakt ewentualnego niedostatecznego odśnieżenia miejsc parkingowych (ul. [...]), jak również kwestia związana z czasowym wyłączeniem możliwości korzystania z parkingu (ul. [...] na którym skarżący ma wydzielone miejsce postojowe) spowodowanym bliżej nieokreślonymi działaniami innych podmiotów (odbiorem budynku lub działaniami Straży Pożarnej) nie stanowią przesłanek uzasadniających odstąpienie od opłaty ustalonej z mocy prawa. W pierwszym przypadku skarżący, stwierdzając nieodśnieżenie miejsca postojowego, w trosce o swój pojazd nie powinien z niego skorzystać, zaś podejmując decyzję o jego zaparkowaniu wziął na siebie ryzyko ewentualnych perturbacji z tym związanych. Jeśli zaś chodzi o drugie zdarzenie, również był świadomy zaistniałej sytuacji, związanej z brakiem możliwości skorzystania
z własnego miejsca parkingowego, za co z całą pewnością nie odpowiada wierzyciel czy też organ egzekucyjny. Na marginesie należy dodać, że jeśli skarżący uważa, że w opisanych okolicznościach doznał jakiejkolwiek szkody, służy mu odpowiednio sformułowane roszczenie w stosunku do właściwych podmiotów na drodze postępowania cywilnego. W opisanym stanie faktycznym zobowiązanego obciążał obowiązek uiszczenia opłaty za postój pojazdu, także za okres dłuższy niż określony
w wykupionym bilecie parkingowym. Brak tej opłaty spowodował, że z mocy prawa (art. 13f ust. 1 u.d.p.) skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej.
W związku z tym zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku należało ocenić jako bezzasadny. Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.