I SA/Kr 957/21

I SA/Kr 957/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący/
Piotr Głowacki
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 1325/22 - Wyrok NSA z 2023-05-17
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 333
art. 6c ust. 1
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 7 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 17 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją – nakazem płatniczym z dnia 16 lutego 2021 r. Wójt Gminy I. ustalił U. B. łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w kwocie [...] zł, w tym: podatek rolny - [...] zł, podatek leśny - [...] i podatek od nieruchomości – [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wymiaru podatku dokonano zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oraz w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach i lasach.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła bezpodstawne zwolnienie z podatku od nieruchomości należącego do niej budynku mieszkalnego, kwestionując ustalenia i twierdzenia organów odnośnie istnienia na jej nieruchomości budynku dworu.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 17 maja 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium zacytowało szereg przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 333), ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) oraz Ordynacji podatkowej.
Organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonych akt sprawy wynika, że w dniu 20 listopada 2018 r. U. B. złożyła w Urzędzie Gminy I. informację o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach, w której w zakresie podatku od nieruchomości do opodatkowania zostały zgłoszone budynki mieszkalne o pow. [...] m2, natomiast w części dotyczącej przedmiotów zwolnionych z opodatkowania wskazano grunty o łącznej powierzchni [...] m2 oraz budynek drewnianej szopy o pow. [...] m2. Organ I instancji ustalił jednak podatek od nieruchomości na kwotę [...] zł, przyjmując, że zwolnione od podatku są budynki o powierzchni [...] m2 oraz grunty o powierzchni [...] m2. Za prawidłowe Kolegium uznało rozstrzygnięcie organu I instancji, gdyż z jego treści wynika, że powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż na nieruchomości znajdują się obiekty wpisane do gminnej ewidencji zabytków.
Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z treścią uchwały Nr XXVII/175/20 Rady Gminy w Iwkowej z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie ustalenia stawek i zwolnień od podatku od nieruchomości, zwalnia się od podatku od nieruchomości m.in. budynki mieszkalne położone na terenach gospodarstw rolnych jak i na gruntach nie wchodzących w skład gospodarstw rolnych w Gminie I., na których znajdują się obiekty budowlane objęte gminną ewidencją zabytków, z wyjątkiem pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność gospodarcza.
Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, że działka nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny bezsprzecznie stanowi gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, gdyż za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Działka nr [...] obejmuje natomiast użytki rolne o pow. [...] ha. Organ II instancji stwierdził, że na działce tej znajdują się także obiekty budowlane objęte gminną ewidencją budynków. Z akt sprawy wynika, że tymi obiektami jest założenie [...] oraz figura przydrożna - Św. [...]. Organ wyjaśnił, że z treści pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 19 czerwca 2020 r. wynika, że zespół [...] w K. dzieli się na część parkowo-rezydencyjną z dworem, altanką, istniejącą do [...] r. oficyną dworską, bramą zachowaną w formie kamiennych słupków, figurą św. [...] oraz pięcioma stawami i spichlerzem w części folwarcznej otoczonej owalem starodrzewu liściastego. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 stycznia 2017 r. wynika również jednoznacznie, że do gminnej ewidencji zabytków gminy I. wpisany został fragment usytuowany na części działki ewidencyjnej nr [...], a dokładnie jest to budynek dworu wraz z otaczającym go założeniem komponowanej zieleni /park krajobrazowy/ oraz przydrożną figurą św. [...], a zarówno budynek dworu jak i park krajobrazowy mają opracowaną dokumentację w postaci karty ewidencyjnej dworu oraz dokumentacji ewidencyjnej parku.
W ocenie Kolegium, w niniejszym przypadku zasadnym było zastosowanie przez organ I instancji art. 21 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Decyzja organu I instancji jest zatem – w ocenie organu odwoławczego -prawidłowa.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że w toku postępowania podatkowego nie ma miejsca na kwestionowanie zasadności wpisów do gminnej ewidencji zabytków. Organ podatkowy jest bowiem związany w tym zakresie zarówno powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym również ww. uchwały, która stanowi akt prawa miejscowego, jak i treścią dokumentów urzędowych w postaci gminnej ewidencji zabytków. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego w zakresie charakteru obiektów budowlanych będących przedmiotem postępowania nie mają charakteru wiążącego dla postępowań prowadzonych w innym trybie. Jedynym skutkiem wydanej w niniejszej sprawie decyzji jest bowiem ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Tym samym, jeżeli w ocenie strony zlokalizowane na nieruchomości stanowiącej jej własność obiekty nie mają charakteru zabytkowego, może ona dążyć do wykreślenia ich z gminnej ewidencji zabytków na podstawie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Nie zgadzając się z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. , U. B. wniosła na nią skargę, w części dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości na kwotę [...] zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędne zastosowanie oraz błędne zastosowanie uchwały Rady Gminy Iwkowa nr Xl/100/19 z dnia 25 listopada 2019 r. w sprawie ustalenia stawek i zwolnień od podatku od nieruchomości polegające na zwolnieniu z podatku od nieruchomości budynku mieszkalnego skarżącej usytuowanego w miejscowości K. na działce ew. nr [...]. Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy I., jak również wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że stosowanie przepisów prawa podatkowego wymaga ścisłej interpretacji i nie może być dokonywane w sposób dowolny bądź uznaniowy. Podniosła, że podstawą objęcia zwolnieniem w sprawie mógł być jedynie wpis do gminnej ewidencji zabytków i organ wydający decyzję powinien samodzielnie dokonać interpretacji zapisów tego dokumentu. Podstawą zastosowania bądź odmowy zastosowania zwolnienia powinno być literalne brzmienie zapisów dokumentacji, a nie wskazania, interpretacja bądź wykładnia organu, który nie brał bezpośredniego udziału w jej tworzeniu. Zdaniem skarżącej, istotą sprawy nie jest ocena, czy jej nieruchomość posiada walory zabytkowe, czy też nie, lecz ścisła analiza zapisów tego dokumentu, który stanowi podstawę do zwolnienia podatkowego, to jest gminnej ewidencji zabytków. W tym sensie uwagi organu ochrony zabytków jawią się, w opinii skarżącej, jako bezprzedmiotowe, ponieważ jako takie nie mogą stanowić podstawy decyzji podatkowej, gdyż nie odnoszą się do zapisów gminnej ewidencji zabytków. Stanowią one ocenę organu ochrony zabytków w zakresie walorów nieruchomości, nie adekwatną do rzeczywistości, która nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania. Skarżąca stwierdziła, że uzyskane stanowisko Konserwatora Zabytków jest zainicjowaną i podjętą przez organ podatkowy swoistą próbą wyjścia z sytuacji, gdy przyjętej interpretacji nie da się obronić w oparciu o własne dokumenty. Skarżąca podkreśliła ponadto, że jej budynek mieszkalny nie stanowi żadnego dworu. Został wybudowany od podstaw w 1974 roku i nie posiada żadnych walorów zabytkowych. Poprzedni wybudowany w 1904 roku drewniany budynek spłonął całkowicie w 1959 roku i również nie był dworem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy I. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie okazała się niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie przez organy podatkowe wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2021, zastosowanych zwolnień podatkowych a w szczególności; znajdowania się na terenie należących do skarżącej nieruchomości, obiektów zabytkowych wpisanych do gminnej ewidencji zabytków Gminy I.. Rozstrzygając powyższy spór w pierwszej kolejności powołać należy przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w sprawie.
Zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1256) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 poz. 1170 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (...). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie. Art. 7 ust. 1 u.p.o.l. określa natomiast rodzaje gruntów, budynków i budowli podlegających zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Co istotne, zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1. Na podstawie tej delegacji ustawowej Rada Gminy I. podjęła w dniu 30 listopada 2020r. uchwałę Nr XXVII/175/20 w sprawie ustalenia stawek i zwolnień od podatku od nieruchomości. Na jej podstawie zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki mieszkalne położone na terenach gospodarstw rolnych, jak i na gruntach nie wchodzących w skład gospodarstw rolnych w Gminie I., na których znajdują się obiekty budowlane objęte gminną ewidencją zabytków, z wyjątkiem pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność gospodarcza.
Jak wynika z akt sprawy należąca do skarżącej działka nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny stanowi gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z tym przepisem za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Działka nr [...] obejmuje natomiast użytki rolne o pow. [...] ha.
W aktach sprawy znajduje się pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 19 czerwca 202r., z którego wynika, że do Gminnej Ewidencji Zabytków utworzonej dla Gminy I. wpisany został fragment usytuowany na części działki ewidencyjnej nr [...] obejmujący budynek dworu wraz z otaczającym go założeniem komponowanej zieleni (park krajobrazowy) oraz przydrożną figurą św. [...]. Potwierdzają to dołączone do akt dowody tj.: wyciąg z wykazu zabytków nieruchomych wpisanych do Gminnej Ewidencji Zabytków obejmujący pod. poz.[...] i poz. [...] obiekt pn. "[...]" z [...] oraz dołączone do akt sprawy karty adresowe zabytku nieruchomego: nr [...] (dotycząca zespołu dworsko-parkowego), nr [...] (dotycząca założenia parkowego w zespole dworsko-parkowym) i nr [...] (dotycząca przydrożnej figury przedstawiającej św. [...]).
Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji uznały, że przedmiotowy budynek powinien zostać zwolniony od podatku od nieruchomości na podstawie § 2 pkt 1 lit. a ww. uchwały Rady Gminy Iwkowa. Budynek ten został bowiem wpisany do gminnej ewidencji zabytków co potwierdza obok samego wpisu karta adresowa [...] wraz ze znajdującą się na niej fotografią . Tym samym łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2020 zostało ustalone przez organy podatkowe we właściwej wysokości.
Nie zasługują na uwzględnienie argumenty podnoszone przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze, że jej budynek mieszkalny nie stanowi dworu, gdyż został wybudowany w [...] r. i nie wchodzi w skład zespołu dworsko – parkowego wpisanego do gminnej ewidencji zabytków oraz że nie posiada on żadnych walorów zabytkowych.
Ze znajdujących się w aktach sprawy pism [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 16 stycznia 2017 r., z dnia 22 marca 2017 r. i z dnia 19 czerwca 2020 r. wynika bowiem, że budynek dworu został odbudowany w latach 1959-1960 po pożarze, który miał miejsce w [...] r. w miejscu pierwotnie istniejącego budynku, w obrysie murów obwodowych. Z kolei park dworski jest założeniem krajobrazowym z dobrze zachowanym starodrzewem, wśród którego są także pomniki przyrody. Organ ten wskazał, że budynek dworu oraz park krajobrazowy mają opracowaną dokumentację w postaci karty ewidencyjnej dworu oraz dokumentacji ewidencyjnej parku. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., zawarte w dokumentacjach materiały i informacje niezbicie dowodzą, że przedmiotowe założenie posiada znaczące wartości historyczne, krajobrazowe oraz architektoniczne, które są czytelne pomimo wprowadzonych zmian, które polegały na przekształceniu majątku o charakterze gospodarczo-rolniczego na rezydencjonalny w XIX w. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wyraźnie zatem wskazał w swoich pismach, dlaczego przedmiotowy budynek jest wpisany do ewidencji zabytków pomimo, że został odbudowany od podstaw. Powyższe okoliczności znane były organom obu instancji w toku postępowania podatkowego.
W tym miejscu należy zauważyć, że desygnatem pojęcia "Założenie dworsko-parkowe" jest budynek dworski (tudzież budynki mu towarzyszące) wraz z okalającym go lub przylegającym parkiem. Z akt sprawy wynika, że należący do skarżącej budynek mieszkalny jest nierozerwalną częścią całego zespołu. Należy więc uznać, że wpis do ewidencji obejmuje wskazany budynek mieszkalny jako budynek dawnego odbudowanego dworu, stanowiący część składową "założenia dworsko-parkowego". Skoro zatem należący do skarżącej budynek mieszkalny znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...], na której znajduje się objęte ochroną konserwatorską "założenie dworsko-parkowe", a budynek dworu mieści się w definiendum pojęcia "założenia dworsko-parkowego", to zdaniem Sądu nie ma podstaw do przyjęcia stanowiska, że sporny budynek nie jest objęty ochroną wynikającą z faktu wpisu w gminnej ewidencji zabytków. W ocenie Sądu całokształt zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie pozwala zidentyfikować sporny budynek jako podlegający zwolnieniu podatkowemu, o którym mowa w § 2 pkt 1 lit. a ww. uchwały Rady Gminy I.
Należy przy tym zauważyć, że w granicach niniejszej sprawy rolą organów podatkowych nie jest ocena czy przedmiotowy budynek mieszkalny zasadnie lub niezasadnie został ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Celem postępowania podatkowego jest bowiem jedynie ustalenie wymiaru podatku – a w realiach niniejszej sprawy konkretnie ustalenie podatku od nieruchomości od przedmiotowego budynku mieszkalnego. Zwolnienie przedmiotowego budynku mieszkalnego z podatku od nieruchomości jest w tym zakresie pochodną wcześniejszego wpisu do gminnej ewidencji zabytków. Granice sprawy administracyjnej (podatkowej) ograniczają zarówno organy podatkowe, jak i Sąd orzekający w sprawie. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Nie jest także rolą organów podatkowych, czy też Sądu kontrolującego legalność wydanych przez nie decyzji weryfikowanie zasadności wpisu przedmiotowego założenia dworsko-parkowego do gminnej ewidencji zabytków. Dopóki więc w gminnej ewidencji zabytków widnieć będzie wpis przedmiotowego budynku, organy podatkowe i Sąd są zobowiązane uwzględniać stan ujawniony w ewidencji zabytków. Problematyka umieszczenia obiektu w gminnej ewidencji zabytków i przez to objęcie danego obiektu ochroną wynikającą z statusu zabytku jest bowiem przedmiotem innej kategorii spraw administracyjnych. Ani Sąd ani organy podatkowe nie są w granicach niniejszej sprawy kompetentni by kwestionować przedmiotowy wpis w ewidencji gminnej zabytków czy też ustalenia/stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, jako że to nie należy do przedmiotu sprawy.
Reasumując, dopóki nie ulegnie zmianie wpis w gminnej ewidencji zabytków lub treść konstytuującej wyjątek od podatku od nieruchomości uchwały Rady Gminy I., rozstrzygnięcie dotyczące zwolnienia powierzchni przedmiotowego budynku z podatku od nieruchomości jest w ocenie Sądu słuszna.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności określonymi w art. 122, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., zwanej O.p.). Podkreślić należy, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.
Taki stan rzeczy zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy podatkowe zgromadziły pełny, obszerny, a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach decyzji obu instancji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zatem uznać należy, że organy podatkowe zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny obszernego materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy podatkowe poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.
Tak ustalony stan faktyczny stał się również podstawą orzeczenia w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020r. Skargę wniesioną od wydanego w tej sprawie od wydanej w sprawie decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wyrokiem z dnia 17 czerwca 2021r. sygn.. akt I SA/Kr 1256/20
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.