I SA/LU 244/05

I SA/Lu 244/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-01-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Gdulewicz
Halina Chitrosz
Irena Szarewicz-Iwaniuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Ewa Gdulewicz, Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: I, II, III, V, VI 2003 r. - oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń, luty, marzec, maj i czerwiec 2003 r. – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w trakcie przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, iż rozpoczynając w 2002 r. działalność gospodarczą A. M. wybrał zwolnienie od podatku od towarów i usług. W sierpniu 2002 r. skarżący zawarł umowę o współpracy z firmą "[...]" sp. j. w Z., na mocy której świadczyć miał na rzecz tego podmiotu usługi w zakresie obsługi i prowadzenia autokarów, stanowiących własność Spółki. Wykonywane usługi A. M. dokumentował rachunkami. Pierwszy rachunek - za obsługę autokaru w dniach 27-29 sierpnia 2002 r. do Kolonii w Niemczech wystawiony został w dniu 29 sierpnia 2002 r. na kwotę 450 zł. Jak ustalono powyższe usługi skarżący wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek, na zasadnie "samozatrudnienia" i nie miały one charakteru pośrednictwa. A. M. utracił zwolnienie od podatku od towarów i usług bowiem przekroczył kwotę zwolnienia wyliczoną w proporcji do okresu prowadzenia działalności w grudniu 2002r. W związku z tym od tego momentu powstał obowiązek rozliczenia podatku od towarów i usług, prowadzenia odpowiedniej dokumentacji, składania deklaracji podatkowych oraz uiszczania podatku. Obowiązków wiążących się z obsługą podatku VAT A. M. nie wykonał. Dlatego też mając na względzie przepisy art. 14 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w decyzji z dnia [...], nr [...] określił stronie zobowiązanie w tym podatku za miesiąc grudzień 2002 r. na kwotę 20 zł. Skoro tak, to biorąc pod uwagę treść art. 14 ust. 7a ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podatnik, który utraci zwolnienie od podatku od towarów i usług lub zrezygnowała z tego zwolnienia, mógł dopiero po upływie trzech lat ponownie skorzystać ze zwolnienia, organ podatkowy uznał, iż utrata zwolnienia od podatku w miesiącu grudniu 2002 r. spowodowała, iż usługi świadczone przez skarżącego w dalszych okresach powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 tej ustawy . Tym samym stwierdzając, iż z tytułu wykonywanych przez niego usług w miesiącu styczniu 2003 r. A. M. osiągnął przychód w wysokości 3.150 zł, a w miesiącu lutym 3.050 zł, w marcu 1.700 zł, w maju 1.200 zł i w czerwcu 2.400 zł, po unettowieniu podstaw opodatkowania obliczono skarżącemu należne zobowiązanie podatkowe w tym podatku za styczeń w kwocie 568 zł, za luty w kwocie 550 zł, za marzec w kwocie 306 zł, za maj w kwocie 216 zł i za czerwiec w kwocie 432 zł. Odnosząc się natomiast do podnoszonych na etapie postępowania podatkowego przez stronę kwestii świadczenia usług w części poza granicami kraju i konieczności stosowania zasad jak przy rozliczaniu eksportu, organ I instancji stwierdził, że nie ma podstaw do zastosowania w sprawie zasad dotyczących eksportu, gdyż nie ma jakichkolwiek możliwości – w oparciu o zgromadzoną dokumentację podatkową – określenia jaka część wykonywanej przez A. M. działalności wykonywana była za granicą, a jaka w kraju.
Powyższe ustalenia dały organowi podatkowemu I instancji podstawę do wydania decyzji w oparciu o treść art. 10 ust. 2 powołanej ustawy i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik A. M. zarzucił wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 14 ust. 1 pkt 1, ust. 4 pkt 2, ust. 6, ust. 7 oraz art. 6 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów i wniosków w nim zawartych.
Podniósł, iż w odwołaniu pełnomocnik strony nie podniósł żadnych zarzutów przeciwko tej decyzji, lecz zawarł zarzuty do decyzji wydanej w sprawie określenia zobowiązania w podatku VAT za grudzień 2002r. Wskazał, iż kwestia określenia zobowiązania w podatku VAT za miesiąc grudzień rozstrzygnięta została decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], a odnosząc się do zarzutów odwołania powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji.
Wskazał, iż skoro ustalono, iż podatnik utracił zwolnienie od podatku od towarów i usług w grudniu 2002 r., to konsekwencją powyższego musiało być - biorąc pod uwagę art. 14 ust. 7a ustawy podatkowej – rozliczenie skarżącemu podatku VAT za dalsze okresy , w których świadczył swoje usługi.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik A. M. podtrzymał w całości zarzuty odwołania co do naruszenia wskazanych tam przepisów prawa materialnego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została w sposób dowolny, że oparta została na błędnym zastosowaniu prawa podatkowego polegającym na przyjęciu, że skarżący utracił w grudniu 2002 r. zwolnienie od podatku VAT i że okres sprzedaży liczy się nie od daty faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu, lecz od daty wystawienia pierwszego rachunku. Wskazał, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją bezprawnej decyzji określającej kwotę podatku za miesiąc grudzień, która zaskarżona została odrębną skargą. Skoro skarżący nie utracił zwolnienia od podatku, ani nie zrezygnował z niego, to zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 14 ust. 7 ustawy o VAT.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i dodatkowo wskazując, że stanowisko zajęte przez organy podatkowe w omawianej sprawie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Wydanie zaskarżonej decyzji jest następstwem ustalenia przez organ podatkowy, że faktyczna wartość sprzedaży towarów, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, przekroczyła u skarżącego w ciągu roku podatkowego kwotę określoną w art. 14 ust. 1 pkt. 1. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w miesiącu grudniu 2002r. Z dniem przekroczenia tej kwoty zwolnienie od podatku utraciło moc. Konsekwencją tych ustaleń było określenie skarżącemu w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] podatku VAT za miesiąc grudzień 2002r.
Zarzuty podnoszone w skardze w niniejszej sprawie nie odnoszą się do przedmiotu rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, której przedmiotem było określenie skarżącemu podatku VAT za miesiące styczeń, luty, marzec, maj i czerwiec 2003r., lecz wprost do ww. ostatecznej decyzji z dnia [...] określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za miesiąc grudzień 2002r.
Decyzja ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], na skutek skargi A. M., była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt I SA/Lu 243/05 , w której wyrokiem z dnia 13 stycznia 2006r. Sąd skargę oddalił.
Odnosząc się zaś do przedmiotu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wskazać należy, iż ustalenie ww. decyzją ostateczną, że podatnik w grudniu 2002r. utracił prawo do zwolnienia z podatku VAT i nie mógł z niego skorzystać w okresie, którego dotyczą określone zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowe ( art. 14 ust. 7a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) dawało organom podatkowym podstawę do określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w tym podatku za miesiące, w których wykonywał czynności podlegające opodatkowaniu i nie składał deklaracji podatkowych VAT – 7, ani też nie rozliczał się z podatku z właściwym urzędem skarbowym, a to na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Podstawę opodatkowania stanowiła kwota wynagrodzenia za wykonaną usługę pomniejszona o kwotę podatku należnego, co wynika z treści decyzji. Kwota wynagrodzenia nie była w toku postępowania sporna i wynika z rachunków wystawianych i ewidencjonowanych przez skarżącego.
Trafne zatem były ustalenia i wnioski organów podatkowych, iż skoro skarżący stał się podatnikiem podatku VAT w grudniu 2002r., to prowadząc działalność gospodarczą i wykonując czynności opodatkowane VAT był podatnikiem tego podatku w następnych miesiącach wskazanych w zaskarżonej decyzji ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi dla niego z ustawy, w tym miał obowiązek: prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4, składania deklaracji podatkowych - art. 10 ust.1, samoobliczania i wpłacania podatku - art. 26 ust. 1. Nie jest zaś sporne, iż obowiązków tych nie wykonywał. Powyższych okoliczności, ani wniosków z nich wynikających skarżący nie kwestionuje, a znajdują one uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz wskazanych jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepisach podatkowego prawa materialnego.
Zarzut naruszenia art. 14 ust. 6 i 7 ustawy o VAT nie może być uznany za zasadny, bowiem przepisy te nie miały w sprawie zastosowania i nie stanowiły podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji.
Ocena naruszenia tych przepisów powtórzona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy za uzasadnieniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] [...] była zatem zbędna, jednak nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego, skoro skarga nie zawiera zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.