I SA/Kr 935/22

I SA/Kr 935/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1070/23 - Wyrok NSA z 2023-12-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Michał Niedźwiedź Protokolant: starszy referent Kinga Bryk po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 maja 2022 r., nr [...] [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. i 2021 r. skargi oddala.
Uzasadnienie
Burmistrz Brzeszcz decyzjami z dnia 18 listopada 2021 r. określił S. Sp. z o.o. z siedzibą w B. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. w kwocie 2 116 zł (decyzja nr [...]) oraz za miesiące styczeń – luty 2021 r. w kwocie 177 zł (decyzja nr [...]).
Po rozpatrzeniu odwołań Spółki, decyzjami z dnia 27 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.
Kolegium podało, że w sprawach stwierdzono, że wysokość zobowiązania podatkowego wykazana w ostatnich korektach deklaracji na podatek od nieruchomości za 2020 i 2021 r. jest nieprawidłowa i w związku z tym Burmistrz Brzeszcz, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, określił Podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za ww. okresy, przyjmując, iż stanowiące przedmiot opodatkowania grunty i budynki są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ wskazał, że powierzchnie gruntów i budynków stanowiących przedmiot opodatkowania oraz zachodzące w trakcie roku podatkowego zmiany w zakresie przedmiotów opodatkowania nie są sporne w sprawach. Kwestią sporną jest ustalenie stawki właściwej dla przedmiotów opodatkowania (gruntów i budynków) oraz ustalenie, czy stanowiące przedmiot opodatkowania grunty i budynki są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Organ odwoławczy odniósł się następnie do mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", i stwierdził, że dokonując wykładni przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy przede wszystkim podkreślić, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku. Konstrukcja przepisów ustawy wskazuje, że ustawodawca uznał, iż majątek, który związany jest z działalnością gospodarczą, powinien być opodatkowany w sposób bardziej restrykcyjny niż majątek, który związku z taką działalnością nie wykazuje. Zróżnicowanie stawek podatku od nieruchomości pozostaje w związku z celami, którym służy majątek nieruchomy znajdujący się we władaniu podatnika. Ustawodawca stosuje wyższą stawkę podatku w sytuacji, gdy uznaje, że jest to majątek służący celom gospodarczym podatnika, a niższą, gdy ma on zaspakajać inne jego potrzeby, np. mieszkaniowe. Istota opodatkowania wyższą stawką podatku tych nieruchomości, które znajdują się we władaniu podatnika będącego przedsiębiorcą, sprowadza się zatem do tego, że stawkę tę stosuje się w odniesieniu do nieruchomości, które przeznaczone są na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a więc do nieruchomości służących uzyskiwaniu zarobku. Dotyczy to również budynków przeznaczonych lub zajmowanych na cele mieszkalne, jeżeli budynek taki jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a zatem jest źródłem przychodu podatnika z tej działalności. Kolegium podkreśliło, że art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. ustanawia jednakowe stawki podatku od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, że Podatnik posiada status przedsiębiorcy, o czym świadczy wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym. Prowadzona przez stronę skarżącą działalność gospodarcza ma charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły. Działania Spółki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zawsze wykonywane są w oparciu o jej majątek (m.in. nieruchomości). Nabyte przez Spółkę nieruchomości wchodzą w skład jej majątku, a więc także stanowią część przedsiębiorstwa. Wg KRS jako przedmiot przeważającej działalności Podatnik wskazał kod PKD 68.10 - kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Ponadto przedłożone przez Podatnika akty notarialne z 17 grudnia 2019 r., z 8 stycznia 2020 r., z 10 stycznia 2020 r., z 30 grudnia 2020 r. potwierdzają, iż wszystkie nieruchomości zostały nabyte na rzecz Spółki. Kolegium wskazało, że z niespornych ustaleń w sprawie wynika, że budynki i związane z nimi grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy przeznaczone są po definitywnym zakończeniu ich remontu (przebudowy), w dalszym ciągu do obrotu gospodarczego. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2021 r. Podatnik wyjaśnił, iż "nieruchomości nabywane i zbywane przez S. Sp. z o.o. są jej towarem. Nie dochodzi tutaj do zmiany ich przeznaczenia użytkowania. Są nabywane jako nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe i zbywane jako nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe. S. Sp. z o.o. nie prowadzi w nich swojej działalności". Kolegium odniosło się także do pisma Spółki z dnia 7 października 2021 r., w którym wyjaśniła ona, iż wydatki poniesione na remonty, aranżację mieszkań były ujmowane na koncie rozliczeń zakupów towarów i w momencie sprzedaży lokalu (towaru) zarachowane w koszty uzyskania przychodów jako wartość sprzedanych towarów i materiałów (podwyższają wartość sprzedawanych towarów-lokale mieszkalne). Spółka wyjaśniła także, że nie posiada środków trwałych. Lokale są ewidencjonowane jako zakupione towary, które zostają sprzedane przed upływem 12 miesięcy.
Kolegium podało, że w sprawach niesporne jest, iż Spółka nabyła stanowiące przedmiot opodatkowania nieruchomości w ramach działalności gospodarczej i są one traktowane jako towar handlowy, tj. lokale mieszkalne przeznaczone na sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe wpisuje się również w zakres prowadzonej działalności gospodarczej Spółki, która obejmuje m.in. działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Tym samym, stanowiące przedmiot opodatkowania budynki mieszkalne (lokale mieszkalne) nie służą zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych i bytowych Podatnika, których z oczywistych względów strona skarżąca (będąca Sp. z o.o.) nie realizowała. Kolegium podało, że zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości wymaga spełnienia przez lokal mieszkalny dwóch przesłanek - posiadania walorów technicznych wymaganych dla budynku (lokalu) mieszkalnego oraz rzeczywistego spełniania przez niego funkcji mieszkaniowych. W analizowanych sprawach te przesłanki nie zostały spełnione. Organ odwoławczy wskazał, że oceny tej nie zmienia oświadczenie Podatnika, iż nabywał nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe i zbywał jako nieruchomości również na cele mieszkaniowe. Powyższe lokale były przedmiotem obrotu w prowadzonej działalności, a więc generowały zyski i w sposób bezpośredni wpisywały się w przedmiot prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji, że powyższe nieruchomości traktuje się jako element obrotu gospodarczego i przez to są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, której nie należy utożsamiać li tylko - jak czyni to Podatnik - z "wykorzystywaniem lokalu" np. na najem czy inną formę użytkowania.
Kolegium wskazało, że budynek mieszkalny (część budynku – lokal), może zostać uznany za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadnia zastosowanie stawek podatkowych przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., jeżeli bezpośrednio lub pośrednio służy lub może służyć do prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreślono, że ustawodawca w powyższym przepisie użył sformułowania "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", nie zaś "w których prowadzona jest działalność gospodarcza". Nie zawsze przedsiębiorca do osiągnięcia efektów swojej działalności będzie musiał "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Jeżeli rodzaj danej działalności za tym przemawia, składniki takie będą wykorzystywane przez niego w sposób pośredni do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym Kolegium stwierdziło, że zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej nie zawsze oznacza wyłącznie fizyczne zajęcie budynku mieszkalnego lub jego części w celu prowadzenia w nich działalności gospodarczej. Istotne jest natomiast, czy dany budynek mieszkalny (lub jego część - lokal) jest przeznaczony do realizacji gospodarczych celów przedsiębiorcy. SKO podało, że stanowisko to jest zgodne z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19.
Podsumowując Kolegium stwierdziło, że w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego zgromadzono materiały potwierdzające faktyczne związanie nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ zwrócił uwagę, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, umożliwiający przedsiębiorcy prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona. Nie zawsze przedsiębiorca do osiągnięcia efektów swojej działalności będzie musiał "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Organ zaznaczył także, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej także nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Także prowadzenie prac remontowo-budowlanych jest typowym elementem prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem nie może być wątpliwości, że budynek (lokal mieszkalny) również w okresie prac budowlanych, jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Adaptacja, remont, modernizacja gruntów i obiektów budowlanych do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej należą do wyznaczników prowadzenia działalności. Organ odwoławczy stwierdził w związku z tym, że Burmistrz Brzeszcz prawidłowo określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r. oraz za miesiące od stycznia do lutego 2021 r. stosując do opodatkowania właściwe stawki podatkowe przewidziane w stosownej uchwale Rady Gminy.
W skargach skierowanych do WSA w Krakowie decyzjom SKO w Krakowie Spółka zarzuciła naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez:
a) niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej;
b) zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, podczas gdy jedynie wyczerpujące ustalenia mogą stanowić gwarancję realizacji prawdy obiektywnej;
c) przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w sytuacji, gdy organ oceny tej dokonał w oparciu o niekompletnie zgromadzony materiał dowodowy;
a w konsekwencji powyższych:
d) błędną ocenę oraz przyjęcie wadliwych ocen i wniosków płynących z materiału dowodowego zebranego w sprawie poprzez niezasadne przyjęcie, że posiadane przez Spółkę grunty i budynki nie są budynkami mieszkalnymi i winny być opodatkowane zgodnie z "art. 5 ust. 1 pkt 1a, 2 lit. b" u.p.o.l.,
- art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzje te były wadliwe;
II. przepisów prawa materialnego, a w szczególności:
- art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie ustaleń w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków;
- art. 5 ust. 1 pkt 1a, 2 lit. b u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że posiadane przez Spółkę grunty i budynki mieszkalne związane z prowadzoną działalnością gospodarczą mogą być objęte wyższą stawką podatku od nieruchomości, podczas gdy zgodnie z treścią przepisu jedynie budynki mieszkalne, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu wyższą stawką podatku.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawach.
WSA w Krakowie rozpoznając w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy o sygn. akt I SA/Kr 935/22 i I SA/Kr 936/22 dotyczące podatku od nieruchomości za 2020 r. oraz za 2021 r. (za miesiące styczeń – luty) postanowił połączyć je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 935/22. Sprawy te ze względu na tożsamy stan faktyczny pozostawały ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), "p.p.s.a.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne oznacza badanie legalności wydanych decyzji lub postanowień, kończących takie postępowanie. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. precyzuje, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a., dotyczącego zaskarżania interpretacji indywidualnych.
Badając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skargi S. Sp. z o.o. w B. nie są uzasadnione, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie jak również wcześniej organ I instancji nie naruszyło wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych.
Kwestią sporną jest ustalenie stawki właściwej dla przedmiotów opodatkowania (gruntów i budynków) oraz ustalenie, czy stanowiące przedmiot opodatkowania grunty i budynki są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem organu, stanowiące przedmiot opodatkowania grunty oraz budynki winny być opodatkowane najwyższymi maksymalnymi stawkami podatku od nieruchomości jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast w ocenie strony skarżącej stanowiące przedmiot opodatkowania grunty i budynki winny być opodatkowane z zastosowaniem stawek preferencyjnych, przewidzianych dla budynków mieszkalnych.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonych decyzji wskazać należy, że Sąd nie doszukał się naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 1a czy 2 lit. b u.p.o.l. poprzez błąd wykładni, który doprowadził organ do błędnego i bezpodstawnie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia.
Przypomnieć bowiem należy, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, iż za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, gdzie do gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami.
Maksymalne stawki podatku od nieruchomości określają przepisy art. 5 u.p.o.l., z których wynika między innymi, że:
- budynki lub ich części mieszkalne opodatkowane są najniższą stawką podatku od nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.),
- budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynki mieszkalne lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej opodatkowane są najwyższą stawką podatku od nieruchomości (zob. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.
Co do zasady budynki o charakterze mieszkalnym, w tym również będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki jak dla budynków lub ich części mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l.). Wyjątek zawiera art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., zgodnie z którym, wyższa stawka podatku dotyczy budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Dokonując analizy pojęcia "działalności gospodarczej" oraz "przedsiębiorcy", zdaniem Sądu, zasadnie organ uznał, spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, co wynika z przekazanych przez nią informacji w zakresie działalności. Działalność przez nią prowadzona polega na zbywaniu podmiotom trzecim uprzednio nabytych przez spółkę w tym celu lokali mieszkalnych, niejednokrotnie po ich wyremontowaniu. Dla zastosowania właściwej stawki podatku od nieruchomości kluczowe znaczenie będzie miał zatem rodzaj prowadzonej przez spółkę działalności, a tym samym znaczenie lokalu mieszkalnego w osiągnięciu efektów tej działalności czyli zysku.
W toku postępowania bezspornie ustalono, iż skarżąca spółka posiada status przedsiębiorcy, o czym świadczy wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym. Prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza ma charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły. Nabyte przez spółkę nieruchomości wchodzą w skład jej majątku, a więc także stanowią część przedsiębiorstwa. Wg KRS jako przedmiot przeważającej działalności podatnik wskazał kod PKD 68.10 - kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek. Ponadto przedłożone przez Podatnika akty notarialne z 17 grudnia 2019 r., z 8 stycznia 2020 r., z 10 stycznia 2020 r., z 30 grudnia 2020 r. także potwierdzają powyższe. Nadto budynki i związane z nimi grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy przeznaczone są po definitywnym zakończeniu ich remontu (przebudowy), w dalszym ciągu do obrotu gospodarczego. Podatnik wyjaśniał, iż "nieruchomości nabywane i zbywane przez S. Sp. z o.o. są jej towarem. Są nabywane jako nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe i zbywane jako nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe. S. Sp. z o.o. nie prowadzi w nich swojej działalności. Spółka nie posiada środków trwałych. Lokale są ewidencjonowane jako zakupione towary, które zostają sprzedane przed upływem 12 miesięcy.
Zasadnie więc w tym kontekście organy obydwu instancji uznały, iż Spółka nabyła stanowiące przedmiot opodatkowania nieruchomości w ramach działalności gospodarczej z zamiarem dalszego zbycia i są one traktowane jako towar handlowy. Równocześnie oczywistym jest, iż podatnik jako osoba prawna - spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – nie wykorzystuje lokalu na własne cele mieszkalne lecz w sposób ewidentny używa w prowadzonej działalności gospodarczej do realizacji celów i istoty tej działalności. Związane tak wykorzystywanych lokali z działalnością gospodarczą podatnika jest więc oczywiste a nadto – w okolicznościach faktycznych sprawy – niepodważalnie można stwierdzić, że sporne nieruchomości są w opisanej sytuacji także zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej spółki, mimo iż ta nie ma tam swojej siedziby, faktycznie lokalu nie zasiedliła czy też wreszcie, że prowadzi jego remont czy adaptację.
O spełnieniu dyspozycji z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. należy bowiem mówić, gdy budynek lub jego część wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika-przedsiębiorcę, gdy przy wykorzystaniu tego budynku przedsiębiorca realizuje swoje cele gospodarcze, gdy budynek mieszkalny jest niezbędny do realizacji tych celów, gdy jest elementem przedsiębiorstwa, gdy przedsiębiorca wykorzystuje go i używa do osiągania efektów działalności, czyli do osiągania zysku. Nie jest natomiast konieczne, aby w budynku takim lub w poszczególnych lokalach była wykonywana jakaś działalność gospodarcza. Zajęcie budynku na prowadzenie działalności gospodarczej zaistnieje nie tylko wtedy, gdy podatnik-przedsiębiorca wprost zajmie lokal lub lokale mieszkalne na swoją działalność, np. przeznaczając je na biuro, ale także wtedy, gdy podatnik taki z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności będzie pośrednio wykorzystywał budynek mieszkalny czy lokale mieszkalne do prowadzenia tej działalności, właśnie tak, jak w ustalonym, niespornym stanie faktycznym, zbywając je w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Na tym przecież polega prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę, na nabywaniu i zbywaniu lokali mieszkalnych. Jest to istotą tej działalności. Zbywanie tych lokali będzie źródłem przychodów właściciela nieruchomości, czyli spółki.
Należy podkreślić, że w analizowanym przepisie mowa jest o "zajęciu budynku mieszkalnego lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej", a nie o "prowadzeniu w tym budynku lub w jego części działalności gospodarczej". Budynek będzie składnikiem majątku podatnika, który ma w założeniu przynosić podatnikowi przychód z prowadzonej działalności, a zatem zostaje zajęty na taką działalność. W konsekwencji, w odniesieniu do takiego budynku lub jego części stosuje się podwyższoną stawkę podatku od nieruchomości.
Jak wywodzi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, budynek mieszkalny z wydzielonymi w nim samodzielnymi lokalami mieszkalnymi lub takie lokale stanowiące przedmiot odrębnej własności będą środkami trwałymi spółki operatorskiej, a więc mienie to będzie środkiem do umożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej i osiąganie zysków. Taką argumentację analizowanego przepisu zawiera wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2020 r. II FSK 1252/19, dostępny w CBOSA, a Sąd rozpoznający sprawę całkowicie ją podziela. Podobne tezy przedstawiono także w wyrokach NSA z dnia 15 grudnia 2021r. sygn. akt III FSK 4059/21 i III FSK 4061/21 oraz z dnia 15 lutego 2022r. sygn. III FSK 4834/21 a zatem pogląd ten uznać można za aktualny i utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W związku z powyższym nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.p.o.l. Organ dokonał prawidłowej interpretacji obu tych przepisów i prawidłowo ocenił, że w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdą podwyższone stawki podatku. To nabywanie i zbywanie poszczególnych lokali mieszkalnych umożliwia prowadzenie przez stronę skarżącą działalności gospodarczej i jest jej istotą.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż podatek od nieruchomości należy do grupy podatków majątkowych i oznacza to, że jest podatkiem wiążącym się z posiadaniem gruntu, budynku, czy budowli. Oceny charakteru danego obiektu dla opodatkowania go podatkiem od nieruchomości winno dokonywać się z uwzględnieniem sytuacji podatnika. W rozpoznawanej sprawie, z perspektywy strony skarżącej, sporne lokale mieszkalne służą jej do realizacji zamierzenia gospodarczego, jakim jest zarobkowy obrót lokalami mieszkalnymi. Tym samym skarżąca nie wykazała, aby doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu i w konsekwencji jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, w której budynek powinien podlegać opodatkowaniu z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków mieszkalnych.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wskazać należy, iż przepis ten stanowi, iż podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie sądu jednak, związanie organów podatkowych danymi wynikającymi z przedmiotowej ewidencji nie ma jednak charakteru bezwzględnego i w pewnych sytuacjach możliwe (a nawet konieczne) jest zweryfikowanie przez organ podatkowy danych wynikających z ewidencji z innymi dowodami i odniesienie ich do stanu faktycznego sprawy Stanowisko takie znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądów administracyjnych. W uzasadnieniu wyroku z 25 kwietnia 2018r. w sprawie sygn. akt I SA/Sz 18/18 WSA w Szczecinie stwierdził, że należy sprzeciwić się takiemu rozumieniu art. 21 ust. 1 p.g.k., które prowadziłoby do wydania przez organ podatkowy rozstrzygnięć na podstawie ewidencji gruntów niezgodnej ze stanem rzeczywistym. Również w wyroku z 9 lipca 2015 roku w sprawie sygn. akt II FSK 1457/13 NSA wskazał, odnosząc się do uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013r., sygn. akt II FPS 2/13, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Zdaniem sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niesłuszne było opodatkowanie spornych nieruchomości dla podatnika będącego osobą prawną, wykorzystującą te nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków a w szczególności z pominięciem faktu ich związania z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz zajęcia na prowadzenie tej działalności.
Niezasadny jest też zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnień zaskarżonych decyzji i treści środków odwoławczych strony, stan faktyczny spraw był w zasadzie bezsporny. Strony różniły się jedynie w zakresie oceny jego skutków na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymczasem, w sprawach niesporne było, iż Spółka nabyła stanowiące przedmiot opodatkowania nieruchomości w ramach działalności gospodarczej i są one traktowane jako towar handlowy, tj. lokale mieszkalne przeznaczone na sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe wpisuje się również w zakres prowadzonej działalności gospodarczej Spółki, która obejmuje m.in. działalność gospodarczą w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, na którą sama Spółka wskazywała. Nie są więc adekwatne zarzuty w zakresie niepodjęcia wszelkich działań w celu dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebrania należytego materiału dowodowego czy też dowolnej jego oceny. Stan faktyczny każdej ze spraw wynika bowiem z niespornego materiału dowodowego zebranego przez organ i równocześnie zaoferowanego przez samego podatnika. Strona skarżąca kwestionuje natomiast ocenę tego stanu wedle której stanowiące przedmiot opodatkowania budynki mieszkalne (lokale mieszkalne) nie służą zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych i bytowych podatnika, których z oczywistych względów strona skarżąca (będąca Sp. z o.o.) nie realizowała. Oceny tej nie zmienia oświadczenie podatnika, iż nabywał nieruchomości z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe i zbywał jako nieruchomości również na cele mieszkaniowe. Powyższe lokale były bowiem – jak słusznie przyjęły organy podatkowe – przedmiotem obrotu w prowadzonej działalności, a więc generowały zyski i w sposób bezpośredni wpisywały się w przedmiot prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Przeprowadzone postępowanie dowodowe dostarczyło zatem materiałów potwierdzających faktyczne związanie nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej i w konsekwencji zastosowanie stawek podatku innych niż preferowane.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.