I SA/Kr 929/05

I SA/Kr 929/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Maja Chodacka
Maria Zawadzka /sprawozdawca/
Urszula Zięba /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 165/08 - Postanowienie NSA z 2008-02-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 929/05 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Maria Zawadzka (spr), Asesor WSA Maja Chodacka, Protokolant: Aneta Kubacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007r., sprawy ze skargi W. B., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 maja 2005 r. nr [...], w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu za 2002 r. i 2003 r., - s k a r g i o d d a l a -
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] oraz Nr [...]Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej działając na podstawie art. 24 ust. l lit.a ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej /Dz. U. Nr 8 póz. 65 ze zm./, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku /tekst jednolity z 2005 roku Dz. U. Nr 8 póz. 60 ze zm,/ oraz art. 17 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz. U. Nr 144 póz. 930 ze zm./, określił A. B.:
wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2002 rok w wysokości 51.534,00 zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20% tj. 10.306,80 zł
wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2003 rok w wysokości 55.235,00 zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 27,5% tj. 15.189,60 zł
W uzasadnieniach decyzji organ I instancji stwierdził, iż w wyniku kontroli podatkowej dotyczącej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej nie zgłoszonej do opodatkowania za lata 2002 - 2003 ustalono, w oparciu o zeznania świadków, w szczególności zeznania świadka A. W. oraz nagrania wideo, iż mimo braku zgłoszenia w Urzędzie Skarbowym faktu prowadzenia działalności gospodarczej oraz braku składania deklaracji podatkowych za lata 2002 - 2003, skarżący faktycznie prowadził taką działalność w zakresie wykonywania prac i świadczenia usług budowlanych. Początkowo skarżący twierdził, iż takiej działalności o charakterze zarobkowym nie wykonywał, a prace i usługi budowlane świadczył jedynie w ramach tzw. "odrobkowego" dla rodziny i znajomych w zamian za ich pomoc w pracach polowych oraz budowie jego domu, jednak po zapoznaniu z ustaleniami i materiałami zebranymi w trakcie kontroli, skarżący przesłuchiwany ponownie w charakterze strony, przyznał, iż w latach objętych kontrolą prowadził usługową działalność budowlaną, ale zakwestionował wysokość przychodów ustalonych przez organy podatkowe, na podstawie zeznań świadków. Jednoczenie A. B. podał imiona i nazwiska, a także adresy kilku pracowników jego firmy, które to dane po ich zweryfikowaniu w Urzędzie Gminy okazały się nieprawdziwe. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę spójne i wiarygodne zeznania świadków Dyrektor UKS określił wysokość niezaewidencjowanego przychodu na podstawie przepisu art. 17 ust. l ustawy z dnia 20 listopada 1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144 póz. 930 ze zm.,) a także określił ryczałt od tych przychodów na poziomie 20% za 2002 rok i 27,5% za 2003 roku zgodnie z art. 17 ust.2 tej ustawy. Określenie wysokości przychodu nastąpiło z uwzględnieniem przepisu art. 14 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: z 2000 roku Nr 14 póz. 176 ze zm.) a także przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług.
W odwołaniu pełnomocnik skarżącego domagał się uchylenia zaskarżonych decyzji i przekazania spraw do ponownego rozpoznania, zarzucając, że skarżący nie uczestniczył we wszystkich czynnościach, do których był uprawniony.
Decyzjami z dnia [...] maja 2005 roku Nr [...] oraz Nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § l pkt l Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.
Organ odwoławczy wyznaczył pełnomocnikowi skarżącego 7 dniowy termin do zapoznania się i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącego nie skorzystał z tego prawa, wniósł jednak o ponowne przesłuchanie świadków w obecności podatnika, gdyż z wyjaśnień złożonych przez W. B. wynika, iż nie uzyskał przychodu, który stał się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten, skierowany do Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu [...] kwietnia 2004 roku, został przekazany do załatwienia Izbie Skarbowej w dniu[...] kwietnia 2004 roku Dyrektor Izby Skarbowej, rozpoznając odwołania od zaskarżonych decyzji uwzględnił wniosek pełnomocnika skarżącego o ponowne przesłuchanie świadków, a to z uwagi na nieprawidłowości w trakcie zawiadamiania podatnika o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, co stanowiło naruszenie przepisu art. 190 §1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej wezwał ponownie część świadków do osobistego zgłoszenia się na dzień [...] maja 2005 roku, celem wprowadzenia dowodu z ich zeznań, o czym poinformowano pisemnie pełnomocnika skarżącego. Świadkowie podtrzymali swoje wcześniejsze zeznania, w tym także w obecności pełnomocnika skarżącego, który skorzystał z prawa obecności przy przeprowadzaniu tego dowodu. Wobec powyższego, Dyrektor Izby Skarbowej uznał wyjaśnienia skarżącego odnośnie nie uzyskania przez niego przychodu za niewiarygodne i w całości podzielił ustalenia organu I instancji. W szczególności ponownie wskazał skarżącemu właściwe przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyjaśniając dlaczego znajdują one zastosowanie w sprawie, powołując się na brak zarejestrowania przez podatnika faktu prowadzenia działalności gospodarczej, brak prowadzenia ewidencji przychodów (do czego podatnik był zobowiązany) oraz brak zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od uzyskanych przychodów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (błędnie adresowanej do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie) pełnomocnik W. B. domagał się uchylenia zaskarżonych decyzji i przekazania spraw do ponownego rozpoznania, zarzucając im naruszenie przepisów postępowania w sprawach karno-skarbowych polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności wysokości rzeczywiście osiągniętego przez W. B. dochodu.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż decyzje organów obu instancji oparły się na zeznaniach świadka A. W. oraz przedłożonych przez niego odręcznych zapiskach, sporządzanych na jego własny użytek. Ponadto, pełnomocnik skarżącego zarzucił, iż w czynnościach ponownie prowadzonych przez Dyrektora Izby Skarbowej pominięto ponowne przesłuchanie podatnika poprzestając jedynie na przesłuchaniu świadków. Zdaniem autora skargi, najistotniejszy zarzut wiąże się jednak z faktem pominięcia przez organy skarbowe w ocenie zebranego materiału dowodowego tego, że kwoty wypłacane W. B. były przeznaczane w znacznej części na zakup dostarczanych przez niego materiałów i elementów do budowy, a zatem stanowiąc koszty uzyskania przychodu nie mogą być podstawą wymiaru podatku dochodowego. Fakt ten został zdaniem skarżącego całkowicie pominięty przez organy skarbowe, przez co doszło do złamania zasady wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe rozstrzygnięcia wniósł o ich oddalenie, ponownie stwierdzając, iż organy podatkowe przeprowadziły wszechstronne postępowanie mające na celu dokładne wyjaśnienie sprawy, w tym odebrały zeznania świadków (niektórych wobec ich ponownego przesłuchiwania - dwukrotnie) oraz podatnika, a także prowadziły korespondencję z Urzędami Gminy w O. oraz w N.. Ponadto, zeznania świadków wskazują nie tylko na fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika potwierdzony dodatkowo dokumentami w postaci wizytówek zostawianych kontrahentom, ale i na wysokość osiągniętych przez skarżącego przychodów. W związku z powyższym, organy podatkowe ustaliły na podstawie zeznań świadków, a nie na podstawie oszacowania, wysokość osiągniętych przez W. B. przychodów.
Odnośnie zarzutu nie uwzględnienia wydatków poczynionych przez skarżącego stanowiących koszt uzyskania przez niego przychodu, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż cechą uproszczonego opodatkowania w formie ryczałtu jest to, że na wielkość należnego podatku nie mają wpływu koszty ponoszone w prowadzonej działalności gospodarczej a jedynie wysokość osiągniętego przez podatnika przychodu. Nadto stwierdził, iż skarżący był przesłuchiwany dwukrotnie, a wniosek pełnomocnika skarżącego o ponowne przesłuchanie obejmował jedynie świadków a nie podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skargi nie zasługuj ą na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § l ww. ustawy wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Spór w niniejszych sprawach sprowadza się do rozstrzygnięcia tego czy organy podatkowe dochowały wymaganej od nich przez przepisy prawa staranności w prowadzonym postępowaniu, w szczególności w zakresie jego legalności.
Zdaniem Sądu zaskarżone decyzje zostały wydane po przeprowadzeniu przez organy podatkowe wnikliwego i wszechstronnego postępowania. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, w toku prowadzonej kontroli przesłuchał dwukrotnie skarżącego - w dniach [...]października 2004 r. oraz [...] grudnia 2004 r. (po zapoznaniu go z ustaleniami i materiałami zebranymi w trakcie kontroli). Podczas drugiego z tych przesłuchań W. B. przyznał, iż budował dom dla pana A. W. "od fundamentów aż po dach" (k-62) a także wykonywał inne prace wskazane przez świadków. Powyższe oświadczenie podatnika pokrywa się z zebranymi w toku tej kontroli zeznaniami świadków, a to: A. W., który zeznał, że w latach 2001-2003 zapłacił na rzecz skarżącego w zamian za budowę domu co najmniej kwotę 115.240,00 zł, z czego w 2002 r. kwotę 55.140,00 zł, a w roku 2003 kwotę 57.100,00 zł; Z. K. - pracownika firmy "J." z K., który potwierdził, iż w latach 2001-2003 r. wydał skarżącemu materiały budowlane na budowę domu dla państwa Wnęk na łączną kwotę około 50.000,00 zł; A. Ś., która poznała skarżącego na budowie u państwa Wnęk i zleciła mu w 2003 r. wykonanie prac tynkarskich w i jej domu, za które to prace zapłaciła mu kwotę 1000,00 zł; D. L., która prowadziła sklep w K. przy ul. P. (gdzie budowano dom dla państwa W.) i pamiętała skarżącego oraz jego pracowników z prac wykonywanych na budowie państwa W; J. K., który potwierdził, że skarżący wykonywał prace budowlane na budowie u państwa W. i otrzymywał za to wynagrodzenie. Fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w latach 2002-03 potwierdzono dodatkowo dokumentami w postaci wizytówek zostawianych kontrahentom (k-55).
Powyższe okoliczności, tak co do faktu prowadzenia przez W. B. działalności gospodarczej, jak i co do wysokości otrzymanych przez niego przychodów, zostały potwierdzone w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej. Organ odwoławczy uznając częściowo zarzuty dotyczące przesłuchania świadków przez organ pierwszej instancji, dokonał ponownego przesłuchania świadków: J.K., A. W., A. Ś. oraz Z. K. (k 113-116), którzy podtrzymali l swoje wcześniejsze zeznania w całości. .O wszechstronnym i wnikliwym zbadaniu sprawy przez organy podatkowe świadczy również korespondencja z Urzędami Gminy (k-64) oraz w N.(k-68).
Zdaniem Sądu ograny podatkowe słusznie odmówiły wiary zeznaniom skarżącego w zakresie wysokości uzyskanych przez niego przychodów, uzasadniając to jego niekonsekwentnymi wyjaśnieniami oraz niezgodnymi z prawdą wyjaśnieniami skarżącego odnośnie imion i nazwisk oraz adresów jego pracowników, a także sprzecznością zeznań skarżącego ze spójnymi i konsekwentnymi zeznaniami świadków.
Nie jest zasadny również zarzut skargi, iż w czynnościach ponownie prowadzonych przez Dyrektora Izby Skarbowej pominięto ponowne przesłuchanie podatnika poprzestając jedynie na przesłuchaniu świadków. Pełnomocnik skarżącego nie wnosił o ponowne przesłuchanie skarżącego, a wcześniej skarżący przesłuchany został przez ograny podatkowe przesłuchany dwukrotnie. Bezzasadny jest również zarzut braku ustalenia wysokości oraz braku uwzględnienia przez organy obu instancji kosztów uzyskania przychodów związanych z osiągnięciem ustalonych w sprawie przychodów skarżącego za lata 2002-03. Jak słusznie bowiem stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej , cechą uproszczonego opodatkowania w formie ryczałtu jest to, że na wielkość należnego podatku nie mają wpływu koszty ponoszone w prowadzonej działalności gospodarczej a jedynie wysokość osiągniętego przez podatnika przychodu, który ustalono na podstawie wnikliwego i wszechstronnego postępowania dowodowego.
W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazanych w skardze, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § l Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.