I SA/Lu 1273/14

I SA/Lu 1273/14 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2015-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Andrzej Niezgoda /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1866/15 - Wyrok NSA z 2017-05-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 113 ust. 1 i 9, art. ust. 13  pkt 1 lit. b
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka, Sędzia SO del. Monika Kazubińska-Kręcisz,, Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi P.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. - oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania P. N. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. P. z dnia [...] sierpnia 2014 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2010 r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o materiał zebrany w trakcie kontroli podatkowych przeprowadzonych wobec podatnika w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od 1 grudnia 2007 r. do 31 marca 2010 r. oraz za okres od 1 kwietnia 2010 r. do 30 kwietnia 2013 r. Zakres kontroli obejmował m.in. okres prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej pod nazwą A. w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli.
Organ nadmienił, że z ustaleń kontrolnych wynika jego zdaniem, iż do kwietnia 2010 r. podatnik prowadził niezarejestrowaną działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży samochodów osobowych i ciężarowych i pomimo istnienia obowiązku, nie zarejestrował się jako podatnik podatku od towarów i usług, nie składał deklaracji VAT - 7 i nie wpłacił należnego zobowiązania podatkowego. W okresie objętym kontrolami podatkowymi - od 1 grudnia 2007 r. do 30 kwietnia 2013 r. podatnik był w posiadaniu 19 środków transportu - samochodów osobowych, ciężarowych i przyczep samochodowych. Ponadto w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w 2010 r. podatnik zarejestrował działalność gospodarczą pod nazwą A. w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, lecz korzystał ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT. W 2010 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnik nie dokonał dostawy żadnego środka transportu, w tym roku dokonał tylko nabycia samochodu osobowego, wykonywał natomiast usługi mechaniki pojazdowej.
Organ zaznaczył, że w związku z powyższymi ustaleniami w 2010 r. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegał tylko obrót z prowadzonej działalności w zakresie usług mechaniki pojazdowej. Wykonywane przez podatnika czynności nie mogły jednak według organu korzystać ze zwolnienia przedmiotowego, ponieważ w 2009 r. wykonywał on dostawy wyrobów akcyzowych. Podatnik był zatem zobowiązany opodatkować podatkiem VAT świadczone usługi, a następnie rozliczać podatek od towarów i usług w deklaracjach VAT-7 składanych co miesiąc do urzędu skarbowego.
W wyniku rozpoznania odwołania podatnika od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził na wstępie, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54. poz. 535 ze zm., w skrócie ustawa o VAT) w brzmieniu obowiązującym w kontrolowanym okresie, dostawa wyrobów akcyzowych w wykonaniu działalności gospodarczej powoduje brak możliwości korzystania ze zwolnienia z tego podatku również w latach następnych. Zatem dokonanie dostawy wyrobów akcyzowych w 2008 r. spowodowało, że wykonywane przez podatnika w 2009 r. czynności sprzedaży pojazdów samochodowych (w tym samochodu osobowego) podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto organ zaznaczył, że dostawa samochodu osobowego, stanowiącego towar opodatkowany podatkiem akcyzowym w myśl przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1645 ze zm.) obowiązującej od 1 marca 2009 r. dokonana w tym roku, nie mogła korzystać ze zwolnienia w podatku od towarów i usług bez względu na wysokość uzyskanych obrotów.
Organ odwoławczy podkreślił, że dostawa towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym wykonana przez podatnika w 2009 r. w ramach działalności gospodarczej spowodowała, że również w 2010 r. nie mógł on korzystać ze zwolnienia w podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT, a opodatkowaniu tym podatkiem podlegały wszystkie czynności wykonane przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
W dniu [...] kwietnia 2010 r. podatnik rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "A. ". Przedmiotowa działalność obejmowała świadczenie usług w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podatnik zgłosił obowiązek podatkowy w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego, opodatkowując przychody według 8,5% stawki. Ponadto podatnik korzystał ze zwolnienia w podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy o VAT. Organ nadmienił, że w trakcie przeprowadzonej kontroli podatnik okazał rachunki dokumentujące wykonane usługi w 2010 r. oraz ewidencję przychodów za 2010 r. dla podatników zryczałtowanego podatku dochodowego, w której ujął 9 wpisów. Podkreślono, że organ I instancji stwierdził, że podatnik prowadząc w 2010 r. działalność gospodarczą nie mógł korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy o VAT z uwagi na utratę tego zwolnienia w 2008 r. oraz dostawę wyrobu akcyzowego w 2009 r.
W 2010 r. podatnik poza świadczeniem usług mechaniki pojazdowej w ramach prowadzonej działalności nie wykonywał innych czynności podlegających opodatkowaniu. W 2010 r. podatnik nie dokonywał dostaw używanych środków transportu. W ramach prowadzonej działalności w dniu 18 marca 2010 r. podatnik dokonał nabycia samochodu osobowego BMW [...] rok produkcji 2006. Przedmiotowy samochód podatnik zakupił na własne nazwisko za pośrednictwem komisu samochodowego na podstawie faktury VAT marża nr [...] za kwotę [...]zł.
Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 99 ust. 1 ustawy o VAT. Odniósł się również do art. 113 ust. 1 ustawy o VAT i cytując jego brzmienie stwierdził, że w 2008 r. podatnik utracił prawo do korzystania ze zwolnienia wynikającego ze wspomnianego przepisu wraz z dostawą samochodów osobowych stanowiących zgodnie z ustawą o podatku akcyzowym "wyroby akcyzowe".
Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że ustalenia dotyczące działalności podatnika w 2008 r. zostały opisane w decyzji organów podatkowych obu instancji dotyczących wymiaru zobowiązania w zakresie podatku VAT za 2008 r. zaś stanowisko organu odwoławczego podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 161/14. W przedmiotowym rozstrzygnięciu Sąd zgodził się z organami podatkowymi, iż sprzedaż przez podatnika używanych samochodów osobowych w 2008 r. dokonywana była w warunkach prowadzenia działalności gospodarczej. Była to działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny rachunek, przy czym skarżący nie mógł skorzystać ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług. W następstwie powyżej opisanych okoliczności, w 2009 r. podatnik na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b) ustawy o VAT nie mógł zdaniem organu korzystać ze zwolnienia wskazanego w art. 113 ust. 1 cyt. ustawy i dostawa środków transportu (w tym samochodu osobowego) dokonana w tym roku została uznana za wykonaną w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Organ odwoławczy podkreślił, że w latach 2008 i 2009 podatnik w ramach działalności gospodarczej wykonywał czynności (dostawa wyrobów akcyzowych oraz dostawa towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym), które w świetle ustawy o VAT nie mogą korzystać ze zwolnienia od tego podatku, bez względu na wysokość osiągniętych obrotów.
Konkludując Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma to, że podatnik w 2008 r. w ramach działalności gospodarczej dokonał dostawy wyrobów akcyzowych (samochodów osobowych) w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym i wraz z tą dostawą utracił zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy o VAT, a w roku następnym tj. 2009 prowadząc działalność gospodarczą, w ramach której dokonał dostawy towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, był czynnym podatnikiem podatku VAT. W następstwie powyższych okoliczności podatnik również w 2010 r. posiadał status czynnego podatnika podatku od towarów i usług, obowiązanego w prowadzonej działalności w zakresie świadczenia usług mechaniki pojazdowej stosować przepisy ustawy o VAT.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. podatnik wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu I instancji. Zdaniem skarżącego nieuprawnione jest twierdzenie organów podatkowych jakoby prowadził on działalność w zakresie handlu samochodami, co spowodowało, że uznano go za podatnika VAT w roku 2009 i w roku 2010 nie mógł wybrać zwolnienia z opodatkowania VAT.
Skarżący argumentował, że organy podatkowe dowolnie i bezpodstawnie określiły, że samochody sprzedane w 2009 r. zostały nabyte w celu zarobkowym - czemu przeczą m.in. brak ofert sprzedaży, czy długi okres między nabyciem, a sprzedażą. Zdaniem podatnika problematyka niniejszej sprawy dotyczy sprzedaży samochodów, stanowiących jego majątek osobisty używany przez niego na własne potrzeby. Wobec czego sprawa jest neutralną podatkowo, gdyż ich zbycie nigdy nie odbywało się w efekcie zamiaru dokonywania częstotliwych transakcji. Podatnik argumentował, że nie nabył samochodu kierując się potencjalnym zarobkiem, związanym z chęcią natychmiastowej sprzedaży. Dodatkowo podniósł, że w przypadku sprzedaży samochodów prywatnych nie była to sprzedaż o charakterze częstotliwym. Wszystkie samochody były użytkowane przez skarżącego i jego rodzinę, w okresach co najmniej kilkumiesięcznych. Skarżący zauważył, że organ podatkowy ustalając charakter czynności podatnika i jego zamiar, ma wskazać wykonanie działalności gospodarczej w chwili zakupu towaru. Nie może być to ocena po upływie kilku lat, co wynika z treści uzasadnienia decyzji, ale ma dotyczyć każdego towaru, który nabywany jest w celu sprzedaży. Organ podatkowy według skarżącego takiej oceny nie przeprowadził w odniesieniu do pojedynczych transakcji, czym pominął wykazanie zamiaru sprzedaży nabytych samochodów i dokonywanie transakcji w celach zarobkowych. Według podatnika zasadnym jest uznanie nabycia w celach osobistych, a nie w wykonywanej działalności gospodarczej.
Konkludując skarżący podkreślił, że sprzedając samochody nabyte dla potrzeb osobistych, czy ewentualnie związanych z działalnością rolniczą, nie wykonywał działalności gospodarczej, gdyż nie było jego zamiarem wykonywanie czynności sprzedaży samochodów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zdaniem strony skarżącej opodatkowanie działalności gospodarczej w 2010 r. jest nieuzasadnione, gdyż skarżący nie był czynnym podatnikiem VAT w roku poprzednim.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie sporna była odpowiedź na pytania czy skarżący dokonując dostaw samochodów działał w ramach zarządu majątkiem prywatnym, jak sam twierdzi, czy też, jak wywodzą organy podatkowe, przedmiotowe pojazdy skarżący nabywał, a następnie sprzedawał w celu prowadzenia działalności gospodarczej i czy dostawa przedmiotowych towarów winna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług, czy też z tego podatku zwolniona.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
W świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Z kolei stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W każdym zatem przypadku, gdy działalność m.in. osoby fizycznej przybierze charakter zorganizowany oraz zarobkowy - stanie się działalnością gospodarczą. Działalność handlowa oznacza dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży, wskazujący na zamiar kontynuacji tej działalności. Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając rzeczy ruchome, np. samochody, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zarobkowy, zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. W świetle powyższego o tym, czy dokonujący sprzedaży towaru działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności i zaangażowanie środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe trafnym wydaje się stwierdzenie, że nie ma sporu co do ustaleń, iż skarżący w okresie 2007 r. – 2013 r. był właścicielem co najmniej 19 środków transportu. Odnośnie roku 2009 skarżący w dniu [...] kwietnia 2009 r. sprzedał samochód Volkswagen [...], rok produkcji 2003 za [...] zł. Podobnie było z samochodem osobowym Opel [...], rok produkcji 2003, który w dniu [...] czerwca 2009 r. został sprzedany za pośrednictwem komisu za kwotę [...]zł. Z kolei samochód Renault [...], rok produkcji 2003, został sprzedany w dniu [...] października 2009 r. za [...] zł.
Zdaniem Sądu nie można więc podzielić stanowiska skarżącego, iż sprzedaż samochodów odbywała się w ramach zarządu majątkiem osobistym. Opierając się chociażby na powyższych ustaleniach dotyczących posiadania w latach 2007 - 2013 łącznie 19 pojazdów, zaangażowanie w ten sposób środków pieniężnych, korzystanie z pośrednictwa komisu i w końcu sprzedaż w 2009 r. 3 aut, przyjąć należy, iż zamiarem podatnika było prowadzenie działalności we wskazanym powyżej zakresie.
W ocenie Sądu, organy podatkowe, dokonując oceny powyższych transakcji, zasadnie uznały, że skarżący działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Na takie działanie wskazuje także liczba i częstotliwość transakcji przeprowadzonych w latach poprzedzających 2009 r.
Należy również zauważyć, że o fakcie prowadzenia działalności gospodarczej nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika. Nie jest istotne również, czy podmiot wykonujący daną działalność, traktuje ją jako prowadzoną w celu zarobkowym. O tym czy działalność prowadzona przez dany podmiot jest działalnością gospodarczą decyduje kryterium obiektywne, tj. ustalenie, czy dany podmiot jest aktywny i faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może (choć nie musi) przynosić dochód.
Wbrew stanowisku skarżącego dla niniejszej sprawy bez znaczenia pozostają okoliczności wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zaświadczenia VAT-25, podobnie jak i kwestia zarejestrowania samochodów, do której to czynności owe zaświadczenia były niezbędne. Żadna bowiem z tych czynności nie oznacza, że skarżący nie przeznaczył zakupionych samochodów do sprzedaży.
Odnosząc się do kwestii zwolnienia, o którym mowa w art. art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, przypomnieć należy, że w myśl tego przepisu, zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
Zgodnie z art. 113 ust. 5 i 9 ustawy o VAT, jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę. Podatnik rozpoczynający w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5 jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
Stosownie natomiast do art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b) ustawy o VAT, zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.
W świetle regulacji art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b) ustawy o VAT wyjaśnienia wymaga zatem sformułowanie "towary opodatkowane podatkiem akcyzowym" w odniesieniu do sprzedaży używanych samochodów osobowych, w sytuacji nieobjętej regulacją art. 100 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tj. Dz.U. z 2014r. poz. 752). W ocenie Sądu należy w tym zakresie sięgnąć do wykładni literalnej tego przepisu ustawy o VAT, gdyż przepisy prawa podatkowego, co do zasady, należy wykładać ściśle oraz zgodnie z ich językowym brzmieniem. Ponadto w kontekście regulacji zawartej w powołanym wyżej przepisie ustawy o VAT zauważyć należy, iż nie jest jednak wystarczające odwołanie się wyłączne do regulacji zawartych w Dziale V ustawy o podatku akcyzowym, który normuje szczegółowe zasady opodatkowania akcyzą samochodów osobowych. Powołany wyżej art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b) ustawy o VAT powinien być natomiast odczytywany w powiązaniu z treścią art. 1 ustawy o podatku akcyzowym (nie zmienianego od chwili wejścia w życie ustawy), która –zgodnie z tym przepisem- określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych.
Utrata zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b) ustawy o VAT nie jest zatem związana ze statusem podatnika akcyzy, a z rodzajem towaru, który stanowi przedmiot dokonywanej przez niego dostawy. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż powołany przepis ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązujących w 2010r. przewidywał, iż zwolnień przewidzianych w ust. 1 i 9 tego artykułu nie stosuje się m.in. do podatników dokonujących dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym. Do takich towarów, jak stanowi powołany wyżej art. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zalicza się zaś także samochody osobowe. W ocenie Sądu prawidłowy jest więc pogląd, iż z punktu widzenia utraty zwolnienia od VAT istotny jest sam fakt dokonywania dostaw towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, czyli m.in. samochodów osobowych, a nie okoliczność czy na podatniku w związku z konkretną dostawą ciążył obowiązek podatkowy w akcyzie.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż za prawidłowością przedstawionego wyżej poglądu przemawia nowelizacja ustawy o VAT dokonana ustawą z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013r. poz. 35). Zgodnie z jej treścią od 1 stycznia 2014r. art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. b) został znowelizowany w ten sposób, iż możliwe jest korzystanie ze zwolnienia od VAT w przypadku dostawy używanych samochodów osobowych, zaliczanych przez podatnika do środków trwałych podlegających amortyzacji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 6 maja 2014r. (sygn. akt I FSK 666/13), iż wskazana nowelizacja stanowić może doniosłą wskazówkę interpretacyjną oraz, że zamierzeniem ustawodawcy było doprecyzowanie, iż wyłączenie ze zwolnienia od VAT -przewidziane w przypadku dostawy towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym- nie dotyczy dostawy takich pojazdów. Tym samym nie można przyjąć, aby na gruncie stanu prawnego, zarówno po nowelizacji, jak i przed jej dokonaniem, dokonanie dostawy samochodu osobowego –nie zaliczonego przez podatnika do środków trwałych- nie skutkowało utratę zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT.
Konkludując stwierdzić należy, iż skarżący prowadząc działalność gospodarczą dokonał w 2009 r. dostawy towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym. W związku z tym w 2010 r. skarżący, posiadając status czynnego podatnika VAT, podlegał przepisom ustawy o VAT, a obrót osiągnięty w 2010 r. z tytułu prowadzonej przez niego działalności, podlegał opodatkowaniu VAT.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.