I SA/Lu 253/05

I SA/Lu 253/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Kwiatek
Ewa Gdulewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Szarewicz-Iwaniuk
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
art.17
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art.109 ust.5
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art.14
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Sędziowie NSA Anna Kwiatek,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2005 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od I do XI 2001 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące V i IX 2001 r. - oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania [...]sp. z o.o. z [...] stycznia 2005 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]grudnia 2004 r. Nr [...] zmieniającej rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2001r. oraz ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące maj i wrzesień 2001 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że w wyniku postępowania kontrolnego i podatkowego przeprowadzonego w spółce [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] zmienił rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2001r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące maj i wrzesień 2001 r.
Zmiana rozliczenia podatku od towarów i usług spowodowana była zaniżeniem wartości sprzedaży nieruchomości. Obrót z odpłatnego zbycia nieruchomości określono w wysokości wartości rynkowej, tj. w wysokości brutto 690.000 zł. Stwierdzono także zawyżenie podatku naliczonego w łącznej kwocie 1.879,84 zł. wynikającego z czterech faktur dokumentujących nabycie towarów, co do których stwierdzono, że wydatek nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych. Ponadto stwierdzono, że spółka nie dokonała korekt deklaracji VAT-7 za miesiące od stycznia do listopada 2001r. w związku z określeniem spółce przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej prawomocną decyzją z dnia [...] marca 2003r. Nr [...] określającą za miesiąc grudzień 2000 r. kwotę do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości innej niż to wykazała spółka w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc.
Spółka nie zgadzając się z powyższymi ustaleniami, w piśmie z dnia 19 stycznia 2004r. złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej .
Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] uchylił w całości decyzję organu I-ej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, iż niezbędnym jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie sporządzenia opinii biegłego w celu określenia wartości nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży na dzień dokonania transakcji, tj. 9 maja 2001r. Uwzględnienia w opinii biegłego wymagały także argumenty spółki oraz dowody załączone do odwołania z dnia 19 stycznia 2004r. dokumentujące wydatki poniesione przez nabywcę nieruchomości po dniu sprzedaży (tj. po 9.05.2001r.).
Mając na uwadze powyższe organ podatkowy przeprowadził postępowanie,
w którym dokonał stosownych ustaleń z udziałem nabywcy nieruchomości. W ich wyniku decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zmienił rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2001r. wykazane przez spółkę w deklaracjach VAT-7 oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące maj i wrzesień 2001r. w łącznej kwocie 15.764 zł.
Od powyższej decyzji pełnomocnik spółki wniosła w piśmie z dnia 11 stycznia 2005r. odwołanie, w którym wniosła o przeprowadzenie zawnioskowanych w uzasadnieniu odwołania dowodów, uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik
sprawy, a w szczególności art. 23 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm.) oraz sprzeczność pomiędzy ustaleniami organu I-ej instancji przyjętymi za podstawę decyzji, a zebranym w sprawie materiałem dowodowym,
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik
sprawy, a w szczególności:
- art. 7 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1, art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. Nr 54 z 2000r., poz. 654 z późn. zm.),
- art. 15 ust. 1 i art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.).
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik wskazuje, że opinia biegłego M. P. wraz z aneksem z dnia 16 sierpnia 2004r. określająca wartość sprzedanej przez spółkę nieruchomości nie może być podstawą wyceny tejże nieruchomości w świetle przepisów art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych , gdyż nie została dokonana na dzień sprzedaży tj. 9 maja 2001r. Wskazano, że biegły ograniczył się jedynie do obniżenia ceny rynkowej nieruchomości o kwotę 54.000 zł, zaś z opinii uzupełniającej nie wynika w jaki sposób różnica ta została wyliczona i jakie elementy uwzględniono. Zdaniem pełnomocnika przy ponownej wycenie nieruchomości należało uwzględnić nie tylko wartość materiałów, ale także wartość robocizny przy wykonywanych robotach remontowych. Ponadto wycena nie uwzględnia specyfiki przedmiotowej nieruchomości tj. niskiej funkcjonalności części mieszkalnej, mikro sąsiedztwa, kształtu działki, przebiegu przez działkę linii wysokiego napięcia, niemodnego wykończenia budynku itp. tj. czynników mających zasadniczy wpływ na cenę rynkową nieruchomości.
W ocenie pełnomocnika dokładny stan techniczny nieruchomości z dnia jej zbycia został szczegółowo określony w opinii P.W., przedłożonej przez spółkę jako dowód w sprawie i to ona z uwagi na dogłębną analizę porównawczą, szczegółowość opisu i uzasadnienie winna stanowić podstawę wyceny wartości nieruchomości. Wniesiono też o wystąpienie do organizacji zawodowej rzeczoznawców w trybie art. 157 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity z 2000r. Dz. U. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) o ocenę obu przedłożonych operatów szacunkowych - dla wyjaśnienia istotnych rozbieżności pomiędzy operatami szacunkowymi.
Rozpatrując odwołanie, organ II instancji podniósł, że przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest wartość sprzedanej przez spółkę nieruchomości ustalonej na dzień sprzedaży, tj. 9 maja 2001r. Wartość tej nieruchomości została określona w dwóch różnych opiniach biegłych, z których jedna jest opinią biegłego powołanego przez spółkę, a drugą wraz z aneksem sporządził biegły powołany przez organ podatkowy.
Podzielił ocenę organu I instancji, że analiza opinii biegłego powołanego przez spółkę wykazała, że opinia ta jest niekompletna, nie zawiera wartości całej nieruchomości, a zwłaszcza nie określa wartości części rekreacyjnej z basenem sprzedanej nieruchomości, co uzasadniało powołanie biegłego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że opinia M. P. określa wartość całej nieruchomości łącznie z częścią rekreacyjną i stanowi dla organów podatkowych dowód podlegający ocenie. Uwzględniając składane wyjaśnienia przez spółkę i nabywcę nieruchomości biegły sporządził aneks do swojej opinii, w którym przedstawił wartość nieruchomości w oparciu o dokumenty i wyjaśnienia nabywcy w zakresie przeprowadzonych prac remontowych po dniu nabycia przedmiotowej nieruchomości. Wartość rynkową tej nieruchomości biegły obniżył o kwotę 54.000 zł i uwzględniając stan zaawansowania prac wykończeniowych oraz korektę powierzchni użytkowej (nie zagospodarowanie strychu) na dzień sprzedaży. Wynika to jednoznacznie z treści aneksu (str. 4). Zaś zamieszczona tabela porównawcza obiektu wycenionego i obiektów porównawczych uwzględnia w cenach rynkowych lokalizacje, mikrosąsiedztwo, wielkość i kształt działki, uzbrojenie i zagospodarowanie terenu, powierzchnię użytkową, wykończenie, stan techniczny budynku, formę władania gruntem. Tabela ta pozwoliła na ustalenie średniej wartości 1m2 powierzchni użytkowej, którą określono na kwotę 2.372,31 zł/m2. Wartość ta była podstawą wyliczenia ceny rynkowej nieruchomości. W operacie z dnia 15 października 2003r. średnią 1 m2 biegły określił na 2.418,98 zł/m2. Zatem różnica wartości 1m2 powierzchni tej nieruchomości, po uwzględnieniu wskazanych elementów stanowi kwotę 54.000 zł.
Obniżenie wartości rynkowej nieruchomości o kwotę 54.000 zł nie wynikało zatem z sumowania rachunków za materiały budowlane, lecz z ustaleń biegłego dokonanych po złożeniu wyjaśnień przez nabywcę w zakresie jego wydatków poniesionych po dniu nabycia tej nieruchomości. Skoro nabywca nieruchomości nie dysponował dowodami na poniesienie wydatków innych, niż przyjęto do opinii i nie potrafił określić w sposób bezsporny kosztów własnych wykonanych prac remontowych – to nie można oczekiwać takich dowodów od organu podatkowego. Ponadto wskazano, że zarówno spółka jak i nabywca nieruchomości były wzywane do przedłożenia takich dokumentów i składania wyjaśnień oraz podkreślono, iż wszystkie argumenty i wnioski dowodowe złożone przez spółkę biegły uwzględnił sporządzając opinię uzupełniającą.
W tym stanie faktycznym organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów dotyczących gromadzenia dowodów art. 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej także pozostałe argumenty odnoszące się do samej nieruchomości jej specyfiki funkcjonalności nie zasługują na uwzględnienie z następujących przyczyn:
- zarzut nieuwzględnienia w operacie szacunkowym tzw. "mikrosąsiedztwa" nieruchomości, to jest faktu bezpośredniej bliskości bazy transportowej, nie ma istotnego znaczenia dla prawidłowego określenia wartości rynkowej nieruchomości. Plan zagospodarowania przestrzennego gminy N. w miejscowości D. przewiduje zabudowę siedliskową (jednorodzinną) wraz z usługami. Kwestia sąsiedztwa bazy nie stanowiła istotnej przeszkody zarówno przy opracowaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i realizacji założeń tego planu poprzez budowę innych nowych domów jednorodzinnych w ramach tego osiedla, do którego należy także dom sprzedany przez spółkę,
- przez teren, na którym zlokalizowana jest nieruchomość tzn. teren działki 714/8 nie przebiega linia wysokiego napięcia. Linia ta przebiega przez teren działek 714/3 i 715/1 w odległości około 100 m. Przy granicy zachodniej szacowanej nieruchomości przebiega natomiast linia średniego napięcia w odległości ok. 70 m. od budynku mieszkalnego. Zatem linie elektryczne nie mają wpływu na atrakcyjność lokalizacji domu wraz z krytym basenem,
- wykończenie, architektura zewnętrzna i wewnętrzna oraz jakość użytych materiałów (pokrycie dachowe) jest indywidualną sprawą użytkownika i powinna spełniać wymogi ich przydatności a nie mody,
- działka posiada regularny kształt i spełnia warunki zabudowy wymagane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.),
- zgodnie z cennikami IDM nr 4/63 i 5/64 wartość 1 m2 powierzchni całkowitej dla budynku o podwyższonym standardzie z basenem jest jednakowa dla części mieszkalnej i rekreacyjnej, nie ma więc podstaw do różnicowania wartościowego tych powierzchni.
W przypadku wycenionej nieruchomości powierzchnia użytkowa wynosi dla:
- części mieszkalnej -122,56 m2 (bez pomieszczeń gabinetu i biblioteki na strychu),
części rekreacyjnej - 145,52 m2 (z garażem).
W opinii z dnia 15 października 2003r. biegły określił powierzchnię części mieszkalnej na 138,56 m2, jednak w opinii uzupełniającej ze względu na zarzut pełnomocnika dotyczący braku zagospodarowania strychu na dzień sprzedaży nieruchomości, skorygował ją na 122,56 m2. Zatem wielkości powierzchni mieszkalnej i rekreacyjnej są zbliżone, a twierdzenie strony, że część mieszkalna jest niewielka, a rekreacyjna rozległa , jest chybione.
Także argumenty dotyczące nieuwzględnienia atrakcyjności nieruchomości i jej specyfiki - nie zasługują na uwzględnienie, gdyż tabela porównawcza na stronie 4 aneksu operatu szacunkowego uwzględnia wszystkie wskazane przez pełnomocnika cechy rynkowe mogące mieć wpływ na cenę nieruchomości z uwagi na jej atrakcyjność.
W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, nie zachodzi potrzeba sporządzania kolejnej opinii biegłego i przekazanie obu opinii pod ocenę innych rzeczoznawców w trybie wskazanego przez pełnomocnika art. 157 ust 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 46 z 2000r. poz. 543). Ponadto podniesiono, że od dnia 1 stycznia 2005r. obowiązuje nowy tekst jednolity ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (opublikowany Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603). Zgodnie z art. 157 ust. 2 tej ustawy sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości w formie operatu szacunkowego nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców (przepis ten zachował brzmienie starej ustawy).
Za przyjęciem ustaleń zawartych w opinii biegłego M.P. jako
podstawy określenia wartości rynkowej nieruchomości przemawia w ocenie organu odwoławczego także fakt, iż określona w niej wartość tj. 636.000 zł jest najbardziej przybliżona wartością do wartości przyjętej przez samą spółkę. W ewidencji środków trwałych spółki przedmiotowa nieruchomość na dzień sprzedaży, tj. 9 maja 2001r. składała się:
- z domu mieszkalnego - z datą przyjęcia na środki trwałe 1.10.1997r. w kwocie 333.764,45 zł. (dotychczasowe umorzenie 17.643,56 zł),
- z drogi dojazdowej, z datą przyjęcia na środki trwałe 30.10.1998r. w kwocie 25.865 zł. (dotychczasowe umorzenie 2.666,46 zł.),
- z bramy wyjazdowej - z data przyjęcia na środki trwałe 19.01.1999r. w kwocie 3.068,60 zł (dotychczasowe umorzenie 265,98 zł.)
Natomiast wydatki związane z zakończoną inwestycją na tej nieruchomości wyniosły:
- 506.263,89 zł. - dotyczą basenu,
- 32.3 77 ,05 zł. dotyczą projektu ogrodu.
Okoliczności tych nie zawiera operat szacunkowy biegłego powołanego przez spółkę określający wartość nieruchomości na kwotę 354.000 zł.
W tym stanie faktycznym właściwe było zastosowanie w przedmiotowej sprawie postanowień art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i określenie wysokości obrotu z tytułu sprzedanej przez spółkę nieruchomości z uwzględnieniem operatu szacunkowego z dnia 15 października 2003r. oraz aneksem z dnia 16 sierpnia 2004r. sporządzonym przez biegłego M. P. Pomiędzy sprzedającym, a kupującymi istniały bowiem powiązania o których mowa w art. 17 ust. 2 ustawy o podatku VAT, nabywcy nieruchomości I. L. był prezesem zarządu spółki [...]a jego żona G. S. – L. wiceprezesem zarządu tej spółki.
Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT - (definiujący obrót jako kwotę należną z tytułu sprzedaży pomniejszoną o kwotę należnego podatku) oraz art. 7 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 1, art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. Nr 54 z 2000r., poz. 654 z późn. zm.), bowiem przepisy przewidują ustalenie innej wartości obrotu niż wykazany przez podatnika.
Końcowo organ odwoławczy stwierdził, iż prawidłowe pozostają także pozostałe ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, co do których pełnomocnik spółki nie wnosi zastrzeżeń.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122, art. 187, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm.) ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie uwzględnienie opinii biegłego wywołanej przez stronę oraz nie rozpatrzenie składanych wniosków dowodowych , a także naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności tj. – art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 54 z 2000 r. , poz. 654 z późn. zm.) oraz art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn.zm.). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wywodzi jak w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Poza sporem jest, że transakcja z dnia 9 maja 2001 r. kupna sprzedaży nieruchomości położonej w D., stanowiącej działkę o obszarze 0,25 ha oraz budynki za kwotę 350.000 zł zawarta została pomiędzy podmiotami o których mowa w art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn.zm.), bowiem nabywcy nieruchomości I. L. był prezesem zarządu spółki "[...]" (sprzedawcy), a jego żona G. S. – L. – wiceprezesem zarządu tej spółki.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 pk 3 ww. ustawy w przypadku gdy miedzy kupującym a sprzedawcą istnieje związek o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie (art. 17 ust. 2 ustawy o VAT), organ podatkowy określa wartość obrotu na podstawie cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku w dniu wykonania świadczenia, pomniejszonych o podatek - jeżeli okaże się, iż związek ten miał wpływ na ustalenie ceny.
W świetle przedłożonej przez Spółkę dokumentacji, szczegółowo opisanej w uzasadnieniu decyzji a dotyczącej zakupu oraz prac inwestycyjnych związanych z dokończeniem budowy budynku mieszkalnego, budowy budynku użytkowego – basenu przylegającego do zakupionego budynku mieszkalnego i organizacji ogrodu, za uzasadnione uznać należy przyjęcie przez organy podatkowe, iż w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 17 ust.1 pkt 3 ustawy o VAT.
Odnosząc się do spornej kwestii oparcia decyzji w części dotyczącej wyceny wartości rynkowej nieruchomości o opinię sporządzoną przez powołanego przez organ biegłego M. P. ,z pominięciem wyceny sporządzonej w dniu 23 października 2002 r. przez biegłego P. W., zasadnie organy wskazały, iż przedłożona przez Spółkę wycena P. W., zawiera wprawdzie w operacie szacunkowym opis stanu technicznego basenu, jednakże zarówno z jej tekstu jak też załączników tabelarycznych wynika, iż wycena dotyczy tylko części mieszkalnej z pominięciem w wycenie wartości basenu, o którą nie zostały skorygowane obiekty wzięte do porównania przez biegłego, które to uchybienia czynią opinię (wycenę) niekompletną. Przedmiotem obrotu była bowiem nieruchomość jako całość.
Brak jest także podstaw do podzielenia zarzutu nie dokonania wyceny przez biegłego M. P. według stanu na dzień sprzedaży, a w szczególności zarzutu, iż biegły uzupełniając swą opinię Aneksem do operatu szacunkowego z dnia 16 sierpnia 2004 r. ograniczył się jedynie do obniżenia ceny rynkowej nieruchomości o kwotę 54.000 zł bez wskazania sposobu obliczenia tej różnicy. Jak wynika z materiału dowodowego, analiza aneksu wskazuje, że biegły obniżając wartość rynkową nieruchomości uwzględnił składane przez Spółkę (i nabywcę nieruchomości) dokumenty wyjaśnienia co do przeprowadzanych prac remontowych po dniu nabycia nieruchomości, jak też "specyfikę" nieruchomości.
Zgadzając się z argumentem skargi, iż wartość kosztowa, jaką jest wartość wynikająca z ewidencji środków trwałych zbywcy, zawsze odbiega od wartości rynkowej, zauważyć należy, iż określona przez biegłego wartość spornej nieruchomości na kwotę 636.000 zł także znacznie odbiega od wynikającej z ewidencji środków trwałych Spółki wartości nakładów poczynionych na tę nieruchomość (ok. 900 tys. – s.7 decyzji).
Wskazać należy, iż organ podatkowy nie jest związany opinią biegłego. Ocenia ją na podstawie zasad wiedzy. Opinia jest tym materiałem, który pomaga organowi w rozstrzygnięciu kwestii faktycznej. Opinia podlega zatem ocenie organu na jakich przesłankach biegły oparł swoją konkluzję oraz prawidłowości rozumowania biegłego (por. Op. Komentarz 2003 r. Adamski i inni str. 645 i nast.).
W rozpatrywanej sprawie, bez naruszenia art. 191 i 210 § 4 ordynacji podatkowej organy organy podatkowe dokonały oceny opinii biegłego w świetle całokształtu materiału dowodowego, ustosunkowując się szczegółowo do zawartych w odwołaniu a powtórzonych w skardze do WSA zarzutów i wskazując przyczyny – podzielane przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej – z powodu których zarzuty te nie mogą zostać uwzględnione.
Wobec powyższej oceny opinii biegłego M. P. z dnia 15 października 2003 r. – wraz z aneksem z dnia 16 sierpnia 2004 r. i wobec wykazania wadliwości opinii biegłego P.W. – podzielić należy ocenę organu odwoławczego, iż w sprawie nie zachodziła potrzeba sporządzenia kolejnej opinii biegłego i przekazania obu opinii pod ocenę innych rzeczoznawców w trybie wskazanym przez pełnomocnika art. 157 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603), zgodnie bowiem z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że są stwierdzone wystarczająco innym dowodem .
W tym stanie sprawy, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów art. 122, 187, 188 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.)
Odnosząc się do zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją art. 14 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.), to zauważyć należy, iż decyzja w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych była już przedmiotem rozpoznania w prowadzonym odrębnie postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Lu 121/05, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę.
Końcowo stwierdzić należy, iż zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2005 r. sygn. akt FPS 2/05, po dniu 30 kwietnia ustalenie podatnikowi podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe sprzed 1 maja 2004 r. uzasadnia art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.), a nie jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jednakże uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe i wobec braku innych zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym i (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.