I SA/Kr 970/23

I SA/Kr 970/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Dąbek
Piotr Głowacki /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Odpady
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
III FSK 453/24 - Wyrok NSA z 2024-08-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1469
art. 6c ust. 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 970/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 listopada 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 roku, sprawy ze skargi A. w K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 7 lipca 2023 roku nr SKO.OŚ/4170/149/2023, w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi;, skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 1 marca 2023 r. (znak: PD-01-7.3139.2680.2018.EH) określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec P. w K., jako właściciela jako nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], za poszczególne miesiące od 1 listopada 2020 r. do 28 lutego 2022r. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, iż K., jako właściciel nieruchomości, złożyła pierwszą deklarację typu DB o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w dniu 24 kwietnia 2013 r. z datą powstania obowiązku: od 1.07.2013 r., kolejne deklaracje składane były w okresie od 1.01.2014 r. do 31.03.2017 r. również wypełnione były na formularzach DB, natomiast od 1.04.2017 r. do 31.10.2020 r. na formularzach typu DM, czyli deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W związku z podjętymi przez Radę Miasta Krakowa uchwałami: Nr XLVI/1261/20 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanych przez właścicieli nieruchomości oraz Nr XLV/1197/20 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, z dniem ich wejścia w życie tj. od dnia 1 listopada 2020 roku nastąpiła konieczność złożenia przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Miejskiej Kraków - nowych (kolejnych) deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w tym m.in. przez domy pomocy społecznej, akademiki, bursy, internaty itp.
Organ zaznaczył, że do daty ww. zmian tj. do 30.10.2020 r. deklaracje DM i B nie różniły się sposobem naliczenia opłaty - wysokość naliczana była tylko i wyłącznie od rodzaju i ilości pojemników oraz częstotliwości ich opróżniania. Natomiast od 1.11.2020 r. w formularzach DM należało już wskazać dla części zamieszkałej ilość mieszkańców, a dla części niezamieszkałej rodzaj i ilość pojemników oraz częstotliwość ich opróżniania.
W odniesieniu do ww. nieruchomości P. złożyła nową deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w dniu 30 października 2021 r., z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji od 1 listopada 2020 r. Wypełniony został druk deklaracji DB, czyli deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Taki sam formularz deklaracji został złożony w dniu 18 maja 2021 r., z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji od 1 lipca 2021 r. oraz w dniu 30 września 2021 r. z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji od 1 października 2021 r.
W trakcie weryfikacji deklaracji złożonych za okres od 1 listopada 2020 r. do 28 lutego 2022 r., stwierdzono wystąpienie nieprawidłowości w ich treści w zakresie wypełnienia błędnych formularzy deklaracji. Organ stanął na stanowisku, że obiekty typu akademiki powinny być zakwalifikowane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, wobec czego do powyższych nieruchomości powinny być stosowane formularze typu DM, uwzględniające w części zamieszkanej faktyczną ilość osób zamieszkujących w obiekcie (tj. uczniów) oraz w części niezamieszkanej ilość pojemników i częstotliwość ich wywozu, o czym organ poinformował stronę pismem z dnia 19 lipca 2021 r. r., które zostało doręczone w dniu 23 lipca 2021 r. Organ wezwał też stronę do złożenia korekty deklaracji (wezwanie z dnia 16 listopada 2021 r. doręczone w dniu 22 listopada 2021 r.), mimo to strona nie dokonała korekty ww. deklaracji. Zaistniały zatem podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2020 r. do 28 lutego 2022 r.
Organ uwzględnił, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, które decyzją nr SKO.Oś/4170/249/2022 z dnia 24.10.2022 r. uchyliło uprzednią decyzję pierwszoinstancyjną z dnia 01.06.2022 r. (nr PD-01-7-3139.2680.2018.EH ), określającą po raz pierwszy wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ww. okres. Przeprowadzono na nowo analizę przepisów będących postawą rozstrzygnięcia, w tym w szczególności przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, oraz wydanych na jej podstawie przepisów prawa miejscowego, w tym m.in. ww. uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16.09.2020 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków. Organ odniósł się do zdefiniowanego tam pojęcia mieszkańca, a której to definicji nie można było pominąć dokonując ustalenia, czy nieruchomości zabudowane akademikami są nieruchomościami zamieszkiwanymi, na których zamieszkują mieszkańcy, czy też nie. Organ ustosunkował się także do odmiennych poglądów orzeczniczych przywoływanych przez stronę. Wypowiedział się także w kwestii możliwości analizy treści aktów prawa miejscowego obowiązującego w innych gminach.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ stwierdził, że brak jest podstaw, aby przyjmować, jak domaga się tego strona, że przedmiotową nieruchomość przy ul. [...], na której znajdują się ww. akademiki, kwalifikować, jako niezamieszkałą. W konsekwencji organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko o złożeniu przez P. za ww. okres niewłaściwych deklaracji o odpadach, a wobec braku woli ich skorygowania, na nowo określił wysokość opłaty, przybliżając szczegółowo sposób obliczenia tej opłaty przy uwzględnieniu uzyskanych danych odnośnie ilości studentów zamieszkujących w poszczególnych miesiącach ww. okresu w ww. budynkach na nieruchomości.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła P. w K., zarzucając:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;
1) art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności nieuwzględnienie w wydanej na skutek ponownego rozpoznania sprawy decyzji zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 24 października 2022 r. wskazań dotyczących szczegółowego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i powodów zmiany dotychczasowego stanowiska organu co do klasyfikacji akademików, jako nieruchomości zamieszkałych, brak wszechstronnej analizy istniejącego stanu prawnego oraz brak szczegółowego odniesienia się do prezentowanego przez odwołującego stanowiska, iż nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady,
2) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, brak odniesienia się do stanowiska odwołującego prezentowanego w toku postępowania podatkowego, co w konsekwencji doprowadzało do błędnego przyjęcia, że nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademiki) należy traktować jak "nieruchomości zamieszkałe" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. 2021, póz. 888 ze zm., zwanej dalej ucpg),
3) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych polegające na nieuzasadnionej zmianie dotychczas przyjmowanej przez organ klasyfikacji nieruchomości zabudowanych domami studenckimi (akademiki), jako nieruchomości niezamieszkałych w rozumieniu przepisów ucpg, a co za tym idzie obciążeniu odwołującego nową opłatą za wywóz odpadów komunalnych wraz z odsetkami za opóźnienie w spłacie należności, w sytuacji w której odwołująca, w oparciu o składane deklaracje uiszczała terminowo wszystkie opłaty za wywóz odpadów komunalnych, a zatem nie pozostawała w zwłoce, która mogłaby narazić go na zapłatę odsetek,
4) art. 122 w zw. z art. 187 § l Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz niedostateczne rozważenie istotnych dla sprawy okoliczności z pominięciem stanowiska odwołującego wyrażanego w toku postępowania podatkowego.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.;
1) § 2, § 5 i § 7 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1197/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Urz. z 2020r., póz. 5946) poprzez ich zastosowanie i przyjęcie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami oraz wysokości stawki, wynikających z tych przepisów, podczas gdy nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady,
2) art. 6 i 27 ust. 3 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/l200/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. z 2020r., póz. 5949) poprzez ich pominięcie i niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, mimo, iż nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady,
3) art. 60 ust. 1 oraz 6m ust. 2 ucpg poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki do wezwania do złożenia korekty deklaracji i w konsekwencji wydania decyzji, bowiem Odwołujący złożył deklaracje DB, w oparciu o które została ustalona wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2020 roku do 28 lutego 2022 roku, które bez zastrzeżeń zostały przyjęte przez organ i nie nastąpiła zmiana danych, będących podstawą do ustalenia wysokości należnej opłaty, jak również nie istniały żadne uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w tych deklaracjach, które mogłyby stać się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,
4) art. 7 i 27 ust. 4 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/l200/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. z 2020r., poz. 5949) poprzez ich zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, że nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne,
5) innych przepisów ucpg poprzez ich błędną interpretację i wykładnię odbiegającą od wykładni stosowanych przez inne organy oraz sądy administracyjne orzekające w tych samych sprawach i przyjęciu stanowiska, że obiekty typu akademiki powinny zostać zakwalifikowane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy, a w części na której nie zamieszkują mieszkańcy, skutkującą koniecznością stosowania formularzy typu DM uwzględniające w części zamieszkałej faktyczną ilość osób zamieszkałych/przebywających w obiekcie tj. studentów, uczniów oraz w części niezamieszkałej ilość pojemników i częstotliwość ich wywozu oraz znacznie wyższym opłatami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 7 lipca 2023r., nr SKO.OŚ/4170/149/2023, utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu podkreślono, iż treść art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, czyli faktycznie tam przebywają, choćby czynili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają na nich odpady komunalne. Ustawodawca przewidział dychotomiczny podział systemu odbioru odpadów komunalnych, w oparciu o relewantną przesłankę "zamieszkiwania na nieruchomości". Trzeba zatem przyjąć, że wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy gminy, jak i osoby przebywające na jej terenie tymczasowo, czy nieregularnie" (tak też m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 1050/17, publ. LEX nr 2460028). Kolegium przychyliło się do poglądów wedle których, nie można pomijać faktu, że danej osobie fizycznej mogą zdarzyć się sytuacje życiowe, kiedy osoba ta przez pewien czas będzie przebywać, czyli zamieszkiwać, w miejscu innym, niż miejsce określone w art. 25 k.c., np. w wynajmowanych mieszkaniach, akademikach, internatach, bursach, domach pomocy społecznej oraz w innych miejscach. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt I SA/GI1160/16, publ. LEX nr 2290685, należy odrzucić pogląd, iż art. 6i ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach odnosi się do zmiany miejsca zamieszkania, w rozumieniu art 25 k.c. Podobnie orzekł też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 54/18, publ. I LEX nr 2475944, stwierdzając, że pojęcie zamieszkiwania, o którym stanowi art. 6i ust 1 pkt. l ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie należy wiązać z pojęciem zameldowania w rozumieniu ustawy z dnia 2010 r. o ewidencji ludności. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było powiązanie obowiązku uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z miejscem zamieszkania osoby fizycznej w ujęciu kodeksu cywilnego, nie użyłby słowa "zamieszkiwania" i nie wprowadziłby opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okresy miesięczne. Oznacza to, że w przypadku nawet okresowego "zamieszkiwania" w tak przedstawionym znaczeniu, nieruchomość musi być uznana za zamieszkałą w rozumieniu art. 6c pkt 1 ucpg, a obowiązek ponoszenia opłaty powstaje, w odniesieniu do okresu zamieszkiwania, w sposób określony w art. 6i ust. 1 pkt 1 ucpg.
Wedle Kolegium, w przypadku obiektów takich jak domy pomocy społecznej, akademiki, internaty i bursy szkolne, ich mieszkańcy zamieszkują te obiekty w rozumieniu art. 6c ust. 1 i art. 6i ust. 1 pkt 1 ucpg, choćby przebywały w nich okresowo. Zatem powyższe obiekty nie mogą być kwalifikowane jako obiekty (nieruchomości) niezamieszkane.
Organ nie poprzestał tylko i wyłącznie na wyborze i analizie poglądów sądowo-administracyjnych w ww. spornej kwestii, ale badał ją także przez pryzmat rozwiązań technicznych i funkcjonowania tego typu obiektów i ich układów przestrzennych oraz ich wpływu na możliwość kwalifikacji tego rodzaju nieruchomości (zajętych pod akademiki), jako zamieszkałe, bądź też nieruchomości o tzw. charakterze mieszanym, tj. w części zamieszkałe, a w części niezamieszkałe, ale na których powstają odpady komunalne. Organ zbadał przepisy Prawa budowlanego, które doprowadziło do wniosków, że ustawa Prawo budowlane również nie zawiera definicji legalnej nieruchomości zamieszkałej, niezamieszkałej i mieszanej, a wobec tego należy uwzględniać zapisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz doświadczenia życiowego. Również na tej płaszczyźnie należy zgodzić się z organem, że przez nieruchomość zamieszkałą powinno się rozumieć nieruchomość przeznaczoną do zamieszkania, na której zamieszkują (bytują) osoby fizyczne, zarówno stale, jak i czasowo, z wyłączeniem nieruchomości, w których świadczone są usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych, nieruchomości, na których usytuowane są domki letniskowe i nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. Przez nieruchomość mieszaną powinno rozumieć się nieruchomość w części zamieszkałą i w tej części do tego odpowiednią pod kątem techniczno-funkcjonalnym i niezamieszkałą, na której to części powstają odpady. Wskazać należy, że obiekty typu domy pomocy społecznej, akademiki, internaty i bursy składają się głownie z części przeznaczonych do zamieszkiwania, czyli z pokoi mieszkalnych wraz z ewentualnymi łazienkami i aneksami kuchennymi, natomiast w pozostałej części składają się z pomieszczeń, które nie służą zamieszkiwaniu sensu stricto, np. części administracyjno-biurowej, stołówki, świetlicy, pralni, sali gimnastycznej, sali rehabilitacyjnej, pracowni komputerowej, czytelni, siłowni itp. Część niezamieszkała może również być wykorzystywana pod działalność gospodarczą (np. poprzez prowadzenie działalności gospodarczej przez właściciela obiektu lub poprzez wydzierżawienie jej przedsiębiorcy). Także takie ustalenia faktyczne pozwalają na stosowanie kwestionowanej kwalifikacji ww. nieruchomości.
Nie bez znaczenia przy tej ocenie pozostaje treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. z 1999 r. m- 112 póz. 1316 z późn.zm.), zgodnie z którym kategoria "Budynków mieszkalnych" obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe oraz budynki zbiorowego zamieszkania. Zgodnie z Sekcją l Działem 11 Klasą 1130 Grupą 113 Kategoria "Budynków stałego zamieszkania" obejmuje budynki zbiorowego zamieszkania, w tym domy mieszkalne dla ludzi starszych, studentów, dzieci i innych grup społecznych, np. domy opieki społecznej, hotele robotnicze, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych itp., budynki mieszkalne na terenie koszar oraz budynki rezydencji prezydenckich i biskupich. Klasa nie obejmuje szpitali, klinik i budynków instytucji z opieką medyczną (lekarską lub pielęgniarską) i zabudowań koszarowych. Ponadto, jak ustalił organ I instancji, na podstawie danych ewidencji gruntów budynków, prowadzonej przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa, budynki położone w K., przy ul. [...], w którym znajdują się akademiki zakwalifikowane zostały również jako budynki mieszkalne.
W odpowiedzi na zarzuty strony, organ I instancji, w wykonaniu zaleceń organu odwoławczego w sposób dostateczny odniósł się do definicji mieszkańca - wynikającej z treści art. 2 lit.b załącznika do uchwały nr XLV/l200/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16.09.2020 r., w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. urz. Woj. Małopolskiego z 2020 r. póz. 5949), która odsyła do przepisu art. 2 list. d rozporządzenia WE Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 763/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie spisów powszechnych ludności i mieszkań (Dz. U. UE L 218 z 13.8.2008).
Przepis art. 2 lit. d ww. Rozporządzenia stanowi, że "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba zazwyczaj spędza czas przeznaczony na odpoczynek, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z wypoczynkiem, urlopem, odwiedzinami u przyjaciół i krewnych, interesami, leczeniem medycznym lub pielgrzymkami religijnymi. Za stałych zaś mieszkańców danego obszaru geograficznego uznaje się:
I) osoby, które mieszkały w miejscu zamieszkania nieprzerwanie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy przed dniem referencyjnym lub
II) osoby, które przybyły do miejsca zamieszkania w ciągu dwunastu miesięcy przed dniem referencyjnymi z zamiarem przebywania tam przez co najmniej rok.
Jeżeli ustalenie okoliczności opisanych w pkt. I i II nie jest możliwe, wówczas miejsce zamieszkania oznacza miejsce zameldowania.
Również w przypadku tych regulacji pojęcie "miejsca zamieszkania" definiowane jest przede wszystkim przez pryzmat pewnych stanów faktycznych, w jakich znajduje się osoba w danym miejscu. Brak tu generalnego i podstawowego nawiązania do konieczności posiadania zameldowania w tym miejscu. Podobnie pojęcie "stałego mieszkańca" zasadniczo odnosi do osób, które spełniają określone w ww. pkt. I i II ww. przepisu warunki tak pojmowanego miejsca zamieszkania w danym obszarze geograficznym. Dopiero niemożność ustalania okoliczność wskazywanych w pkt. I i II pozwala na utożsamianie ww. miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Miejsce zameldowania jest zatem ostatecznym kryterium, jakie należy uwzględniać przy ocenie pojęcia mieszkańca w rozumieniu wskazywanych uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16 września 2020 r.
Kolegium podziela stanowisko organu I instancji, poprzedzone interpretacją wynikających z ww. rozporządzenia unijnego pojęć "ludność" i "dzień referencyjny", że wobec tego istnieją podstawy do uznania, że studenci (lokatorzy domów studencki) powinni być jednoznacznie uznani z za mieszkańców Miasta Krakowa w rozumieniu ww. przepisów art. 2 lit. d rozporządzenie. Nie budzi wszak sporu, że w okresie zamieszkiwania przez nich w domach studenckich na terenie Miasta Krakowa jest ono miejscem, w którym zazwyczaj spędzają czas przeznaczony na odpoczynek, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z wypoczynkiem, urlopem, odwiedzinami u przyjaciół i krewnych, interesami, leczeniem medycznym lub pielgrzymkami religijnymi. Z powyższym, faktycznym przebywaniem ww. na nieruchomości wiąże się zaś generowanie odpadów komunalnych i konieczność zagospodarowania tych odpadów.
Pobyt studentów na terenie akademików wiąże się z ich przebywaniem w celu mieszkalnym na okres przynajmniej roku akademickiego, a studenci są tam meldowani na pobyt tymczasowy. Nawet w przypadku braku możliwości ustalenia okoliczności z pkt. I i pkt. II przepisu art. 2 lit. b rozporządzenia (ze względu na określone tam cezury czasowe mieszkania lub zamiaru przebywania w miejscu zamieszkania), nie pozbawia to studentów zamieszkujących akademiki cech mieszkańca w rozumieniu tego przepisu. Fakt realizowania przez studentów obowiązku tymczasowego zameldowania w akademiku, powoduje, że spełniają oni ostatni z wymienionych w przepisie wymóg uznania ich za mieszkańców, nawet przy braku możliwości ustalenia okoliczności założeń pkt I i II art. 2 lit. d rozporządzenia. Prawidłowo zatem organ przyjął opierając się na zasadzie racjonalności, że w tym przypadku okres zameldowania studenta w akademiku odpowiada rzeczywistemu okresowi jego zamieszkiwania również w rozumieniu ww. przepisów uchwały i rozporządzenia unijnego.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. zarzuciła:
Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) §2, § 5i § 7 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1197/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Urz. z 2020r., poz. 5946) poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami oraz wysokości stawki, wynikających z tych przepisów, podczas gdy nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady,
2) art. 6 i 27 ust. 3 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. z 2020r., poz. 5949) poprzez ich pominięcie i niezastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, mimo, iż nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady,
3) art. 6o ust. 1 oraz 6m ust. 2 ucpg poprzez błędne ich zastosowanie i wydanie decyzji, w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki do wezwania do złożenia korekty deklaracji i w konsekwencji wydania decyzji, bowiem skarżący złożył deklaracje DB w oparciu o które została ustalona wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 listopada 2020 roku do 28 lutego 2022 roku, które bez zastrzeżeń zostały przyjęte przez organ i nie nastąpiła zmiana danych, będących podstawą do ustalenia wysokości należnej opłaty, jak również nie istniały żadne uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w tych deklaracjach, które mogłyby stać się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,
4) art. 7 i 27 ust. 4 załącznika do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16 września 2020 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. z 2020r., poz. 5949) poprzez ich błędne zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i błędne przyjęcie, że nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne,
5) art. 6c ust. 1, 2 i 2b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez błędne jego zastosowanie i ustalenie, iż domy studenckie (akademiki) stanowią nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy (tzw. nieruchomości mieszane),
6) innych przepisów ucpg poprzez ich błędną interpretację i wykładnię odbiegającą od wykładni stosowanych przez inne organy oraz sądy administracyjne orzekające w tych samych sprawach i przyjęciu stanowiska, że obiekty typu akademiki powinny zostać zakwalifikowane do nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy, a w części na której nie zamieszkują mieszkańcy, skutkującą koniecznością stosowania formularzy typu DM uwzględniające w części zamieszkałej faktyczną ilość osób zamieszkałych/przebywających w obiekcie tj. studentów, uczniów oraz w części niezamieszkałej ilość pojemników i częstotliwość ich wywozu oraz znacznie wyższym opłatami.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj:
1) art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść skarżącej,
2) art. 233 § 1 pkt I Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji,
3) art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, w tym w szczególności brak wszechstronnej analizy istniejącego stanu prawnego oraz brak szczegółowego odniesienia się do prezentowanego przez Skarżącego stanowiska, iż nieruchomości zabudowane domami studenckimi (akademikami) winny być kwalifikowane i zaliczane do nieruchomości niezamieszkałych, ale generujących odpady,
4) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, brak odniesienia się do stanowiska skarżącego prezentowanego w toku postępowania podatkowego, co w konsekwencji doprowadzało do błędnego przyjęcia że nieruchomości zabudowane domami studenckimi, (akademiki) należy traktować jak "nieruchomości zamieszkałe" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach,
5) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych polegającego na nieuzasadnionej zmianie dotychczas przyjmowanej przez organ klasyfikacji nieruchomości zabudowanych domami studenckimi (akademiki), jako nieruchomości niezamieszkałych w rozumieniu przepisów ucpg, a co za tym idzie obciążeniu skarżącego nową opłatą za wywóz odpadów komunalnych wraz z odsetkami za opóźnienie w spłacie należności, w sytuacji w której skarżący, w oparciu o składane deklaracje uiszczał terminowo wszystkie opłaty za wywóz odpadów komunalnych, a zatem nie pozostawał w zwłoce, która mogłaby narazić go na zapłatę odsetek,
6) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz niedostateczne rozważenie istotnych dla sprawy okoliczności z pominięciem stanowiska skarżącego wyrażanego w toku postępowania podatkowego.
7) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych z uwagi na brak dokonania analizy przepisów wskazywanych przez skarżącego oraz brak wyjaśnienia, dlaczego nastąpiła zmiana pierwotnego stanowiska organu podatkowego w sytuacji braku zmiany przepisów, w tym przepisów prawa miejscowego i braku zmiany stanu faktycznego sprawy,
8) art. 180 § 1 i art. 21 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 pkt 2 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16 września 2020 roku w zw. z art. 2 lit. d. rozporządzenia WE Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 763/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie spisów powszechnych ludności i mieszkań (Dz. U. UE L 218 z 13.8.2008) poprzez błędne określenie postawy opodatkowania wynikającej z bezpodstawnego ustalenia, iż w akademikach studenci zamieszkują przez okres co najmniej dwunastu miesięcy.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna.
Istota sporu w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadzała się do kwestii, czy w zaistniałych okolicznościach cztery akademiki w budynkach o nr 3, 5 , 7, 9 należy kwalifikować, tak jak uczyniły to organy, jako nieruchomość mieszaną, tj. częściowo zamieszkałą przez mieszkańców, a częściowo niezamieszkałą, w której powstają odpady komunalne czy też ww. nieruchomość stanowi w całości nieruchomość niezamieszkałą (tak jak to postuluje skarżąca).
Sąd konstatuje, że organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował przedmiotową nieruchomość, jako nieruchomość mieszaną, która w części jest zamieszkiwana, a częściowo niezamieszkiwana..
Z przepisów art. 6c u.u.c.p.g. wynika, że ustawodawca dla potrzeb zorganizowania odbioru odpadów wprowadził dwie podstawowe kategorie nieruchomości na gruncie tej ustawy tj.: nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1), nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (ust. 2) oraz kategorię mieszaną wywodząca się z dwóch powyższych kategorii tj. nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy (ust. 2b).
Ustawodawca nie zdefiniował użytych w art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.u.c.p.g. pojęć "nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy" oraz "nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy". Zatem kluczowe w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie znaczenia pojęcia "zamieszkiwanie" w rozumieniu u.u.c.p.g.
Sąd podziela stanowisko, że "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Do uznania określonego miejsca za miejsce zamieszkania konieczne jest, więc łączne spełnienie przesłanek: przebywania w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz woli (zamiaru) stałego pobytu w tym miejscu (animus). Niewątpliwie spod takiego cywilistycznego rozumienia terminu "zamieszkiwania" wymykają się nieruchomości zamieszkałe nieregularnie, sezonowo, czyli bursy, internaty, czy akademiki. Redakcja normatywna przepisów art. 6c ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 2b u.u.c.p.g. prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
W ustawie o u.c.p.g. nie posłużono się więc kategorią "miejsce zamieszkania", lecz wyłącznie pojęciem "zamieszkiwania". Użycie tego pojęcia jest świadomym zabiegiem legislacyjnym, wskazującym, że na gruncie tej ustawy żadnego znaczenia nie ma zamiar stałego pobytu, ani zameldowanie, a znaczenie ma wyłącznie faktyczne przebywanie danej osoby na nieruchomości. Tym samym w ustawie o u.c.p.g. nacisk położony jest na faktyczne przebywanie (bytowanie) danej osoby na nieruchomości, na koncentrację życia w danym miejscu, co powoduje wytwarzanie na tej nieruchomości odpadów komunalnych przez tę osobę i konieczność zagospodarowania tych odpadów.
Z doświadczenia, życiowego jednoznacznie wynika, że wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy, jak i osoby przebywające na danej nieruchomości tymczasowo, a nawet nieregularnie.
Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy, w ocenie sądu, zasadnie organy zbadały istotę sprawy także przez pryzmat rozwiązań technicznych i funkcjonowania spornych obiektów i ich układów przestrzennych oraz ich wpływu na możliwość kwalifikacji tego rodzaju nieruchomości (zajętych pod akademiki), jako zamieszkałe, bądź też nieruchomości o tzw. charakterze mieszanym, tj. w części zamieszkałe, a w części niezamieszkałe, ale na których powstają odpady komunalne. Ocena przepisów Prawo budowlanego w tym kontekście doprowadziła do prawidłowych wniosków, że ustawa Prawo budowlane również nie zawiera definicji legalnej nieruchomości zamieszkałej, niezamieszkałej i mieszanej, a wobec tego należy uwzględniać zapisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz doświadczenia życiowego. Również na tej płaszczyźnie przez nieruchomość zamieszkałą powinno się rozumieć nieruchomość przeznaczoną do zamieszkania, na której zamieszkują (bytują) osoby fizyczne, zarówno stale, jak i czasowo, z wyłączeniem nieruchomości, w których świadczone są usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych, nieruchomości, na których usytuowane są domki letniskowe i nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Przez nieruchomość mieszaną powinno rozumieć się nieruchomość w części zamieszkałą i w tej części do tego odpowiednią pod kątem techniczno-funkcjonalnym niezamieszkałą, na której to części powstają odpady. Obiekty typu domy pomocy społecznej, akademiki, internaty i bursy składają się głownie z części przeznaczonych do zamieszkiwania, czyli z pokoi mieszkalnych wraz z ewentualnymi łazienkami i aneksami kuchennymi, natomiast w pozostałej części składają się z pomieszczeń, które nie służą zamieszkiwaniu sensu stricto, np. części administracyjno-biurowej, stołówki, świetlicy, pralni, sali gimnastycznej, sali rehabilitacyjnej, pracowni komputerowej, czytelni, siłowni itp. Część niezamieszkała może również być wykorzystywana pod działalność gospodarczą (np. poprzez prowadzenie działalności gospodarczej przez właściciela obiektu lub poprzez wydzierżawienie jej przedsiębiorcy). Także takie ustalenia faktyczne pozwalają na stosowanie przyjętej przez organy kwalifikacji ww. nieruchomości.
Co istotne, pobyt studentów na terenie akademików wiąże się z ich przebywaniem w celu mieszkalnym na okres przynajmniej roku akademickiego, a osoby te są tam meldowani na pobyt tymczasowy. Zatem zgodnie z zasadami racjonalnego rozumowania przyjąć należy, że okres zameldowania studenta w domu studenckim odpowiada rzeczywistemu okresowi jego zamieszkiwania. Okresem rozliczeniowym dla gospodarki odpadami jest jeden miesiąc kalendarzowy, wobec czego wystarczy, że student będzie zamieszkiwał w akademiku choćby jeden dzień w danym miesiącu, a powstanie obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. Ponadto, zgodnie z art. 6i ust 1 pkt 1 u.c.p.g. w przypadku nieruchomości zamieszkanych obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec, zatem ustawa nie przewiduje możliwości uiszczenia opłaty jedynie za część miesiąca.
Wyliczenie opłaty było prawidłowe, gdyż zgodnie z § 7 uchwały Nr XLV/1197/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 września 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, w przypadku nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę opłat określonych w § 2 (obliczonej zgodnie z § 1) i § 5. Stąd opłatę dla części mieszkalnej ustalono na podstawie ustaleń w sprawie, jako opłatę stanowiącą iloczyn liczby mieszkańców (studentów) zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Takie działanie organ oparte na zebranych dokumentach i niekwestionowanych wyliczeniach ilości mieszkańców pozostaje prawidłowe. Natomiast dla części niezamieszkałej opłatę ustalono na podstawie minimalnej części kubatury wspólnych pojemników przeznaczonych do gromadzenia odpadów, przypadających dla części niezamieszkałej, dla wszystkich frakcji odpadów, z zachowaniem częstotliwości odbioru odpadów komunalnych, jakie zostały wykazane w formularzach deklaracji DB, złożonych za okres od l listopada 2020 r. do 28 lutego 2022 r.
Zasadnie organy oparły się o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych zgodnie z którym kategoria "Budynków mieszkalnych" obejmuje budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe oraz budynki zbiorowego zamieszkania. Zgodnie z Sekcją l Działem 11 Klasą 1130 Grupą 113 Kategoria "Budynków stałego zamieszkania" obejmuje budynki zbiorowego zamieszkania, w tym domy mieszkalne dla ludzi starszych, studentów, dzieci i innych grup społecznych, np. domy opieki społecznej, hotele robotnicze, internaty i bursy szkolne, domy studenckie, domy dziecka, domy dla bezdomnych itp., budynki mieszkalne na terenie koszar oraz budynki rezydencji prezydenckich i biskupich. Klasa nie obejmuje szpitali, klinik i budynków instytucji z opieką medyczną (lekarską lub pielęgniarską) i zabudowań koszarowych. Dane ewidencji gruntów budynków, prowadzonej przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta Krakowa, wskazują, iż budynki położone w K., przy ul. [...], w którym znajdują się akademiki zakwalifikowane zostały również jako budynki mieszkalne.
Organy w sposób wystarczający odniosły się do definicji mieszkańca - wynikającej z treści art. 2 lit.b załącznika do uchwały nr XLV/l200/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16.09.2020 r., w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miejskiej Kraków (Dz. urz. Woj. Małopolskiego z 2020 r. poz. 5949), która odsyła do przepisu art. 2 list. d rozporządzenia WE Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 763/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie spisów powszechnych ludności i mieszkań (Dz. U. UE L 218 z 13.8.2008).
Przepis art. 2 lit. d ww. Rozporządzenia stanowi, że "miejsce zamieszkania" oznacza miejsce, w którym osoba zazwyczaj spędza czas przeznaczony na odpoczynek, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z wypoczynkiem, urlopem, odwiedzinami u przyjaciół i krewnych, interesami, leczeniem medycznym lub pielgrzymkami religijnymi. Za stałych zaś mieszkańców danego obszaru geograficznego uznaje się:
I) osoby, które mieszkały w miejscu zamieszkania nieprzerwanie przez okres co najmniej dwunastu miesięcy przed dniem referencyjnym lub
II) osoby, które przybyły do miejsca zamieszkania w ciągu dwunastu miesięcy przed dniem referencyjnymi z zamiarem przebywania tam przez co najmniej rok.
Jeżeli ustalenie okoliczności opisanych w pkt. I i II nie jest możliwe, wówczas miejsce zamieszkania oznacza miejsce zameldowania.
Zasadnie organy oceniły, iż również w przypadku tych regulacji pojęcie "miejsca zamieszkania" definiowane jest przede wszystkim przez pryzmat pewnych stanów faktycznych, w jakich znajduje się osoba w danym miejscu. Brak tu generalnego i podstawowego nawiązania do konieczności posiadania zameldowania w tym miejscu. Podobnie pojęcie "stałego mieszkańca" zasadniczo odnosi do osób, które spełniają określone w ww. pkt. I i II ww. przepisu warunki tak pojmowanego miejsca zamieszkania w danym obszarze geograficznym. Dopiero niemożność ustalania okoliczność wskazywanych w pkt. I i II pozwala na utożsamianie ww. miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Miejsce zameldowania jest zatem ostatecznym kryterium, jakie należy uwzględniać przy ocenie pojęcia mieszkańca w rozumieniu wskazywanych uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1200/20 z dnia 16 września 2020 r.
Wobec tego istnieją podstawy do uznania, że studenci (lokatorzy domów studencki) powinni być jednoznacznie uznani z za mieszkańców Miasta Krakowa w rozumieniu ww. przepisów art. 2 lit. d rozporządzenie. W okresie zamieszkiwania przez nich w domach studenckich na terenie Miasta Krakowa jest ono miejscem, w którym zazwyczaj spędzają czas przeznaczony na odpoczynek, niezależnie od czasowych nieobecności związanych z wypoczynkiem, urlopem, odwiedzinami u przyjaciół i krewnych, interesami, leczeniem medycznym etc. Z powyższym, faktycznym przebywaniem ww. na nieruchomości wiąże się zaś generowanie odpadów komunalnych i konieczność zagospodarowania tych odpadów. Jak już wskazano pobyt studentów na terenie akademików wiąże się z ich przebywaniem w celu mieszkalnym na okres przynajmniej roku akademickiego, a studenci są tam meldowani na pobyt tymczasowy. Istotnie więc w przypadku braku możliwości ustalenia okoliczności z pkt. I i pkt. II przepisu art. 2 lit. b rozporządzenia (ze względu na określone tam cezury czasowe mieszkania lub zamiaru przebywania w miejscu zamieszkania), nie pozbawia to studentów zamieszkujących akademiki cech mieszkańca w rozumieniu tego przepisu. Fakt realizowania przez studentów obowiązku tymczasowego zameldowania w akademiku, powoduje, że spełniają oni ostatni z wymienionych w przepisie wymóg uznania ich za mieszkańców, nawet przy braku możliwości ustalenia okoliczności założeń pkt I i II art. 2 lit. d rozporządzenia. Prawidłowo zatem przyjęto opierając się na zasadzie racjonalności, że w tym przypadku okres zameldowania studenta w akademiku odpowiada rzeczywistemu okresowi jego zamieszkiwania również w rozumieniu ww. przepisów uchwały i rozporządzenia unijnego.
W odniesieniu do obszernie przedstawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, wskazać należy, iż to kwestia uznania nieruchomości położonych w K., przy ul. [...] za nieruchomości w części zamieszkałych była sporna i została ona dokładnie wyjaśniona dogłębnie. W szczególności organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w tym cechy spornych budynków i charakter zamieszkiwania w nich, odwołując się wyczerpująco do statusu prawnego przedmiotowej nieruchomości i znajdujących się na niej budynków (jako mieszkalnych), wynikającego z odrębnych uregulowań m.in. z zakresu prawa budowalnego oraz na podstawie ewidencji budynku.
W ocenie sądu materiał dowodowy, który posłużył organom podatkowym do rozstrzygnięcia jest dostatecznie wyczerpujący, a jego ocena nie pozwala na przyjęcie dowolności w analizie. Nie została w związku z tym naruszona zasada obiektywnej prawdy materialnej, a posłużenie się przy uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy dowodami i wnioskami organu I instancji, nie naruszyło zasady własnej autonomicznej analizy zebranych dowodów, gdyż organ II instancji przedstawił własne rozumowanie i własną ocenę całokształtu okoliczności sprawy, a także przeprowadził szereg własnych dowodów.
Skarżąca forsuje w skardze własną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Czyni to jednak w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały obszernie przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Dokonanej przez organy ocenie dowodów nie sposób zarzucić przekroczenia granic dowolności.
Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1148/14, Lex Omega nr 1815078). Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 48/13, Lex Omega nr 1452060).
W nakreślonym kontekście, to jest wystarczającego wykazania przez organy już przeprowadzonymi dowodami istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów i okoliczności, postrzegać należy zarzuty wskazujące na konieczność przeprowadzenia w sprawie dodatkowych czynności dowodowych i uznać je za chybione. Należy zauważyć, że w toku postępowania skarżąca nie składała wniosków dowodowych, które nie zostałyby rozpoznane
Nieuprawniony jest zarzut niepodjęcia niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji. Pomiędzy ustaleniami, a podjętymi ocenami organów nie wystąpiły sprzeczności, a organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 6c ust. 1, ust. 2 i ust. 2b u.u.c.p.g. Wyciągnięte przez organy wnioski są logiczne i spójne. Reprezentowanie przez organy odmiennego od skarżącego stanowiska w zakresie oceny materiału dowodowego, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa procesowego, skoro także okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy, której rezultaty zostały opisane i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji także innych, niż zarzucane w skardze uchybień i nieprawidłowości, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji.
Wobec powyższego sąd działając na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a. oddalił skargę.