I SA/Kr 93/21

I SA/Kr 93/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-03-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Inga Gołowska
Piotr Głowacki
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 809/23 - Wyrok NSA z 2026-02-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Piotr Głowacki Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 24 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2015 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzją z 24 listopada 2020 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego K. (NUS) z 23 sierpnia 2019 r., nr [...], określającą M. S. (dalej: skarżący; strona skarżąca) wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 132,00 zł w podatku od towarów i usług za październik 2015 r.
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Naczelnik Urzędu Skarbowego K. wszczął wobec strony skarżącej kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za październik 2015 r., która następnie przerodziła się w postępowanie podatkowe w wyżej wymienionym zakresie.
NUS ustalił, że w okresie od 03.01.2013 r. do 31.07.2016 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą P. w K., a jej przedmiotem zgodnie z klasyfikacją PKD-61.90.Z miała być działalność w zakresie pozostałej telekomunikacji. Podatek od towarów i usług za okres od 03.01.2013 r. do 30.12.2015 r. skarżący rozliczał z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, składając deklaracje za okresy miesięczne.
W wyniku przeprowadzonego postępowania, NUS decyzją z 23 sierpnia 2019 r. określił skarżącemu wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie innej niż przez stronę skarżącą zadeklarowaną, tj. w wysokości 132,00 zł, a nie jak deklarował skarżący - w wysokości 99.538,00 zł.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że dokonane przez skarżącego rozliczenie podatku od towarów i usług za X 2015 r. wymagało weryfikacji ze względu na stwierdzone nieprawidłowości związane z zakupem przez usług reklamowych strony internetowej na podstawie 9 faktur VAT o łącznej wartości netto 432.202,00 zł, podatku VAT 99.406,46 zł od podmiotu "F" sp. z o. o. ul. [..], [...] W., NIP: [...] (dalej jako F.). Następnie ww. usługi reklamowe miały zostać przez skarżącego sprzedane jako usługa telekomunikacyjna na podstawie faktury VAT z 31.10.2015 r. nr [...] wystawionej na rzecz B. Ltd (dalej jako B.) o wartość netto 113.000,00 USD.
W odwołaniu skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z 24 listopada 2020 r., o której mowa na wstępie, utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Dyrektor podtrzymał ustalenia NUS, jak i ocenę przedstawionych zdarzeń, a to 9 faktur od spółki F., jak również sprzedaż usług na rzecz podmiotu B. jako nieobrazujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nakierowanych wyłącznie na wyłudzenie podatku VAT. Zdaniem DIAS świadczą o tym następujące okoliczności:
- Dotyczące spółki F., a to: brak zarządu przez pewien okres, nieokreślony przedmiot działalności, "wirtualna siedziba", brak pracowników, zawarcie współpracy poprzez O., T., A. Usługa polegać miała na tym, że F. poprzez urządzenia FCT (Fixed Celluar/Terminal) tzw. Brama GSM wyposażona w karty sim polskich operatorów komunikacyjnych podłączonych poprzez platformę A. 1 obsługującą IVR (Interactive Voice Response) wykonuje usługę IVR poprzez CPD (Cali Progress Decetion) stanowiącą rodzaj automatycznej sekretarki dzwoniącej z treścią reklamy zleconej przez skarżącego do użytkowników sieci komórkowych. Schemat usługi można przedstawić w następujący sposób: komunikat reklamowy zostaje wgrany na platformę A. 1, FCT nawiązuje połączenia z użytkownikiem sieci komórkowej, użytkownik wysłuchuje IVR. Skarżący natomiast nie znał szczegółów usługi. Potwierdzeniem wykonania usługi przez F. były bilingi w formie elektronicznej zawierające datę i godzinę wykonania połączenia, nr abonenta, czas połączenia, stawkę za połączenie oraz inne oznaczenia literowe oraz cyfrowe mające znaczenie dla wykonawcy usługi. Zapłata za faktury do F. następowała ze środków własnych wpłacanych na konto firmowe. Wpłata pochodziła ze środków B.
- Dotyczące B.: sprzedaż usług reklamowych wskazanych w fakturach od F. miała nastąpić na rzecz podmiotu B. zarejestrowanego w raju podatkowym – Republice Wysp Marshalla. W zakresie wykonywania usług telekomunikacyjnych przez skarżącego rzecz B. wskazano, że nabywca nie określił do jakiej grupy klientów ma być skierowana reklama, której treść została ustalona przez F. Reklama odbywała się poprzez przekazywanie sygnałów w sieci telekomunikacyjnej w formie automatycznych zapowiedzi głosowych, a usługę wykonywała F.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności DIAS uznał, że spółka nie miała prawa do odliczenia podatku VAT za wskazany okres w związku z opisanymi fakturami.
Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze podniosła, że:
- W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. w całości miał przyznać rację Naczelnikowi Urzędu Skarbowego K., który zarzucić miał Skarżącemu rzetelność zaksięgowanych faktur. Ponadto skarżący podniósł, iż Dyrektor Izby Administracji miał nie przeanalizować dokładnie wszystkich argumentów i stronniczo zatwierdzić decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego K..
- Decyzja wydana przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została doręczona jedynie pełnomocnikowi Strony skarżącej, z pominięciem Strony skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. oznajmił, iż w pełni podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931) podatnikowi przysługuje prawo do zwrotu na rachunek bankowy różnicy kwoty podatku naliczonego od kwoty podatku należnego. Jednakże zasadność dokonania takiego zwrotu podlega zbadaniu przez urząd skarbowy, co wynika z art. 87 ust. 2 przytoczonej ustawy, zaś art. 87 ust. 2b wymienia możliwe sposoby dokonania takiej weryfikacji, wśród których figurują takie czynności jak sprawdzenie rozliczenia podatnika przed organ czy też sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji.
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego K. podjął wyżej wymienione działania i w wyniku dokonanej weryfikacji zakwestionował zasadność zwrotu oraz wysokość kwoty zadeklarowanej przez skarżącego w deklaracji podatkowej jako niezgodnych ze stanem rzeczywistym. W wyniku przeprowadzonej kontroli Naczelnik określił Stronie skarżącej wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 132,00 zł. Organ stwierdził niezgodność dokonanych przez skarżącego rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji w przedmiocie zakupu przez Stronę Skarżącą usług reklamowych strony internetowej, na podstawie dziewięciu faktur VAT o łącznej wartości netto: 432.202,00 zł, podatku VAT: 99.406,46 zł od podmiotu "F." sp. z.o.o. w W., które to następnie miały zostać sprzedane przez skarżącego jako usługa telekomunikacyjna na podstawie jednej faktury VAT z dnia 31.10.2015 r. nr [...] wystawionej na rzecz "B." Ltd o wartości netto: 113.000,000 USD. Z ustaleń Organu wynika, iż zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały przebiegu rzeczywistych transakcji i miały służyć jedynie urzeczywistnieniu nieistniejących zdarzeń gospodarczych, celem uzyskania zwrotu podatku- zatem w świetle art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i b) ustawy o podatku od towarów i usług nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu podatku naliczonego nad należnym.
Ponadto Skarżący nie wykazał się należytą starannością, jaka wymagana jest w stosunkach gospodarczych. Działania podejmowane przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą i mieszczące się w ramach tej działalności uzasadniają zwiększone oczekiwania od podmiotu gospodarczego, posiadania przez niego odpowiednich umiejętności, wiedzy, rzetelności, znajomości odpowiednich przepisów prawnych, adekwatnych do danego typu czynności. W treści swojej skargi sam skarżący przyznał, iż "nie zna się on wystarczająco na przepisach podatkowych i sądowych". Jak wynika z akt sprawy w okresie od dnia 03.01.2013 r. do dnia 31.07.2016 r. Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod nazwą P., a jej przedmiotem zgodnie z klasyfikacją PKD-61.90.Z miała być działalność w zakresie pozostałej telekomunikacji. Zatem skarżący jako podmiot stosunków gospodarczych winien był zachować standardy rzetelności i staranności zarówno wobec prowadzonej przez siebie działalności, jak i wobec dokonywanych rozliczeń podatkowych oraz powinien był posiadać wiedzę w kwestii przeprowadzenia transakcji, które nie miały pokrycia z rzeczywistymi zdarzeniami gospodarczymi.
Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, podjął wszelkie czynności służące do dokładnego dokonania ustaleń faktycznych, które przyjął za podstawę wydanej przez siebie decyzji. Zatem wysunięte przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszeń prawa materialnego, to jest: niedbałości (art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej) i stronniczości przy wydawaniu decyzji nie są zasadne.
W kwestii zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji zostało ustalone, iż w dniu 17.01.2018 r. wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. pełnomocnictwo szczególne udzielone przez stronę skarżącą G. G., dotyczące reprezentacji Skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczania podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2015 r., w którym G. G. został wskazany jako pełnomocnik do doręczeń. W związku z tym decyzja z 23.08.2019 r. wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego K. została doręczona na adres elektroniczny wskazany przez pełnomocnika. Zgodnie z art. 138e ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz.106,138,398,650,723) pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. Na podstawie złożonego w aktach sprawy w dniu 21.01.2016 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego K. pełnomocnictwa z 22.01.2013 r., w którym strona skarżąca upoważniła doradców podatkowych P. Z. jak również G. G. do reprezentowania w zakresie m. in. wywiązywania się z obowiązków podatkowych i korzystania z praw przysługujących stronie skarżącej jako podatnikowi, organ II instancji ustalił reprezentację G. G., jako pełnomocnika ogólnego strony skarżącej. Zgodnie z art. 138 d § 3 Ordynacji podatkowej pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza mocodawca, którym w tym przypadku była strona skarżąca. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, pełnomocnictwo ogólne na etapie rozpatrywania odwołania przez Organ II instancji nie zostało odwołane przez Skarżącego, zatem Organ II instancji zobowiązany był do respektowania wspomnianego pełnomocnictwa ogólnego udzielonego G. G.. Co więcej, zgodnie z art. 138g Ordynacji podatkowej ustanawiając więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania, strona wskazuje jednego z nich jako pełnomocnika do doręczeń. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż skarżący jako pełnomocnika do doręczeń wskazał G. G., zatem zaskarżona decyzja została pełnomocnikowi doręczona w sposób prawidłowy. Ponadto skuteczne zaskarżenie przez skarżącego decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przypisanym terminie świadczy o tym, iż strona skarżąca posiadała wiedzę na temat stanu prowadzenia sprawy przez organ II instancji.
W oparciu o powyższe ustalenia, Sąd podziela stanowisko wyrażone w decyzjach wydanych przez organy.
W tym stanie sprawy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, 655).