I SA/Lu 249/22

I SA/Lu 249/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /sprawozdawca/
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 569/23 - Wyrok NSA z 2023-10-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 108, art. 116 par. 1 i 2, art. 116a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 marca 2022 r. nr SKO.41/2604/P/2021 w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe osoby prawnej z tytułu opłaty targowej. - oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. , dalej: "Samorządowe kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania J. K., dalej: "strona", "skarżący", od decyzji Burmistrza Miasta D., dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji", z dnia 28 grudnia 2018 r., w sprawie solidarnej odpowiedzialności strony za zaległości stowarzyszenia K. z siedzibą w D. w opłacie targowej wraz z odsetkami od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego:
1) na targowisku przy ul. [...] za okres od stycznia 2013 r. do maja 2013 r. w wysokości 10.944 zł oraz odsetek wynoszących 5.340 zł;
2) na targowisku przy ul. [...]" za okres od stycznia 2013 r. do października 2013 r. w wysokości 137.079 zł oraz odsetek wynoszących 63.126 zł, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20
- uchyliło w całości wskazaną wyżej decyzję Burmistrza,
- orzekło o odpowiedzialności strony jako członka zarządu w okresie od 23 sierpnia 2001 r. do 15 lipca 2014 r. za zaległości K. w likwidacji solidarnie z pozostałymi członkami zarządu z tytułu:
a) pobranej przez K. jako inkasenta opłaty na targowisku przy ul. [...] w D. a nie wpłaconej do budżetu Miasta opłaty targowej za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2013 r. w łącznej wysokości 10.944 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości naliczonymi na dzień wydania decyzji przez Burmistrza w wysokości 5.339 zł;
b) pobranej przez Klub Sportowy jako inkasenta opłaty na targowisku przy ul. 1. w D. a nie wpłaconej do budżetu Miasta opłaty targowej za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. w łącznej wysokości 117.227 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości naliczonymi na dzień wydania decyzji przez Burmistrza w wysokości 54.570 zł.
- umorzyło postępowanie w sprawie odpowiedzialności strony za zaległości K. w likwidacji w opłacie targowej wraz z odsetkami od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego:
1) na targowisku przy ul. [...] w D. za grudzień 2012 r.,
2) na targowisku przy ul. 1. w D. za grudzień 2012 r. i październik 2013 r.
a także w zakresie samych tylko kosztów postępowania egzekucyjnego:
1) na targowisku przy ul. [...] w D. za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2013 r.,
2) na targowisku przy ul. 1. za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2013 r.
Zaznaczyć należy, że decyzjami z tej samej daty organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności pozostałych członków zarządu K. : Z. M., D. W. oraz J. K..
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie strony zleciło Burmistrzowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie we wskazanym zakresie. Natomiast po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy, decyzją z dnia 22 lipca 2020 r., uchylił w całości decyzję wydaną w pierwszej instancji oraz orzekł o odpowiedzialności strony jako członka zarządu K. " w likwidacji, dalej: "Klub Sportowy", "Klub", w okresie od 26 maja 2010 r. do 15 lipca 2014 r. za jego zaległości solidarnie z pozostałymi członkami zarządu z tytułu:
a) pobranej przez Klub Sportowy jako inkasenta opłaty na targowisku przy ul. [...] w D. a nie wpłaconej do budżetu Miasta opłaty targowej za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2013 r. w łącznej wysokości 10.944 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości naliczonymi na dzień wydania przez Burmistrza Miasta D. decyzji w wysokości 5.339 zł;
b) pobranej przez Klub jako inkasenta opłaty na targowisku przy ul. 1. w D. a nie wpłaconej do budżetu Miasta opłaty targowej za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. w łącznej wysokości 117.227 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości naliczonymi na dzień wydania przez Burmistrza w wysokości 54.570 zł,
a ponadto umorzył postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej strony za zaległości Klubu w opłacie targowej wraz z odsetkami od tych zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego na targowisku przy ul. [...] w D. za grudzień 2012 r., na targowisku przy ul. 1. w D. za grudzień 2012 r., październik 2013 r. a także w zakresie samych kosztów postępowania egzekucyjnego na targowisku przy ul. [...] w D. za miesiące styczeń, łuty, marzec, kwiecień i maj 2013 r. i na targowisku przy ul. 1. w D. za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r.
Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2020 r. strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając zaniedbania procesowe, błędną ocenę zebranego materiału i nie wzięcie pod uwagę wielu istotnych okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20, uchylił w całości tę decyzję. Wyrok uprawomocnił się 10 czerwca 2021 r.
W powołanym wyroku Sąd wyraził ocenę, że organ odwoławczy nie wskazał czy zaistniała jakakolwiek przesłanka, wynikająca z treści art. 70 § 2 - § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej: "O.p.", przerwania albo zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania Klub u Sportowego z tytułu opłaty targowej za wskazane w decyzji miesiące 2013 r., co w szczególności dotyczy przesłanki z art. 70 § 4 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Sąd zwrócił uwagę, że na zaistnienie jakiejkolwiek przesłanki zawieszenia albo przerwania biegu terminu przedawnienia wskazanego zobowiązania Klubu Sportowego nie wskazują też materiały znajdujące się w aktach sprawy, zaś zgodnie z treścią art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Sąd wywiódł, że zobowiązanie Klubu Sportowego jako inkasenta opłaty targowej za miesiące od stycznia do września 2013 r. którego bieg przedawnienia rozpoczął się z końcem roku 2013 (bowiem termin rozliczenia pobranej opłaty za okresy miesięczne przypadał, jak wynika z uchwał Rady Miasta, w ciągu 5 dni po upływie miesiąca kalendarzowego, w którym została pobrana) - uległoby co do zasady przedawnieniu z upływem 2018 r., chyba że organ wskazałby okoliczności tamujące ten bieg (przerywające lub zawieszające). W tym zakresie za trafny Sąd uznał zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p., ze względu na niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Sąd natomiast podzielił pozostałe ustalenia faktyczne i ocenę prawną wyrażone przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, nie uwzględniając w pozostałym zakresie zarzutów skargi. Sąd zalecił , aby w ponownym postępowaniu organ odwoławczy zbadał i dołączył do akt sprawy dokumentację niezbędną dla oceny, czy orzekając nie miał do czynienia z przedawnioną zaległością Klubu Sportowego, gdyż w tym zakresie w zaskarżonej decyzji brak jest odpowiednich ustaleń, a w aktach sprawy brak odpowiednich dokumentów, z których dane te można byłoby wywieść.
Po uprawomocnieniu się wyroku w sprawie I SA/Lu 459/20, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przeprowadzeniu przez Burmistrza dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, decyzją z 18 marca 2022 r. orzekło w sposób jak wskazano wyżej. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał na treść przepisów O.p.: art. 9, art. 30 § 2 , art. 51 § 1, art. 51 § 2., art. 51 § 3 oraz art. 3 pkt 3 lit c). Następnie organ - odnośnie do terminu płatności opłaty targowej - powołał się na treść art. 47 § 4a O.p. oraz § 3 pkt 1, § 3 pkt 2 § 4 uchwały Nr LVII/352/2006 Rady Miasta Dęblin z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie określenia zasad ustalania i poboru, terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej oraz zarządzenia jej poboru w drodze inkasa, wyznaczenia inkasentów i określenia wysokości wynagrodzenia za inkaso (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z dnia 30 sierpnia 2006 r. Nr [...] poz. 2332 ze zm.). Organ odwoławczy zaznaczył, że uchwała ta została uchylona z dniem 25 czerwca 2014 r. i zastąpiona przez uchwałę Nr LXI/331/2014 z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie określenia zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności, wysokości stawek opłaty targowej i zarządzenia jej poboru w drodze inkasa (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z dnia 10 czerwca 2014 r. poz. 2105 ze zm.). Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ wskazało, że w sprawie do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej z tytułu zaległości podatkowych mają zastosowanie przepisy art. 107 § 1, 1a i 2 oraz art. 116 O.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r.
Organ zaznaczył, że w okresie, kiedy powstały zaległości objęte decyzją Burmistrza strona, według wpisu ujawnionego w Krajowym Rejestrze Sądowym, pełniła obowiązki członka Zarządu Klubu Sportowego. Krajowy Rejestr Sądowy wskazuje bowiem, że strona pełniła te obowiązki w okresie od 23 sierpnia 2001 r. do 15 lipca 2014 r.
Zaległości podatkowe w opłacie targowej pobranej a nie wpłaconej przez Klub jako inkasenta za okresy miesięczne od stycznia do maja 2013 r. na targowisku przy ul. [...] w D. i za okresy miesięczne od stycznia do października 2013 r. na targowisku przy ul. 1. w D. powstawały po upływie 5 dni od zakończenia miesiąca kalendarzowego, za który miało nastąpić rozliczenie opłaty targowej z budżetem Miasta, zgodnie z treścią art. 51 § 3 w związku z art. 47 § 4a, art. 3 pkt 3 lit c) O.p. i w związku z § 3 pkt 2 uchwały Nr LVII/352/2006 Rady Miasta D. z dnia 29 czerwca 2006 r.
Opłata targowa pobrana przez Klub jako inkasenta a nie wpłacona do budżetu Miasta została określona w następujących decyzjach Burmistrza o odpowiedzialności podatkowej Klubu jako inkasenta tej opłaty:
- z dnia 10 kwietnia 2013 r., w której określono Klubowi jako inkasentowi, odpowiedzialność z tytułu pobranej, a niewpłaconej na rachunek budżetu Miasta opłaty targowej w kwocie 171.885 zł,
- z dnia 25 listopada 2013 r., w której określono Klubowi Sportowemu, jako inkasentowi, odpowiedzialność z tytułu pobranej, a niewpłaconej na rachunek budżetu Miasta opłaty targowej w kwocie 11.894 zł na dzień 31 października 2013 r.,
- z dnia 31 grudnia 2015 r., w której określono Klubowi Sportowemu, jako inkasentowi, odpowiedzialność z tytułu pobranej w okresie od 1 do 31 października 2013 r. oraz od 1 lutego 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. opłaty targowej w kwocie 54.939,10 zł, a nie wpłaconej na rachunek Miasta.
Decyzja z dnia 10 kwietnia 2013 r. została doręczona Klubowi w dniu 11 kwietnia 2013 r., a decyzja z dnia 25 listopada 2013 r. - w dniu 28 listopada 2013 r. W odniesieniu z kolei do decyzji z dnia 31 grudnia 2015 r. organ pierwszej instancji przyjął, że została ona doręczona w trybie zastępczym zgodnie z treścią art. 150 O.p. kuratorowi Klubu dniu 4 lutego 2016 r. Powyższe decyzje potwierdzają wysokość zaległości w opłacie targowej objętych decyzją o odpowiedzialności podatkowej strony.
W odniesieniu do ewentualnego przedawnienia zobowiązań Klubu Sportowego z tytułu opłaty targowej, organ odwoławczy, wskazując na treść art. 70 § 1 oraz art. 71 pkt 1 O.p. stwierdził, że jego zobowiązanie jako inkasenta opłaty targowej za miesiące od stycznia do września 2013 r., którego bieg terminu przedawnienia rozpocząłby się z początkiem roku 2014 (bowiem termin rozliczenia pobranej opłaty za okresy miesięczne przypadał, jak wynika z uchwały Rady Miasta z dnia 29 czerwca 2006 r., w ciągu 5 dni po upływie miesiąca kalendarzowego, w którym została pobrana), uległoby przedawnieniu z upływem 2018 r. Doszło jednak do przerwania biegu terminu przedawnienia wskazanych zobowiązań, zgodnie z treścią art. 70 § 4 oraz art. 71 pkt 1 O.p. Przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło bowiem wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło przy tym, że przerwanie biegu terminu przedawnienia może następować wielokrotnie. Każde zastosowanie środka egzekucyjnego przerywa bieg terminu przedawnienia, co powoduje, że 5-letni termin przedawnienia biegnie od nowa.
Mając to na względzie organ odwoławczy zaznaczył, że jak wynika z akt sprawy, w odniesieniu do należności z tytułu opłaty targowej objętej następującymi tytułami wykonawczymi:
- nr [...] z 22 maja 2013 r. (decyzja z 10 kwietnia 2013 r obejmująca należności za listopad, grudzień 2012 r. oraz za styczeń, luty 2013 r. na targowisku przy ul. 1. "),
- nr [...] z 22 maja 2013 r. (decyzja z 10 kwietnia 2013 r. obejmująca należności za grudzień 2012 r., styczeń, luty 2013 r. na targowisku przy ul. [...]),
- nr [...] z 24 września 2015 r. (decyzja z 25 listopada 2013 r. obejmująca należności za marzec, kwiecień, maj 2013 r. na targowisku przy ul. [...] oraz należności za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2013 r. na targowisku przy ul. 1.
zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności Klubu z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w P. w dniu 10 lutego 2016 r.
Zatem w dniu 10 lutego 2016 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań ujętych we wskazanych tytułach wykonawczych. Klub został zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego w dniu 24 lutego 2016 r. Zatem od 11 lutego 2016 r. na nowo zaczął biec termin przedawnienia tych zobowiązań. Pięcioletni termin ich przedawnienia upływał 11 lutego 2021 r., jednak przed 11 lutego 2021 r., tj. w dniu 10 września 2019 r., zastosowano kolejny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności Klubu z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w K.. Oznacza to, że w dniu 10 września 2019 r. doszło do kolejnego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań ujętych w powyższych tytułach wykonawczych. Klub Sportowy został zawiadomiony o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego w dniu 26 września 2019 r. Od 11 września 2019 r. na nowo zaczął więc biec termin przedawnienia wskazanych zobowiązań. Pięcioletni termin ich przedawnienia upłynie zatem 11 września 2024 r.
Organ odwoławczy nadmienił przy tym, że Bank Spółdzielczy w K. pismem z dnia 10 września 2019 r. zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęcia z uwagi na częściowy brak środków. Saldo zajętych rachunków wynosi 4.150,96 zł, zaś suma dochodzonych należności określona w zawiadomieniu z dnia 9 września 2019 r. wynosi 472.998,43 zł. Zajęte środki finansowe zostały przeznaczone na realizację innych tytułów wykonawczych oraz koszty egzekucyjne. Kolejnym pismem z dnia 18 października 2019 r. Bank zawiadomił zaś organ egzekucyjny, że nie może przystąpić do realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego dla Klubu Sportowego, ponieważ nie prowadzi już rachunku bankowego dla tego podmiotu. Świadczy to o likwidacji wcześniej istniejącego rachunku bankowego.
W ocenie organu odwoławczego nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych Klubu Sportowego jako inkasenta z tytułu opłaty targowej za miesiące od stycznia do września 2013 r. Zobowiązania te nie wygasły również w skutek innych okoliczności określonych w art. 59 § 1 O.p., w szczególności z powodu zapłaty (egzekucji z majątku Klubu).
Następnie organ odwoławczy, odwołując się do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.); dalej: "P.p.s.a.", znaczył, że w prawomocnym wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenę prawną zawartą w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2020 r. w zakresie odnoszącym się do pozostałych okoliczności dotyczących odpowiedzialności strony za zaległości Klubu Sportowego w opłacie targowej.
Ze względu na zarzuty odwołania organ odwoławczy, powtórnie podał, że strona pełniła obowiązki członka zarządu Klubu w okresie od 23 sierpnia 2001 r. do 15 lipca 2014 roku, a więc w czasie kiedy upływał termin rozliczenia się Klubu jako inkasenta z budżetem Miasta z tytułu pobranej a niewpłaconej opłaty targowej na targowisku przy ul. [...] za okres od stycznia 2013 r. do maja 2013 r., a także na targowisku przy ul. 1. za okres od stycznia 2013 r. do października 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, że nie wziął pod uwagę argumentacji strony, że w okresie, którego dotyczy decyzja nie pełnił on już obowiązków członka zarządu Klubu ponieważ we wrześniu 2011 r. złożył na ręce zarządu pisemną rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu. Odwołując się do zasady domniemania prawdziwości danych wpisanych do Rejestru Sądowego organ odwoławczy stwierdził, że strona nie wzruszyła skutecznie domniemania prawdziwości tego wpisu. Pomimo wezwania organu nie przedłożyła pisemnej rezygnacji z funkcji członka zarządu Klubu ani jakiegokolwiek innego dokumentu potwierdzającego ten fakt. Ujawnienia dokumentu, który potwierdzałby wskazane wyżej twierdzenia strony nie przyniosły też działania podjęte przez Burmistrza. Ani kurator Klubu, ani pełnomocnik likwidatora Klubu nie byli w stanie dostarczyć dokumentów potwierdzających twierdzenia strony o złożeniu przez nią rezygnacji z funkcji członka zarządu Klubu. Strona nie wskazywała też, którzy członkowie zarządu Klubu mieliby być świadkami złożenia przez nią rezygnacji we wrześniu 2011 r. Organ odwoławczy powołał się w tej kwestii również na uregulowania statutu Klubu oraz, mając na uwadze wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3791/17, na uregulowania art. 24 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.
W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że strona pełniła funkcje członka zarządu Klubu Sportowego w okresie od 23 sierpnia 2001 r. do 15 lipca 2014 r.. Został więc spełniony warunek do orzeczenia odpowiedzialności strony wynikający z art. 116 § 2 O.p. w odniesieniu do opłaty targowej pobranej a nie wpłaconej przez Klub jako inkasenta za okresy miesięczne od stycznia do maja 2013 r. na targowisku przy ul. [...] w D. i za okresy miesięczne od stycznia do września 2013 r. na targowisku przy ul. 1.
Strona nie odpowiada natomiast za zaległość podatkową Klubu jako inkasenta z tytułu pobranej a nie wpłaconej na rzecz budżetu Miasta opłaty targowej na targowisku przy ul. 1. Piechoty "Wilków" za październik 2013 r., gdyż do obrotu prawnego nie weszła decyzja Burmistrza z dnia 31 grudnia 2015 r., w której określono Klubowi, jako inkasentowi opłaty targowej, odpowiedzialność z tytułu pobranej w okresie od 1 do 31 października 2013 r. oraz od 1 lutego 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. opłaty targowej w kwocie 54.939,10 zł, nie wpłaconej na rachunek Miasta. Decyzja ta nie została bowiem skutecznie doręczona Klubowi, gdyż analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję nie pozwala na przyjęcie skuteczności dokonania doręczenia zastępczego.
Spełniona została także przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku Klubu. Egzekucja w odniesieniu do należności z tytułu opłaty targowe, objętych następnie decyzją o odpowiedzialności podatkowej strony jako osoby trzeciej okazała się bowiem w całości bezskuteczna. Ponadto Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu jest wiadomym z urzędu, że w stosunku do Klubu była prowadzona egzekucja administracyjna obejmująca także jego zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2014, która również okazała się bezskuteczna.
Klub nie posiada więc majątku, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w całości lub w znacznej części. Organ egzekucyjny podejmował czynności zmierzające do ustalenia majątku Klubu, z którego można byłoby przeprowadzić skuteczną egzekucję i ustalił, że nie prowadzi on działalności pod adresem ul. 1. nr [...] w D., nie posiada środków trwałych ruchomych i nieruchomych. Zajęcia rachunku bankowego w [...] okazały się zaś nieskuteczne. Źródłem dochodu Klubu do 31 kwietnia 2015 r. było wynagrodzenie (procentowe) od pobranej w drodze inkasa opłaty targowej. Powyższe ustalenia skutkowały wydaniem przez organ egzekucyjny na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2022 r. poz. 479.); dalej: "u.p.e.a.", postanowienia z dnia 29 czerwca 2015 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku Klubu. To postanowienie zostało na skutek zażalenia Burmistrza, jako wierzyciela uchylone w całości, a postępowanie umorzone. Jednak jak wynika z akt, wierzyciel informował, że nie jest w stanie wskazać majątku dłużnika, że źródłem dochodu dłużnika było wynagrodzenie w postaci inkasa z tytułu poboru opłaty targowej, wynoszące 90% pobranej kwoty, ale od 1 maja 2015 r. Klub Sportowy nie realizuje poboru opłaty targowej, więc nie otrzymuje wynagrodzenia z tytułu inkasa.
Odnosząc się do twierdzeń strony o istnieniu majątku Klubu w postaci należności z tytułu rozliczenia z Miastem nakładów na wybudowanie obiektów na nieruchomości należącej do Miasta po rozwiązaniu umowy dzierżawy z dnia 4 listopada 1993 r., miało nastąpić na podstawie odrębnego porozumienia zawartego na piśmie, organ odwoławczy wskazał, że wartość tej budowli wyceniono na kwotę 268.388 zł na terenie targowiska i na części sportowej na kwotę 772.331 zł. Z protokołu nr 49/2013 z posiedzenia Komisji Oświaty, Kultury i Kultury Fizycznej oraz Komisji Gospodarki Przestrzennej i Budżetu Rady Miasta z udziałem zarządu Klubu Sportowego, odbytego w dniu 14 listopada 2013 r. wynika, że na dzień 31 października 2013 r. zaległości Klubu wobec Miasta wraz z odsetkami wynosiły 512.813,18 zł. Kwota zaległości podstawowej wynosiła 420.027,12 zł, na którą składał się podatek od nieruchomości w wysokości 10.000 zł, opłata targowa w wysokości 222.000 zł oraz czynsz dzierżawny w wysokości 197.000 zł. Zaległości te nie były przedawnione ponieważ Miasto podejmowało czynności egzekucyjne. Zarząd Klubu wyraził wstępną zgodę na rozwiązanie umowy dzierżawy z opcją rozliczenia się z tych zaległości ewentualnymi nakładami poniesionymi przez Klub na dzierżawionej działce. Do zawarcia ugody w tym zakresie pomiędzy Miastem a Klubem Sportowym nie doszło. Z pisma Burmistrza z 11 marca 2020 r., wynika, że nie toczyło się i nie toczy pomiędzy Klubem Sportowym a Miastem postępowanie sądowe o zwrot nakładów za obiekty sportowe, jak również nie zawierano w tej sprawie ugody oraz porozumienia. Wskazano także, iż Klub nie ma w stosunku do Miasta bezspornej wierzytelności z jakiegokolwiek innego tytułu. Oznacza to, że Miasto nie uznaje roszczeń Klubu o zwrot nakładów poniesionych na dzierżawionej uprzednio działce Miasta i nie uznał tych roszczeń w przeszłości, mimo prowadzonych w tym przedmiocie w roku 2012 i 2013 opisanych wyżej rozmów z zarządem Klubu. W ocenie Kolegium, za uznanie roszczenia o zwrot nakładów nie można uznać zapisu w protokole Nr [...] z IV sesji Rady Miasta z dnia 27 stycznia 2015 r. na której Skarbnik Miasta przedstawiła projekt budżetu na 2015 r., z wynika, że w dziale 926 Kultura Fizyczna ujęto kwotę 240.000 zł na nabycie obiektów sportowych na stadionie w wyniku porozumienia. Do zawarcia porozumienia (ugody) pomiędzy Miastem a Klubem nie doszło, zaś Klub nie wystąpił na drogę sądową ze stosownym powództwem cywilnoprawnym w stosunku do Miasta.
Mimo więc, że organ egzekucyjny nie wydał kolejnego postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego egzekucja z majątku Klubu okazała się w całości bezskuteczna. Poza tym przedstawiona wyżej sytuacja majątkowa, a także sytuacja organizacyjna Klubu, znana Burmistrzowi, uzasadniała zaniechanie przez niego, a także przez organ egzekucyjny, zwrócenie się do sądu o nakazanie Klubowi, jako zobowiązanemu, wyjawienia majątku. W opisanej sytuacji Klubu działanie takie byłoby bezcelowe skoro z innych dowodów wynika, że majątku on nie posiadał, a roszczenie o zwrot nakładów nakłady na obiekty sportowe na działce Miasta nie jest przez Miasto uznana i nie jest potwierdzona żadnym orzeczeniem sądowym, ugodą czy też porozumieniem.
Organ odwoławczy zaznaczył także, iż strona, ani pozostali członkowie zarządu Klubu odpowiedzialni solidarnie za jego zaległości, nie wskazali mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Klubu w znacznej części. Nie zaistniała zatem przesłanka, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., wykluczająca odpowiedzialność strony, jako członka zarządu Klubu, za jego zaległości z tytułu opłaty targowej.
Nie wystąpiła również przesłanka uwalniająca od odpowiedzialności stronę jako osobę trzecią za zaległości z tytułu opłaty targowej, wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 O.p. Strona w toku postępowania w ogóle się nie powoływała na wystąpienie tej przesłanki. Wniosek o ogłoszenie upadłości Klubu Sportowego w ogóle nie został złożony. Strona nie wykazała także, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy.
Organ odwołując się do treści art. 10 oraz art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 60 poz. 535 ze zm.), dalej: "p.u.n.", stwierdził, że Klub co najmniej od 2007 r. nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, choćby z tytułu podatku od nieruchomości i zaległości podatkowe w tym podatku z każdym rokiem powiększały się, przy czym występowały także nieuregulowane zobowiązania pieniężne także z innych tytułów (czynsz dzierżawny, VAT, podatek dochodowy, składki ZUS). Zatem można uznać, że Klub już w 2007 r. był niewypłacalny i wystąpiły przesłanki do ogłoszenia jego upadłości i złożenia stosownego wniosku o ogłoszeniu upadłości Klubu. Skoro strona pełniła funkcję członka zarządu Klubu od 23 sierpnia 2001 r. to przesłanki ogłoszenia upadłości Stowarzyszenia wystąpiły w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu Klubu najpóźniej w 2007 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję strona, wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją wydaną przez organ pierwszej instancji, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 O.p. w zw. z art. 191 o.p. poprzez:
a) zaniechanie podjęcia wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności ustalenie okresu, w którym skarżący pełnił funkcję członka zarządu i oparcie się w tym zakresie wyłącznie na danych zawartych w treści Krajowego Rejestru Sądowego, w sytuacji, gdy okoliczność pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu jest okolicznością niezbędną dla orzeczenia o jego odpowiedzialności za zobowiązania Klubu;
b) zaniechanie przeprowadzenia przez organy podatkowe dowodów w sprawie poprzez zaniechanie zażądania dokumentów Klubu znajdujących się w posiadaniu A. M. w sytuacji, gdy dokumenty te znajdujące się w jego posiadaniu jako doradcy podatkowego, w tym księgi Klubu, mogą zawierać istotne informacje z punktu widzenia możliwości ustalenia okresu, w jakim skarżący pełnił funkcję członka zarządu Klubu, zaś poprzestanie przez organy na jednokrotnym wezwaniu doradcy podatkowego do przekazania dokumentacji, bez zwolnienia tej osoby z tajemnicy zawodowej jawi się jako niczym nieuzasadnione uchylenie się od wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy;
c) zaniechanie przeprowadzenia przez organy podatkowe dowodów w sprawie poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków członków zarządu Klubu Sportowego w okresie do października 2011 r. na okoliczność ustalenia statusu skarżącego jako członka zarządu Klubu oraz okoliczności kiedy i w jakiej formie została przez niego złożona rezygnacja z pełnienia tej funkcji, które to czynności były niezbędne i konieczne dla ustalenia rzeczywistej możliwości przypisania skarżącemu odpowiedzialności za zaległości Klubu, zaś powołanie się w tym zakresie na brak obowiązku poszukiwania dowodów przez ograny podatkowe, przy jednoczesnym ustaleniu odpowiedzialności podatkowej pozostałych członków zarządu i posiadaniu przez organy wiedzy o tym, kto i w jakim czasie pełnił funkcję członka zarządu Klubu oraz posiadaniu dokładnych danych adresowych tych osób, jawnie świadczy o uchyleniu się od obowiązku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w tym zakresie;
d) niepodjęcie przez organy postępowania działań umożliwiających odnalezienie dokumentacji osobowej Klubu Sportowego w postaci chociażby komisyjnych oględzin dokumentów pozostałych w siedzibie Klubu z udziałem skarżącego, które pozwoliłyby na dokładne przeszukanie i skonfrontowanie stanu posiadanych dokumentów z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy;
e) pominięcie przez organ zgromadzonych w materiale dowodowym sprawy - oświadczeń świadków: A. K., D. C., L. L. i M. Z. potwierdzonych przez notariusza w przepisany sposób w sytuacji, gdy oświadczenia te jednoznacznie wskazują na to kiedy skarżący pełnił funkcję zarządczą w Klubie Sportowym i kiedy złożył swoją rezygnację oraz przestał świadczyć jakiekolwiek prace na rzecz Klubu;
f) zaniechanie przesłuchania następujących świadków:
- J. K., zam. ul. [...], [...];
- Z. M., zam. ul. [...], [...];
- D. W., zam. ul. 1-go Maja 109, [...];
- E. P., zam. ul. [...], [...];
- M. G., zam. ul. [...], [...];
- G. B., zam. ul. [...], [...];.
- U. K., zam. ul. [...], [...];
na okoliczność tego kiedy skarżący pełnił funkcję zarządczą w Klubie i kiedy złożył swoją rezygnację oraz przestał świadczyć jakiekolwiek prace na rzecz Klubu Sportowego w sytuacji, gdy dane tych świadków podane zostały jeszcze w 2020 r. przez skarżącego zarówno organowi, jak i przedstawione w pierwotnej skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz niezasadne stwierdzenie, że skarżący nie podał danych pozwalających na identyfikację tych świadków;
2. art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 1 O.p. poprzez samodzielne i dowolne ustalenie przez organ podatkowy, że w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spełnione były przesłanki bezskuteczności egzekucji zaległości opisanych zaskarżoną decyzją w sytuacji, gdy dokonanie przez organ ustaleń odnośnie do rzeczywistego stanu majątku Klubu wymagało zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiedzę specjalną w tym zakresie i oparcia ustaleń na pełnej dokumentacji księgowej Klubu, w sprawie zaś takiej opinii nigdy nie wywołano, zaś jego dokumentacja księgowa nie została nawet zabezpieczona i oceniona jako dowód w sprawie;
3. art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 w zw. z art. 191 O.p. poprzez samodzielne i dowolne ustalenie przez organ podatkowy, iż w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spełnione były przesłanki bezskuteczności egzekucji zaległości opisanych zaskarżoną decyzją w szczególności zaś, iż z dniem 10 września 2016 r. doszło do przedawnienia roszczeń wzajemnych Klubu wobec organu podatkowego - Burmistrza w sytuacji, gdy zarzut przedawnienia roszczenia, po pierwsze nie niweluje istnienia zobowiązania w ogóle, po drugie jest jedynie zarzutem, który aby był skuteczny musi zostać zgłoszony przez dłużnika, po trzecie zaś, gdy miałoby dojść do przedawnienia roszczeń wzajemnych Klubu wobec organu podatkowego, które mogły podlegać wzajemnemu potrąceniu i umorzeniu zaległości Klubu, skarżący nie miał już żadnych możliwości wpływania na działania Klubu gdyż już od 5 sierpnia 2015 r. zarządzany był on przez kuratora i to on winien podejmować działania zmierzające do realizacji wierzytelności przysługujących Klubowi;
4. art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez zaniechanie dołączenia do akt sprawy całości dokumentacji Klubu, w tym dokumentacji księgowej posiadanej przez chociażby doradcę podatkowego A. M. w sytuacji, gdy zapoznanie się przez organy podatkowe z całością dokumentacji spółki było konieczne dla poczynienia ustaleń związanych z możliwością przeprowadzenia skutecznej egzekucji długów Klubu, okoliczności w postaci rzeczywistego stanu jego zobowiązań, a także pozwoliłoby na zapoznanie się z całokształtem okoliczności dotyczących stanu osobowego zarządu w spornym okresie;
5. art. 127 O.p. poprzez wydanie decyzji przez organ odwoławczy po przeprowadzeniu w zasadzie ponownie całości postępowania w sprawie, a przez to pozbawienie strony możliwości rozpoznania sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym w sytuacji, gdy zakres przeprowadzonego przez ten organ postępowania, ocen sformułowanych w tym postępowaniu w zasadzie winien być przedmiotem orzekania organu pierwszej instancji;
Powyższe naruszenia przepisów postępowania w ocenie skarżącego doprowadziły do naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 w zw. z art. 108 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i ustalenie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Klubu w sytuacji, gdy w sprawie nie został w żaden sposób wyjaśniony stan faktyczny odnośnie do składu osobowego zarządu w okresie, kiedy ustalono odpowiedzialność skarżącego, zaś zachodzą istotne wątpliwości odnośnie okresu w jakim skarżący pełnił funkcję członka zarządu, w szczególności wobec złożonej przez niego rezygnacji z pełnienia tej funkcji, organy podatkowe w sposób dowolny ustaliły, że wobec zaległości publicznoprawnych Klubu wystąpiła przesłanka ich bezskuteczności. Ustalenie tej odpowiedzialności jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania podatkowego. Poza tym wobec skarżącego nie doszło nigdy do przerwania biegu terminu przedawnienia odnośnie do całości zaległości podatkowych Klubu Sportowego za okres 2012-2013, czego potwierdzeniem jest przedawnienie należności za październik 2013 r. (odnośnie do targowiska przy ul. [...]) oraz za grudzień 2012 r. (odnośnie do targowiska przy ul. [...]), gdyż wszelkie czynności egzekucyjne nie były prowadzone przeciwko skarżącemu jako ewentualnie odpowiedzialnemu za domniemane zaległości tylko przeciwko Klubowi i sam skarżący nie miał żadnej możliwości reagowania na działania organu podatkowego w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie przepisu art. 116 w związku z art. 108 O.p., poprzez przyjęcie, że zaszły okoliczności uzasadniające zaistnienie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe Klubu. W ocenie skarżącego nie zaistniały przesłanki do przeniesienia na członków zarządu takiej odpowiedzialności. Nie wyjaśniono bowiem wątpliwości co do okresu, w jakim skarżący sprawował funkcję członka zarządu. Ponadto, zdaniem skarżącego istniał majątek Klubu Sportowego – roszczenie do Miasta o zwrot nakładów, więc przenoszenie odpowiedzialności na członków zarządu jest niezasadne. Skarżący zarzucił także naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, ze względu na niewyjaśnienie przede wszystkim kwestii zaistnienia przesłanek upadłości Klubu, istnienia majątku Klubu i momentu zaprzestania przez skarżącego pełnienia funkcji członka zarządu. Co do ostatniej ze wskazanych kwestii organ miał dokonać ustaleń z pominięciem przeprowadzenia dostępnych dowodów z zeznań świadków. Skarżący uważa też, że został pozbawiony możliwości rozpoznania sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu ze względu na przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze "w zasadzie ponownie całości postępowania". skarżący ponadto zaznaczył, ze w stosunku do niego nie zaistniała przesłanka biegu terminu przedawnienia zaległości podatkowych Klubu Sportowego.
Rozstrzygając sprawę w pierwszej kolejności zwrócić trzeba uwagę, że orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu Klubu Sportowego solidarnie z pozostałymi członkami zarządu za zaległości Klubu z tytułu opłaty targowej za okresy objęte zaskarżoną decyzją, było już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartej w wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20. Wyrok ten jest prawomocny od 10 czerwca 2021 r.
W związku z tym zaznaczyć trzeba, że jak wynika z treści art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak zaś wynika z art. 153 powołanej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Mając na względzie przytoczone przepisy należy zwrócić uwagę, że powołany wyżej wyrok w zakresie oceny prawnej w nim zawartej oraz wskazać co do dalszego postępowania wiąże stronę, tj. skarżącego, wiąże Samorządowe Kolegium Odwoławcze, który wydało decyzję, a także Sąd orzekający w sprawie niniejszej. Nie było więc dopuszczalne formułowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze po otrzymaniu przez nie prawomocnego wyroku, jak i obecnie nie jest dopuszczalne formułowanie przez Sąd, odmiennych ocen niż zawarte w treści wskazanego wyżej prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 459/20. Przeciwnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpatrując odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji, obowiązane było przyjąć w pełni oceny zawarte w tym wyroku, a także zrealizować zawarte w nim wskazania co do dalszego postępowania. wydanie przez sąd administracyjny orzeczenia, które stało się prawomocne ma i ten skutek, że zasadniczym kryterium oceny legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się przez organ podatkowy do wyrażonej w prawomocnym orzeczeniu oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 353/16).
W wyroku I SA/Lu 459/20 tut. Sąd uchylił zaś decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2020 r. w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległości stowarzyszenia Klubu Sportowego solidarnie z pozostałymi członkami zarządu z tytułu opłaty targowej za okresy objęte decyzją zaskarżoną w sprawie niniejszej. Powodem uchylenia wskazanej decyzji był fakt, że fakt, że ani organ pierwszej instancji, ani też Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wydanych decyzjach nie zajęły się kwestią przedawnienia zobowiązania Klubu z tytułu opłaty targowej. Organ odwoławczy nie wskazał także czy zaistniała jakakolwiek przesłanka, wynikająca z treści art. 70 §2 – §6 O.p., powodująca przerwanie albo zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania Klubu Sportowego z tytułu zobowiązania w opłacie targowej za wskazane w decyzji miesiące 2013 r. Jak wskazał Sąd w powołanym wyroku, na zaistnienie jakiejkolwiek przesłanki zawieszenia albo przerwania biegu terminu przedawnienia wskazanego zobowiązania Klubu Sportowego nie wskazują też materiały znajdujące się w aktach sprawy. Z tego powodu Sąd uchylając jedynie zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2020 r., nakazał, by prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy zbadał i dołączył do akt sprawy dokumentację niezbędną dla oceny, czy orzekając nie miał do czynienia z przedawnioną zaległością Klubu Sportowego.
Jednocześnie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 459/20, Sąd sformułował ocenę, zgodnie z którą zgromadzone w toku postępowania dowody przeczą twierdzeniu skarżącego, że w okresie objętym orzeczeniem o jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej nie pełnił on funkcji członka zarządu Klubu. Sąd we wskazanym wyroku zwrócił uwagę, że treść Krajowego Rejestru Sądowego, jak to wynika z art. 14 i 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, ma charakter jawny i objęta jest domniemaniem zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym. Obalenie tego domniemania determinowane jest odpowiednią ofertą dowodową, której w sprawie bez wątpienia zabrakło. Za taką nie sposób bowiem uznać stwierdzenia skarżącego, zawartego w piśmie z dnia 7 stycznia 2019 r. stanowiącego odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji, że organ winien na tę okoliczność przesłuchać w charakterze świadków pozostałych członków zarządu, bowiem mogą oni posiadać wiedzę na temat okresu, w jakim skarżący pełnił funkcję w zarządzie. Zdaniem Sądu wyrażonym w wyroku I SA/Lu 459/20, dla swej skuteczności wniosek dowodowy wymaga konkretyzacji zarówno co do określenia środka dowodowego, jak i okoliczności, na które został on zgłoszony. Dowody osobowe wymagają wskazania imienia i nazwiska osoby mającej być przesłuchaną, jej adresu zamieszkania i okoliczności, której zeznanie ma dotyczyć. Nie może to być zatem wyłącznie sugestia co do ewentualnego poszukiwania źródła informacji.
Sąd w tym wyroku ocenił jako uzasadnione twierdzenie organu odwoławczego, że brak jest wiarygodnych dokumentów oraz innych dowodów, które wskazywałyby na prawdziwość twierdzenia skarżącego, że jego funkcja w zarządzie wygasła w 2011 r. wskutek złożenia rezygnacji. Zważywszy na zakładaną świadomość szerokiej odpowiedzialności członka zarządu, która – co do okresu sprawowania funkcji – trwa także po jej wygaśnięciu, całkowicie nieprzekonujące są twierdzenia skarżącego, że wskutek upływu czasu nie jest on w stanie sprostać oczekiwaniom organu co do zaoferowania materiału dowodowego i np. złożyć kopii dokumentu, który potwierdzałby okoliczność złożenia rezygnacji. Nie można także dać wiary stwierdzeniu, że w związku z reorganizacją Klubu, a następnie jego likwidacją, skarżący w trakcie trwania postępowania przed organem nie miał możliwości pozyskania oświadczeń piłkarzy Klubu, które przedłożył dopiero na etapie sądowym, czy też zebrania innych dowodów, które potwierdzałyby jego stanowisko. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób realia te obecnie uległy zmianie i dlaczego w okresie prowadzenia postępowania nie mógł podjąć stosownej inicjatywy dowodowej. Skarżącemu bez wątpienia znane były też nazwiska współpracowników, skoro funkcję w zarządzie piastował przez ponad 10 lat. Jakkolwiek bowiem oświadczenia, o których mowa, powstały dopiero na etapie sądowym, to jednak obejmują informacje z okresu, którego dotyczy bezpośrednio sprawa. Osoby, które oświadczenia te złożyły, mogły zatem bez przeszkód złożyć takie oświadczenia wcześniej lub też zostać zgłoszone przez skarżącego jako świadkowie w sprawie. Tego jednak skarżący nie uczynił, a organ – wg oceny Sądu zawartej w wyroku I SA/Lu 459/20 – nie jest zobowiązany do nieograniczonego poszukiwania dowodów.
W powołanym wyżej wyroku Sąd zaznaczył też, że zasadnicze znaczenie w analizowanym zakresie ma to, że – jak wyraźnie wskazał to sam skarżący – jego oświadczenie w przedmiocie rezygnacji, jeśli ewentualnie zostało nawet złożone w 2011 r., to jednak nie wobec organu właściwego do przyjęcia oświadczenia tej treści, jakim – zgodnie z § 22 statutu Klubu Sportowego – było Walne Zgromadzenie. Ta okoliczność sama z siebie uzasadnia stwierdzenie o bezskuteczności czynności, na którą powołuje się skarżący. Wg niego bowiem oświadczenie o rezygnacji miało bowiem zostać złożone zarządowi, a brak jest jednocześnie jakiegokolwiek dowodu, by sprawa ta stawała następnie na którymkolwiek z Walnych Zgromadzeń Klubu. Nadto, nie bez znaczenia pozostaje i to, że skarżący jeszcze w listopadzie 2013 r., a zatem po dacie w której miał złożyć rezygnację, działał faktycznie w imieniu i na rzecz Klubu. Zostało to uwiarygodnione dowodem z dokumentu w postaci protokołu Nr [...] z posiedzenia z dnia 14 listopada 2013 r. Skarżący podpisał listę obecności na posiedzeniu i wpisał w jednej z rubryk, jako swoją funkcję: "członek zarządu C. ", a co najmniej nie zaprzeczał prawidłowości tego zapisu. Sąd zwrócił także uwagę, że brak jest jakichkolwiek przesłanek, by stwierdzić, że skarżący, posiadający w tym względzie oczywisty interes, informował o swojej rezygnacji Krajowy Rejestr Sądowy, choć uprawnienie takie – co zasadnie wyartykułował organ – przyznaje mu art. 24 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.
Jak wynika z treści wyroku w sprawie I SA/Lu 459/20, nie budziło wątpliwości Sądu istnienie zaległości Klubu Sportowego jako inkasenta w opłacie targowej za okresy objęte zaskarżoną decyzją i wysokość tej zaległości. Wynikają one bowiem z wydanych i doręczonych Klubowi decyzji podatkowych organu pierwszej instancji z dnia 10 kwietnia i 25 listopada 2013 r. Do obrotu prawnego, jak prawidłowo przyjął organ odwoławczy, nie weszła natomiast decyzja z dnia 31 grudnia 2015 r., dotycząca opłaty targowej za okres od 1 do 31 października 2013 r. oraz od 1 lutego do 30 kwietnia 2015 r. Z tych względów decyzja organu pierwszej instancji została uchylona, a postępowanie dotyczące odpowiedzialności skarżącego w tym zakresie zostało umorzone. Umorzono też jako bezprzedmiotowe postępowanie w zakresie opłaty targowej za grudzień 2012 r. (Sąd odnotował, że w motywach decyzji z dnia 22 lipca 2020 r. nie wyjaśniono wprost przyczyn, dla których podjęto takie rozstrzygnięcie, jednak jego kontrola jest ograniczona zakazem reformationis in peius). Podobnie umorzeniu podlegało postępowanie w zakresie kosztów postępowania egzekucyjnego, które nie zostały określone, a objęte postanowieniem o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu wyrażonym w powołanym wyżej wyroku, zebrane dowody nie pozostawiają wątpliwości, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, co stanowi o ziszczeniu się podstawowej przesłanki odpowiedzialności subsydiarnej członka zarządu. Sąd w sposób obszerny przedstawił okoliczności dotyczące tej kwestii. Wskazał bowiem, że jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 29 czerwca 2015 r. organ egzekucyjny umorzył prowadzone wobec Klubu postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Stwierdził on bowiem brak majątku, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w całości lub znacznej części. Dla dokonania takich ustaleń, wbrew stanowisku skarżącego, nie było konieczne wywoływanie opinii biegłego. Wg Sądu, oczywistym było bowiem, że Klub nie prowadzi działalności, nie posiada środków trwałych i nieruchomości, a zajęcie w toku egzekucji rachunku bankowego okazało się nieskuteczne. Do 31 października 2013 r. Klub Sportowy prowadził w ramach działalności gospodarczej targowisko na części działki dzierżawionej od Miasta przy ul. 1. Opłaty z targowiska były jedynym źródłem dochodów Klubu od 2012 r., utraconym po 30 kwietnia 2015 r. Wcześniej Klub uzyskiwał nadto dochody ze sprzątania obiektów kolejowych, kotłowni i mieszkań. Umowa dzierżawy działki od Miasta została rozwiązana 31 października 2013 r. Na podstawie porozumienia między Klubem i Miastem z 30 października 2013 r. obiekty sportowe i obiekty targowiska miały być przejęte przez Miasto w rozliczeniu za zaległości Klubu wobec Miasta, co miało nastąpić na podstawie odrębnego porozumienia. Jak wynika z operatu szacunkowego z dnia 26 września 2013 r., łączna wartość budowli na dzierżawionej od Miasta działce wyniosła 1.040.719 zł. Do zawarcia porozumienia w tej sprawie jednak nie doszło. W sprawie rozliczenia, o którym mowa, nie toczy się też i nie toczyło postępowanie sądowe, a Burmistrz Miasta konsekwentnie nie uznaje roszczeń Klubu o zwrot poniesionych nakładów. Klub Sportowy nie ma wobec Miasta innej bezspornej wierzytelności. W dniu 4 czerwca 2020 r. Klub Sportowy został rozwiązany przez Sąd wraz z zarządzeniem jego likwidacji. Na skutek zażalenia wierzyciela, tj. Miasta, postanowienie umarzające postępowanie egzekucyjne zostało natomiast uchylone przez organ nadzorczy postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2015 r. Organ nadzorczy, podzielając stanowisko wierzyciela, zobowiązał organ egzekucyjny do podjęcia dalszych czynności mających na celu poszukiwanie majątku zobowiązanego. W wykonaniu powyższego organ egzekucyjny zwrócił się do Burmistrza m.in. o wskazanie majątku zobowiązanego, a także o udzielenie informacji o formie i sposobie rozliczeń między Klubem a Miastem. Burmistrz jako wierzyciel odpowiedział, że nie dysponuje danymi umożliwiającymi wskazanie majątku zobowiązanego Klubu. Jak zaznaczył Sąd, organ egzekucyjny nie wydał wprawdzie kolejnego postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., jednak nie podważa to wniosku wynikającego z poczynionych w toku postępowania ustaleń co do bezskuteczności egzekucji. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji może bowiem być wykazane każdym dopuszczalnym prawnie dowodem (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08). Z dołączonych do sprawy dokumentów wynika zaś, że toczące się wobec Klubu postępowanie egzekucyjne było nieefektywne i nie doprowadziło do zaspokojenia wierzyciela w jakiejkolwiek części.
Jak zauważył Sąd, skarżący nie wskazał w sposób wiarygodny majątku Klubu, który pozwoliłby zaspokoić zaległości wobec Miasta w całości lub znacznej części. Nie zachodzi więc negatywna przesłanka odpowiedzialności członka zarządu. Sąd w wyroku I SA/Lu 459/20 odnotował twierdzenia skarżącego, że zaległości w opłacie targowej pobranej i niewpłaconej przez Klub Sportowy powinny być potrącone z nakładami, jakie poniósł Klub Sportowy na działce należącej do Miasta, a dzierżawionej do 31 października 2013 r. Zauważył Sąd jednak, że rozliczenie między Miastem i Klubem Sportowym z tytułu tych nakładów miało nastąpić na podstawie odrębnego porozumienia, do którego zawarcia jednak nie doszło. Roszczenie o zwrot nakładów nie zostało uznane przez Miasto, a Klub nie dysponuje orzeczeniem sądowym, ugodą ani jakimkolwiek innym dokumentem, który potwierdzałby istnienie niespornej wierzytelności Klubu w stosunku do Miasta. Klub nie wystąpił w odpowiednim czasie w stosunku do Miasta na drogę sądową ze stosownym powództwem. Jak wynika z pisma Miasta z dnia 10 marca 2020 r., nie toczy się ani nie toczyło się w tym przedmiocie postępowanie sądowe i nie zawierano w tej sprawie ugody ani porozumienia. W piśmie tym Miasto informowało, że Klubowi Sportowemu nie przysługuje wobec Miasta bezsporna wierzytelność z jakiegokolwiek tytułu.
Zdaniem Sądu wyrażonym w wyroku I SA/Lu 459/20, z niepodważonych ustaleń wynika także, iż w stosunku do Klubu Sportowego, jako stowarzyszenia kultury fizycznej, figurującego w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, przesłanki upadłości zaistniały już w 2007 r. Od tego bowiem czasu Klub nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych z tytułu podatku od nieruchomości, a także z innych tytułów: podatku od towarów i usług, podatku dochodowego, składek na ubezpieczenie społeczne, czynszu dzierżawnego. Okoliczności te, jak wskazał Sąd, wynikają z protokołu z posiedzenia Komisji Oświaty, Kultury i Kultury Fizycznej oraz Komisji Gospodarki Przestrzennej i Budżetu Rady Miasta z zarządem Klubu Sportowego z dnia 5 czerwca 2012 r., a także ze znajdujących się w aktach sprawy tytułów wykonawczych. Znajdują też potwierdzenie w prowadzonej w stosunku do Klubu Sportowego egzekucji administracyjnej, obejmującej m.in. zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2014.
Zgodnie zaś – jak zaznaczył Sąd - z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Jak zaś stanowi ust. 2 tego artykułu, dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z kolei na podstawie art. 21 ust. 1 powołanej ustawy, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym wyżej mowa – jak to wynika z ustępu 2. – spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. Sąd zaznaczył, że podziela pogląd, zgodnie z którym "właściwy czas" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p., to – w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie – okres dwóch tygodni, wskazany w treści art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego. Skarżący, jak ustalił Sąd w wyroku I SA/Lu 459/20, pełnił obowiązki członka zarządu Klubu Sportowego od 23 sierpnia 2001 r. do 15 lipca 2014 r. Tymczasem ani we wskazanym okresie dwóch tygodni od zaistnienia przesłanek upadłości, ani w ogóle nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, nie zostało też wszczęte postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości. Skarżący do tej przesłanki zwalniającej z odpowiedzialności w ogóle się nie odniósł, pomimo że bezspornie w 2007 r. był członkiem zarządu Klubu.
W powołanym wyroku Sąd odnotował także, iż organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej, zachowując termin na wydanie decyzji, określony w art. 118 § 1 O.p. Decyzja organu pierwszej instancji orzekająca o odpowiedzialności solidarnej skarżącego za zaległości podatkowe Klubu Sportowego została bowiem wydana w dniu 28 grudnia 2018 r. i w tym samym dniu doręczona skarżącemu. Nastąpiło to więc przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, przypadającym na koniec 2018 r. Jak jednak Sąd zaznaczył, prawidłowość takiego procedowania, ze względu na konstytutywny charakter decyzji w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, wynikający z treści art. 108 § 1 O.p., przyjąć można przy założeniu, że w stosunku do żadnego z miesięcy objętych orzeczeniem o odpowiedzialności nie wygasło zobowiązanie Klubu Sportowego z tytułu opłaty targowej, na skutek jakichkolwiek okoliczności wymienionych w art. 59 O.p.
Mając powyższe na uwadze zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie (Dz.U. z 2012 r. poz. 749), stosowanego odpowiednio na podstawie art. 116a, za zaległości podatkowe, w rozpoznawanej sprawie za zaległości w opłacie targowej pobranej a niewpłaconej przez osobę prawną, jaką było Stowarzyszenie Klubu Sportowego "C. odpowiadają solidarnie członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku okazałaby się w całości lub w części bezskuteczna. Jak z kolei wynika z § 2. tego artykułu, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Członek zarządu, jak wynika z treści § 1 w pkt 1 i 2, może uwolnić się od tej odpowiedzialności wykazując, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy lub wskazując mienie osoby prawnej z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Członkowie zarządu, zgodnie z treścią art. 107 § 1 O.p., odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z osobą prawną. Odpowiedzialność osób trzecich, zgodnie z § 2. tego artykułu, dotyczy także opłat pobranych, a niewpłaconych przez inkasentów. Jak stanowi art. 108 § 1 O.p., o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Zgodnie z treścią § 2. pkt 2 lit. b, postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia osobie prawnej decyzji o odpowiedzialności inkasenta. Zgodnie zaś z treścią art. 118 § 1 O.p., nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat.
W prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 459/20, którego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania związany był organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję z dnia 18 marca 2022 r., i którego oceną prawną związany jest Sąd w niniejszej sprawie, stanął na stanowisku, że spełnione są wynikające z przytoczonych wyżej przepisów przesłanki odpowiedzialności solidarnej skarżącego, jako członka zarządu Klubu Sportowego za zaległości z tytułu pobranych i niewpłaconych opłat targowych za okresy objęte zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami za zwłokę i nie zachodzi żadna z przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność, zaś decyzja organu pierwszej instancji z dnia 28 grudnia 2018 r. o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu została wydana przez upływem 5. lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość, z jednym tylko, choć istotnym wyjątkiem, co spowodowało uchylenie decyzji z dnia 22 lipca 2020 r. W ocenie Sądu zawartej we wskazanym wyroku, doszło bowiem do powstania zaległości Klubu Sportowego jako inkasenta w opłacie targowej pobranej i niewpłaconej za okresy wskazane w decyzji rozliczeniowe 2013 r., egzekucja z majątku Klubu okazała się w całości bezskuteczna, nie został we właściwym czasie złożony wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego, przy czym nie ma wątpliwości, że przesłanka upadłości w stosunku do Klubu Sportowego, wynikająca z treści art. 11ust. 1 Prawa upadłościowego, polegająca na niewykonywaniu swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, zaistniała już 2007 r., nie można przyjąć, że skarżący nie ponosi winy za niezłożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Klubu i nie wskazał on majątku Klubu Sportowego, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości Klubu w całości lub w znacznej części. Ustalenia w tym zakresie, wiążące w niniejszym postępowaniu, zostały obszernie przytoczone wyżej ze względu na podnoszone przez skarżącego zarzuty. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd rozpoznający sprawę niniejszą raz jeszcze podkreśla, że okoliczności objęte ustaleniami wyrażonymi wyroku I SA/Lu 459/20 nie mogły być – i nie były - przedmiotem ponownych ustaleń ani w postępowaniu podatkowym, ani podlegać ponownym ocenom w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z tego względu zbędne, i jednocześnie niedopuszczalne, było przeprowadzanie na te okoliczności kolejnych zgłaszanych przez skarżącego dowodów.
W wyroku I SA/Lu 459/20 Sąd stwierdził natomiast, że organ odwoławczy nie wykazał, czy zaległości w opłacie targowej objęte decyzją o odpowiedzialności skarżącego nadal istnieją, tzn., czy nie uległy one przedawnieniu. Jak zaznaczył wówczas Sąd, organ odwoławczy nie wskazał, czy zaistniała jakakolwiek przesłanka, wynikająca z treści art. 70 § 2 – § 6 O.p., powodująca przerwanie albo zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania Klubu Sportowego z tytułu zobowiązania w opłacie targowej za wskazane w decyzji miesiące 2013 r. Na zaistnienie jakiejkolwiek przesłanki zawieszenia albo przerwania biegu terminu przedawnienia wskazanego zobowiązania Klubu Sportowego nie wskazują też materiały znajdujące się w aktach sprawy. Z tego względu Sąd we wskazanym wyroku wskazał w sposób wiążący, że prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy powinien zbadać i dołączyć do akt sprawy dokumentację niezbędną dla oceny, czy nie miał do czynienia z przedawnioną zaległością Klubu Sportowego. Tylko w tym zakresie dopuszczalne, a zarazem konieczne, było dokonanie odpowiednich ustaleń w oparciu o zgromadzone i włączone do akt sprawy dowody.
W tym zakresie Kolegium wyjaśniło, że nie uległy przedawnieniu zobowiązania Klubu jako inkasenta za miesiące od stycznia do września 2013 r. w opłacie targowej, którego to bieg terminu, zgodnie z art. 70 § 1 O.p. rozpocząłby się z początkiem roku 2014 i upłynął z końcem 2018 roku. Kolegium ustaliło bowiem, że należności z tytułu opłaty targowej za okresy, o których mowa w kontrolowanej decyzji objęto tytułami wykonawczymi nr [...], [...] – z 22 maja 2013 r. oraz [...] z 24 września 2015 r. oraz, że na podstawie tych tytułów zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności Klubu z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w P. w dniu 10 lutego 2016 r. w związku z ww. tytułami wykonawczymi. O zastosowaniu środka egzekucyjnego Klub został powiadomiony 24 lutego 2016 r.
Termin przedawnienia zaczął biec na nowo od 11 lutego 2016 r. Następnie w dniu 10 września 2019 r. zastosowano kolejny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności Klubu z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w K., co ponownie przerwało bieg terminu przedawnienia, który po przerwaniu 10 lutego 2016 r. upłynąłby 11 lutego 2021 r.
W tym zakresie organ odwoławczy tłumaczył, że zgodnie z informacją banku z dnia 10 września 2019 r. to drugie zajęcie nie mogło być zrealizowane w całości ze względu na brak dostatecznych środków. Zatem w dniu 10 września 2019 r. doszło do ponownego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań o których mowa w decyzji (klub został o tym powiadomiony 26 września 2019 r.), wobec czego termin przedawnienia zobowiązania z powyższego tytułu wykonawczego zaczął na nowo biec od 11 września 2019 r. (upłynie zatem 11 września 2024 r.)
W świetle art. 70 § 4 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, zawarte w zaskarżonej decyzji oceny co do istnienia zaległości w opłacie targowej za miesiące od stycznia do września 2013 r. Sąd uznaje w całości za trafne. Z przedstawionych przez organ podatkowy akt wynika, że wskutek pierwszego z omawianych zajęć bank udzielił informacji o braku środków na rachunku bankowym. Niemniej należy przyjąć, że brak środków na koncie zobowiązanego, nie oznacza, że nie doszło do zastosowania środka egzekucyjnego i w efekcie przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania (zob. wyroki NSA z dnia 8 września 2016 r., II FSK 2296/14 oraz z dnia 13 czerwca 2012 r., II FSK 2337/10). Gromadząc stosowne dowody, poddając je ocenie i czyniąc w tym zakresie stosowne ustalenia organ odwoławczy wypełnił jednocześnie zalecenia, wynikające z prawomocnego wyroku, wydanego w sprawie I SA/Lu 459/20. Nie doszło w ten sposób do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ odwoławczy w pełni zrealizował wskazania, wynikające z tego wyroku.
Skarga podlegała zatem oddaleniu i Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.