I SA/Lu 234/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podatników na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą podatku od nieruchomości, uznając prawidłowość zastosowanych stawek podatkowych.
Podatnicy H. i J. D. zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2005 r. Kwestionowali wysokość stawki podatkowej dla budynku gospodarczego, uznając ją za zbyt wysoką i niesprawiedliwą. Sąd administracyjny oddalił skargę, stwierdzając, że organy podatkowe działały zgodnie z prawem, a wysokość stawek podatkowych, mieszcząca się w granicach ustawowych, nie podlega kontroli sądu.
Sprawa dotyczyła skargi H. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2005 r. Podatnicy zarzucili, że stawka podatkowa dla ich budynku gospodarczego (17 m2) jest rażąco wysoka i niesprawiedliwa, podczas gdy budynek ten jest stary i służy jedynie celom związanym z gospodarstwem domowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że podstawą wymiaru podatku są dane z ewidencji gruntów i budynków, a stawki podatkowe zostały ustalone przez Radę Miasta B. zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz nie przekraczają maksymalnych limitów określonych przez Ministra Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził, że nie narusza ona prawa. Sąd podkreślił, że kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do badania zgodności z prawem działań organów, a nie do oceny celowości czy zgodności z poczuciem sprawiedliwości. Zgodnie z przepisami, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki, a ustawa nie przewiduje wyłączenia dla przydomowych budynków gospodarczych. Rada gminy ma prawo określać stawki podatkowe, o ile mieszczą się one w granicach ustawowych. Sąd uznał, że stawka 5,46 zł/m2 dla budynków pozostałych, uchwalona przez Radę Miasta B., mieści się w maksymalnym limicie 6,01 zł/m2 określonym przez Ministra Finansów. W związku z tym, sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, wysokość uchwalonych przez radę gminy stawek podatku od nieruchomości, o ile mieszczą się one w granicach określonych przez Ministra Finansów, nie podlega kontroli sądu w postępowaniu administracyjnosądowym, nawet jeśli w odczuciu skarżących są krzywdzące.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do badania zgodności z prawem działań organów, a nie do oceny celowości czy zgodności z poczuciem sprawiedliwości. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują wyłączenia dla przydomowych budynków gospodarczych, a rada gminy ma prawo określać stawki w granicach ustawowych. Stawka zastosowana w sprawie mieściła się w tych granicach.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (6)
Główne
u.p.o.l. art. 2 § 1 pkt 1 i 2
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Nie przewidziano wyłączenia dla przydomowych budynków gospodarczych.
u.p.o.l. art. 5 § ust. 1
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem, iż stawki te nie mogą przekraczać rocznie zakreślonych ustawowo limitów.
Pomocnicze
u.p.o.l. art. 20 § ust. 1 i 2
Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych
Górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1, od roku 2003 ulegają corocznie podwyższeniu na następny rok podatkowy. Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest uprawniony do ogłaszania, w drodze obwieszczenia, górnych granic stawek kwotowych na każdy rok podatkowy.
p.p.s.a. art. 3 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do badania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
p.p.s.a. art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
W przypadku uznania skargi za bezzasadną, sąd oddala skargę.
p.u.s.a. art. 1
Prawo o ustroju sądów administracyjnych
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stawka podatku od nieruchomości dla budynków pozostałych, uchwalona przez Radę Miasta B., mieści się w granicach maksymalnych określonych przez Ministra Finansów. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest do zgodności z prawem, a nie do oceny celowości czy sprawiedliwości stawek podatkowych. Ustawa nie przewiduje wyłączenia dla przydomowych budynków gospodarczych.
Odrzucone argumenty
Stawka podatkowa dla budynku gospodarczego jest rażąco wysoka, niesprawiedliwa i absurdalna. Budynek gospodarczy powinien być wyłączony spod opodatkowania lub opodatkowany niższą stawką.
Godne uwagi sformułowania
kontrola sądów administracyjnych oparta jest na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Oparcie jej na innych kryteriach, np. celowości, czy też – czego domagają się skarżący – zgodności ze społecznym poczuciem sprawiedliwości i rozsądku, nie jest dopuszczalne. ustawodawca nie przewidział wyłączenia spod opodatkowania dla przydomowych budynków gospodarczych Wysokość zaś uchwalonych stawek nie może podlegać kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, nawet, jeśli – w ocenie skarżących - godzą one w poczucie sprawiedliwości i zdrowego rozsądku.
Skład orzekający
Anna Kwiatek
przewodniczący
Ewa Gdulewicz
sprawozdawca
Krystyna Czajecka-Ryniec
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie, że sądy administracyjne nie oceniają sprawiedliwości stawek podatkowych, jeśli są zgodne z prawem i mieszczą się w granicach ustawowych."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu prawnego i faktycznego z 2005 roku; nie wnosi nowych interpretacji prawnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa jest rutynowa z punktu widzenia interpretacji prawa podatkowego, skupia się na standardowej procedurze ustalania podatku od nieruchomości i ograniczeniach kontroli sądowej.
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyI SA/Lu 234/05 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2005-10-07 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-05-17 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Anna Kwiatek /przewodniczący/ Ewa Gdulewicz /sprawozdawca/ Krystyna Czajecka-Ryniec Symbol z opisem 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne Hasła tematyczne Podatek od nieruchomości Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 9 poz 84 Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269 Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz (spr.),, WSA Krystyna Czajecka-Ryniec, Protokolant st. insp. sąd. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2005 r. sprawy ze skargi H. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2005 r. oddala skargę Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania J. i H. małż. D., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2005 r. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, iż podstawą ustalenia małżonkom zobowiązania w podatku od nieruchomości były grunty pozostałe o pow. 899 m2, budynki mieszkalne o pow. 85 m2 oraz budynki pozostałe o pow. 17 m2. W oparciu o stawki podatkowe ustalone Uchwałą Rady Miasta B. z dnia 26 listopada 2004 r. Nr [...], od powyższych nieruchomości organ ustalił podatek. Od powyższej decyzji podatnicy odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając iż stawka podatkowa mająca zastosowanie do "pozostałych budynków" co roku ulega podwyższeniu, gdy tymczasem wartość posiadanego przez nich budynku gospodarczego - oraz rzeczy w nim przechowywanych - opodatkowanego tą stawką, jest niewielka, a nawet niższa od wartości naliczonego zobowiązania podatkowego od przedmiotowego budynku. Kolegium, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. wskazało, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zaś dane zawarte w wypisach z rejestru gruntów oraz kartoteki budynków prowadzonych przez Wydział Geodezji i gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta B., załączone do akt sprawy, potwierdzają prawidłowość rodzajów oraz powierzchni przyjętych do opodatkowania gruntów i budynków. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stawki podatku od nieruchomości określają poszczególne rady gmin, przy czym stawki te nie mogą być wyższe od stawek maksymalnych, określanych corocznie przez Ministra Finansów w oparciu o delegacje ustawową zawartą w art. 20 ust. 2 powołanej ustawy. Stawki podatku od nieruchomości na rok 2005 r. określiła Rada Miasta B. uchwałą z dnia 26 listopada 2004 r. Nr [...], ustalając stawkę 0,20 zł od 1 m2 gruntów pozostałych, 0,46 zł od 1m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych i 5,46 zł od 1m2 powierzchni użytkowej pozostałych budynków. Stawki te nie przekraczają granic określonych przez Ministra Finansów (M.P. z 2004 r. Nr 46, poz. 794), które wynoszą: dla pozostałych gruntów – 0,32 zł od 1 m2 powierzchni, dla budynków mieszkalnych – 0,54 zł od 1 m2 , oraz dla pozostałych budynków - 6,01 zł od 1m2 powierzchni użytkowej. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż wysokość przyjętych przez Radę Miejską stawek nie leży w zakresie jego kontroli, jeżeli mieszczą się one w granicach określonych przez Ministra Finansów, mimo iż ich wymiar jest w odczuciu skarżących krzywdzący. Na powyższą decyzję J. i H. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Kwestionując wymiar podatku od przydomowego budynku gospodarczego podnieśli, iż jest to budynek stary, pod względem jego przeznaczenia (skarżący przechowują w nim opał, narzędzia konieczne do drobnych napraw ogrodzenia i konserwacji budynków) związany integralnie z budynkiem mieszkalnym. Budynek ten powinien być wyłączony spod opodatkowania, lub ewentualnie opodatkowany stawką znacznie niższą, niż uchwalona na 2005 rok, która - w ocenie skarżących - jest absurdalna, rażąco wysoka i sprzeczna z elementarnymi zasadami sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z przepis powyższego artykułu wynika, że kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do badania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. A zatem kontrola sprawowana przez sądy administracyjne oparta jest na kryterium zgodności z prawem działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Oparcie jej na innych kryteriach, np. celowości, czy też – czego domagają się skarżący – zgodności ze społecznym poczuciem sprawiedliwości i rozsądku, nie jest dopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami była wysokość stawki w podatku od nieruchomości (i sam fakt zasadności opodatkowania), jaką został opodatkowany budynek gospodarczy o powierzchni 17 m2, wykorzystywany przez J. i H. D. na cele związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 ze zm.) opodatkowaniem tym podatkiem podlegają grunty oraz budynki lub ich części i – jak słusznie podnosi organ podatkowy - ustawodawca nie przewidział wyłączenia spod opodatkowania dla przydomowych budynków gospodarczych, jaki posiadają małżonkowie. Zgodnie z dyspozycją art. 5, rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem, iż stawki te nie mogą przekraczać rocznie zakreślonych ustawowo limitów. W oparciu o przepis art. 20 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy, górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1, od roku 2003 ulegają corocznie podwyższeniu na następny rok podatkowy, zaś do ogłaszania, w drodze obwieszczenia, górnych granic stawek kwotowych na każdy rok podatkowy uprawniony jest Minister właściwy do spraw finansów publicznych. Limit ten, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 26 października 2004 r. w sprawie wysokości górnych granic stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych, M.P. z dnia 8 listopada 2004 r.), dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (przedmiotowy w sprawie budynek jest objęty tą właśnie kategorią, co wynika z załączonego do akt podatkowych sprawy Wypisu z kartoteki budynków, k.-3 ) wynosi 6,01 zł od 1m2 powierzchni. Rada Miasta B. (Uchwałą z dnia 26 listopada 2004 r. Nr [...], k.-1 akt podatkowych) określiła roczną stawkę w podatku od nieruchomości dla kategorii "budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego" na kwotę 5,46 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Wskazać należy, iż stawka ta nie przekracza maksymalnej granicy określonej powołanym wyżej obwieszczeniem Ministra Finansów. Przyjąć zatem należało, iż decyzje organów podatkowych I i II instancji nie naruszają przepisów obowiązującego prawa, poprzez opodatkowanie nieruchomości należących do H. i J. D. stawkami określonymi Uchwałą Rady Miasta B. z dnia 26 listopada 2004 r. Wysokość zaś uchwalonych stawek nie może podlegać kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu, nawet, jeśli – w ocenie skarżących - godzą one w poczucie sprawiedliwości i zdrowego rozsądku. W tych okolicznościach, uznając iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mającego wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania, a zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI