I SA/Kr 926/13

I SA/Kr 926/13 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2013-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Maja Chodacka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 345/14 - Wyrok NSA z 2015-03-26
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 41 ust 2 qw zw z  poz. 183, a86 zał. 3, art.5 ust 1 pkt 1, art.5a, art.7 ust 1, art.8 ust 1, art.41 ust 2, art.146a pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 14b, art.14c, art.120, art.121
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 926/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Nina Półtorak, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r., sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 21 lutego 2013r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, - skargę oddala -
Uzasadnienie
W dniu 22 listopada 2012r. strona skarżąca "S" Sp. Z o.o. w K. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla sprzedaży biletu wstępu (jednorazowego, karnetu, abonamentu) do parku rozrywki w ramach, którego można korzystać z obiektów i atrakcji znajdujących się na terenie parku.
We wniosku zostało przedstawione zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, iż Spółka buduje halę sportową, w której planuje otworzyć park rozrywki. Nowo budowana hala składać się będzie z hali gokartowej oraz części socjalno-konferencyjnej. Wewnątrz hali gokartowej zainstalowany będzie tor gokartowy. W części socjalno-konferencyjnej będzie się mieścić między innymi: kręgielnia, strzelnica, stoły bilardowe, urządzenia do gier zręcznościowych np. piłkarzyki, punkt gastronomiczny, niewielka sala konferencyjna - zaplecze sanitarne, sklep sportowy z asortymentem związanym z gokartami, kasy i punkty obsługi klienta, zintegrowany plac zabaw dla dzieci.
Działalność spółki wykonywana w budowanej hali sportowej będzie polegała na udostępnianiu klientom urządzeń zgromadzonych w parku rozrywki oraz na organizowaniu imprez sportowych i okolicznościowych a także szkoleń dla dzieci w zakresie jazdy na gokartach. Usługi świadczone będą między innymi przy zastosowaniu systemu informacyjno-kodującego na bazie specjalistycznego oprogramowania SMS, które to pozwoli każdemu klientowi na utworzenie konta z jego danymi oraz rejestrację jego aktywności na poszczególnych urządzeniach, w tym na torze gokartowym, a także w sklepie z możliwością udzielania rabatów. W systemie możliwe będzie przyznanie wirtualnych punktów i publikacja wyników w budynku, w którym odbywać się będzie przejazd gokartami.
Korzystanie z urządzeń umieszczonych w parku rozrywki polegać będzie na:
▪ w przypadku gokartów: na możliwości przejazdu gokartem po torze - przejazd odbywać się będzie wyłącznie w specjalnym stroju i kasku, który klient będzie musiał wypożyczyć lub kupić,
▪ w przypadku strzelnicy: na możliwości strzelania z udostępnionej strzelby laserowej do określonych celów,
▪ w przypadku bilardu i gier zręcznościowych: na możliwości korzystania z tych urządzeń indywidualnie lub w grupach, a wszelkie potrzebne akcesoria zostaną klientowi udostępnione.
Spółka zamierza oferować swoje usługi wg następujących zasad:
1. Sprzedając jednorazowe bilety wstępu do parku rozrywki. Klient nabywając bilet uzyskuje prawo do wstępu do parku rozrywki i korzystania z dowolnie wybranych umieszczonych tam urządzeń w czasie i ilości określonym w cenniku.
2. Sprzedając bilety wstępu do parku rozrywki o charakterze karnetu. Klient nabywając taki bilet uzyskuje prawo do wstępu do parku rozrywki i korzystania z dowolnie wybranych umieszczonych tam urządzeń w czasie i ilości określonym w cenniku, w zakresie dłuższym niż przy zakupie jednorazowego biletu. Karnet będzie musiał być wykorzystany w dniu zakupu.
3. Sprzedając bilety wstępu do parku rozrywki o charakterze abonamentu. Klient nabywając bilet uzyskuje prawo do wstępu do parku rozrywki i korzystania z dowolnie wybranych umieszczonych tam urządzeń w czasie i ilości określonym w cenniku. Abonament upoważnia do wstępu do parku rozrywki wielokrotnie w czasie jednego miesiąca.
4. Organizując szkolenia dla dzieci w zakresie jazdy na gokartach.
5. Organizując zawody i imprezy sportowe.
6. Organizując imprezy okazjonalne takie jak: urodziny, spotkania integracyjne.
7. Prowadząc punkt gastronomiczny.
8. Prowadząc sklep sportowy.
W związku z powyższym zadano pytanie, czy stawka podatku dla usług wymienionych w punktach od 1 do 3, tj.: sprzedaży jednorazowych biletów wstępu do opisanego wyżej parku rozrywki, sprzedaży biletów wstępu do opisanego wyżej parku rozrywki o charakterze karnetu, sprzedaży biletów wstępu do opisanego wyżej parku rozrywki o charakterze abonamentu wynosić będzie 7%, zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (obecnie 8%, uwzględniając art. 146a i 146f ustawy)?
Zdaniem Wnioskodawcy, usługi opisane powyżej mają charakter usług związanych z rozrywką i rekreacją, o jakich mowa jest w pkt 183 i 186 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług. Klient nabywając bilet o dowolnym charakterze (jednorazowy bilet, karnet, abonament) uzyskuje prawo do wstępu do parku rozrywki i do korzystania ze zgromadzonych w parku rozrywki urządzeń na określonych w cenniku zasadach. Sam może decydować z jakich urządzeń i w jakiej kolejności skorzysta. Park Rozrywki będzie zorganizowany podobnie jak klasyczne wesołe miasteczko, z tym że usługi świadczone będą w zakrytej hali. Zaznaczyć należy, że klient nie ma możliwości wykupienia biletu tylko na korzystanie z jednego rodzaju urządzeń np. z gokartów. W związku powyższym – zdaniem strony skarżącej - na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy stawka podatku dla tych usług wynosić będzie 7% (obecnie 8%, uwzględniając art. 146a i 146f ustawy).
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 21 lutego 2013r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu interpretacji organ przywołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1 art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 2 oraz art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) i stwierdził, iż w przypadku gdy ani ustawa, ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia, należy je opodatkować według 23% stawki podatku.
W poz. 183 wspomnianego załącznika nr 3 do ustawy wymieniono "Usługi związane z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne" - bez względu na symbol PKWiU.
Z kolei pod poz. 186 wspomnianego załącznika nr 3 do ustawy figurują "Pozostałe usługi związane z rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu" – bez względu na symbol PKWiU.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż stawką podatku obniżoną do wysokości 8% objęte zostały m.in. usługi związane z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne oraz pozostałe usługi związane z rekreacją jednakże wyłącznie w zakresie wstępu.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2011 r. Nr 77/1), obowiązującego od dnia 1 lipca 2011 r., usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, o których mowa w art. 53 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują świadczenie usług, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę, w tym opłatę w formie abonamentu, biletu okresowego lub opłaty okresowej.
Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, ustęp 1 ma zastosowanie w szczególności do:
a. prawa wstępu na spektakle, przedstawienia teatralne, występy cyrkowe, targi, do parków rozrywki, na koncerty, wystawy, jak również inne podobne wydarzenia kulturalne;
b. prawa wstępu na wydarzenia sportowe, takie jak mecze lub zawody;
c. prawa wstępu na wydarzenia edukacyjne i naukowe, takie jak konferencje i seminaria.
Ustęp 1 nie obejmuje korzystania z obiektów, takich jak sale gimnastyczne i inne, w zamian za opłatę (art. 32 ust. 3 ww. rozporządzenia wykonawczego).
Zatem z ww. przepisów rozporządzenia Rady wynika, że świadczenie usług wstępu, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę obejmuje prawo wstępu na spektakle, występy cyrkowe, koncerty, wystawy, mecze, zawody, konferencje, seminaria. Wskazać także należy, iż art. 32 ww. przepisu jest co prawda w Rozdziale V "Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu" w podsekcji 7 czyli "Świadczenie usług w ramach działalności kulturalnej, artystycznej, sportowej, naukowej, edukacyjnej, rozrywkowej lub podobnej", nie można jednakże utożsamiać go tylko i wyłącznie co do kwestii miejsca świadczenia usług, gdyż Rada Unii Europejskiej we wstępie do niniejszego rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.), w szczególności jej art. 397 oraz uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej, w pkt 27 wskazała, iż "Aby zapewnić jednolite opodatkowanie świadczenia usług kulturalnych, artystycznych, sportowych, naukowych, edukacyjnych, rozrywkowych i podobnych, należy zdefiniować pojęcie wstępu na tego rodzaju wydarzenia i usługi pomocnicze związane z takim wstępem".
Organ zauważył, iż w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług nie definiuje się pojęcia "wstępu". W konsekwencji należy sięgnąć do wykładni językowej, aby poznać jego znaczenie. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., strona internetowa www.sjp.pwn.pl) pod pojęciem tym należy rozumieć "możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś".
Zgodnie z definicją słownikową "wstęp" należy rozumieć jako możliwość wejścia "gdzieś" co nie jest równoznaczne możliwością korzystania z dostępnych tam możliwości. Opłata (bilet, karnet) za wstęp jest opłatą wnoszoną przez np. kibica co do zasady, za uczestniczenie w imprezie poprzez np. oglądanie (bierne uczestnictwo). Tymczasem bilet wstępu, np. do parku rozrywki, daje możliwość nie tylko wejścia do obiektu, ale również przede wszystkim możliwość czynnego korzystania z dostępnych tam urządzeń.
Zdaniem organu opłata za bilety czy to jednorazowe, czy też w postaci karnetu bądź abonamentu, w ramach których odwiedzający park rozrywki będzie mógł korzystać z różnych form rozrywki czy to gokartów, strzelnicy czy też bilardu i gier zręcznościowych nie jest tożsama z "opłatą w zakresie wstępu". Poniesienie ww. opłaty za skorzystanie z ww. atrakcji nie spowoduje, iż usługobiorca nabędzie jakiekolwiek "prawo wstępu". W zamian za wskazaną opłatę będzie miał prawo do skorzystania z jednej bądź drugiej formy rozrywki. Opłata za bilet, jak wskazał sam Wnioskodawca, będzie upoważniała klienta do korzystania z urządzeń zgromadzonych w parku rozrywki. Dodatkowo należy wskazać, że powyższa opłata zapewne obejmuje również wynagrodzenie opiekuna, do którego zadań należy instruktaż jak należy właściwie korzystać z poszczególnych urządzeń oraz nadzoru nad zapewnieniem bezpieczeństwa użytkownikom korzystającym z obiektów znajdujących się w parku rozrywki.
Zatem usługa polegająca na udostępnianiu za gokartów, strzelnicy, bilarda i gier zręcznościowych jest opodatkowana stawką VAT w wysokości 23%.
Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą interpretację zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 183 i 186 zał. nr 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż sprzedaż biletów wstępu uprawniających do korzystania z urządzeń znajdujących się w parku rozrywki nie mieści się w pojęciu usług "wyłącznie w zakresie wstępu", co skutkowało przyjęciem przez organ, iż wskazana usługa winna być opodatkowana podatkiem VAT w stawce 23 %;
- art. 32 rozporządzenia wykonawczego Rady Unii Europejskiej nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r., ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy dotyczy on miejsca świadczenia usług, co nie stanowiło przedmiotu zapytania sformułowanego przez skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji;
2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej, polegające na przekroczeniu przez organy podatkowe granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy dowolnej, a nawet sprzecznej z zebranym materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, iż opłata za wstęp obejmowała także wynagrodzenie opiekuna, do którego zadań należeć miałby instruktaż oraz nadzór nad zapewnieniem bezpieczeństwa użytkownikom urządzeń zgromadzonych w parku rozrywki, podczas gdy okoliczność ta nie stanowiła elementu opisu zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku;
- art. 121 §1 Ordynacji podatkowej polegające na nieuwzględnieniu wcześniej wydawanych przez organy podatkowe interpretacji podatkowych i orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach o analogicznym stanie faktycznym bez podania przyczyny takiego postępowania.
W związku z tym wniesiono o uchylenie wskazanej interpretacji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów działający przez Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez Sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Uwzględniając skargę na taką interpretację przepisów prawa podatkowego sąd uchyla ją na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa dała podstawę do stwierdzenia, iż zaskarżona interpretacja została wydana zgodnie z prawem materialnym i proceduralnym, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd zauważa, iż problem prawny jak w niniejszej sprawie był już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych. W orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (z dnia 28 września 2012r. sygn. akt I SA/Kr 889/12) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy (z dnia 30 stycznia 2013r. sygn.. akt I SA/Bd 1045/12) wyrażono pogląd zbieżny z prezentowanym przez stronę skarżącą, iż "wstęp" przy pozostałych usługach rekreacyjnych mieści się w kategorii "korzystania z obiektów sportowych", czyli również wstępu do tych obiektów w celu skorzystania ze znajdujących się tam urządzeń.
Jednakże w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (z dnia 8 maja 2012r. sygn. akt III SA/Gl 1543/11) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (z dnia 26 marca 2013r. sygn. akt I SA/Łd 1561/12), przyjęto pogląd odmienny i uznano, iż wykładnia dokonana przez organ interpretacyjny odpowiada prawu. W wyrokach tych przywołano także orzecznictwo innych sądów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2013 r., III SA/Wa 1863/12 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2012 r., I SA/GD 1126/12).
Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela i przyjmuje za własną wykładnię dokonaną przez wojewódzkie sądy administracyjne, zawartą w wyrokach stwierdzających poprawność wykładni dokonanej przez organy, uznając, iż wykładnia dokonana w wyrokach podzielających poglądy strony skarżącej rozszerza w sposób nieuprawniony katalog usług podlegających preferencyjnemu, bo obniżonemu opodatkowaniu VAT.
W myśl art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7% (obecnie 8%), z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.
Stawka podatku od towarów i usług nie ma charakteru jednolitego. Obok stawki podstawowej, ustawa przewiduje różne stawki obniżone, które znajdują zastosowanie względem oznaczonych czynności.
Stawka podstawowa przez wiele lat (od początku wprowadzenia VAT w Polsce) wynosiła 22%. Na mocy przepisów przejściowych - zawartych w art. 146a ustawy o VAT - stawka podstawowa w latach 2011-2013 wynosi 23%. Zgodnie z tymi samymi przepisami, w tym okresie, pierwsza stawka obniżona wynosi 8%, zamiast 7%. Natomiast z dniem 1 stycznia 2011r. wprowadzono drugą stawkę obniżoną wynoszącą 5% (która według przepisów obecnie obowiązujących ma nie mieć charakteru przejściowego).
Zastosowanie stawki podatku właściwej dla danej czynności podlegającej opodatkowaniu, następuje ex lege. Konkretna czynność opodatkowana jest według właściwej stawki określonej w ustawie (przepisach wykonawczych), niezależnie od tego, jaką stawkę do opodatkowania danej czynności zastosował podatnik, i niezależnie od tego, co wykazał na fakturach sprzedaży oraz w prowadzonych ewidencjach.
Od dnia 1 stycznia 2011 r. stawką podatku obniżoną do wysokości 8% objęte zostały m.in. usługi związane z rekreacją, jednakże wyłącznie w zakresie wstępu.
Sporną w niniejszej sprawie była kwestia jak należy rozumieć pojęcie "wyłącznie w zakresie wstępu" w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę skarżącą.
Zaznaczyć należy, iż w poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy o VAT zostały wskazane "Pozostałe usługi związane z rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu" bez względu na PKWiU. Ustawodawca nie określił form ani kategorii "wstępu", które objął 8% stawką podatku. Zarówno strona skarżąca jak i organ uzasadniając swoje stanowiska cytowały wyjaśnienia pojęcia "wstęp" wynikający z różnych słowników języka polskiego. Należy zgodzić się, iż pod pojęciem "wstępu" rozumieć należy możliwość wejścia gdzieś.
Sąd zauważa, że obowiązujący od 1 lipca 2011r. art. 32 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 2011.77.11), wskazuje, iż:
" 1. Usługi wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, o których mowa w art. 53 dyrektywy 2006/112/WE, obejmują świadczenie usług, których podstawową cechą jest przyznawanie prawa wstępu w zamian za bilet lub opłatę, w tym opłatę w formie abonamentu, biletu okresowego lub opłaty okresowej.
2. Ustęp 1 ma zastosowanie w szczególności do:
a) prawa wstępu na spektakle, przedstawienia teatralne, występy cyrkowe, targi, do parków rozrywki, na koncerty, wystawy, jak również inne podobne wydarzenia kulturalne;
b) prawa wstępu na wydarzenia sportowe, takie jak mecze lub zawody;
c) prawa wstępu na wydarzenia edukacyjne i naukowe, takie jak konferencje i seminaria.
3. Ustęp 1 nie obejmuje korzystania z obiektów, takich jak sale gimnastyczne i inne, w zamian za opłatę."
Wstęp należy rozumieć zatem jako możliwość wejścia "gdzieś", co nie jest równoznaczne z możliwością korzystania z dostępnych tam urządzeń. Opłata za wstęp jest opłatą wnoszoną przez np. kibica co do zasady za uczestniczenie w imprezie poprzez np. oglądanie (uczestnictwo bierne).
Zatem pojęcia usług w zakresie wstępu (o którym mowa w poz. 186 załącznika nr 3 do ustawy) nie można utożsamiać z pojęciem "biletu wstępu" uprawniającego do uczestniczenia w zajęciach sportowo-rekreacyjnych, które prowadzone są na zasadzie czynnego uczestnictwa w nich. Wstęp do parku rozrywki nie uprawnia korzystającego do wstępu jedynie w sensie wejścia gdzieś, jak to ma miejsce np. w przypadku kupienia biletu do kina, lecz obejmuje również czynne uczestnictwo w zajęciach sportowo – rekreacyjnych, a więc korzystanie z kompleksowej usługi.
Zauważyć należy, iż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Wnioskodawca, czy to w ramach jednorazowego bilety, czy też karnetu lub abonamentu umożliwi skorzystanie z urządzeń zgromadzonych w parku rozrywki oraz na organizowaniu imprez sportowych i okolicznościowych, a także szkoleń dla dzieci w zakresie jazdy na gokartach. Z tych też względów opłaty pobierane za korzystanie z atrakcji parku rozrywki, nie mogą być uznane za opłatę za wstęp, lecz przede wszystkim za możliwość korzystania z dostępnych urządzeń (kręgielnia, gokarty, strzelnica, stoły bilardowe itd.), a więc za czynny udział. W związku z tym Spółce na sprzedaż biletów, karnetów, czy też abonamentu do parku rozrywki nie przysługuje uprawnienie do zastosowania preferencyjnej 8% stawki podatku od towarów i usług wynikającej z art. 41 ust. 2 w związku z pozycją 186 załącznika nr 3 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji Skarżąca winna, jak stwierdził organ opodatkować usługi, o których mowa powyżej podstawową stawką podatku VAT w wysokości 23%. Wobec powyższego Sąd uznał, że na tle analizowanego zdarzenia przyszłego nie budzi wątpliwości, że pogląd organu jest słuszny.
Zatem, pojęcia usług w zakresie wstępu, (o którym mowa w poz. 186 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT oraz art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady) nie można utożsamiać z pojęciem biletu, karnetu, czy karty abonamentowej (jak w niniejszej sprawie), uprawniających do czynnego uczestniczenia w oferowanych zajęciach. Dokonanie takiej opłaty umożliwia klientom rozpoczęcie aktywnego wypoczynku, gdyż posiadacz biletu, karnetu, czy karty abonamentowej (sprzedawanych przez skarżącą spółkę) może nie tylko wejść do obiektu, w którym prowadzone są zajęcia, ale przede wszystkim uprawniony jest do czynnego korzystania ze sprzętów i urządzeń znajdujących się w poszczególnych salach obiektu.
Natomiast treść poz. 186 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT przewiduje zwolnienie wyłącznie w zakresie wstępu i niczego więcej. Daje to możliwość wejścia i biernego uczestniczenia w usłudze związanej z rekreacją, tj. przebywania, oglądania i słuchania. Oznacza to, że nabycie "pozostałej usługi związanej z rekreacją" w szerszym zakresie niż "wstęp", jest już opodatkowane stawką podstawową.
W ocenie Sądu, prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej interpretacji spełnia powyższe kryteria.
Reasumując, zaskarżona interpretacja w ocenie Sądu nie narusza treści art. 14b i 14c Ordynacji podatkowej. Interpretacja oparta została wyłącznie na opisie zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Spółkę i stanowi prezentację stanowiska organu w zakresie zagadnień przedstawionych przez wnioskodawcę. Również nie można uznać zasadności naruszenia przez organ art. 120 Ordynacji podatkowej, bowiem indywidualna interpretacja została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa z zastosowaniem prawidłowej wykładni, jak również nie można uznać zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej z tego powodu, że Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się ze stanowiskiem przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.