I SA/Lu 144/06

I SA/Lu 144/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Gdulewicz /sprawozdawca/
Halina Chitrosz /przewodniczący/
Krystyna Czajecka-Szpringer
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Skarżony organ
Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 55 poz 577
Ustawa z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006 r. sprawy ze skargi Rady Gminy na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy w części dotyczącej określenia rocznych stawek podatku od środków transportowych - oddala skargę.
Uzasadnienie
Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., na podstawie art. 86 i art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 55 poz. 577 z późn. zm.) orzekło nieważność uchwały Nr XXVII 163/03 Rady Gminy z dnia [...] listopada 2005 r. w sprawie określenia rocznych stawek podatku od środków transportowych w części dotyczącej ciągników siodłowych i balastowych przystosowanych do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton z innymi systemami ich zawieszania, o dwóch i trzech osiach jezdnych o dopuszczalnej masie całkowitej:
a) nie mniejszej niż 31 ton w wysokości 1.937,76 zł
b) nie mniejszej niż 40 ton w wysokości 2.548,65 zł
z uwagi na sprzeczność z art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) i obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 27 października 2005 r. w sprawie wysokości górnych stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej wskazało, że stawki ujęte zgodnie z treścią § 1 ust. 4 uchwały w załączniku Nr 2 zostały zawyżone w stosunku do określonych w wydanym na podstawie delegacji ustawowej w w/w obwieszczeniu Ministra Finansów. Zgodnie z przepisami obwieszczenia maksymalne wysokości stawek dla wskazanych wyżej przedmiotów opodatkowania wynoszą 1936,29 zł i 2505,15 zł, podczas gdy w uchwale zostały określone odpowiednio 1937,76 zł i 2548,65 zł.
Ponadto Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej wskazało, że w toku postępowania nadzorczego Rada Gminy nie przedstawiła w wyznaczonym terminie swego stanowiska w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej opisane rozstrzygnięcie nadzorcze Regionalnej Izby Obrachunkowej, wniesionej przez Radę Gminy, gmina wnosi o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że uchwała Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej narusza w oczywisty sposób art. 10 ust. 3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 27 października 2005 r. i art. 91 ustawy o samorządzie gminnym.
Regionalna Izba Obrachunkowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Ponadto wskazała, że w sprawie trzeba mieć na uwadze także obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 27 października 2005 r. (MP Nr 69, poz. 956) w sprawie wysokości górnych granic stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych, mające za podstawę prawną art. 12b ust. 4 i art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Według art. 12b ustawy minimalne stawki podatkowe określone w załącznikach 1-3 do tej ustawy, począwszy od 2004 r. ulegają przeliczeniu na każdy rok podatkowy zgodnie z procentowym wskaźnikiem euro i są ogłaszane corocznie w Monitorze Polski. Natomiast – zgodnie z art. 20 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych górne stawki kwotowe ulegają podwyższeniu na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku i także ogłaszane są – w formie obwieszczenia Ministra Finansów w Monitorze Polskim.
Zgodnie z powyższymi przepisami, maksymalne stawki mające zastosowanie w sprawie wynosiły odpowiednio: 1.936,29 zł; 2.505,15 zł; minimalne 1.739,92 zł i 2.288,44 zł.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (tekst jednolity - Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 577 ze zm.) do kompetencji regionalnych izb obrachunkowych należy m.in. badanie uchwał i zarządzeń podejmowanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego w sprawach podatków i opłat lokalnych.
W przypadku stwierdzenia niezgodności uchwały organu gminy z prawem regionalna izba obrachunkowa, jako organ nadzoru, stwierdza jej nieważność (art. 91 ust. 1 w zw. z art. 86) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) wysokość rocznych stawek od środków transportu określa rada gminy w drodze uchwały. W wymienionym przepisie określono także maksymalne stawki tego podatku stanowiąc między innymi, że od ciągnika siodłowego lub balastowego o których mowa w art. 8 pkt 4 ustawy w zależności od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów stawka podatku nie może przekroczyć (art. 10 ust. 4):
a) do 36 ton włącznie - 1.936,29 zł
b) powyżej 36 ton - 2.505,15 zł
Jednocześnie dla tego typu pojazdów ustawa przewiduje (art. 10 ust. 3) minimalne stawki podatku, określone w załączniku Nr 2 do ustawy. Stawki te w 2006 roku nie mogły stanowić kwoty wyższej niż: dla ciągników dwuosiowych o masie całkowitej nie mniejszej niż 31 ton – 1.739,92 zł; dla ciągników trzyosiowych o masie całkowitej nie mniejszej niż 40 ton – 2.288,44 zł.
Stawki te wynikają, jak zasadnie wskazała Regionalna Izba Obrachunkowa z wydanych na podstawie upoważnienia zawartego w art. 12b ust. 4 i art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach lokalnych obwieszczeń Ministra Finansów: z 13 października 2005 r. w sprawie stawek podatku od środków transportowych obowiązujących w 2006 r. (MP z dnia 26 października 2005 r. Nr 62, poz. 859); z dnia 27 października 2005 r. w sprawie wysokości górnych granic stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych (MP z dnia 14 listopada 2005 r. Nr 68, poz. 956).
W uchwale Nr XXVII/163/05 z dnia [...] listopada 2005 r. gmina określiła stawki podatkowe odpowiednio: 1.937,76 zł oraz 2.548,65 zł.
W powyższym stanie faktycznym i prawnym podzielić należy stanowisko Regionalnej Izby Obrachunkowej, iż uchwała Rady Gminy pozostaje w sprzeczności z treścią art. 10 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Nie można bowiem zgodzić się z poglądem gminy, iż zastosowane stawki znajdują uzasadnienie w przepisach art. 10 ust. 3 ustawy podatkowej zgodnie z którym, w przypadku gdy górna stawka podatku wskazanego m.in. w ust. 4 tego artykułu jest niższa od odpowiedniej stawki minimalnej określonej w załącznikach Nr 1-3 do ustawy, nie uwzględnia się górnej granicy stawki, przyjmując wysokość odpowiedniej stawki określonej w załączniku. Taka sytuacja nie zaistniała w sprawie, gdyż wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 4 górne stawki podatku (wynikające z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 27 października 2005 r.), czyli odpowiednio 1936,29 zł i 2.505,15 zł są wyższe od stawek wskazanych w mającym zastosowanie w sprawie załączniku Nr 2 (1.739,92 zł i 2.288,44 zł).
Z tych względów, uznając że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga podlega oddaleniu.