I SA/LU 201/24

I SA/Lu 201/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda
Jakub Polanowski /sprawozdawca/
Monika Kazubińska-Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 59
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 stycznia 2024 r., znak: 0601-IEE.7192.226.2023.4, w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 31 stycznia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy, organ), po rozpatrzeniu zażalenia R. S. (dalej: skarżący, strona, zobowiązany) na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie (dalej: Dyrektor ZUS, organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z 2 listopada 2023 r., znak: 20000.71.2023. RED.U28 w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor IAS wyjaśnił, że Dyrektor ZUS prowadził wobec majątku strony postępowanie egzekucyjne m.in. na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]
W tej sprawie tytuły wykonawcze doręczone zostały odpowiednio:
- nr [...] i [...], w trybie art. 44 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; w dacie wydania zaskarżonego postanowienia: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), 8 grudnia 2014 r.;
- nr [...], od [...] do [...], w trybie art. 44 k.p.a., 30 stycznia 2015 r.;
- nr [...] kwietnia 2015 r.;
- nr od T. 6 października 2015 r.;
- nr [...], brak dowodu doręczenia odpisów tytułów wykonawczych;
- nr od [...] maja 2018 r.
W celu egzekucyjnej realizacji opisanych tytułów wykonawczych organ egzekucyjny podejmował szereg czynności; m.in. zawiadomieniami o zajęciu z 20 listopada 2014 r. nr [...], z 13 stycznia 2015 r. nr [...] [...], z 9 kwietnia 2015 r. nr [...], z 5 października 2015 r. nr [...] i od nr [...] do [...], dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku PKO BP S.A. Bank ten w odpowiedzi informował o zbiegu egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową.
Postanowieniem z 21 września 2023 r. znak: [...] [...]; organ egzekucyjny, w związku z rozłożeniem na raty zaległości i z tytułu składek, zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]
W dniu 2 października 2023 r. skarżący wniósł do organu egzekucyjnego, podanie zatytułowane "zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej", powołując się na art. 33 § 1 i 2 w zw. z art. 59 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.; dalej także: u.p.e.a.). W związku z wątpliwościami dotyczącymi treści żądania, organ egzekucyjny wezwał zobowiązanego pismem z 6 października 2023 r. do sprecyzowania, czy wniesione podanie jest zażaleniem na postanowienie Dyrektora ZUS z 21 września 2023 r., znak; 200000.71.2023.RED.DZE23/000605-606, w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, czy zarzutem w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, czy też wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie organ egzekucyjny poinformował stronę, że upłynął już 7-dniowy termin do złożenia zarzutu. W udzielonej odpowiedzi z 12 października 2023 r. skarżący oświadczył, że wniosek z 2 października 2023 r. należy rozpatrywać jako zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wniesione w oparciu o art. 33 u.p.e.a. oraz odrębnie jako wniosek o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z 2 listopada 2023 r. znak: 200000.71.2023.RED.ZT15 Dyrektor ZUS odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W tym samym dniu Dyrektor ZUS wydał też drugie postanowienie – znak: 200000.71.2023.RED.U28 o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]
Rozpoznając zażalenie strony na to postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy stwierdził, że w zaskarżonym zażaleniem postanowieniu organ egzekucyjny prawidłowo uznał argumenty podniesione we wniosku z 2 października 2023 r. (uzupełnionym 12 października 2023 r.) za bezzasadne w zakresie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]
Jak wskazał organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom strony, z akt sprawy wynika, że wszystkie dokumenty dotyczące podejmowanych działań przedegzekucyjnych (upomnienia, decyzje z 16 stycznia 2017 r. i z 3 kwietnia 2018 r.) i wydane w ich następstwie tytuły wykonawcze o numerach: [...] zostały skierowane na obowiązujący (w dniu ich wysłania) adres zamieszkania zobowiązanego.
W związku z powyższym w dacie skierowania do zobowiązanego upomnień z 27 sierpnia 2014 r. i z 29 października 2014 r. oraz wystawionych w ich następstwie tytułów wykonawczych z 19 listopada 2014 r., nr [...] i z 12 stycznia 2015 r., nr [...], od [...], adres pod jaki przesłano te tytuły: "ul. [...] w L." był prawidłowy, co wbrew zarzutom zażalenia wywołało skutek doręczenia w trybie art. 44 § 4 kpa. Zobowiązany posługiwał się kilkoma adresami: ul. [...], ul. [...], ul. [...] w L. i na wskazywane adresy kierowane były odpowiedzi ZUS (np. 5 października 2010 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek, wskazując adres ul. [...] L.). Zważywszy na określoną przepisem art. 42 k.p.a. możliwość doręczenia pism stronie w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie oraz skuteczne doręczenie zobowiązanemu upomnień przedegzekucyjnych z 24 lutego 2015 r. pod adresem ul. [...] w L. (odebrał 27 lutego 2015 r. dorosły domownik), kolejny tytuł wykonawczy z 8 kwietnia 2015 r. [...] skierowano na ten adres i skutecznie doręczono 14 kwietnia 2015 r. (odebrał dorosły domownik). Na ten adres przesłano kolejne tytuły wykonawcze z 1 października 2015 r. o numerach: od [...] – doręczono 6 października 2015 r. Tytuły wykonawcze o numerach: [...] do [...] przesłano na ul. [...] w L., zostały skutecznie doręczone 18 maja 2018 r. Reasumując, wbrew zarzutom zażalenia, wszystkie wyżej wymienione dokumenty zostały prawidłowo doręczone, co ma odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym.
Natomiast odnosząc się do części rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z 27 marca 2017 r. o numerach: [...], Dyrektor IAS stwierdził, że bezspornym jest, że te tytuły wykonawcze nie zostały zobowiązanemu skutecznie doręczone – w aktach sprawy nie ma zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej opisane tytuły wykonawcze. Zdaniem organu odwoławczego, konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie doręczenia odpisów przedmiotowych tytułów wykonawczych jest niedopuszczalność egzekucji, co uzasadniało – zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. – umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych.
Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora IAS – w części utrzymującej w mocy postanowienie organu pierwszej instancji – wniosła strona zarzucając organowi naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 19 § 4 i 59 § 4 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie i przyjęcie tych przepisów jako podstawy prawnej do wydania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie w zaskarżonej części,
2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., poprzez nie zastosowanie tych przepisów i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego w okolicznościach nie doręczenia zobowiązanemu upomnienia do wykonania zobowiązania, co skutkuje z mocy prawa, że postępowanie egzekucyjne wszczęte bez wymaganego upomnienia podlega umorzeniu z mocy samego prawa,
3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez niezastosowanie tych przepisów i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji podczas gdy egzekwowany obowiązek został określony decyzją organu administracyjnego niezgodnie z treścią obowiązku,
4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 w zw. z art. 15 § 1 w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i niezbadanie dopuszczalności egzekucji, w sytuacji gdy skarżącemu nie doręczono upomnienia,
5) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze wydane w oparciu o decyzję obarczoną z wadą nieważności,
6) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy w sposób wyczerpujący,
7) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i wyciągnięcie wniosków nieuprawnionych w świetle rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał obszerne fragmenty zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że w okresie od września 2007 r. do 30 czerwca 2015 r. prowadził działalność gospodarczą z siedzibą w L. przy ul. [...] i jako płatnik podał ten adres ZUS Oddział w L. (dalej: ZUS) oraz dodatkowo adres do doręczeń korespondencji przy ul. [...]; [...]. Oświadczył, że korespondencja z ZUS kierowana na adres przy ul. [...] była odbierana przez skarżącego, zaś przesyłki kierowana na adres doręczeń przy ul. [...] były odbierane przez jego ojca S. S.. Skarżący zakwestionował jako skuteczne doręczenie korespondencji ZUS w trybie art. 44 k.p.a.. na adres: ul. [...], [...]. Zarzucił, że pod tym adresem nie mieszka od 2012 r. – w dacie doręczenia przesyłki z ZUS nie był również zameldowany.
Skarżący stwierdził, że instytucja doręczenia zastępczego stanowi rozwiązanie wyjątkowe i jako taka powinna być stosowana przy ścisłym przestrzeganiu zasad i procedur określonych w k.p.a., a dla skutecznego powołania się na domniemanie doręczenia zastępczego konieczne jest spełnienie wszystkich elementów tej procedury. Szczególne znaczenie dowodowe ma zwrotne potwierdzenie odbioru, które musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata o pozostawieniu pisma oraz o miejscu i terminie jego odbioru, a także być czytelnie wypełnione i podpisane przez doręczyciela. Dlatego nie można uznać, że ziściły się przesłanki domniemania doręczenia upomnień i tytułów wykonawczych, poprzez skierowanie przesyłki do skarżącego na adres: ul. [...] w L.. Wobec tego, nie było podstaw do przyjęcia przez organy orzekające w sprawie, że doszło do doręczenia zastępczego w myśl art. 44 § 4 k.p.a.
Zobowiązany zarzucił, że Dyrektor ZUS nie doręczył skarżącemu upomnienia, zatem nie było podstaw faktycznych i prawnych do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, co skutkuje tym, że z mocy prawa postępowanie egzekucyjne wszczęte bez wymaganego upomnienia podlega umorzeniu stosownie do art. 59 § 1 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. Dlatego zdaniem strony, wniosek o umorzenie o postępowania egzekucyjnego jest w pełni zasadny i konieczny.
Niezależnie od tego, skarżący wskazał na jednoznaczne – jego zdaniem – okoliczności świadczące o niezaleganiu w płatnościach z tytułu składek. Zarzucił, że decyzja ZUS z 16 stycznia 2017 r., nr wg RWA: [...] 120253960 w sprawie zadłużenia strony wobec ZUS za okres od czerwca 2006 r. do marca 2014 r. narusza prawo w sposób rażący.
Zobowiązany podkreślił, że na jego wniosek wielokrotnie ZUS wydawał zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek – m.in. zaświadczenie nr: [...] – brak zaległości na dzień 12 października 2007 r., [...] – brak zaległości na dzień 16 lipca 2007 r., [...] – brak zaległości na dzień 5 października 2010 r., [...] – brak zaległości na dzień 1 października 2010 r. W związku z tym, organ odwoławczy powinien był stwierdzić, że nie ciążą na nim zaległości żadne wobec ZUS i na tej podstawie umorzyć postępowanie egzekucyjne, tym bardziej, że skarżący działalność gospodarczą zakończył już w 2015 r.
Odnosząc się do przywołanej w zaskarżonym postanowieniu decyzji ZUS z 12 września 2018 r. nr wg RWA: 200071DZPDZ18001670, znak: 200000071/2018/ RKS7120253960 wydanej za okres od stycznia 2012 r. do czerwca 2015 r. skarżący wskazał, że jest to decyzja obarczona wadą nieważności, gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami ostatecznymi. Zarzucił, że decyzja ZUS z 12 września 2018 r. nr wg RWA: 200071DZPDZ18001670, nie została mu doręczona. W ten sposób naruszono zasadę nakazującą zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Ta decyzja została wydana na wniosek J. W. i tylko jej została doręczona. Wobec zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego 30 czerwca 2015 r. J. W., właścicielka biura rachunkowego, nie była już uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w imieniu skarżącego, gdyż jej pełnomocnictwo wygasło z datą zakończenia działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe, skarżący zarzucił, że tytuły wykonawcze o numerach od [...], wydane w oparciu o decyzję ZUS z 12 września 2018 r., nr wg RWA: 200071DZPDZ18001670, oraz bez uprzedniego doręczenia upomnienia – nie mogą stanowić podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że od 2019 r. wnosił wiele wniosków, zażaleń i innych pism do Dyrektora ZUS o ustalenie rzeczywistej wielkości jego zobowiązania względem ZUS, ale do dnia dzisiejszego pozostały one bez odpowiedzi.
Skarżący wskazał, że aktualnie z odwołania strony przeciwko ZUS od decyzji nr 23/2021 z 11 czerwca 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ZUS z 12 września 2018 r. Nr wg RWA: 200071 DZPDZ18001670, prowadzone jest postępowanie przed Sądem Okręgowym w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie VIII U [...]. Poinformował, że 8 listopada 2019 r. zawarł z ZUS umowę ratalną nr [...] o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, która aneksem była przedłużana na kolejne lata. Na jej podstawie postanowieniem z 23 grudnia 2019 r. Dyrektor ZUS zawiesił własne postępowanie egzekucyjne i prowadzone przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie. Obecnie układ ratalny został rozwiązany, a postępowanie egzekucyjne zostało podjęte postanowieniem z 22 stycznia 2024 r., nr [...].
Zdaniem Skarżącego nie ma on żadnych zobowiązań wobec ZUS wykazanych w postępowaniu egzekucyjnym, a egzekucja jest bezprawna i może doprowadzić do nieodwracalnych skutków.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu odwoławczego w zaskarżonej części.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
W piśmie procesowym z 15 kwietnia 2024 r. skarżący, odnosząc się do ustaleń organu o doręczeniu stronie – w myśl art. 44 § 4 k.p.a. – upomnień z 27 sierpnia 2014 r. i 29 października 2014 r. oraz wystawionych w ich następstwie tytułów wykonawczych z 19 listopada 2014 r. i 12 stycznia 2015 r. na adres ul. [...] w L., uznał je błędne. Zdaniem strony, wynika to z tego, że pod wskazanym wyżej adresem skarżący od 2012 r. nie mieszka, a Prezydent Miasta Lublin decyzją z 28 kwietnia 2014 r. orzekł o wymeldowaniu strony z dniem 25 kwietnia 2014 r. z pobytu stałego z tego lokalu. Skarżący stwierdził, że "pod adresem ul. [...] w L. R. S. nigdy nie prowadził działalności gospodarczej, zatem ustalenia organu w tym przedmiocie są błędnie, o czym świadczą zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w załączeniu". Podniósł, że nie było przeszkód formalnych, aby ZUS przywołaną wyżej korespondencję doręczył stronie w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przy ul. [...] w L.. Stwierdził, że obsługę jego działalności gospodarczej prowadziło biuro rachunkowe J. W., która w jego imieniu sporządzała dokumenty do organów administracji i utrzymywała bieżący kontakt z tymi organami, co uzasadnia twierdzenie, że w dokumentach był wskazywany właściwy adres zamieszkania. Do pisma załączył decyzję Prezydenta Miasta Lublin z 28 kwietnia 2014 r., pismo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) za okres "od 1991-10-15 do 2015-07-01", prowadzonej przez stronę; zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej skarżącego z 18 sierpnia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest stwierdzenie, czy zachodziły w niej podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...]
Zauważyć na wstępie należy, że 30 lipca 2020 r. weszła w życie ustawa z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 ze zm.), którą dokonano nowelizacji art. 59 u.p.e.a. W myśl jednak art. 13 ust 1 ustawy nowelizującej, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Stosownie do art. 26 § 1 i § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.
Na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne obowiązku o charakterze pieniężnym umarza się:
1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;
2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;
3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;
4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;
5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;
6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;
7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;
8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;
9) na żądanie wierzyciela;
10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.
W myśl paragrafu 3 tego artykułu, w przypadkach, o których mowa w § 1, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4.
W świetle zaś art. 59 § 4 u.p.e.a., postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu.
Wskazać należy, że skutkiem umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Służy więc ono zakończeniu postępowania egzekucyjnego, zwykle z przyczyn natury formalnej, gdy w określonej sytuacji wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza więc, że nie jest realizowany jego cel. Obowiązkiem organu egzekucyjnego, orzekającego w oparciu o art. 59 § 1 u.p.e.a., jest więc ustalenie istotnych, w świetle danej przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, okoliczności oraz w oparciu o te ustalenia podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego bądź odmowy jego umorzenia. Przepis ten wskazuje obligatoryjne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Stosownie do art. 46 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, płatnik składek (prowadzący działalność gospodarczą) zobowiązany jest do przesyłania w tym samym terminie deklaracji rozliczeniowej oraz opłacania należnych składek za dany miesiąc. W razie zaś naruszenia tego obowiązku i powstania zadłużenia, art. 24 ust. 2 wspomnianej ustawy nakłada na Zakład Ubezpieczeń Społecznych obowiązek podjęcia działań zmierzających do ściągnięcia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej należności z tytułu składek.
Skarżący nie kwestionuje opisanych obowiązków, natomiast zarzuca, że wskutek nieprawidłowego doręczenia mu upomnień i odpisów tytułów wykonawczych postępowanie egzekucyjne prowadzone w zakresie tytułów wykonawczych opisanych wyżej, podlegało umorzeniu z urzędu.
Odnosząc się do tych kwestii podkreślenia wymaga, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji osobom fizycznym doręcza się zasadniczo pisma w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych (art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Względem określonego w art. 43, jak i w art. 44 k.p.a. doręczenia zastępczego uznaje się, że będzie ono skuteczne, gdy zostanie dokonane pod prawidłowym adresem.
Pamiętać przy tym trzeba, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wszczynanym na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez nadanie tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzuli o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej. W myśl art. 27 u.p.e.a. tytuł wykonawczy musi zawierać m.in. wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy zobowiązanego i jego adresu. Wierzyciel wskazuje w tytule wykonawczym jako adres zobowiązanego ostatni znany mu adres miejsca zamieszkania zobowiązanego. Zarazem, co niezwykle istotne to na zobowiązanym ciąży obowiązek przekazywania informacji o zmianie adresu zamieszkania lub siedziby (art. 36 § 3 u.p.e.a.). O tym obowiązku zobowiązany jest powiadamiany przy doręczeniu upomnienia a następnie odpisu tytułu wykonawczego. Niedopełnienie przez zobowiązanego tego obowiązku powoduje, że doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem uznaje się za skuteczne.
Sąd podziela stanowisko organu, że wszystkie dokumenty dotyczące podejmowanych działań przedegzekucyjnych, to jest upomnienia, decyzje ZUS z 16 stycznia 2017 r. i z 3 kwietnia 2018 r. oraz wydane na ich podstawie tytuły wykonawcze o numerach: [...], zostały prawidłowo skierowane przez ZUS do zobowiązanego.
Bezspornym jest, że w związku z prowadzoną od 15 października 1991 r. do 30 czerwca 2015 r. działalnością gospodarczą, w zgłoszeniu płatnika składek ZUS ZFA z 7 września 2007 r. skarżący wskazał jako adres siedziby płatnika składek i adres zamieszkania płatnika składek ul. [...], [...], zaś jako adres do korespondencji adres: ul. [...], [...]. Poza sporem jest, że skarżący nie aktualizował w ZUS informacji o faktycznym miejscu o zamieszkania poprzez zgłoszenie zmiany danych adresowych, do czego jako płatnik składek był zobowiązany jednoznacznie, w myśl art. 36 ust. 13 i art. 44 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, z których wynika, że o wszelkich zmianach w stosunku do danych wykazanych w zgłoszeniach, o których mowa w ust. 10-12, płatnik składek zawiadamia ZUS w terminie 7 dni od zaistnienia zmian. Zawiadomienia należy dokonać w formie dokumentu pisemnego według ustalonego wzoru albo w formie i wydruku z oprogramowania, o którym mowa w art. 47a ust. 1. Wobec uchybienia przez stronę temu obowiązkowi, ZUS weryfikował aktualne dane adresowe zobowiązanego na podstawie dostępnych systemów oraz informacji przekazywanych do ZUS z CEIDG. W dniu 19 sierpnia 2010 r. do ZUS wpłynęło zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 18 sierpnia 2010 r. wskazujące jako adres zamieszkania przedsiębiorcy ul. [...], [...]. Okoliczność tę potwierdza zresztą dołączona do pisma strony z 15 kwietnia 2024 r. kopia ww. zaświadczenia, wyraźnie wskazująca taki właśnie adres zamieszkania przedsiębiorcy – skarżącego. Organ trafnie też dostrzegł, że historia wpisu w CEIDG wskazuje, iż po kolejnych zmianach z 2 grudnia 2011 r., stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej była ul. [...] w L., dodatkowym miejscem wykonywania działalności ul. [...] w L., a adresem do doręczeń ul. [...] w L.. Dane w zawarte w tej ewidencji wskazują, iż w dniu 1 lipca 2015 r. skarżący dokonał kolejnej zmiany i wskazał jako adres prowadzenia działalności i zamieszkania następujący adres: ul. [...] w L..
Wprawdzie skarżący twierdzi, że powyższe stanowisko organu jest niezgodne z prawdą, co jego zdaniem potwierdza złożona wraz z pismem z 15 kwietnia 2024 r. decyzja Prezydenta Miasta Lublin z 28 kwietnia 2014 r. oraz "Pismo Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności Gospodarczej za okres od 1991- 10-15 do 2015-07-01, prowadzonej przez R. S.. Zauważyć jednak należy, że wspomniana decyzja Prezydenta Miasta Lublin z 28 kwietnia 2014 r. potwierdza jedynie, że sam skarżący w dniu [?] kwietnia 2014 r. (data dzienna jest nieczytelna) dokonał wymeldowania z lokalu przy ul. [...] w L., w związku z czym umorzono postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania go z pobytu stałego z tego właśnie lokalu (zob. k. 33 akt sąd.). Natomiast materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza jednoznacznie, że to stanowisko organu w opisywanym zakresie jest prawidłowe, a nie stanowisko skarżącego. Niewątpliwie bowiem w świetle powszechnie dostępnych danych jest oczywiste, iż po zmianach z 2 grudnia 2011 r., jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej oraz jako adres do doręczeń skarżący wskazywał adres: ul. [...] w L.. Dopiero 1 lipca 2015 r. skarżący zmienił adres prowadzenia działalności i adres zamieszkania w ten sposób, że wskazał adres: ul. [...] w L. (zob. k. 13-18 akt adm.; k. 44-49 akt sąd.). Przedstawiony przez stronę wydruk z CEID (zob. k. 34 akt sąd.) nie wskazuje jednoznacznie daty na jaką aktualne są przedstawione w nim dane, jednakże, z uwagi na to, że potwierdza fakt zawieszenia z dniem 1 lipca 2015 r. działalności gospodarczej skarżącego, który został ujawniony w CEIDG w dniu 1 lipca 2024 r. nie daje podstaw do podważenia stanowiska organu (zob. k. 48, 49 akt sąd.).
Z powyższego wynika jednoznacznie, że w dacie skierowania do strony upomnień z 27 sierpnia 2014 r. i z 29 października 2014 r. oraz wystawionych w ich następstwie tytułów wykonawczych z 19 listopada 2014 r. nr [...] i z 12 stycznia 2015 r. nr [...], [...], adres pod jaki przesłano te tytuły: ul. [...] w L., był prawidłowy, co oznacza, że wbrew zarzutom skargi, wspomniane upomnienia i tytuły wykonawcze zostały doręczone prawidłowo ze skutkiem określonym w trybie art. 44 § 4 k.p.a.
Podniesione zatem w skardze oraz w piśmie z 15 kwietnia 2024 r. zarzuty wskazujące na to, że skarżący od 2012 r. nie mieszkał na ul. [...] w L. i nigdy nie prowadził tam działalności nie dawały podstaw do podważenia stanowiska organu w powyższym zakresie.
Wskazać też trzeba, że bezsprzecznie skarżący posługiwał się kilkoma adresami: ul. [...], ul. [...], ul. [...] w L. i na wskazywane adresy kierowane były odpowiedzi ZUS. W szczególności 5 października 2010 r. wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek, wskazując adres ul. [...], L.. Dlatego organ pierwszej instancji, uwzględniając (wynikającą z art. 42 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) możliwość doręczenia pism stronie w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie oraz skuteczne doręczenie zobowiązanemu upomnień przedegzekucyjnych z 24 lutego 2015 r. pod adresem ul. [...] w L. (odebrał je 27 lutego 2015 r. dorosły domownik), kolejny tytuł wykonawczy z 8 kwietnia 2015 r. [...] skierowano na ten adres i skutecznie doręczono 14 kwietnia 2015 r. (odebrał dorosły domownik). Na ten adres przesłano kolejne tytuły wykonawcze z 1 października 2015 r. o numerach: od [...], które doręczono 6 października 2015 r. Tytuły wykonawcze o numerach: od [...] przesłano na ul. [...] w L., zostały skutecznie doręczone 18 maja 2018 r.
Prawidłowo również organ odwoławczy stwierdził w kontrolowanym postanowieniu – w części objętej skargą, że nie zachodziła żadna ze wskazanych w art. 59 u.p.e.a. przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Zdaniem Sądu, tytuły wykonawcze objęte wnioskiem o umorzenie (o numerach: [...]), wystawione zostały zgodnie ze wzorami tytułów wykonawczych obowiązujących w dacie ich wystawienia. Każdy z nich zawiera wszelkie elementy tytułu wykonawczego wymagane przez art. 27 u.p.e.a. i zostały prawidłowo doręczone stronie. Przystępując do czynności egzekucyjnych (zajęć rachunku bankowego) organ egzekucyjny każdorazowo doręczył zobowiązanemu stanowiące podstawę ich dokonania odpisy tytułów wykonawczych. W konsekwencji organ ten zrealizował obowiązki z art. 26 § 5, art. 32 i art. 27 § 1 u.p.e.a. Sąd nie dopatrzył się przy tym żadnych uchybień, postępowania egzekucyjne zostały wszczęte prawidłowo i są prowadzone zgodnie z prawem.
Zarazem pamiętać trzeba, że pojęcie "obowiązku", o którym mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a. należy odnosić do obowiązku istniejącego, wymagalnego i jednocześnie którego niewykonanie przez zobowiązanego doprowadziło do uruchomienia postępowania zmierzającego do jego wyegzekwowania na drodze przymusu administracyjnego. Poza sporem jest, że dochodzony w sprawie obowiązek nie został dobrowolnie wykonany przez stronę przed wystawieniem tytułów wykonawczych i wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a zatem nie można mówić w sprawie o ziszczeniu się przesłanki z art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Jak trafnie wskazał organ, wystawienie tych tytułów wykonawczych o numerach: [...] wynikało z braku zapłaty przez stronę składek wynikających z deklaracji rozliczeniowych (podstawy prawnej obowiązku objętego tymi tytułami) oraz skierowanych w ich następstwie opisanych upomnień przedegzekucyjnych.
Zasadnie również organ ocenił, że podniesiona przez stronę argumentacja, z której wynika, że nie zgadza się ona z ustalonym zadłużeniem, wynikającym z prawomocnych decyzji organu rentowego nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w świetle art. 59 u.p.e.a. Takiej podstawy nie może stanowić zarzut strony, że jedna z decyzji ZUS – z 16 stycznia 2017 r., nr wg RWA: 200071DZPDZ17/000151120253960, w przedmiocie zadłużenia strony wobec ZUS za okres od czerwca 2006 r. do marca 2014 r., jest obarczona wadą powodującą jej nieważność. Nie ulega wątpliwości, że nie jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego (w tym postępowania, w którym wydano kontrolowane rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego) badanie zgodności z prawem decyzji organów administracji, które nie zapadły w tym postępowaniu.
Również podniesione przez skarżącego zarzuty koncentrujące się na wydaniu w latach 2007-2010 zaświadczeń o niezaleganiu w składkach ZUS i próbie wywiedzenia z nich przez skarżącego faktu nieistnienia jego zadłużenia wobec ZUS nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Jak celnie wskazał organ, zaświadczenia te określały stan faktyczny i prawny na dzień ich wydania. Nie mogą one prowadzić do podważenia opisanych wyżej prawomocnych decyzji ZUS wskazujących na istniejące zadłużenia strony z tytułu składek. Wynika to z istoty zaświadczenia, które zawiera urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, lecz nie kreuje tych faktów ani następstw prawnych. W konsekwencji nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jak wyjaśnił organ, faktem jest, że na dzień wydania wspomnianych zaświadczeń zobowiązany nie zalegał w opłacaniu składek, a wydane w tym zakresie zaświadczenia potwierdzały stan faktyczny istniejący na dzień ich wydania. Jednakże po dacie wydania zaświadczenia z 5 października 2010 r., stan rozliczeń, a tym samym stan faktyczny sprawy uległ zmianie (wskutek sporządzonych przez ZUS z urzędu korekt dokumentów rozliczeniowych – art. 48b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), co potwierdzają wydane przez ZUS decyzje, które w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie były wyeliminowane z obrotu prawnego. Nie można więc wywodzić na tej podstawie, że doszło do zarzucanej przez skarżącego okoliczności zawyżenia kwoty zadłużenia wskazanego w decyzji z 16 stycznia 2017 r. o okres nieistnienia zobowiązania od czerwca 2006 r. do października 2010 r.
Całkowicie bezzasadne są zarzuty skargi co do tego, że tytuły wykonawcze o numerach od [...], jako wydane w oparciu o decyzję ZUS z 12 września 2018 r., nr wg RWA: 200071DZPDZ18001670, która jest obarczona wadą nieważności oraz bez uprzedniego doręczenia upomnienia, nie mogą stanowić podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z akt wynika, że tytuły te wystawiono przed datą wydania opisanej decyzji – w dniu 14 maja 2018 r. i obejmują należności pieniężne określone w innej decyzji ZUS – z 3 kwietnia 2018 r. (zob. k. 202-209 akt adm.). Co więcej, w świetle tych tytułów wykonawczych, istniała podstawa prawna braku obowiązku doręczenia upomnienia – zawarta w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 131). Przepis ten stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.
Nie uzasadnia zarazem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego fakt, że jak wskazał skarżący, na skutek jego odwołania od decyzji ZUS nr 23/2021 z 11 czerwca 2021 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji ZUS z 12 września 2018 r., toczy się postępowanie przed Sądem Okręgowym w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie VIII U [...].
Prawidłowo organ ocenił również, że w sprawie nie zachodziła opisana w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przesłanka braku wymagalności obowiązku, jego umorzenia lub wygaśnięcia z innego powodu albo jego nieistnienia.
Wymagalność obowiązku odnosi się do sytuacji, gdy zobowiązany powinien wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej), a właściwe organy mają wobec tego uprawnienie i obowiązek zarazem żądania przymusowego spełnienia ciążącego na nim obowiązku.
Zdaniem Sądu, niewątpliwie obowiązek objęty wskazanymi tytułami wykonawczymi, co do których organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wynika z braku zapłaty przez stronę należnych składek w terminie w określonym w art. 46 i 47 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Nieopłacone w tym terminie składki z dniem 16-go następującego po tym miesiącu, którego składki dotyczyły stawały się zaległościami, a więc powstawała ich wymagalność umożliwiająca ZUS przymusowe dochodzenie ich od strony. W konsekwencji wierzyciel prawidłowo wystawił tytuły wykonawcze oraz skierował je do egzekucyjnej realizacji. Bezsporne jest, że wskazany obowiązek nie został umorzony. Niewątpliwie też nie doszło do jego wygaśnięcia wskutek przedawnienia, albowiem trwające postępowanie egzekucyjne zawiesiło bieg terminu przedawnienia.
Sąd podziela też stanowisko organu, że w niniejszej sprawie nie zachodziła przesłanka umorzenia z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., który mówi o obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdy egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa. Jak trafnie wskazał organ, podstawą prawną egzekwowanego obowiązku jest deklaracja rozliczeniowa złożona przez płatnika składek. Zamiast niej podstawą taką może być prawomocna decyzja administracyjna określająca kwotę zadłużenia. Z treści opisanych wyżej tytułów wykonawczych – w rubryce zatytułowanej "dane dotyczące należności pieniężnych" – wskazano podstawę prawną obowiązku dochodzonego na podstawie poszczególnych tytułów (deklaracja rozliczeniowa oraz decyzja z 3 kwietnia 2018 r.). Wobec tego, egzekwowany obowiązek określony został zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z mocy prawa (z deklaracji rozliczeniowych) oraz z decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę ich wystawienia.
Zdaniem Sądu, nie ma też podstaw, aby uznać, że w stosunku do strony zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej (art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Błąd taki występowałby, gdyby w tytule wykonawczym jako zobowiązaną wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek spełnienia określonego świadczenia, skutkując faktycznym skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. Taka sytuacja bezsprzecznie w sprawie nie ma miejsca. Nie zachodzi też w sprawie przypadek, gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. W myśl przepisu art. 1a pkt 20 u.p.e.a. strona jest osobą zobowiązaną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym, prawidłowo wykazaną w tytułach wykonawczych. Słusznie organ nie stwierdził jakichkolwiek okoliczności świadczących o niemożności prowadzenia egzekucji ze względu na osobę zobowiązanego.
Nie wymaga szerszych wyjaśnień trafność stanowiska organu, co do tego, że nie mają zastosowania w sprawie art. 59 § 1 pkt 5 i 6 u.p.e.a., skoro dochodzony obowiązek ma charakter pieniężny, a zobowiązany nie zmarł.
W ocenie Sądu, celnie organ również stwierdził, że w niniejszej sprawie – mając na uwadze część rozstrzygnięcia zaskarżoną w skardze – nie występują przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 7, 8, 9 i 10 u.p.e.a. Wskazać trzeba za organem, że badanie dopuszczalności egzekucji oraz ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna oraz czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony. Organ egzekucyjny zasadnie stwierdził, iż obowiązek objęty skierowanymi do niego tytułami wykonawczymi dotyczy należności pieniężnych podlegających egzekucji administracyjnej i jest on właściwy do jej prowadzenia. Potwierdził ten organ także, iż tytuły wykonawcze poprzedzono skutecznym doręczeniem skarżącemu upomnień (bądź upomnienie to było nie wymagane) oraz decyzji, tytuły te pochodzą od uprawnionego podmiotu i spełniają wszystkie wymogi określone przepisami prawa. Wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności niedopuszczalności egzekucji, organ egzekucyjny przyjął je do realizacji i dokonał zgodnego z prawem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Nie występowała w sprawie sytuacja, w jakiej postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Wierzyciel nie występował o jego umorzenie oraz brak było przesłanek umorzenia postępowania przewidzianych w innych ustawach.
Trafnie również, zdaniem Sądu, organ ocenił, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego określona w art. 59 § 2 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jest oczywiste, że skoro zobowiązany spłacał raty wynikające z zawartego 8 listopada 2019 r. układu ratalnego (aczkolwiek, jak wskazuje skarżący, obecnie układ ratalny został rozwiązany, a postępowanie egzekucyjne zostało podjęte postanowieniem z 22 stycznia 2024 r.), to niewątpliwie oznacza to, iż dysponował środkami na spłatę zadłużenia. Nie sposób więc stwierdzić ziszczenia się tej podstawy fakultatywnej umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Niezasadne były również pozostałe podniesione w skardze zarzuty. Organ nie był uprawniony do dokonywania oceny co do zaistnienia podniesionych przez stronę przesłanek stwierdzenia nieważności kwestionowanych przez nią decyzji ZUS. Nie mógł zatem Dyrektor IAS naruszyć art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze wydane w oparciu o decyzję obarczoną wadą nieważności.
Znajdujące w sprawie odpowiednie zastosowanie – na mocy art. 18 u.p.e.a. – przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. nie zostały naruszone przez organ odwoławczy. Stosownie do wymagań z nich wynikających, organ rozstrzygnął należycie wszystkie istotne kwestie w rozpoznawanej sprawie, w tym prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wyczerpujące i odnosi się prawidłowo do stanu faktycznego i prawnego sprawy (art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.).
W konsekwencji powyższego, należało uznać, że wbrew zarzutom skargi, kontrolowane postanowienie Dyrektora IAS – w części zaskarżonej przez stronę – nie narusza prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie.
Z tych wszystkich względów, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.