I SA/Lu 217/20

Sprawa dotyczyła skargi A. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, która określiła wyższe zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok. Kluczowym zagadnieniem było prawo podatnika do odliczenia od podstawy opodatkowania darowizn przekazanych na rzecz parafii prawosławnej, które miały być przeznaczone na cele charytatywno-opiekuńcze. Zgodnie z art. 40 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego, takie darowizny mogą być wyłączone z podstawy opodatkowania, pod warunkiem przedstawienia przez kościelną osobę prawną pokwitowania odbioru oraz sprawozdania z przeznaczenia darowizny na wskazany cel w ciągu dwóch lat od jej przekazania. Organy podatkowe uznały, że podatnik nie spełnił tych wymogów. Przedłożone przez parafię sprawozdania były zbyt ogólne, nie zawierały wystarczających danych umożliwiających weryfikację faktycznego przeznaczenia środków na działalność charytatywno-opiekuńczą. Dodatkowo, niektóre dokumenty uzupełniające zostały złożone po upływie dwuletniego terminu, który jest terminem prawa materialnego. Sąd administracyjny podzielił stanowisko organów, podkreślając, że sprawozdanie musi być szczegółowe, konkretne i weryfikowalne, aby umożliwić organom podatkowym kontrolę. Sąd zaznaczył, że choć darowizny na cele kultu religijnego mogą być odliczone (co uwzględniono w decyzji), to darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą nie spełniły wymogów formalnych. Podatnik podnosił liczne zarzuty proceduralne i materialnoprawne, kwestionując sposób prowadzenia postępowania przez organy, interpretację przepisów oraz brak udzielenia mu wystarczających informacji. Sąd odrzucił te zarzuty, wskazując na prawidłowe stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej, zasad postępowania oraz właściwą interpretację przepisów ustawy kościelnej i ustawy o PIT. W konsekwencji, skarga została oddalona.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający