I SA/Lu 18/09

I SA/Lu 18/09 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2009-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Irena Szarewicz-Iwaniuk
Krystyna Czajecka-Szpringer /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1414/09 - Wyrok NSA z 2010-12-14
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 14b, art. 14d, art. 14o
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 5, art. 16g ust. 13
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych - oddala skargę.
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Interpretacją z dnia 30 września 2008r., na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów po rozpatrzeniu wniosku A. z dnia 28 czerwca 2008 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie powstania przychodu podatkowego z tytułu wykonania przez Inwestora prac na majątku Spółki – uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu 4 lipca 2008 r. wpłynął do organu wniosek A. dalej "Spółki" o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie powstania przychodu podatkowego z tytułu wykonania przez inwestora prac na majątku Spółki. W uzasadnieniu wskazano, iż Spółka prowadzi działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej do odbiorców przyłączonych do jej sieci. W toku prowadzonej działalności, Spółka wykorzystuje podziemne oraz napowietrzne kablowe linie elektroenergetyczne, które stanowią jej własność. Sieci te posadowione są także na gruntach, które stanowią własność innych podmiotów (osób fizycznych bądź osób prawnych). Właściciele bądź użytkownicy wieczyści gruntów, bądź inne osoby uprawnione do prowadzenia prac na gruntach (dalej: Inwestorzy) planujący przeprowadzić na danym terenie inwestycję (polegającą np. na budowie lub przebudowie obiektów), gdy istniejący przebieg sieci elektroenergetycznej Spółki koliduje z projektowaną inwestycją lub też w inny sposób uniemożliwia wykorzystanie gruntu (są to tzw. kolizje energetyczne), zwracają się do Spółki o zmianę przebiegu kolidującej linii elektroenergetycznej lub dokonanie zmian dotyczących innego urządzenia elektroenergetycznego (o tzw. usunięcie kolizji energetycznej). Po decyzji Spółki zakres i sposób przeprowadzenia prac na jej majątku, jest potwierdzany dodatkowo w odpowiednich umowach lub porozumieniach zawieranych z Inwestorami. Usunięcie kolizji energetycznej leży w gestii Inwestora, który dokonuje prac we własnym zakresie i na swój koszt, często także poprzez zlecanie pracy podwykonawcom zewnętrznym. Spółka nie ponosi żadnych kosztów przedsięwzięcia, nie zwraca również Inwestorowi jakichkolwiek wydatków. Inwestor przedstawia Spółce kosztorys i zakres planowanych prac, które to dokumenty podlegają analizie przez służby techniczne Spółki. Dopiero po ich zatwierdzeniu, Inwestor podejmuje prace. Usunięcie kolizji polega na przebudowie kolidującego odcinka sieci elektroenergetycznej przez Inwestora, co może się wiązać: z wybudowaniem nowego odcinka sieci elektroenergetycznej, który nie będzie kolidował z planowaną inwestycją oraz na wyłączeniu z eksploatacji odcinka, który przebiegał przez teren inwestycji, z przesunięciem lub zmianą trasy linii elektroenergetycznej tak, aby nie kolidowała z planowaną inwestycją. Przesunięcie lub zmiana trasy linii może wiązać się: z usunięciem lub wycofaniem z eksploatacji dotychczasowego odcinka linii elektroenergetycznej lub z zastąpieniem danego odcinka sieci elektroenergetycznej linii napowietrznej przez linię kablową (podziemną).
Po wykonaniu przez Inwestora prac sporządzany jest komisyjnie, przy udziale Inwestora i Spółki, protokół przekazania wykonanych prac i poprzez jego zaakceptowanie Spółka potwierdza prawidłowość dokonanego przesunięcia linii lub innego urządzenia energetycznego. Przesunięta linia energetyczna stanowi element całej sieci eksploatowanej przez Spółkę i zastępuje element sieci, który był kolizyjny. Dla celów dokumentacyjnych Spółka sporządza na zakończenie przedsięwzięcia odpowiedni dokument tzw. PT, stanowiący dowód wykonania prac zmierzających do przesunięcia elementów sieci lub innych urządzeń. Wskazywana jest w nim zarówno specyfikacja "nowego" fragmentu infrastruktury jak i wartość wykonanych przez Inwestora prac. W oparciu o ww. dokument Spółka może przyjąć przesunięty fragment linii energetycznej do eksploatacji.
Po przedstawieniu powyższego stanu faktycznego Spółka zapytała czy w związku w wykonaniem przez Inwestora prac na jej majątku, w szczególności prac ingerujących w jej środki trwałe, jeżeli jedynym celem tych prac jest zlikwidowanie kolizji energetycznej poprzez przesunięcie istniejącego urządzenia energetycznego (linii) w inne miejsce w interesie Inwestora, powstanie dla Spółki przychód wynikający z poniesienia kosztów tych prac przez Inwestora.
Uzasadniając swoje stanowisko Spółka wskazała, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie wystąpi dla Spółki przychód podatkowy, mimo że faktycznie otrzymuje ona na podstawie protokołów przekazania i przyjęcia urządzenia (lub jego elementy), wykorzystywane w prowadzonej działalności. Spółka nie ponosi w związku z powyższym także wydatków.
Nadto zdaniem wnioskodawcy bezzasadne jest ustalanie przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym przychodami są wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń. Spółka wskazała, iż nie otrzymuje od Inwestorów rzeczy lub praw – przebudowie ulega rzecz (środek trwały), który jest jej własnością. Zmianie może ulec jedynie lokalizacja części takiej rzeczy lub jej konstrukcja (np. zmiana linii napowietrznej na podziemną). Opisana sytuacja wskazuje na poniesienie wydatków prowadzących do usunięcia kolizji energetycznej, a nie związanych z przeniesieniem własności rzeczy lub prawa (przejściem takiej własności z Inwestora na rzecz Spółki). Inwestor nie ubiega się o status właściciela części sieci energetycznej, którą będzie przesuwał lub przebudowywał.
Zdaniem podatnika przebudowany odcinek sieci trudno uznać za kompletny obiekt, który mógłby być przedmiotem obrotu. Inwestor miał świadomość, że chce dokonać w swoim interesie ingerencji w rzecz (środek trwały) innego podmiotu, ale nie w celu dokonania przysporzenia na jego rzecz, ale umożliwienia sobie wykorzystania gospodarczego gruntu zgodnie ze swymi planami. Potrzebna mu jednak do tego była przynajmniej zgoda właściciela urządzeń, który w toku dalszego procesu zachowywał się biernie, znosząc ingerencję osoby trzeciej w swój majątek.
Zdaniem Spółki nie występuje tutaj takie otrzymanie innych nieodpłatnych świadczeń, które miałyby np. zwiększyć wartość środka trwałego. Inwestor jest zainteresowany osiągnięciem określonego celu, tj. uzyskaniem wolnego dostępu do terenu, na którym są zlokalizowane obce urządzenia. Spółka jako właściciel tych urządzeń, godzi się tylko na przebudowę linii elektroenergetycznej na koszt Inwestora, nie mając najmniejszego zamiaru inwestowania w swoją sieć energetyczną.
Dodatkowo podkreślono, iż tylko w przypadku, gdy jakieś działania doprowadziłyby do zwiększenia wartości majątku podatnika (bez poniesienia równocześnie kosztów) lub do zaoszczędzenia przez niego jakichś wydatków, można by mówić o powstaniu przychodu. Spółka z samego zdarzenia w postaci usunięcia kolizji energetycznej, nie osiągnie żadnych wymiernych korzyści, a dodatkowo godzi się na ryzyko, że w związku z wykonywanymi pracami ingerującymi w ciągłość lub długość linii elektroenergetycznej mogą wystąpić zwiększone straty przesyłowe oraz ryzyko uszkodzeń mechanicznych sieci przesyłowej. Inwestor niewątpliwie usuwając kolizję energetyczną (istniejącą z jego punktu widzenia) ma jedynie odtworzyć stan pierwotny linii elektroenergetycznej, w sensie funkcjonalnym i użytkowym (wykonać ją od nowa w innym miejscu).
Dla poparcia swojego stanowiska strona wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1480/07.
Konkludując Spółka wskazała, że przekazanie przebudowanej linii podatnikowi, w opisanym stanie faktycznym, nie może się wiązać ze skutkiem podatkowym w postaci powstania przychodu z nieodpłatnego świadczenia. Usunięcie bowiem przez Inwestora kolizji energetycznej, nie wiąże się dla podatnika z ponoszeniem kosztów, których pokrycie przez Inwestora we własnym interesie, zwalnia Spółkę z obowiązku ich poniesienia. Usunięcie kolizji energetycznej nie przynosi Spółce nowych środków trwałych lub ich ulepszeń, nie prowadzi do zwiększenia w jakikolwiek sposób jej majątku.
Dyrektor Izby Skarbowej uznając stanowisko strony za nieprawidłowe w pierwszej kolejności wskazał, iż zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz 13 i 14, jest wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (...). Ich wartość określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (art. 12 ust. 5 ww. ustawy). Przepisy te można odpowiednio zastosować, gdy przedmiotem świadczenia nie jest cała rzecz, ale nakłady na nią.
Mając na uwadze wskazane przepisy organ wskazał, że przejęcie własności nakładów na rzeczy, skutkuje powstaniem przychodu u jej właściciela np. w przypadku połączenia nakładów z rzeczą główną (stając się jej częściami składowymi są własnością właściciela rzeczy głównej).
Ponadto dodał, iż przychodem jest przejęta przez właściciela rzeczy głównej jakakolwiek rzecz lub prawo stanowiące nakład. Zatem nawet gdyby przebudowa linii energetycznej nie leżała w interesie wnioskodawcy, czy też nie miał on zamiaru inwestowania w swoją sieć, wpływa to na wycenę wartości przychodu, bowiem ta nie zależy od okoliczności, w których przychód ten powstał, a jest konsekwencją nabycia własności nakładów. Zarówno remonty, jak i inwestycje zwiększają wartość rynkową rzeczy głównej, a to jest tytuł uzyskania przychodu.
Organ podniósł odnosząc się do stanowiska wnioskodawcy, iż aby mówić o braku jakiejkolwiek wartości naniesień, powinny mieć one charakter odpadów. W niniejszej sprawie, jak Spółka wskazała, ma miejsce przebudowa fragmentu linii energetycznej (środka trwałego), w wyniku której zmianie ulegnie lokalizacja części tej linii lub nastąpi zmiana konstrukcji tej części. Inwestor przebudowując linię energetyczną wg własnych potrzeb (po zaakceptowaniu tej przebudowy przez Spółkę) musi najpierw część linii odłączyć (zlikwidować), a następnie wykonać ją od nowa w innym miejscu, przy zastosowaniu nowych materiałów dostępnych na rynku. Nakłady poczynione na tę linię stanowią dla Spółki przysporzenie na jej majątku tj. przychód.
Ponadto podkreślono, iż w wyniku przebudowy ulega zmianie wartość linii energetycznej, która stanowi element całej sieci eksploatowanej przez Spółkę. Dla celów dokumentacyjnych, Spółka sporządza na zakończenie przedsięwzięcia odpowiedni dokument, stanowiący de facto dowód wykonania prac zmierzających do przesunięcia elementów sieci lub innych urządzeń. Wskazywana w nim jest nie tylko specyfikacja "nowego" fragmentu infrastruktury, ale także wartość wykonanych przez Inwestora prac. Jeśli przekazane urządzenia lub ich elementy będą środkiem trwałym, po spełnieniu ustawowych warunków pozwalających na zaliczenie ich do środków trwałych lub dokonane nakłady spowodują ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to od wartości początkowej środka trwałego (podwyższonej wartości początkowej), Spółka winna dokonywać odpisów amortyzacyjnych, które będą stanowić koszty uzyskania przychodu.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone przez A. podtrzymał argumentację zawartą w indywidualnej interpretacji.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę w której zarzuciła naruszenie art.12 ust.1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art.140 § 1 i art.14d ustawy Ordynacja podatkowa i domagała się uchylenia zaskarżonego aktu.
W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podniesiono, iż indywidualna interpretacja została doręczona wnioskodawcy po upływie 3 miesięcy od daty wpływu zapytania do Biura Krajowej Informacji Podatkowej tj. w dniu 6 października 2008 r. Zatem, w świetle art.140 Ordynacji podatkowej, brak było podstaw do wydania zaskarżonej interpretacji. Dla poparcia swojego stanowiska wskazano wyroki WSA w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2007 r (I SA/Łd 327/07), WSA w Warszawie z 18 września 2007r. (III SA/Wa 192/07) i uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2008 r. (I FPS 2/08).
Następnie skarżąca podkreśliła, iż podtrzymuje swoje merytoryczne stanowisko odnośnie braku przychodu w przypadku zakończenia prac usuwających kolizję energetyczną wykonanych przez Inwestora za zgodą Spółki. Wskazała, iż interpretując przepis art.12 ust.1 pkt 2 ww. ustawy, stanowiący o powstaniu nieodpłatnego przychodu gdzie przychodami są wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, należy odejść od stosowania wykładni językowej i uwzględnić cel poniesienia przez podmiot trzeci nakładów na aktywa Spółki oraz to, czy i jakie korzyści przyniosą właścicielowi (tj. należy zastosować wykładnię systemową i funkcjonalną).
Ponadto skarżąca dodała, iż usunięcie kolizji energetycznej leży w gestii Inwestora, który dokonuje tego we własnym zakresie i na swój koszt, dążąc wyłącznie do osiągnięcia własnych korzyści. Spółka, kierując się dobrą wolą, wyraża zgodę na ingerencję w swoją własność i nie ponosi żadnych kosztów przedsięwzięcia. Po usunięciu kolizji, nowy odcinek sieci, stanowi element całej sieci eksploatowanej przez Spółkę. Nie prowadzi to jednak do zwiększenia majątku Spółki, czego zdaniem skarżącej organ nie rozważył. Dodatkowo Spółka godzi się na ryzyko, że w związku z wykonywanymi pracami ingerującymi, mogą wystąpić zwiększone straty przesyłowe oraz ryzyko uszkodzeń mechanicznych sieci przesyłowej. Podmiot trzeci usuwając kolizję energetyczną, ma odtworzyć stan pierwotny linii elektroenergetycznej, w sensie funkcjonalnym i użytkowym. W ten sposób nie daruje Spółce środka trwałego, czy jego elementu.
Nadto skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem organu wskazała, iż zwiększenie się wartości rynkowej rzeczy, nie powoduje powstania przychodu podatkowego. Niezależnie zaś od tego, czy nakład (inwestycja) ma charakter odpadu oraz czy odpad ma wartość, o tym czy mamy do czynienia z przychodem dla podatnika decyduje to, czy w następstwie zdarzenia faktycznie zwiększa się jego majątek.
Dla poparcia swojego stanowiska skarżąca ponownie wskazała na orzeczenie WSA w Warszawie z 12 listopada 2007r., sygn. akt III SA/Wa 1480/07.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie i domagał się jej oddalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie "ppsa."), zbadanie prawidłowości interpretacji lub zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa procesowego. W przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania, Sąd uwzględnia skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydawaną w indywidualnej sprawie i uchyla taką interpretację na podstawie art. 146 § 1 ppsa. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 ppsa jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tak rozumiejąc swoją rolę, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy odnieść się do zarzutu podniesionego w skardze, a dotyczącego doręczenia przedmiotowej interpretacji po upływie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 lipca 2008r., A. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie powstania przychodu podatkowego z tytułu wykonania przez Inwestora prac na majątku Spółki.
Decyzją z dnia 30 września 2008r., Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów po rozpatrzeniu ww. wniosku uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Przedmiotową decyzję doręczono wnioskodawcy w dniu 6 października 2008r. (k. 10v akt podatkowych).
Zgodnie z dyspozycją art. 14d zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r., Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. Nr 8, poz. 60) interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.
Zasady dotyczące obliczania terminów na gruncie prawa podatkowego określone zostały w art. 12 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca (§ 3). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (§ 5) .
Przy ocenie wskazanego zarzutu Sąd miał także na uwadze uchwałę NSA z dnia 4 listopada 2008r., I FPS 2/08 zgodnie z którą (...) pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oznacza brak jego doręczenia w terminie trzech miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu. Wskazana uchwała zapadła co prawda na gruncie przepisu w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2007r., jednak zmiana brzmienia stosowanych przepisów Ordynacji podatkowej, nie stwarza podstaw do innego niż przedstawione wcześniej rozumienia pojęcia "niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d" (art. 14o § 1 znowelizowanej Ordynacji podatkowej).
W niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż 3 miesięczny termin na wydanie indywidualnej interpretacji przypadał w sobotę należało uznać, iż stosowny termin upłynął w następnym dniu wolnym od pracy tj. w poniedziałek 6 października 2008r.
Z uwagi na powyższe w przedstawionym stanie faktycznym zastosowania nie znajdzie art. 14o Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.
Zatem indywidualną interpretację z dnia 30 września 2008r., doręczoną wnioskodawcy w dniu 6 października 2008r., należało uznać za wydaną z zachowaniem terminu z art. 14d Ordynacji podatkowej.
Następnie wskazać należy, iż we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji z dnia 4 lipca 2008r. Spółka wskazała, iż prowadzi działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej do odbiorców przyłączonych do jej sieci. W toku prowadzonej działalności, wykorzystuje podziemne oraz napowietrzne kablowe linie elektroenergetyczne, które stanowią jej własność. Sieci te posadowione są także na gruntach, które stanowią własność innych podmiotów. Osoby uprawnione do prowadzenia prac na gruntach (dalej: Inwestorzy) planujący przeprowadzić na danym terenie inwestycję, gdy istniejący przebieg sieci elektroenergetycznej koliduje z projektowaną inwestycją, zwracają się do Spółki o zgodę na zmianę przebiegu linii elektroenergetycznej. Po uzyskaniu pozytywnej decyzji Spółki zakres i sposób planowanych prac jest potwierdzany dodatkowo w odpowiednich umowach lub porozumieniach. Inwestorzy przekazują Spółce kosztorys i zakres planowanych prac, które to dokumenty podlegają analizie przez służby techniczne Spółki. Nadto Spółka wskazała, iż usunięcie kolizji polega na przebudowie kolidującego odcinka sieci elektroenergetycznej przez Inwestora, co może się wiązać:
- z wybudowaniem nowego odcinka sieci elektroenergetycznej, który nie będzie kolidował z planowaną inwestycją oraz
- na wyłączeniu z eksploatacji odcinka, który przebiegał przez teren inwestycji, z przesunięciem lub zmianą trasy linii elektroenergetycznej tak, aby nie kolidowała z planowaną inwestycją.
Przesunięcie lub zmiana trasy linii może wiązać się: z usunięciem lub wycofaniem z eksploatacji dotychczasowego odcinka linii elektroenergetycznej lub z zastąpieniem danego odcinka sieci elektroenergetycznej linii napowietrznej przez linię kablową (podziemną).
Należy podnieść, iż zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej "pdp") przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz 13 i 14 jest wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie. Wartość otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (ust. 5).
Mając na uwadze wskazany przepis organ podatkowy zasadnie wskazał, iż przychodem może stać się przejęta przez właściciela rzeczy głównej jakakolwiek rzecz lub prawo stanowiące nakład na tę rzecz.
Racji nie ma skarżący, iż oceniając przedmiotowy stan faktyczny w świetle ww. przepisu należało mieć na uwadze cel poniesionych przez Inwestora nakładów, gdy przebudowa linii energetycznej nie leży w interesie Spółki. Zdaniem Sądu nie wpływa to na wartość przychodu, bowiem ta nie zależy od okoliczności, w których przychód ten powstał, a jest konsekwencją nabycia własności nakładów przez Spółkę. W sytuacji opisanej przez wnioskodawcę, gdy usunięcia linii energetycznych dokonywał Inwestor na swój koszt, dążąc do osiągnięcia własnych korzyści, a Spółka kierując się dobrą wolą wyrażała jedynie zgodę na ingerencję w swoją własność oraz nie ponosiła kosztów przedsięwzięcia, możliwym jest powstanie przychodu po stronie skarżącej. W wyniku przebudowy ulega bowiem zmianie wartość linii energetycznych, która stanowi element sieci eksploatowanej przez Spółkę.
Spółka wskazała, iż po wykonaniu przez Inwestora prac sporządzany jest komisyjnie, przy udziale Inwestora i Spółki, protokół przekazania wykonanych prac i poprzez jego zaakceptowanie Spółka potwierdza prawidłowość dokonanego przesunięcia linii lub innego urządzenia energetycznego. Nadto Spółka dysponuje dokumentem tzw. PT, stanowiącym dowód wykonania prac zmierzających do przesunięcia elementów sieci lub innych urządzeń w którym wskazywana jest zarówno specyfikacja "nowego" fragmentu infrastruktury jak i wartość wykonanych przez Inwestora prac. Na podstawie wskazanej dokumentacji możliwym jest określenie wartości otrzymanych nieodpłatnie rzeczy w świetle art. 12 ust. 5 pdp.
W ślad za organem podatkowym należy wskazać, iż w sytuacji gdy wartość nabytych nakładów ma charakter nieprzychodowy, winny być one oceniane jako odpady stosownie do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 628 ze zm.).
Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż Spółka godzi się na ryzyko związane z wykonywaniem prac ingerujących, w związku z którymi mogą wystąpić zwiększone straty przesyłowe i uszkodzenia mechaniczne sieci. Jak sama wskazała we wniosku, przedmiotowe prace podejmowane są przez inwestorów po uzyskaniu pozytywnej decyzji Spółki - jako właściciela sieci. Końcowo w oparciu o tzw. dokument PT Spółka może przyjąć przesunięty fragment linii energetycznej do eksploatacji.
Za organem podatkowym należy wskazać, iż jeśli przekazane urządzenia lub ich elementy po spełnieniu ustawowych warunków będą środkami trwałymi albo dokonane nakłady spowodują ulepszenie środka trwałego w rozumieniu art. 16 g ust. 13 pdp to od wartości środka trwałego Spółka powinna dokonać odpisów amortyzacyjnych, które stanowić będą koszty uzyskania przychodu.
Nie można zatem przyjąć, iż prace (nakłady) wykonane przez Inwestora na środkach trwałych Spółki, w sytuacji gdy zwiększają ich wartość rynkową, nie wpływają na wartość posiadanych przez Spółkę środków trwałych (linii elektroenergetycznej) i nie stanowią przychodu Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 pdp. Istotny jest bowiem stan linii energetycznych po dokonaniu prac przez Inwestora, a nie zamiar właściciela środków trwałych.
Wobec powyższego zarzut naruszenia powołanych przez Spółkę przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należało uznać za bezprzedmiotowy.
Końcowo w odniesieniu do wskazanych przez skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych oraz zarzutu nieuwzględnienia ich przez organ podatkowy, stwierdzić należy, że zapadły one w indywidualnych sprawach i co do zasady wiążą strony postępowania w konkretnej sprawie oraz nie stanowią źródła prawa i nie posiadają mocy formalnie wiążącej tak do podatników, jak i również w stosunku do organów podatkowych.
Na marginesie należy wskazać, iż przedstawione przez organ podatkowy stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji nie oznacza, że wszystkie poniesione przez Inwestorów wydatki stanowią przysporzenie majątkowe podmiotu będącego właścicielem przedmiotowych środków trwałych (Spółki). Dokonując interpretacji indywidualnej organ podatkowy działający z upoważnienia Ministra Finansów przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ nie rozstrzyga o zindywidualizowanych obowiązkach podatkowych strony, gdyż może to nastąpić w ramach przeprowadzonego postępowania podatkowego.
Mając powyższe na względzie należało, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalić.