I SA/Lu 183/06

I SA/Lu 183/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-09-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Gdulewicz /sprawozdawca/
Halina Chitrosz-Roicka
Irena Szarewicz-Iwaniuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 153, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
art. 9, art. 11 ust. 4
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2000 r. I. oddala skargę; II. przejmuje na rachunek Skarbu Państwa nieuiszczony wpis od skargi.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. A. od decyzji z dnia [...] Nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w L. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego od środków transportowych za 2000 r. w łącznej kwocie 2.124 zł, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ I instancji określił zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportu za naczepy o następujących numerach rejestracyjnych [...], [...], [...], [...] i [...]. Decyzja zawiera również ustaloną wysokość rat i terminy płatności.
W odwołaniu od tej decyzji J. A. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, wywodząc, że nie jest właścicielem wymienionych w decyzji pojazdów, ponieważ naczepy zostały zajęte i sprzedane w drodze egzekucji administracyjnej przez Trzeci Urząd Skarbowy w L. Złożył także wniosek o przesłuchanie w charakterze świadków pracowników urzędu miejskiego na okoliczność, że w czasie kontroli podatkowej w 2005 r. nie stwierdzono, aby ww. pojazdy były w jego posiadaniu. Zarzucił organowi podatkowemu naruszenie art. 122 i 187 ordynacji podatkowej przez nieustalenie posiadania przez Urząd Skarbowy dowodów rejestracyjnych. Podniósł, że organ egzekucyjny nie rozliczył się z dokonanych egzekucji oraz wskazując na treść art. 98 § 4 upea stwierdził, że nie zbadano czy organ egzekucyjny zawiadomił właściwy organ rejestracyjny o dokonanym zajęciu. Do odwołania dołączył kserokopię pisma Izby Celnej, którego treść, w jego ocenie, ma wskazywać na posiadanie przez Trzeci Urząd Skarbowy dokumentów dotyczących przedmiotowych naczep.
Rozpatrując materiał dowodowy sprawy, organ odwoławczy podkreślił, że sprawa była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Lublinie w wyrokach z dnia 7 lipca 2004 r. (sygn. akt I SA/Lu 114/04, 115/04, 116/04, 117/04, 118/04), co skutkowało przekazaniem przez SKO sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uznając, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 i 5 ordynacji podatkowej nie może być przedmiotem rozpatrzenia Kolegium wskazało na nieostateczność decyzji, od której złożono odwołanie.
Odnosząc się do kwestii spornej organ odwoławczy stwierdził, że są to okoliczności związane z prawem własności wskazanych w decyzji naczep oraz wskazanie takich dowodów, które pozwolą – w bezsporny sposób – na uznanie , że w 2000 r. podatnik pozostawał właścicielem wymienionych w decyzji środków transportowych.
W tej kwestii Kolegium stwierdziło, że z bazy danych Wydziału Spraw Administracyjnych wynika, że przedmiotowe naczepy pozostawały w 2000 r. i nadal pozostają zarejestrowane na nazwisko J. A. Z kolei, z informacji organów egzekucyjnych wynika, że przedmiotowe naczepy zostały zajęte w 1993 r. lecz nie były odebrane i nie odebrano właścicielowi dowodów rejestracyjnych zajętych środków transportowych. W piśmie z dnia 30 maja 2005 r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego wskazał, że zajęte powtórnie w 1996 r. przedmiotowe naczepy o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...] nie zostały odebrane z uwagi na ich zły stan techniczny i nie toczy się co do nich postępowanie egzekucyjne, zaś pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], [...] i [...] nie zastano w bazie. Okoliczności związane z zajęciem naczep przez organ egzekucyjny potwierdzili przesłuchani przez organ podatkowy poborcy. Również analiza dowodów sprzedaży znajdujących się w aktach egzekucyjnych nie potwierdziła sprzedaży przedmiotowych naczep. Dowody sprzedaży zawarte w tych aktach odnoszą się do innych środków transportu i zostały przekazane podatnikowi pismem z dnia 2 kwietnia 2003 r.
Zdaniem organu odwoławczego dokonane ustalenia i wyjaśnienia właściwych organów potwierdzają, że przedmiotowe naczepy nie zmieniły właściciela, nie zostały zbyte ani ich nie wyrejestrowano, pozostają więc własnością podatnika.
W świetle powyższego Kolegium uznało argumenty odwołania za nieuzasadnione.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 98 § 4 ustawy egzekucyjnej, organ odwoławczy stwierdził, że fakt niezawiadomienia organu rejestracyjnego o dokonanym zajęciu pozostaje bez wpływu na ustalenia dotyczące podatku od środków transportu, gdyż podatek ten obciąża właściciela pojazdu bez względu na to, czy został on zajęty czy też nie.
Także pismo z Izby Celnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. nie ma związku z przedmiotową sprawą, gdyż – jak w nim wskazano – kserokopie dokumentów będących w posiadaniu Urzędu Skarbowego podatnik otrzymał przy tym piśmie, a z jego treści wynika, że załączone dokumenty dotyczyły pojazdów mechanicznych znajdujących się w komisie. Zdaniem Kolegium, nie zasługuje także na uwzględnienie wniosek dowodowy o przesłuchanie pracowników Urzędu Miasta na okoliczność braku posiadania przedmiotowych pojazdów, bowiem organ podatkowy nie kwestionuje ich nieodebrania.
Na treść rozstrzygnięcia nie może mieć wpływu także decyzja odmowy wyrejestrowania ośmiu pojazdów ponieważ w złożonym wniosku podatnik twierdził, że przedmiotowe pojazdy zostały zajęte i zbyte przez organ egzekucyjny, a warunkiem wyrejestrowania jest pozostawanie właścicielem pojazdów.
Zawartego w odwołaniu stanowiska o sprzedaży egzekucyjnej naczep nie potwierdzają też przedłożone w postępowaniu odwoławczym kserokopie dokumentów, gdyż nie odnoszą się one do przedmiotowych naczep i zawierają ogólne stwierdzenia dotyczące postępowania egzekucyjnego.
Końcowo Kolegium wskazało na orzecznictwo sądowoadministracyjne, które podkreślając obowiązki organu podatkowego wskazuje jednocześnie, że organ podatkowy nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów mających znaczenie dla sprawy (I SA/Wr 3444/02 z 9 kwietnia 2003 r.) i potwierdzających dany stan faktyczny, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika.
Na powyższą decyzję J. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie , w której zarzuca naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 181, art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 121 § 1 ordynacji podatkowej i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi podnosi, iż nie jest właścicielem przedmiotowych naczep, gdyż zostały one zajęte i sprzedane w drodze egzekucji administracyjnej. Polemizując z argumentacją zawartą w uzasadnieniu decyzji, twierdzi, że organy podatkowe nie ustaliły stanu faktycznego i nie dokonały analizy dowodów pośrednich, takich jak pismo Izby Celnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. praktyki stosowanej przez Urząd Skarbowy w przypadku zajęcia pojazdów. Sugeruje także możliwość zaginięcia dokumentów, zmiany przez Urząd numerów rejestracyjnych naczep oraz dołączając załączniki, wskazuje na inne nieprawidłowości w działalności Urzędu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Ponadto szczegółowo odnosi się do zarzutów skargi, wskazując, iż nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie .
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów prawa i zasad postępowania podatkowego.
Przede wszystkim wskazać należy że sprawa dotycząca podatku od środków transportowych za 2000 r. była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Uchylając zaskarżoną decyzję wyrokami z dnia 7 lipca 2004 r. (sygn. akt I SA/Lu 114/04 – I SA/Lu 118/04) Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i w konsekwencji art. 191 ordynacji podatkowej. Stwierdził także, że organy rozstrzygające w sprawie nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia podstawowej w sprawie kwestii tj. tego czy J. A. w okresie którego dotyczyła zaskarżona decyzja był właścicielem naczep o nr rej. [...], [...], [...], [...], [...], wskazując ponadto na braki i nieścisłości w zebranym materiale dowodowym.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia .
Zdaniem Sądu w składzie niniejszym w ponownie prowadzonym postępowaniu podatkowym organy rozpatrujące sprawę zastosowały się do zaleceń zawartych w ww. orzeczeniach podejmując niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a ocena zebranego materiału dowodowego czyni zadość wymogom art. 191 ordynacji podatkowej.
Bezspornym jest w sprawie, że J. A. figuruje w bazie danych Wydziału Spraw Administracyjnych Inspektoratu Komunikacji Miasta L. jako właściciel przedmiotowych naczep (pisma z dnia 28 maja 2002 r. i 8 marca 2005 r.).
Poza sporem pozostaje też fakt, że przedmiotowe naczepy zostały zajęte przez I Urząd Skarbowy w dniu 5 listopada 1993r. (protokół zajęcia k.66-67).
Przesłuchani w charakterze świadków pracownicy urzędu dokonujący zajęcia zeznali , że zajęte naczepy i dowody rejestracyjne w czasie tego zajęcia nie zostały skarżącemu odebrane, czego potwierdzenie stanowi także protokół zajęcia, a nie protokół "zajęcia i odebrania".
Z ustaleń organów podatkowych w tym także z ww. zeznań wynika, że do czasu przekazania postępowania wraz z dokumentami (1 stycznia 1995r.) do Trzeciego Urzędu Skarbowego żadna z zajętych nieruchomości nie została sprzedana. Także skarżący w ponownym postępowaniu nie wskazuje by taki fakt miał w tym czasie miejsce.
Jak wynika z pisma Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 30 maja 2005 r. po przejęciu przez ten Urząd postępowania egzekucyjnego miała miejsce sprzedaż ruchomości zobowiązanego, w tym naczep o określonych numerach, których spór w sprawie niniejszej nie dotyczy, a rozliczenie tej sprzedaży zostało doręczone zobowiązanemu 16 kwietnia 1996r. pismem nr [...].
W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu 10 maja 1996 r. dokonano powtórnego zajęcia naczepy o nr [...] oraz [...] (k.57). Okoliczność ta, jak słusznie zauważył Sąd w poprzednich orzeczeniach (I SA/Lu 115/04 i I SA/Lu 117/04) przemawia za oceną, iż naczepy te nie mogły zostać sprzedane w ramach egzekucji z 1993 r., albowiem wówczas nie mogłyby być przedmiotem zajęcia w 1995 r.
Z treści tego protokołu (k.57) wynika, że naczepy te pozostawione zostały pod dozorem J. K., fakt ten potwierdzony został także zeznaniami świadków M. B. i K. P. (pracownicy urzędu biorący udział w zajęciu ruchomości), którzy zeznali ponadto, że naczepy były w złym stanie technicznym oraz, że nie odbierano dokumentów od tych naczep. Świadkowie ci wyjaśnili, że odbioru spornych naczep nie dokonano, ponieważ nie było ich na placu.
W aktach sprawy znajdują się materiały dokumentujące sprzedaż komisową (faktury) 7 naczep, której rozliczenie otrzymał skarżący - jak wskazano w piśmie
Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 30 maja 2005 r. (k.106) wraz z pismami: [...] z dnia 25 maja 1999 r. , [...] z dnia 24 grudnia 2002 r. oraz [...] z dnia 5 kwietnia 2003 r. Z dokumentów tych wynika, że sprzedane zostały naczepy o określonych numerach, których spór nie dotyczy. Wymienione w piśmie Naczelnika z dnia 30 maja 2005 r. naczepy jako sprzedane wskazane zostały także jako wyrejestrowane (obok wyrejestrowanych wskutek pojazdów sprzedanych przez podatnika) w piśmie Urzędu Miasta L. z dnia 8 marca 2005 r. (k.90).
Także w czasie zapoznania się z częścią akt znajdujących się w Sądzie Okręgowym w L. pracownicy SKO nie stwierdzili by znajdowały się w nich dowody świadczące o dokonaniu w toku egzekucji sprzedaży przedmiotowych pojazdów.
W powyższej sytuacji, mając na uwadze poczynione w toku postępowania ustalenia brak jest podstaw do uznania za podjętą z naruszeniem art. 191 ocenę Kolegium, że przedmiotowe naczepy nie zmieniły właściciela, nie zostały zbyte ani ich nie wyrejestrowano. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono też w sposób wyczerpujący treść i motywy decyzji SKO z 8 sierpnia 2003 r. Nie sposób też odmówić słuszności organowi odwoławczemu, gdy odnosząc się do argumentacji odwołania, wskazuje że ewentualne wskazane uchybienia organu egzekucyjnego nie odnoszą się bądź też nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej, co czyni chybionym zarzut skargi nieuwzględnienia przez organ tzw. "dowodów pośrednich".
Z wywodów skargi wynika, że dowody te, są interpretowane przez skarżącego nader subiektywnie. Skarżący zdaje się nie zauważać, że pismo Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 sierpnia 2003 r. i zawarte w nim stwierdzenie dotyczące odbioru dokumentów odnosi się do sytuacji, w której pojazd został odebrany (zabezpieczony i odebrany), a nie sytuacji w której dokonano jedynie zabezpieczenia pojazdu. Także decyzje z dnia 27 września datowane na 2000 r. wbrew twierdzeniom skarżącego o ich "podrabianiu" mogą swą treścią wskazywać na błąd w dacie.
Skoro z akt sprawy nie wynika by przedmiotowe naczepy zostały sprzedane przez organ egzekucyjny i skarżący nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o dokonanej przez organ sprzedaży, brak jest podstaw do przyjęcia, że nie jest ich właścicielem, a tym samym podmiotem, na którym ciążył w 2000 r. obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych w myśl art. 9 oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity – Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.