I SA/Lu 112/11

I SA/Lu 112/11 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Wiesława Achrymowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 52/12 - Wyrok NSA z 2012-11-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 121, art. 125, art. 188, art. 229, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6, § 4, art. 234, art. 233 § 1 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 8 poz 65
art. 13 ust. 3, 4, 6, art. 31 ust. 1, art. 38 ust. 1
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 29 kwietnia 2011r. i 17 czerwca 2011r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2006 r. - oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Lu 112/11
UZASADNIENIE
1. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. / podatnik / od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] określającej podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okresy od maja do grudnia 2006 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od stycznia do kwietnia 2006 r., uchylił tę decyzję w części dotyczącej sierpnia, września, października, grudnia 2006 r. i w tym zakresie określił kwoty zobowiązania podatkowego. W pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy stwierdził naruszenie przez podatnika art. 86 ust. 1 i art. 88 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług / Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - ustawa VAT / przez:
- odliczenie podatku naliczonego związanego z zakupami towarów, które były finansowane z funduszu socjalnego w kwocie [...]
- odliczenie podatku naliczonego od zakupu usługi "zorganizowania imprezy kulturalno -integracyjnej" w kwocie [...]
- odliczenie podatku naliczonego w związku z zakupami od firmy B. / B. / usług prowadzenia kampanii reklamowej i promocyjnej na terenie województwa m. w kwocie [...]
- odliczenie podatku naliczonego w związku z zakupem usługi zorganizowania konferencji według faktury wystawionej przez Hotel C. w K. w łącznej kwocie [...]
- odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu artykułów spożywczych i chemicznych według faktury wystawionej przez D. SA w łącznej kwocie [...]
- odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu blatu E. wraz z profilem w kwocie [...];
- odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu usług transportowych według faktur zakupu wystawionych przez F. J. P. w łącznej kwocie [...];
- odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu usług przedstawicielskich według faktur wystawionych przez B. w kwocie [...];
- odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu usług prowadzenia kampanii reklamowej
i promocyjnej na terenie woj. mazowieckiego według faktur wystawionych przez B. w łącznej kwocie [...]
- odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu usług windykacji należności przeterminowanych zgodnie z fakturami wystawionymi przez B. w łącznej kwocie [...];
- odliczenie podatku naliczonego z tytułu zakupu usług reprezentacji, marketingu, pośrednictwa z faktur wystawionych przez G. / G. / w łącznej kwocie [...] zł.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, za stanowiskiem w sprawie I FSK 1076/07, podmiot dokonując czynności związanych z funduszem socjalnym nie wykonuje w tym zakresie czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT. W tym zakresie faktury nie dokumentowały czynności związanych z wykonywaniem czynności opodatkowanych w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy VAT.
Na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT podatnik nie miał prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktury z dnia 30.12.2006 r., opisującej nabycie usługi zorganizowania imprezy kulturalno-integracyjnej, wystawionej przez H. Usługa ta polegała na zapewnieniu lokalu, pełnym cateringu oraz występie kabaretu, który był zamówiony i opłacony przez podatnika. Impreza zorganizowana została w ogólnie dostępnym lokalu gastronomicznym, należącym do H. Nie była to usługa mieszcząca się w grupie PKWiU 55.5 "usługi stołówkowe i usługi dostarczenia posiłków dla odbiorców zewnętrznych". Posiłki nie były podawane na zewnątrz, nie były dowożone. Faktura obejmowała tylko wartość podanych posiłków. Nie była to usługa cateringowa.
Nabycie od B. usług prowadzenia kampanii reklamowej i promocyjnej na terenie województwa m. nie zostało udowodnione. Usługi te miały być realizowane w oparciu o umowę z dnia 1 września 2006 r. na mocy której zleceniobiorca, B. wykorzysta do realizacji zlecenia materiały promocyjne powierzone przez zleceniodawcę, podatnika. Po przygotowaniu planu kampanii reklamowej B. zobowiązała się do jej realizacji w terminie do dnia 15 października 2006 r. oraz do przedstawienia sprawozdania z wykonania umowy do dnia 15 grudnia 2006 r. Żadna ze wskazywanych firm nie potwierdziła udziału w spotkaniach panelowych, które miał organizować zleceniobiorca. W 2006 r. pracownikami zleceniobiorcy byli A. M.
i S. M.. S. M. w okresie od 26.09.2006 r. do 31.10.2006 r.,
A. M. w okresie od 12.09.2006 r. do 3.12.2006 r., przebywali na zwolnieniu lekarskim. Zakwestionowane faktury wystawione zostały w październiku 2006 r. Ustalono, iż wyłącznymi kosztami, jakie obciążały B. były wynagrodzenia pracowników. Na koncie [...] "Reklama publiczna" zaewidencjonowano kwotę [...]. Wyjaśnienia S. M. i podatnika były w tych okolicznościach niewiarygodne. Podatnik nie przedstawił wiarygodnych dowodów, które świadczyłyby o zatrudnianiu osób na umowę zlecenie celem rozdawania ulotek. Podawany opis form przeprowadzania kampanii reklamowych, sprawozdań, załączników ze spotkań panelowych nie ma potwierdzenia
w wiarygodnych dowodach. W tym zakresie brak prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w łącznej kwocie [...] ma podstawę w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT w związku z art. 86 ust. 1 tej ustawy.
Faktura nr [...] z dnia 7.06.2006 r. z tytułu zakupu usługi zorganizowania konferencji, wystawiona przez Hotel C. w K. w rzeczywistości nie dotyczy organizacji konferencji, lecz pobytu T. W. w Hotelu C. na przełomie maja i czerwca 2006 r. Wynika to z informacji uzyskanych od wystawcy faktury. T. W. nie była pracownikiem podatnika. Na wymienioną w fakturze kwotę brutto [...] pod pozycją organizacja konferencji, składały się: pobyt [...] restauracja [...] usługi instytutu [...], usługi instytutu [...], restauracja [...].
W tym zakresie brak prawa do odliczenia wynika z braku związku z czynnościami opodatkowanymi w rozumieniu art. 86 ust. 1 ustawy VAT.
Faktura z dnia 18.12.2006 r. została wystawiona przez D. SA z tytułu zakupu artykułów spożywczych na rzecz firmy I. w L., nie na rzecz podatnika. Ten wydatek nie jest związany ze sprzedażą opodatkowaną podatnika w rozumieniu art. 86 ust.1 ustawy VAT.
Blat C. A. z profilem nie został zamontowany u podatnika. Blat wskazany w toku oględzin przez prezesa podatnika nie odpowiada wyglądem
i właściwościami opisanemu w fakturze. Przedstawiono protokół zniszczenia blatu, datowany na 18.05.2007 r., w którym jako powód zniszczenia podano "stopienie i zdeformowanie pod wpływem gorących naczyń". Taka przyczyna zniszczenia blatu pozostaje w ewidentnej sprzeczności z właściwościami blatu tego typu, podanymi przez producenta. Ten wydatek nie jest związany ze sprzedażą opodatkowaną, nie spełnia przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy VAT.
Faktury, opisujące nabycie usług transportowych, pochodzące od F. J. P. w W. / F. / nie dokumentują wykonanych usług. Usługi transportowe miały być świadczone przez podwykonawcę, B. Prezes B., S. M. podał, że miały być świadczone samochodem F. U. z wynajętą przyczepą. Nie potrafił sobie przypomnieć od kogo pożyczał przyczepę, jaka była jej ładowność. Podatnik podał, że przyczepa miała należeć do W. B., nie podał jego adresu. Spółka B. nie dysponowała odpowiednim środkiem transportu do świadczenia usług transportowych. Nie wykazała w rejestrze sprzedaży, w deklaracjach podatkowych przychodów z tytułu usług transportowych dla F. J. P. podał, że nie zwierał umów o świadczone usługi transportowe.
W. B., właściciel wskazywanej przyczepy, także nie potwierdził twierdzeń podatnika. Podał, że przyczepka jest ogólnie dostępna dla przyjaciół i znajomych, z S. M. przyjaźnią się. Podatnik nie przedstawił dowodów na okoliczność jakie towary, gdzie były wożone. Brak prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego w rozważanym zakresie ma podstawę prawną w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT.
Faktury, opisujące zakup usług przedstawicielskich w łącznej kwocie podatku naliczonego [...] wystawione przez B., miały zdaniem podatnika dokumentować prowadzenie badań rynku na terenie województwa m. Zgodnie z umową zleceniobiorca wykorzysta materiały badawcze powierzone przez zleceniodawcę, przekazanie materiałów badawczych zostanie udokumentowane protokołem podpisanym przez obie strony. Zleceniobiorca opracuje plan badań rynku / kampanii /, który zostanie przygotowany i zaakceptowany przez strony umowy. Podatnik nie przedstawił dokumentów, świadczących o wykonywaniu tej umowy. Dopiero w dniu 12.02.2009 r. podatnik złożył pismo, w którym podał, że nie ma pełnej dokumentacji zakupu usług od B., bo zaginęła w trakcie przeprowadzki działu księgowości i przedstawił nowy materiał dowodowy, w tym aneks z dnia 1.07.2006 r. do umowy z dnia 1.01.2006 r. / kserokopia aneksu nie zawierała podpisów strony umowy /. W aneksie dodano punkt, dotyczący świadczenia usług przedstawicielskich i marketingowych przez B. na rzecz podatnika z określeniem warunków wynagrodzenia za wykonane usługi. W dokumentacji B., w rejestrze sprzedaży brak jest faktur: z dnia 30.11.2006 r. i z dnia 20.12.2006 r. Zdaniem podatnika efektem prowadzonych akcji promocyjnych, kampanii reklamowych, negocjacji handlowych, prezentacji towarów był napływ klientów. Usługi miały polegać na przedstawianiu ofert handlowych w firmach z branży budowlanej i instalacyjnej, organizowaniu spotkań z wybranymi grupami potencjalnych kontrahentów, przedstawieniu przez kontakt telefoniczny oferty handlowej, organizowaniu stanowisk z materiałami reklamowymi na różnego rodzaju spotkaniach, targach, festynach, imprezach sportowych i artystycznych, wydawaniu potencjalnym nabywcom kart rabatowych. Podatnik miał wydać B. 1600 kart rabatowych i sporządzić w systemie komputerowym adnotację z numerem karty. Podatnik tych twierdzeń nie poparł dokumentami źródłowymi. Brak też wiarygodnych dowodów na okoliczność powiązania wynagrodzenia prowizyjnego z konkretnymi transakcjami, udokumentowanymi fakturami. Podatnik, wezwany do wskazania nowych klientów pozyskanych przez B., dołączył spis wszystkich podmiotów, na rzecz których dokonywał sprzedaży. W tym zakresie brak prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego ma podstawę prawną w art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT.
Faktury, opisujące zakup usług prowadzenia kampanii reklamowej i promocyjnej na terenie województwa m. w łącznej kwocie podatku naliczonego [...], wystawione przez B., nie dają podatnikowi prawa do odliczenia. Zdaniem podatnika dowodem wykonania tych usług miały być: kopia umowy z dnia 15.10.2006 r., zgodnie z którą kampania reklamowa miała być prowadzona w prasie, radiu i telewizji, na targach handlowych oraz w inny sposób zaakceptowany przez zleceniodawcę; plan kampanii reklamowej z dnia 20.10.2006 r.; protokół odbioru materiałów promocyjnych z dnia 20.10.2006 r.; sprawozdanie z przeprowadzenia kampanii reklamowej z dnia 15.12.2006 r. Te dokumenty nie konkretyzują kto, kiedy, gdzie i o jakiej konkretnie treści świadczył działania reklamowe, promocyjne. Sprawozdanie z dnia 15.12.2006 r. nie zawiera żadnych danych czy nawet ogólnej informacji o prowadzeniu kampanii w mediach publicznych, środkach masowego przekazu, na targach. Zawiera ogólne stwierdzenia o dokonaniu wyboru supermarketów budowlanych oraz wysłaniu w teren osób, które rozdały materiały reklamowe z cennikami towarów. Z materiału dowodowego wynika, że przekazanie B. materiałów reklamowych było działaniem pozorującym wykonanie spornych usług. Porównanie materiałów promocyjnych, przekazanych przez podatnika B. według protokołu z dnia 20.10.2006 r. z dowodami źródłowymi zakupu tych towarów wskazuje, że część materiałów promocyjnych została przekazana wcześniej niż została zakupiona, bądź przekazana w większej ilości od zakupionej. Analiza ilościowa oraz co do tożsamości przekazanych materiałów wskazuje na sprzeczność informacji udzielanych przez podatnika. Dołączone do odwołania faktury zakupu materiałów reklamowych za lata 2005-2006 dotyczą w głównej mierze zakupu kalendarzy i ulotek reklamowych. Faktura zakupu materiałów na kampanię reklamową i promocyjną była wystawiona w dniu 30.11.2006 r. Spółka B. podpisała odbiór tych towarów w dniu 20.10.2006 r. Nie zostały przedstawione dowody na okoliczność kto i gdzie rozdawał materiały reklamowe, promocyjne. Nie zostały okazane analizy rynku, o których podano w sprawozdaniu z dnia 15.12.2006 r. Nie zostały przedstawione dowody na okoliczność prowadzenia reklamy w prasie, radiu, telewizji, opisanej w umowie z dnia 15.10.2006 r. Brak prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego ma podstawę prawną w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT.
Usługi windykacji należności w łącznej kwocie [...], opisane w fakturach wystawionych przez B., miały być wykonywane w ramach zawartego w dniu 1.01.2006 r. kontraktu, zgodnie z którym spółka B. miała prowadzić obsługę prawną podatnika w każdy czwartek, w siedzibie podatnika. Ustalono wynagrodzenie w wysokości [...] miesięcznie netto i oddzielnie za skuteczne wyegzekwowanie roszczeń finansowych 10% kwoty wyegzekwowanej, za reprezentowanie podatnika w postępowaniach przed sądami i organami wynagrodzenie nie mniejsze niż wynika to z odpowiednich przepisów, regulujących stawki za reprezentację dla radców lub adwokatów. Podatnik nie przedstawił dowodów wykonania usług windykacji. Z analizy kont syntetycznych podatnika za okres od 1.01.2006 r. do 31.12.2006 r. wynika, że na koncie 203 "należności od dłużników" nie zostały odnotowane żadne obroty. Z powyższego wynika, że w 2006 r. nie zostały ściągnięte żadne zobowiązania. Podatnik w zakreślonym terminie nie przedłożył spisu firm, w stosunku do których spółka B. prowadziła czynności windykacyjne. Spisy złożono z czteromiesięcznym opóźnieniem. Analiza nazw firm, okresu jakich dotyczy wystawiona faktura za czynności windykacyjne w połączeniu z analizą konta [...] "należności zasądzone" z 2006 r., z nazwami firm, wobec których toczyło się w 2006 r. postępowanie ściągania należności zasądzonych wskazuje, że informacje podatnika w tym zakresie nie są zgodne ze stanem rzeczywistym. Według informacji głównej księgowej B. K., sprawy dotyczące ściągania należności zasądzonych prowadził u podatnika W. B. w ramach umów zleceń i o dzieło. Potwierdził to P. B. w zeznaniach. P. A. zeznał, że przygotowywał dla P. B. dokumenty związane z windykacją oraz że nie kojarzy S. M. / prezesa B. /. Opisywane usługi windykacji nie zostały wykonane. W tym zakresie brak prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego ma podstawę prawną w art. 88
ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT.
Uzupełniony materiał dowodowy: umowy o przyjęcie na staż i przyuczenie do wykonywania obowiązków asystenta biurowego w spółce B. z 2.01.2006 r. i z 1.08.2006 r., zawarte z A. P., M. C., twierdzenia tych osób, listy kontrahentów wywożących towary na podstawie dokumentu TAX FREE w 2006 r., poszczególne strony paszportu A. P., w całokształcie dowodów nie uzasadniają twierdzeń podatnika. Mało wiarygodne jest roznoszenie ulotek przez A. P.M. C., przez dwa lata, bez wynagrodzenia i przy braku wiedzy o adresie firmy zlecającej czynności. Na żadnym etapie postępowania kontrolnego, prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ani podatnik, ani S. M. nie twierdzili, że dystrybucją ulotek zajmowały się osoby na stażu. Przesłuchani pracownicy B. nie potwierdzili czynności stażystów.
Faktury, opisujące nabycie usług od G. w postaci reprezentacji na targach w K., pośrednictwa handlowego, reprezentacji i marketingu na targach na U., opisują usługi w rzeczywistości niewykonane. Brak jest dokumentów źródłowych. Nie zostały podane konkretne okoliczności dotyczące miejsca i treści usług, zasad określania wynagrodzenia ani ze strony podatnika, ani ze strony wystawcy zakwestionowanych faktur. Wbrew twierdzeniom podatnika dokumenty dotyczące usług G. nie
zostały zabezpieczone w związku z prowadzonym postępowaniem karnym. Prokuratura Okręgowa pismem z dnia [...]. poinformowała, iż w toku śledztwa nie zostały zabezpieczone dokumenty finansowo-księgowe G., ponieważ nie zostały ujawnione żadne dokumenty w miejscu wskazanym jako siedziba G., które przeszukano na podstawie postanowienia. Prokuratura poinformowała, że spółka G. nie przekazała żadnych dokumentów. Zabezpieczyła w toku śledztwa jedynie kserokopie protokołów przekazania materiałów reklamowych celem realizacji umów reklamowych, zawartych między G. a podatnikiem, katalogi wyrobów, oferty cenowe. A. P., prezes G. zeznał, że świadczył usługi marketingowe, sugerował gdzie otworzyć przedstawicielstwa, prowadził rozmowy w M. i na U., przeprowadził dziesiątki rozmów z urzędnikami lub przedstawicielami firm. Jednak o otwarciu przedstawicielstw we L, w K. nic nie wiedział. Na targach rozdawał długopisy, kalendarze, wizytówki, proporczyki, oferty handlowe. Ponadto sugerował podatnikowi, że na U. rozwijał się rynek budownictwa mieszkaniowego, szczególnie w K. W związku z tym opracowano na piśmie jak pozyskać ziemię, pozwolenia na budowę, jaka jest cena mieszkań i ziemi. Analizując daty protokołów przekazania materiałów promocyjnych G. w powiązaniu z asortymentem tych towarów oraz fakturami zakupów poszczególnych towarów należy stwierdzić, że w okresie przekazywania protokołami tych materiałów podatnik dysponował tylko zakupami według faktury z dnia 17.01.2006 r. Następne okazane przez podatnika protokoły przekazania były z dnia 20.03.2006 r., 27.04.2006 r., 2.10.2006 r., gdy kolejne okazane faktury zakupu materiałów reklamowych były z 30.10.2006 r., 31.10.2006 r., 7.12.2006 r., 18.12.2006 r., 19.12.2006 r. W zakresie sprzedaży TAX FREE dokonano analizy wydruków sprzedaży towarów osobom fizycznym, które występowały o zwrot podatku TAX FREE w 2004 r., 2005 r., 2006 r. Analiza wykazała, że w 2004 r. głównym nabywcą towarów / 70,51 % zakupów / był obywatel U.z W. W. Również w 2005 r. ten kontrahent był głównym nabywcą towarów / 65,33% zakupów /. Na początku marca 2005 r., przed podjęciem opisywanej promocji, pojawił się drugi znaczący nabywca towarów z U., ze S. / 20,41 % zakupów /. Łącznie zakupy dokonane przez tych kontrahentów to 85,74 % ogółu sprzedaży TAX FREE. W 2006 r. zakupy dokonane przez tych nabywców stanowiły 69,46 % ogółu sprzedaży TAX FREE. Nie jest wiarygodne twierdzenie, że do wzrostu sprzedaży nabywcom zza wschodniej granicy przyczyniły się działania spółki G. przez kolportowanie 8.000 sztuk różnego rodzaju ulotek w okresie I-X 2006 r. na targach w K.i na U. Pozostałe osoby, które występowały o zwrot podatku od towarów i usług, dokonywały drobnych zakupów i byli to tylko obywatele U., głównie z W. W., S., K. i Ł., z miejscowości znajdujących się w niedalekiej odległości od granicy z Polską. Sama lista kontrahentów, do której odwołuje się podatnik, nie dowodzi związku między wzrostem sprzedaży u podatnika a opisywanymi działaniami G. M. S. nie potwierdziła wykonywania prac na rzecz podatnika. A. P. nie wskazał nazwisk osób, które miałyby wykonywać czynności w związku z realizacją usług na rzecz podatnika. Decyzje wydawane w innych postępowaniach nie przesądzają oceny dowodów i ustaleń faktycznych w niniejszym postępowaniu, istotnych dla rozstrzygnięcia o prawie podatnika do odliczenia kwot podatku naliczonego. Brak prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego wykazanych w zakwestionowanych fakturach ma podstawę prawną w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT w związku z art. 86 ust. 1 tej ustawy.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, wbrew zarzutom podatnika, w postępowaniu nie został naruszony art. 284 § 2, art. 290, art. 291 § 2, art. 193 ustawy Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – o.p. /.
2. Podatnik złożył skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Zarzucił naruszenie art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT oraz art. 121, art. 125, art. 188, art. 229, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191, art. 124, art. 210 § 4, art. 284 § 2,
art. 284 b § 2, art. 290, art. 291 § 2, art. 140 § 1 o.p. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zdaniem podatnika zakup sprzętu sportowego, wynajem sali gimnastycznej, finansowane z funduszu socjalnego, były związane ze sprzedażą opodatkowaną podatnika. Zawody sportowe promowały podatnika, miały istotne znaczenie marketingowe. Dostęp do sali gimnastycznej był warunkiem należytego przygotowania się pracowników do rozgrywek. W siedzibie podatnika znajduje się wiele pucharów i dyplomów na dowód udziału w licznych rozgrywkach, zawodach. Nabyte z funduszu socjalnego rowery służyły także ochronie siedziby, mienia podatnika. Karnety na mecze piłkarskie, nabyte z funduszu socjalnego, umożliwiały prowadzenie akcji reklamowych i informacyjnych na stadionie. Nie ma przepisu prawa, wyłączającego zakupy finansowane z funduszu socjalnego z zakresu ogólnej reguły zwartej w art. 86 ust. 1 ustawy VAT.
Podatnik nabył usługę w postaci organizacji imprezy kulturalno-integracyjnej, obejmującej wynajem sali i usługę cateringową. Organ podatkowy błędnie przyjął, że cała faktura dotyczyła cateringu. Spółka H. dostarczyła posiłki, których nie przygotowywała, zamówione u innego kontrahenta. Podatnik zamówił dostarczenie posiłków na zamkniętą imprezę w wynajętym lokalu.
Organ podatkowy błędnie zakwestionował podatnikowi odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu blatu kuchennego. W siedzibie podatnika są dwie kuchnie. Świadek P. A. odniósł się w zeznaniach do jednej z nich, nie wiadomo której. Ten świadek od 2007 r. nie jest pracownikiem podatnika. Jego zeznania mogą być rodzajem odwetu na byłym pracodawcy. W toku oględzin należało obejrzeć obie kuchnie.
Usługi transportowe zostały wykonane, co potwierdził J. P. Realizacją transportu zajmowała się żona J. P., która nie została przesłuchana. W decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług, wydanej w stosunku do B., przyjęto w podstawie opodatkowania kwoty wynikające z faktur wystawionych dla F. z tytułu świadczenia usług transportowych. F. wykazała do opodatkowania usługi transportowe, co dowodzi ich wykonania. Podatnik co do zasady nie może ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowości w postępowaniu kontrahentów. Z faktur wprost wynika, do których nabywców transport był wykonywany przez firmę I. Do pozostałych nabywców transport świadczył F.
Spółka B. w ramach akcji promocyjnej, reklamowej do wytypowanych 100 podmiotów wysłała zaproszenia, które nie spotkały się z zainteresowaniem. Zmieniono strategię działania. Pracownicy B. składali osobiste wizyty potencjalnym kontrahentom podatnika, rozdawali ulotki reklamowe przy marketach budowlanych w W. Umieszczono ogłoszenia i reklamy w prasie należącej do J. Dowodzą tych działań sporządzone umowy, sprawozdania, faktury, dowody zapłaty. Analiza ekonomiczna wprost wskazuje na znaczący wzrost nabywców z województwa mazowieckiego, znaczący wzrost sprzedaży podatnika po zakupie spornych usług od B. Organ podatkowy tę analizę pominął. Dowolnie uznał ją za zbędną.
Spółka B. wykonała usługi w zakresie analizy rynku, reprezentacji handlowej na podstawie umowy z dnia 1 września 2006 r. Wystawione faktury zostały przyjęte u podstaw określenia B. zobowiązania w podatku od towarów i usług mocą decyzji organu podatkowego. Przedstawione organowi podatkowemu dokumenty, zeznania wprost dowodzą gdzie, kiedy i w jakim zakresie świadczone były usługi opisane w zakwestionowanych fakturach. Wyliczona prowizja zawsze mieściła się w przedziale 5
do 10 %, zgodnie z umową, w której określono maksymalną prowizję w wysokości 10 %. Rozdawano ulotki, przedstawiano oferty handlowe w firmach budowlanych, organizowano spotkania z wybranymi potencjalnymi kontrahentami, organizowano stanowiska z materiałami reklamowymi na różnych spotkaniach, targach, festynach, imprezach sportowych, artystycznych, wydawano karty rabatowe. Te czynności wykonywali: A. M., S. M.A. P., M. C., zgodnie z oświadczeniami, umowami załączonymi do skargi. Organ podatkowy dowolnie pominął te dowody. Zaniechał analizy ekonomicznej, która jednoznacznie wskazuje na efekty działalności B. na rzecz podatnika, który rozszerzył działalność, pozyskał nowych klientów.
Spółka B. zgodnie z postanowieniami umowy przeprowadziła kampanię reklamową i promocyjną podatnika. B. otrzymał na ten cel materiały promocyjne / katalogi, długopisy, bluzy, zestawy upominkowe /. Sporządził plan kampanii. Działania promocyjne zostały udokumentowane, w tym także te podjęte w środkach masowego przekazu. Te działania zostały wyczerpująco opisane przez osoby, które je podejmowały.
Spółka B. prowadziła windykacje należności przeterminowanych, przed wystąpieniem na drogę sądową. W. B. prowadził tylko windykacje należności zasądzonych wyrokami sądów. Przedstawiono umowy, dowody zapłat, spis dłużników na dowód przeprowadzonych czynności windykacyjnych przez B. Ze skargą przedstawiono kserokopie pism egzekucyjnych przygotowywanych przez B.. Umowa z dnia 1 stycznia 2006 r. nie obejmowała świadczenia usług windykacji, nie określała wynagrodzenia za te usługi. Organ podatkowy nie zgromadził kompletu materiału dowodowego, jakim dysponował B. Nie przesłuchał osób wykonujących czynności windykacyjne oraz głównego księgowego podatnika. Nie zbadał dokumentacji egzekucyjnej sporządzonej przez B.
Przedstawione dokumenty / raporty, sprawozdania, protokoły przekazania materiałów reklamowych, zestawienia świadczące o wzroście sprzedaży / dowodzą czynności wykonanych przez G. O korzyściach dla podatnika ze współpracy z G. świadczy dobitnie ogromy wzrost sprzedaży towarów dla podróżnych / TAX FREE /. W 2004 r. podatnik zawarł 44 takie transakcje, w 2006 r. 1154, w 2007 r. 735. Przed 2006 r. 4 podmioty zwierały transakcje z podatnikiem w warunkach TAX FREE. W 2006 r. takich podmiotów było 57. Spółka G. podawała, że brak pełnej dokumentacji był spowodowany kradzieżą dokumentów oraz zabezpieczeniem pozostałych dokumentów. Osoby biorące udział w zabezpieczeniu dokumentów nie opisywały szczegółowo zabezpieczanych dokumentów. Otwarcie przedstawicielstw było jedynie zamiarem podatnika. Spółka G. realizowała zadania, wynikające z umów z podatnikiem przez swoje przedstawicielstwa. Spółka G. przekazała na żądanie podatnika kserokopie umów, z których wynika, że usługi marketingowe na terenie U., R. wykonywały także inne osoby, nie tylko A. P., zamieszkałe na terenie U. Organ podatkowy nie zażądał pełnej dokumentacji od prezesa G., przekazanej mu w 2005 r. M. S., A. P. szczegółowo opisali wykonywane czynności na rzecz podatnika. W decyzjach wydanych w stosunku do spółki G. nie zostały stwierdzone nieprawidłowości w zakresie wystawionych faktur, obejmujących usługi świadczone na rzecz podatnika.
Podsumowując, organ podatkowy nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego. Nie przesłuchał wszystkich świadków. Nie zgromadził wszystkich dokumentów. Zaniechał analizy sytuacji ekonomicznej podatnika. Dowolnie ocenił zgromadzone dokumenty, twierdzenia świadków, podatnika. Nie zlecił przeprowadzenia kontroli w spółce B. Odwoławczy organ podatkowy nie zgromadził żadnego nowego materiału dowodowego. W całości oparł się na materiale zgromadzonym w postępowaniu pierwszej instancji, w tym zgromadzonym w postępowaniu w sprawie podatku dochodowego.
Upoważnienie do przeprowadzenia postępowania kontrolnego, kontroli podatkowej nie zostało doręczone prezesowi podatnika. Postanowienia o przedłużeniu kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego były doręczane pracownikom nieupoważnionym do odbioru takiej korespondencji. Protokół kontroli z dnia 12 grudnia 2008 r. oraz protokół badania ksiąg z dnia 14 lipca 2009 r. nie zostały podpisane przez wszystkie osoby wymienione w upoważnieniach. Przekroczony został termin z art. 291 § 2 o.p. Postępowanie kontrolne miało zakończyć się do 15 września 2009 r. Decyzja została wydana w dniu 16 września 2009 r.
3. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
4. W postępowaniu sądowym podatnik złożył pismo z dnia 29 kwietnia 2011 r., w którym sformułował zarzuty naruszenia:
- art. 191 i art. 193 o.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, zwłaszcza w zakresie nieuwzględnienia, odmowy wiarygodności ewidencji VAT z rażącym naruszeniem art. 193 § 6 o.p. w związku z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej / u.s.d.g. / i art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw;
- art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT przez odmowę uznania za podatnika w zakresie wydatków sfinansowanych z funduszu socjalnego w sytuacji, gdy służyły one również działalności wykonywanej jako podatnik / promocji i reklamie podatnika /;
- art. 210 ust. 1 pkt 6 i § 4 o.p. przez brak odniesienia się do wykazywanego w odwołaniu związku zakupów finansowanych z funduszu socjalnego z działalnością opodatkowaną;
- art. 122 i art. 191 o.p. przez brak wystąpienia do GUS o wydanie opinii w zakresie usług cateringowych w sytuacji, gdy usługi zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy VAT są definiowane przez klasyfikacje statystyczne.
Zdaniem podatnika kontrola skarbowa zakończona w dniu 15 września 2009 r. narusza art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r., nowelizującej u.s.d.g. W następstwie ma zastosowanie art. 77 ust. 6 u.s.d.g. Księgi, ewidencje podatnika nie zostały skutecznie podważone i nadal stanowią wiążący dowód w sprawie.
Podatnik podkreślał związek zakupów finansowanych z funduszu socjalnego z działalnością, sprzedażą opodatkowaną w warunkach art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 ustawy VAT.
5. Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 13 maja 2011 r. nie podzielił zarzutów, argumentacji podatnika, zawartych w piśmie z dnia 29 kwietnia 2011 r.
Argumentował, że kontrola podatkowa zakończyła się w dniu 12 grudnia 2008 r., przy braku naruszenia art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r., nowelizującej u.s.d.g. Podkreślał rozróżnienie między kontrolą podatkową a postępowaniem kontrolnym. W pozostałym zakresie powtórzył stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6. Skarga nie jest zasadna i jako taka nie podważa legalności zaskarżonej decyzji.
7. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji w pełni podziela stanowisko prawne w sprawie I FSK 1076/07 / por. I FSK 1491/09, I FSK 1511/09, I FSK 1727/09, I FSK 449/10 /. Za tym stanowiskiem prawnym przyjął u podstaw sądowej kontroli legalności, że zakupy towarów, usług, które podatnik decyduje się zaliczyć do wydatków socjalnych i finansować z funduszu socjalnego nie są zakupami związanymi ze sprzedażą opodatkowaną podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 w powiązaniu z art. 86 ust. 1 ustawy VAT. Są zakupami realizującymi inne cele, przypisane funduszowi socjalnemu, który z istoty służy przede wszystkim pracownikom, rodzinom pracowników podatnika jako pracodawcy / por. art. 1 ust. 1, art. 2 pkt 1, 5 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych Dz.U. 96.70.335 ze zm. /. Zakres działalności podatnika w warunkach art. 15 ust. 1 i 2 w powiązaniu z art. 86 ust. 1 ustawy VAT i zakres działalności pracodawcy w zakresie administrowania funduszem socjalnym to dwa rozłączne zakresy działalności tego samego podmiotu. Tylko pierwszy z nich jest poddany regulacji przewidzianej ustawą VAT. W obowiązującym stanie prawnym podatnik nie może zasadnie twierdzić, że zakupione towary, usługi jednocześnie realizowały cele funduszu socjalnego i jako takie były finansowane z funduszu socjalnego oraz, że służyły sprzedaży opodatkowanej.
8. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji w pełni podziela stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym faktura, opisująca zorganizowanie imprezy kulturalno-integracyjnej, nie daje podatnikowi prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego w niej wykazanego. Po pierwsze, twierdzenia podatnika, że ta faktura obejmowała wynajęcie sali i catering nie ma potwierdzenia w jej ogólnikowej treści. Po drugie, podawanie posiłków w lokalu gastronomicznym jest usługą gastronomiczną w rozumieniu art. 88 ust. 1 pkt 4 w powiązaniu z art. 8 ust. 3 ustawy VAT i PKWiU 55.30, nie cateringiem, jak to argumentuje podatnik. Istotą cateringu jest dostarczanie posiłków odbiorcom zewnętrznym / PKWiU 55.52 zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 marca 1997 r. w sprawie PKWiU, Dz. U. 42.264 w powiązaniu z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie PKWiU, Dz.U. 89.844 ze zm. /.
Z oświadczenia z dnia 12 sierpnia 2008 r. / k. 703, t. III akt podatkowych / wprost wynika, że spotkanie / impreza / miało miejsce w jednym z lokali spółki H / J. P. /. Serwując posiłki w swoim lokalu, spółka H. sama nie świadczyła cateringu swoim gościom. Zagwarantowanie sali, o którym mowa w powołanym oświadczeniu, nie było odrębną, samodzielną usługą. Prowadzący lokal gastronomiczny z istoty rzeczy udostępnia lokal gastronomiczny swoim gościom, korzystającym z usług gastronomicznych.
Brak prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego przy nabyciu usług gastronomicznych spełnia kryterium legalności zważywszy stan prawny obowiązujący do 1 maja 2004 r. / art. 25 ust. 1 pkt 3b / ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., Dz. U. 11. 50 ze zm. / i przy uwzględnieniu stanowiska prawnego w sprawie C-414/07. Krajowy ustawodawca był uprawniony zachować to ograniczenie pod rządem prawa wspólnotowego.
9. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji w pełni podziela stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym nie podlega odliczeniu kwota podatku
naliczonego, wykazana w fakturze nabycia blatu kuchennego. W toku oględzin w dniu
14 stycznia 2010 r. stwierdzono na pierwszym piętrze siedziby podatnika pomieszczenie kuchenne, na parterze siedziby podatnika pomieszczenie kuchenne. Sporny blat nie był zainstalowany w żadnym z nich w toku oględzin. W tych czynnościach brał udział od podatnika D. W., prezes podatnika / k. 2260, t. V akt podatkowych /. W toku oględzin D. W. podał o zniszczeniu spornego blatu w 2007 r. i zobowiązał się przedstawić protokół zniszczenia blatu. Protokół zniszczenia blatu co do zasady stanowi dokument prywatny, który nie korzysta z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym. Nie jest dowolna ocena całokształtu materiału dowodowego, okoliczności sprawy, w której organ podatkowy nie daje wiary twierdzeniom podatnika o zniszczeniu blatu. Tego twierdzenia podatnik nie poparł wiarygodnymi dowodami. W szczególności podatnik nie poparł wiarygodnymi dowodami okoliczności, w których blat miał ulec zniszczeniu, zważywszy właściwości, wytrzymałość tego blatu.
P. A. w zeznaniach odniósł się do obu pomieszczeń kuchennych i nie potwierdził istnienia tam spornego blatu, także w 2006 r. / k. 2484, t. VI akt podatkowych /.
10. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji w pełni podziela stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym nie podlegają odliczeniu kwoty podatku naliczonego, wykazane w fakturach, opisujących usługi transportowe F. na rzecz podatnika. Ma rację organ podatkowy, kiedy wskazuje, że ani treść zakwestionowanych faktur, ani dokumenty powoływane przez podatnika nie dają wiarygodnych podstaw do ustalenia konkretnie kiedy, komu, jakie towary miały być transportowane na rzecz podatnika / k. 638 – 655, t. II akt podatkowych; k. 958, t. III akt podatkowych /. Także sam podatnik nie potrafił wskazać konkretnie tych istotnych, zasadniczych okoliczności stanu faktycznego, dotyczących wykonania usług transportowych, opisanych w zakwestionowanych fakturach. To przede wszystkim podatnik miał obowiązek dysponować taką udokumentowaną wiedzą, jako zlecający, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wykonanie usług F. / J. P. /. J. P., prowadzący działalność w ramach F. także nie potrafił podać kiedy, co i komu, jakimi środkami transportu miało być transportowane na rzecz podatnika.
Sąd w tym postępowaniu nie kontroluje decyzji organów podatkowych, wydanych w stosunku do innych podmiotów. Nie kontroluje zgodności z prawem ustaleń przyjętych przez inne organy podatkowe w innych postępowaniach podatkowych / że usługi transportowe opisane w zakwestionowanych fakturach zostały wykonane /. Ten argument podatnika nie może skutecznie podważać legalności zaskarżonej decyzji.
Nieprzesłuchanie żony J. P. samo nie podważa legalności zaskarżonej decyzji. Podatnik formułując ten zarzut nie wskazuje konkretnych okoliczności, które miałyby być przedmiotem przesłuchania. Nie podaje w uzasadnieniu tego zarzutu, kiedy, komu, skąd, dokąd i czego transport miał być organizowany przez żonę J. P. Nie ma podstaw w okolicznościach kontrolowanego postępowania podatkowego do przyjęcia, że świadek ma wiedzę o działalności podatnika, której nie konkretyzuje sam podatnik. J. P. zeznał, że to on "prowadził całe zarządzanie", "żona przekazywała sprawę do firmy w N." / k. 2456, t. V akt podatkowych /. Mimo prowadzenia całego zarządzania, jak to określił świadek, nie dysponował konkretną wiedzą na okoliczność wykonywania transportu / na jakich trasach, kiedy, jakie towary, do jakich adresatów miały być transportowane /.
Argument podatnika, że firma F. świadczyła te usługi transportowe, których nie świadczyła firma I, jest oparty na dowolnym założeniu, nie na wiarygodnych dowodach.
Podatnik pomija, że umowa, faktury, dowody zapłaty są dokumentami prywatnymi i nie korzystają z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym oraz, że te dokumenty wskazują jedynie na zawarcie określonych umów, na przekazywanie w określonych datach środków pieniężnych. Same nie dowodzą materialnej prawidłowości zakwestionowanych faktur, ich zgodności ze stanem rzeczywistym, w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego, okoliczności sprawy.
11. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji w pełni podziela stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym nie podlegają odliczeniu kwoty podatku naliczonego, wykazane w fakturach pochodzących od B., opisujących świadczenie usług windykacyjnych. Ma rację organ podatkowy, kiedy wskazuje, że wykonania tych usług nie potwierdza całokształt wiarygodnego materiału dowodowego.
W umowie z dnia 2 stycznia 2006 r., zawartej przez podatnika z B., w art. 1 ust. 3 postanowiono, że B. będzie między innymi przygotowywał i wykonywał postępowania windykacyjne w imieniu podatnika z zastosowaniem postępowań przed Sądem Arbitrażowym / k. 1035, t. III akt podatkowych /.
Podatnik zawarł z B. umowy zlecenia z dnia 1 marca, 1 czerwca, 1 lipca, 2 września, 2 października, 2 listopada 2006 r. o windykację należności przeterminowanych / k. 999 – 1014, t. III akt podatkowych /.
Podatnik zawarł z B. umowę zlecenia pomocy prawnej, która w art. 2 pkt 5 stanowiła o egzekwowaniu roszczeń finansowych podatnika / k. 997, t. II akt podatkowych /. Zakwestionowane przez organ podatkowy faktury, opisujące usługi windykacji odwoływały się do umów z dnia 1 stycznia, 2 października, 2 września, 1 lipca, 1 czerwca, 1 marca 2006 r. Podatnik nie przedstawił kiedy i jakie konkretnie czynności podejmowała spółka B. w wykonaniu umówionych czynności windykacyjnych. To przede wszystkim podatnik, jako zlecający dokonanie czynności windykacyjnych, powinien dysponować konkretną i rzetelną wiedzą od kogo, kiedy, jakie kwoty i z jakiego tytułu zostały uzyskane dzięki konkretnym czynnościom spółki B. W tych okolicznościach brak udokumentowanej wiedzy samego podatnika wprost wskazuje na niewiarygodność ogólnych twierdzeń o wykonaniu usług windykacyjnych przez B. Okoliczność, że kontrahenci podatnika płacili zobowiązania sama nie dowodzi, że zapłata następowała w rezultacie jakichkolwiek czynności windykacyjnych. Prawidłowo organ podatkowy wskazuje, w ocenie całokształtu materiału dowodowego, na okoliczność, że pracownicy oraz współpracownicy podatnika, zajmujący się należnościami podatnika nie mieli konkretnej wiedzy o czynnościach B. w sferze windykacji należności podatnika.
12. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji w pełni podziela stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym nie podlegają odliczeniu kwoty podatku naliczonego, wynikające z pozostałych zakwestionowanych faktur, pochodzących od B. czy G., opisujących usługi o charakterze niematerialnym. Ma rację organ podatkowy, kiedy argumentuje, że same umowy, faktury, dowody zapłaty, sprawozdania, raporty, protokoły przekazania materiałów reklamowych, promocyjnych, nie dowodzą wykonania spornych, niematerialnych usług. Te dokumenty mają walor prywatnych, które nie korzystają z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym. Zasadnicze znaczenie ma brak dokumentacji źródłowej na okoliczność wykonywania konkretnych czynności przez B. czy G. oraz brak innych wiarygodnych dowodów na okoliczność opisywanych czynności. Prawidłowo organ podatkowy, w ocenie całokształtu materiału dowodowego, wskazuje na ogólnikowość i zmienność twierdzeń podatnika, jego kontrahentów. Nie jest dowolna argumentacja organu podatkowego, która uwzględnia możliwości wykonywania umówionych czynności przez A. S. M. w ramach B., w której organ podatkowy zwraca uwagę na czas zgłoszenia twierdzeń o umowach z A. P. i M. C., w której analizuje wiarygodność twierdzeń A. P., M. C. i zwraca uwagę na istotne luki w ich wiedzy na temat pracodawcy, na warunki opisywanego stażu nieodpowiadające zasadom doświadczenia życiowego. Prawidłowo organ podatkowy, w ocenie całokształtu materiału dowodowego, uwzględnia zmiany w twierdzeniach podatnika stosownie do rezultatów kolejnych czynności dowodowych, kolejnych etapów postępowania wyjaśniającego / między innymi podatnik wskazywał na spotkania panelowe organizowane przez B., a następnie przy braku potwierdzenia tej okoliczności przez wskazane podmioty, podatnik wskazał na wystosowanie zaproszeń, które nie spotkały się z zainteresowaniem; podatnik w skardze podaje o zamiarze otwarcia przedstawicielstw poza granicami RP, gdy w zeznaniach z dnia 28 października 2008 r. D. W., prezes podatnika podał o otwarciu przedstawicielstwa handlowego we L. przez A. P., k. 760, t. III akt podatkowych; podatnik w zeznaniach z dnia 28 października 2008 r. nie podaje żadnych konkretów o współpracownikach G., których imiennie wskazuje w skardze /. Nie jest dowolna argumentacja organu podatkowego, w której zwraca uwagę na ogólnikowość opisu czynności B. czy G. w takim stopniu, który wykluczył możliwość zweryfikowania wiarygodności tych twierdzeń przez organ podatkowy. Ma rację organ podatkowy, że sam fakt przekraczania granicy RP przez A. P. / G. / nie dowodzi wykonywania czynności na rzecz podatnika poza granicami kraju. Wskazanie w skardze osób, które miały wykonywać czynności na rzecz podatnika w ramach współpracy z G. nie podważa legalności zaskarżonej decyzji. Podatnik nadal nie precyzował jakie konkretnie czynności, kiedy, gdzie miały zostać wykonane przez G. na jego rzecz poza granicami kraju. Przede wszystkim podatnik powinien dysponować taką konkretną, rzetelną wiedzą, jako zlecający usługi B. czy G. Należy zgodzić się z tokiem rozumowania organu podatkowego, że skoro sam podatnik nie potrafi skonkretyzować, co do miejsca, czasu i treści czynności, usług o charakterze niematerialnym, za które otrzymał faktury i zapłacił, to nie ma podstaw do zasadnego przypisania tym fakturom zgodności ze stanem rzeczywistym, materialnej prawidłowości. Podatnik pomija także w swej argumentacji, że wniosek o przesłuchanie świadków wymaga wskazania konkretnych istotnych okoliczności, które miałyby być przedmiotem tego dowodu. W okolicznościach kontrolowanego postępowania podatkowego wskazania kiedy, gdzie i konkretnie jakie czynności miały wykonywać wskazane w skardze osoby w ramach współpracy z G., na rzecz podatnika.
13. Podsumowując, zarzuty skargi, ich argumentacja, nie uzasadniają przypisania organowi podatkowemu wydania zaskarżonej decyzji w warunkach naruszenia art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy VAT oraz art. 121, art. 125, art. 188, art. 229, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191, art. 124, art. 210 § 1 pkt 6, § 4 o.p.
14. Wbrew argumentacji podatnika organ podatkowy nie zaniechał
przeprowadzenia istotnych dowodów w sprawie. W tym miejscu należy podkreślić, że znaczna część materiału dowodowego została przez organ podatkowy zgromadzona
z urzędu. Organ podatkowy nie miał obowiązku powielenia ustaleń przyjętych przez
organy podatkowe w innych postępowaniach, w stosunku do innych podatników. Organ podatkowy przeanalizował dostępną dokumentację, dotyczącą kontrahentów podatnika,
w zakresie niezbędnym dla oceny prawa podatnika do odliczenia kwot podatku naliczonego. Organ podatkowy wyczerpująco zgromadził i ocenił dostępną dokumentację kontrahentów podatnika. Podatnik, mając wiedzę o możliwości uzyskania dodatkowych dokumentów od B. powinien był w tym zakresie podjąć współdziałanie z organem podatkowym i przede wszystkim wskazać, gdzie ta dokumentacja się znajduje, gdzie jest dostępna.
15. Zbędnym było prowadzenie w kontrolowanym postępowaniu podatkowym analiz ekonomicznych sytuacji podatnika. Nie był istotny sam wskazywany przez podatnika wzrost sprzedaży. Zasadnicze znaczenie miała okoliczność czy w ogóle działalność podatnika należało zasadnie wiązać z jakimikolwiek czynnościami B., G., czy B., G. wykonały jakiekolwiek czynności na rzecz podatnika w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji podziela tok argumentacji organu podatkowego, zgodnie z którym
sam wskazywany wzrost sprzedaży podatnika nie dowodzi wykonania jakichkolwiek czynności przez B. czy G. na rzecz podatnika. Odmienny tok rozumowania, prezentowany szeroko przez podatnika jest oparty jedynie na dowolnym założeniu, oderwanym od całokształtu wiarygodnego materiału dowodowego.
16. Odwoławczy organ podatkowy w ramach postępowania podatkowego drugiej instancji był uprawniony do odmiennej oceny materiału dowodowego od tej zaprezentowanej przez organ podatkowy pierwszej instancji i do dokonania na tej podstawie odmiennych ustaleń faktycznych. Odwoławczy organ podatkowy respektował art. 234 o.p. przy stosowaniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ o.p.
Argumentacja podatnika zmierza w istocie do zakwestionowania istoty dwuinstancyjności postępowania podatkowego, która polega na obowiązku odwoławczego organu podatkowego ponownego rozpatrzenia sprawy, w tym ponownej oceny zgromadzonych dowodów, z możliwością poszerzenia materiału dowodowego i ponownego dokonania ustaleń faktycznych. Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji stoi na stanowisku, że tak właśnie należy postrzegać art. 127 w powiązaniu z art. 229 o.p. i jest to stanowisko wpisujące się w dotychczasowe, jednolite orzecznictwo sądowe w tej materii. W okolicznościach kontrolowanego postępowania podatkowego nie został naruszony art. 229 o.p. i to w sposób, który miałby prowadzić do podważenia legalności zaskarżonej decyzji.
17. Organ podatkowy był uprawniony, w rezultacie oceny całokształtu dowodów, do samodzielnego ustalenia, że usługa świadczona przez spółkę H. nie była usługą cateringu. To ustalenie zostało dokonane przez organ podatkowy w sposób spełniający
kryterium legalności.
Opinie dla celów statystycznych nie mają waloru wiążącego dla organu podatkowego i podlegają ocenie jak każdy inny dowód w sprawie, w granicach art. 191
o.p. Stanowisko służb statystycznych dotyczące klasyfikacji usług stanowi dowód, który podlega swobodnej ocenie organu podatkowego jak każdy dowód, w całokształcie zgromadzonego materiału, okoliczności rozpatrywanej sprawy. Organ podatkowy jest uprawniony zgodzić się ze stanowiskiem tych służb, ale także jest uprawniony je zakwestionować. W każdym przypadku ma obowiązek przedstawić w uzasadnieniu decyzji argumentację, jej podstawy i tok, płynące z niej wnioski, uzasadniające zajęte stanowisko. W postępowaniu podatkowym dla celów rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, w tym sporu
z podatnikiem o prawo do odliczenia kwot podatku naliczonego, ocena w zakresie zakwalifikowania spornych usług jest obowiązkiem organu podatkowanego. W tym zakresie organu podatkowego nie zastępuje stanowisko służb statystycznych. Innymi słowy sama treść stanowiska służb statystycznych nie może przesądzać o kwalifikacji spornych usług, przez to o prawie podatnika do odliczenia kwot podatku naliczonego. / Por. szerzej stanowisko prawne w sprawie I FSK 1040/09, powołane tam orzecznictwo /.
Dlatego zaniechanie żądania opinii służb statystycznych nie podważa legalności zaskarżonej decyzji. Podatnik w swej argumentacji nie wskazał jakie istotne elementy stanu faktycznego nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy przy kwalifikacji usług gastronomicznych. Podatnik pominął, że służby statystyczne opiniują na podstawie przedstawionych okoliczności stanu faktycznego, nie dokonują ustaleń faktycznych, oceny materiału dowodowego.
18. Postanowienie o wszczęciu postępowania kontrolnego, upoważnienie do przeprowadzenia tego postępowania oraz kontroli podatkowej, zostały doręczone prokurentowi podatnika / k. 1 do 3, t. I akt podatkowych /. Taki sposób doręczenia nie narusza art. 13 ust. 1, 2 u.k.s. w zakresie wszczęcia postępowania kontrolnego oraz art. 13 ust. 4, 5 u.k.s. w zakresie wszczęcia kontroli podatkowej w toku postępowania kontrolnego. Skoro art. 13 ust. 4, 5 u.k.s. normuje wszczęcie kontroli podatkowej w toku postępowania kontrolnego, to mamy do czynienia z zakresem uregulowanym w ustawie i nie ma podstawy prawnej do odpowiedniego stosowania o.p., nie ma podstawy do stosowania art. 31 ust. 1 u.k.s. i odpowiedniego przechodzenia do regulacji o.p.
19. Doręczenie w wykonaniu art. 140 § 1 - § 2 o.p. podatnikowi, osobie prawnej, dokonywane do rąk pracownika, który posługuje się pieczęcią firmową podatnika i przyjmuje korespondencję, składa podpis na dowodzie doręczenia, stwarza podstawę do przyjęcia, że korespondencja została doręczona do rąk upoważnionego pracownika w rozumieniu art. 151 o.p. / I FSK 1208/05 /.
Przedstawiona ze skargą kserokopia instrukcji z dnia 5 marca 2007 r. wskazuje na upoważnienie prezesa i głównej księgowej podatnika do odbioru korespondencji urzędowej. Z akt postępowania podatkowego wynika, że podatnik wiedział o podejmowaniu korespondencji przez nieupoważnionych pracowników i nie przeciwdziałał nieprawidłowemu postępowaniu swoich pracowników. Podatnik, po pierwszym nieprawidłowym doręczeniu do rąk nieupoważnionego pracownika powinien był przeciwdziałać takiemu postępowaniu. Skoro takich działań jako pracodawca nie podjął / od 2008 r. przez czas trwania postępowania /, to w istocie zaakceptował uprawnienie pracowników do odbioru korespondencji. Jednocześnie podatnik uzyskiwał wiedzę o toku czynności organu podatkowego w prowadzonym postępowaniu.
Doręczyciel nie jest zobowiązany badać jaki zakres czynności został powierzony pracownikowi osoby prawnej, który podejmuje korespondencję czy jakie są wewnętrzne instrukcje adresata, osoby prawnej.
Sąd kontrolujący legalność zaskarżonej decyzji stoi na stanowisku, że sposób wykonywania przez organ podatkowy art. 140 w powiązaniu z art. 151 o.p. nie narusza prawa w warunkach wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
20. Podpisanie protokołu badania ksiąg z dnia 14 lipca 2009 r. / k. 1630, t. V akt podatkowych / przez jednego inspektora kontroli skarbowej, protokołu kontroli z dnia 12 grudnia 2008 r. / k. 1107, t. III akt podatkowych / przez tego samego inspektora kontroli skarbowej, nie narusza prawa w warunkach wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Stosownie do art. 13 ust. 3, 4, 6 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej / Dz. U. 04.8.65 ze zm. – u.k.s. / organ kontroli skarbowej może w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego przeprowadzić kontrolę podatkową / ust. 3 /. Kontrola podatkowa jest prowadzona na podstawie imiennego upoważnienia / ust. 4 /. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej określa między innymi imię i nazwisko inspektora, imiona i nazwiska pracowników, którzy wykonują czynności kontrolne / ust. 6 pkt 4 /. Zgodnie z art. 38 ust. 1 u.k.s. to inspektor prowadzi samodzielnie czynności kontrolne. Mocą art. 31 ust. 1 u.k.s. także do kontroli podatkowej, wszczętej w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o.p. w zakresie nieuregulowanym w u.k.s.
Stosownie do art. 283 § 2 pkt 2 o.p. upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej zawiera imię i nazwisko kontrolującego / kontrolujących /. Ustawodawca uwzględnia również liczbę mnogą. Stosownie do art. 290 § 1 o.p. przebieg kontroli kontrolujący dokumentuje w protokole. Ustawodawca posłużył się już tylko liczbą pojedynczą w odniesieniu do kontrolującego sporządzającego protokół. Treść protokołu kontroli opisuje art. 290 § 2 o.p., przy czym wyliczenie w nim zawarte nie jest wyliczeniem zamkniętym, skoro zostało poprzedzone sformułowaniem "w szczególności". To wyliczenie nie obejmuje podpisu czy to kontrolującego, czy to kontrolowanego, co samo jeszcze nie znaczy, że takie podpisy są zbędne. Zgodnie z art. 292 o.p. w sprawach nieuregulowanych w dziale VI, dotyczącym kontroli podatkowej, stosuje się odpowiednio między innymi przepisy rozdziału 9 działu IV, dotyczące protokołów i adnotacji. Z art. 173 § 2 o.p. wynika obowiązek podpisania protokołu przez wszystkie osoby obecne, biorące udział w czynności urzędowej. Odpowiednie stosowanie art. 173 § 2 o.p. do kontroli podatkowej, ściślej do protokołu kontroli podatkowej, powinno uwzględniać, że podmiotami kontroli podatkowej są kontrolujący i kontrolowany. Protokół kontroli powinien być podpisany przez te podmioty.
W tym stanie prawnym protokół kontroli powinien być sporządzony i podpisany przez kontrolującego. Kontrolujący w rozumieniu art. 38 ust. 1 u.k.s., sporządzający protokół kontroli, jest zobowiązany podpisać ten dokument. Odpowiednie stosowanie art. 290 § 1, 2 o.p. w powiązaniu z art. 173 § 2 o.p., przewidziane w art. 31 ust. 1 u.k.s. uzasadnia stwierdzenie, że odpowiada prawu protokół kontroli sporządzony i podpisany przez inspektora kontroli skarbowej, upoważnionego w warunkach art. 13 ust. 4 i 6 u.k.s.
Także protokół badania ksiąg podpisany przez jednego, upoważnionego inspektora kontroli skarbowej, odpowiada art. 193 § 6 w powiązaniu z art. 173 § 1 - § 2 o.p. i art. 38 ust. 1, art. 31 ust. 1 u.k.s.
Protokół kontroli z dnia 12 grudnia 2008 r. podatnik otrzymał w tej samej dacie / k. 1054, t. III akt podatkowych /. Zastrzeżenia do protokołu kontroli złożył podatnik 24 grudnia 2008 r. / k. 1280, t. IV akt podatkowych /. Zostały rozpatrzone 7 stycznia 2009 r. Wbrew zarzutom skargi w tym zakresie nie został naruszony art. 291 § 2 o.p. w warunkach podważenia legalności zaskarżonej decyzji. W okolicznościach kontrolowanego postępowania podatkowego sposób rozpatrzenia zastrzeżeń podatnika do protokołu kontroli / merytoryczna prawidłowość, zupełność / samodzielnie nie podważa legalności zaskarżonej decyzji. Podatnik w swej argumentacji nie wykazuje związku między sposobem odpowiedzi na zastrzeżenia podatnika do protokołu kontroli a wynikiem sprawy podatkowej. Analiza obszernych akt kilkuletniego postępowania podatkowego wskazuje, że treść odpowiedzi na zastrzeżenia podatnika do protokołu kontroli w żaden sposób nie przełożyła się na naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1 o.p. w postępowaniu podatkowym. Przeciwnie, z lektury obszernych akt postępowania podatkowego wynika, że podatnik wielokrotnie był wzywany do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla wyniku sprawy podatkowej / co odpowiada art. 121
§ 1, art. 122, art. 124 o.p. /. Podatnik ze swej strony wyjaśnienia, nowe twierdzenia przedstawiał stosownie do rezultatów kolejnych etapów postępowania wyjaśniającego / co dowodzi respektowania przez organ podatkowy art. 123 § 1 o.p. /.
Zgodnie z postanowieniem z dnia 8 września 2009 r. postępowanie kontrolne miało zostać zakończone do 15 września 2009 r. / k. 1666, t. V akt podatkowych / i w dniu 15 września 2009 r. organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję / k. 1769, t. V akt podatkowych /. W tym zakresie, w którym podatnik podważa legalność zaskarżonej decyzji z odwołaniem do daty wydania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, zarzuty skargi są niezasadne
Podsumowując zarzuty skargi, ich argumentacja nie dają podstawy do przypisania organowi podatkowemu naruszenia art. 284 § 2, art. 284 b § 2, art. 290, art. 291 § 2, art. 140 § 1 o.p. w warunkach wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
21. Art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r., nowelizującej u.s.d.g. stanowi ściśle o kontrolach przedsiębiorcy, nie o postępowaniu kontrolnym z rozdziału 3 u.k.s., podatkowym stosownie do art. 31 ust. 2 pkt 3 u.k.s. W okolicznościach kontrolowanego postępowania podatkowego kontrola podatkowa została zakończona przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r., nowelizującej u.s.d.g. / k. 1054, t. III akt podatkowych, por. I SA/Ol 591/09 /. W konsekwencji argumentacja podatnika nie uzasadnia również stwierdzenia, że protokół badania ksiąg z dnia 14 lipca 2009 r., sporządzony w toku postępowania kontrolnego, uchybia art. 193 § 6 o.p.
22. Dowody dołączone do skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, oceny dowodów, ustaleń faktycznych dokonanych przez organ podatkowy. Zawarte umowy nie są dowodem ich wykonania. Oświadczenia stażystów czy byłego prezesa G. / w 2005 r. / nie wnoszą żadnych konkretnych treści. Lista kontrahentów eksportowych / TAX FREE / nie dowodzi wykonania czynności przez B. czy G. na rzecz podatnika, nie dowodzi przyczyn wywodzonego wzrostu sprzedaży. Wykazane należności, przypadające podatnikowi od kontrahentów, nie dowodzą ich windykacji przez B. Wezwania do zapłaty podpisane przez S. M. nie wskazują na działania S. M. w ramach spółki B. Nie zostały przedstawione dowody doręczeń tych wezwań kontrahentom podatnika, dowody rzeczywistego skierowania czynności windykacyjnych do podmiotów zobowiązanych.
23. Z tych względów niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. 02.153.1270 ze zm. /.