I SA/Kr 721/23

I SA/Kr 721/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Michaldo
Wiesław Kuśnierz
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 1087/24 - Wyrok NSA z 2025-05-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1452
art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 721/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 maja 2023 r., nr SKO.Pod./4140/298/2023 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2022 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w decyzji z dnia 19 maja 2023r. znak: SKO.Pod./4140/298/2023 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2022r. nr PD.01.5.3124.6.F.229.2022.JF określającą M. B. (dalej: Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2022 w kwocie 5.448,00 zł.
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2022r. poz. 1452), § 1 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 6 października 2021r. Nr LXVIII/1932/21 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dz. U. Woj. Małop. z 2021r. poz. 5767) oraz art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2022r. poz. 2651 ze zm.).
Decyzja wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Prezydent Miasta Krakowa ustalił, że Skarżący nabył w dniu 24 sierpnia 2001r. autobus marki T. o nr rej. [...]. Przedmiotowy pojazd nie został przerejestrowany na rzecz Skarżącego, co jednak, jak zaznaczył organ, nie ma wpływu na powstały po stronie nabywcy obowiązek podatkowy. Z kolei Autobus marki A. o nr. rej. [...] został nabyty przez Skarżącego w dniu 27 czerwca 1994 r., zarejestrowany w organie rejestrującym pojazdy i nadal figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców jako własność Skarżącego.
Pismem z dnia 6 września 2022r. organ wezwał Skarżącego do złożenia deklamacji na podatek od środków transporotowych za 2022r. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący poinformował, iż nie posiada wskazanych pojazdów, jednak nie przedstawił dowodów zmiany prawa własności. Wobec braku deklaracji organ podatkowy postanowieniem z dnia 11 października 2022r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2022r. Aby jednoznacznie wyjaśnić kwestię własności spornych pojazdów, Prezydent Miasta Krakowa w dniu 5 lipca 2013r. wystąpił do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa własności spornych pojazdów. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy, Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt [...] orzekł, że Skarżący był właścicielem ww. pojazdów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Następnie Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2015r. sygn. akt [...] oddalił apelację Skarżącego od ww. wyroku. Wyrok z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt. [...] stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r., a w dniu 22 grudnia 2017r. nadana została klauzula wykonalności. Prezydent Miasta Krakowa podkreślił, że po wydaniu ww. orzeczeń Skarżący nie przedstawił żadnych nowych dowodów mających wpływ na wygaśnięcie obowiązku podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych należnego od ww. pojazdów. W ocenie organu podatkowego Skarżący w świetle prawa nadal pozostaje właścicielem opisanych pojazdów i ciąży na nim obowiązek podatkowy.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji Skarżący wniósł o jej zmianę i całkowite umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2022. Skarżący podniósł, że podatek jest naliczany od pojazdów, które faktycznie nie istnieją, gdyż zostały sprzedane na przełomie 2001/2002 r., co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w toczących się postępowaniach cywilnych. Skarżący zarzucił organowi podatkowemu naruszenie praw materialnych i konstytucyjnych, interesu społecznego i państwa oraz szkodliwe działania dla toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego. W ocenie Skarżącego obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych dotyczący pojazdów marki T. oraz A. istniał do momentu sprzedaży tych pojazdów na przełomie lat 2001/2002.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Kolegium wyjaśniło, że zakres przedmiotowy podatku od środków transportowych określony został w art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na gruncie tego przepisu ustawodawca ustanowił zamknięty katalog rodzajów środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zasadniczo opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy i naczepy o określonej ustawą dopuszczalnej masie całkowitej oraz autobusy. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu.
W toku prowadzonego postępowania Skarżący podniósł, że nie jest właścicielem przedmiotowych pojazdów. Według Skarżącego pojazdy zostały sprzedane w roku 2001, a dowody potwierdzające ich zbycie złożono do organu ewidencyjnego celem ich wyrejestrowania.
Biorąc pod uwagę twierdzenia Skarżącego, Kolegium wskazało, że zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest jednoznaczne ustalenie, czy w roku 2022 Skarżący był właścicielem samochodów marki T. [...] o nr rej. [...] oraz A. [...] o nr rej [...], czy też - jak podnosi - przedmiotowe pojazdy zostały zbyte, a Skarżący utracił do nich tytuł prawny.
Kolegium wyjaśniło, że w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wpływ na wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych mają następujące okoliczności faktyczne: wyrejestrowanie pojazdu, jego zbycie (czyli przeniesienie prawa własności pojazdu) oraz wydanie decyzji przez organ rejestrujący o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu lub upływ czasu, na który pojazd powierzono.
Odnosząc się do spornej kwestii Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji w toku postępowania wyjaśniającego zebrał dowody wskazujące, że Skarżący jest nadal właścicielem samochodów marki T. o nr rej. [...] oraz A. o nr rej [...]. W dyspozycji organu odwoławczego znajduje się umowa kupna sprzedaży z dnia 24 sierpnia 2001r., na podstawie której Skarżący nabył autokar marki T. o nr rej. [...]. Zgodnie z danymi z ewidencji pojazdów, tj. Kartą Informacyjną Pojazdu, przedmiotowy samochód do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie został przerejestrowany na Skarżącego. Ponadto Kolegium uzyskało Kartę Informacyjną Pojazdu prowadzoną dla samochodu A. o nr rej [...], z której wynika, iż pojazd ten jest aktualnie zarejestrowany na Skarżącego. W toku postępowania podatkowego przed organem I instancji oraz przed Kolegium, Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt sprzedaży opodatkowanych pojazdów lub ich wyrejestrowanie.
W tym miejscu Kolegium zaznaczyło, że z urzędu jest mu wiadome, iż postępowanie w sprawie wniosku Skarżącego o skreślenie z ewidencji komputerowej autobusu marki T. i autobusu marki A. zostało zakończone ostatecznymi decyzjami Kolegium z dnia 18 maja 2012r. znak SKO.RD/4120/62/2012 oraz SKO.RD/4120/63/2012, utrzymującymi w mocy decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 stycznia 2012r. nr KM-08.5410.1.491.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki A., nr identyfikacyjny [...], nr rej. [...], zarejestrowanego na rzecz Skarżącego oraz z dnia 27 stycznia 2012r. nr KM-08.5410.1.658.2011 w sprawie odmowy przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki T., nr ewidencyjny [...], nr. rej. [...], zarejestrowanego na rzecz Skarżącego. Jak wynika z akt ww. spraw odmowa przyjęcia zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki T. i A. była podyktowana faktem nieprzedłożenia przez Skarżącego dokumentu, na podstawie którego nastąpiło zbycie pojazdów. W ramach postępowania wyjaśniającego ustalono, że Skarżący nie posiada jakiegokolwiek dokumentu, na podstawie którego miało nastąpić zbycie pojazdu i nie zna danych osobowych nabywców. Powołane wyżej sprawy odmowy wyrejestrowania pojazdów zostały prawomocnie rozstrzygnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokami z dnia 18 kwietnia 2013r. sygn. akt. III SA/Kr 1093/12, sygn. akt. III SA/Kr 1094/12 oddalił skargi Skarżącego na ww. decyzje Kolegium z dnia 18 maja 2012r. znak SKO.RD/4120/63/2012 i znak SKO.RD/4120/62/2012.
Ponadto Kolegium wskazało, że kwestia prawa własności autobusu marki T. i autobusu A. była przedmiotem postępowania przed sądem cywilnym. Jak wynika z akt sprawy organ podatkowy wniósł powództwo do sądu przeciwko Skarżącemu o ustalenie istnienia lub nieistnienia prawa własności ww. pojazdów. Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt[...] orzekł, że Skarżący był właścicielem ww. pojazdów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Następnie Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2015r. sygn. akt. [...] oddalił apelację Skarżącego na ww. wyrok sądu rejonowego. Wyrok z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt. [...] stał się prawomocny z dniem 7 grudnia 2015r.., a w dniu 22 grudnia 2017r. nadana została klauzula wykonalności.
Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, wyniki zakończonych postępowań sądowych oraz składane przez Skarżącego wyjaśnienia w toku postępowania podatkowego, Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanym przypadku Skarżący nie wykazał żadnych nowych okoliczności i dowodów pozwalających na podważenie danych z ewidencji pojazdów, z których wynika, że w roku 2022 był właścicielem przedmiotowych samochodów marki T. oraz A. Podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące zbycia przedmiotowych pojazdów nie doprowadziły obecnie do wyrejestrowania spornych pojazdów, ani do skutecznego podważenia wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Krowodrzy z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt. [...].
Końcowo Kolegium wskazało, że zweryfikowało również wysokość podatku ustaloną przez organ I instancji. Stawki podatku od środków transportowych, obowiązujące w roku 2022 zostały określone w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 6 października 2021r. nr LXVHI/1932/21 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dz. U. Woj. Małop. z 2021r. poz. 5767). W rozpoznawanym przypadku opodatkowane pojazdy to autobusy posiadające 40 i 47 miejsc siedzących, w stosunku do których stawka podatku wynosi 2.724,00 zł. Biorąc pod uwagę powyższe dane, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wymiar podatku na kwotę 5.448,00 zł.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący podniósł, że Kolegium nie rozpoznało sprawy co do istoty, a także nie zweryfikowało spraw toczących się w trybie postępowania cywilnego. W ocenie Skarżącego w przedmiotowej sprawie od lat naruszane jest prawo i zasady współżycia społecznego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.).
Kontrola sądowa przeprowadzona w niniejszej sprawie skutkowała uznaniem, że skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję PMK określająca Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2022r.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2022r. (tj. Dz.U. z 2022r., poz. 1452, ze zm.)
Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.).
Z kolei, w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.).
Zaznaczyć trzeba, iż ustawodawca powiązał powstanie (i istnienie) obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018r., sygn. akt II FSK 3161/16; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Istotą sporu w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie, czy zasadnie, w świetle ustalonego stanu faktycznego spraw, organy obu instancji uznały skarżącego za właściciela pojazdów A. [...] nr rej. [...] oraz T. [...] nr rej. [...] i tym samym podatnika podatku od środków transportowych, określając mu w konsekwencji tego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2022r.
W ocenie bowiem Skarżącego naliczanie podatku od pojazdów, których nie posiada oraz od czegoś, co nie istnieje, jest bezpodstawne.
Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i wypracowanego stanowiska judykatury, nie sposób podważyć prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Jak wynika bowiem z ustaleń organów Skarżący w dniu 27 czerwca 1994r. nabył autobus marki A. o nr rej. [...], a w dniu 24 sierpnia 2001r. zakupił kolejny autobus - tym razem marki T. o nr rej. [...]. W dniu 18 kwietnia 2011r. złożył on wprawdzie wniosek o wykreślenie przedmiotowych pojazdów z ewidencji komputerowej organu rejestrowego, jednakże SKO ostatecznymi decyzjami z dnia 18 maja 2012r. utrzymało w mocy decyzje PMK z dnia 27 stycznia 2012r. odmawiające Skarżącemu przyjęcia zawiadomienia o zbyciu tych pojazdów ze względu na niedołączenie dokumentu potwierdzającego te okoliczności. Nie można przy tym pominąć, że prawomocnym wyrokiem z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie Wydział I Cywilny, ustalił, że pozwany był właścicielem ww. samochodów w okresie od 1 stycznia 2010r. do 31 grudnia 2011r. Ponadto w toku całego postępowania administracyjnego jak i sądowego w przedmiotowej sprawie Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o zmianie w prawie własności rzeczonych pojazdów po dniu 31 grudnia 2011r. Co więcej z akt sprawy wynika, że pojazdy te nadal figurują w ewidencji pojazdów (karta informacyjna pojazdów – karty nr 1 i 2 akt administracyjnych). Nie nastąpiło ich wyrejestrowanie.
W świetle powyższego zasadnie w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe przyjęły, że właścicielem przedmiotowych pojazdów również w 2022r. był właśnie Skarżący i to na nim ciążył obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych.
Uzupełniająco w kwestii obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych należy dodać, że dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a właściwy organ nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Ponadto podkreślić należy, że okolicznością o charakterze prawotwórczym (przesądzającą o zmianie stanu prawnego w odniesieniu do konkretnego podatnika) jest czynność wyrejestrowania pojazdu, z natury rzeczy potwierdzająca zaistnienie sytuacji, w której ktoś wolny jest od ciążącego na nim wcześniej obowiązku podatkowego. Ma ona tym samym znaczenie porządkowe, tworząc podstawę dla ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji likwidacji (zniszczenia) pojazdu. Można wobec tego powiedzieć, że wyrejestrowanie pojazdu jako odwrotność czynności zarejestrowania, wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006r., sygn. akt II FSK 330/05, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2008r., sygn. akt II FSK 1094/07, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2008r., sygn. akt II FSK 1473/06, wyrok NSA z dnia 25 maja 2011r., sygn. akt II FSK 108/10, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt II FSK 3301/14).
Z tych wszystkich względów, działanie organów podatkowych ocenić należy jako prawidłowe i w pełni odzwierciedlone tak w materiale dowodnym, jak i argumentach zaskarżonej decyzji.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie znajdują zatem uzasadnienia. Jeszcze raz podkreślić należy, że o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017r., sygn. akt II FSK 3302/14).
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 2651, ze zm.; dalej: O.p.) obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w tym przepisie, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187§1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.. Uzasadnienie decyzji spełnia również wymagania z art. 210§4 O.p., zawiera bowiem wyczerpujące uzasadnienia zarówno faktyczne jak i prawne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.