I SA/Kr 913/24

I SA/Kr 913/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /przewodniczący/
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14b pr. 3, art. 14g par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Grzegorz Klimek Sędziowie SWSA Michał Niedźwiedź SWSA Urszula Zięba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. skargę oddala.
Uzasadnienie
A.G. złożył do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku tym zadał następujące pytanie:
"Czy realizowane w 2022 r. projekty badawczo- rozwojowe, szczegółowo opisane w części dotyczącej opisu stanu faktycznego, realizowane u Wnioskodawcy, spełniają kryteria uznania prowadzonych czynności za działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art 26e w związku z art 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), a także w zakresie tego, czy poszczególne wydatki, ponoszone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonych czynności badawczo-rozwojowych, mogą
zostać zaliczone u Wnioskodawcy do kosztów kwalifikowanych?".
Dyrektor KIS uznał, że wniosek zawiera braki formalne i wezwał Wnioskodawcę o ich uzupełnienie pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to dotyczyło min. doprecyzowania opisu sprawy przez wskazanie:
1) czy koszty, które mają podlegać odliczeniu w ramach ulgi na działalność badawczo-rozwojową, były zaliczane, w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej?
2) jak rozumieć sformułowania:
Wnioskodawca prowadził księgi handlowe na podstawie ustawy o rachunkowości (...). Wnioskodawca prowadził również odrębną ewidencję kosztów kwalifikowanych, które są przypisane do numerów konkretnych projektów badawczo-rozwojowych, umożliwiając dokładne śledzenie wydatków związanych z każdym przedsięwzięciem. Wszelkie zapisy dotyczące kosztów są również odnotowane w ewidencji księgowej Wnioskodawcy. (...)
Organ spytał czy w prowadzonych księgach handlowych (rachunkowych) Wnioskodawca wyodrębniał koszty działalności opisanej we wniosku w celu skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 26e u.p.d.o.f.?
3) jakich konkretnie "poszczególnych wydatków", ponoszonych w ramach prowadzonych czynności badawczo-rozwojowych dotyczy pytanie? Do jakiej kategorii kosztów kwalifikowanych z art. 26e u.p.d.o.f. Wnioskodawca zalicza każdy z tych wydatków? Organ wezwał o wskazanie konkretnego ustępu oraz punktu z ww. artykułu i odpowiednie przyporządkowanie do każdego z kosztów, które Strona planuje zaliczyć do kosztów kwalifikowanych.
4) jakie dokładnie elementy wchodzą w skład przedstawionych we wniosku wynagrodzeń pracowników i współpracowników działających w oparciu o umowy cywilnoprawne? Czy pytanie dotyczy również możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych wynagrodzenia za czas nieobecności pracowników/współpracowników? Jeżeli tak, to jakiej?
5) czy ww. pracownicy i współpracownicy realizowali wyłącznie prace badawczo-rozwojowe?
6) czy współpracownicy działający w oparciu o umowy cywilnoprawne zawierali z Wnioskodawcą umowy w ramach prowadzonych przez nich pozarolniczych działalności gospodarczych?
7) w odniesieniu do wynagrodzeń pracowników czy Wnioskodawca zaliczył do kosztów kwalifikowanych poniesione w danym miesiącu należności z ww. tytułów oraz sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację prac badawczo-rozwojowych pozostawał w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu?
8) w odniesieniu do wynagrodzeń współpracowników czy Wnioskodawca zaliczał do kosztów kwalifikowanych poniesione w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 13 pkt 8 lit. a i c, oraz sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu?
9) czy przedmiotem zapytań, nie są:
a) czynności wdrożeniowe w zakresie opracowywanych produktów i usług,
b) produkcja seryjna,
c) serwisowanie,
d) itp. – prace spoza prac badawczo-rozwojowych?
W wezwaniu zwrócono się także do Wnioskodawcy o przeformułowanie zadanego we wniosku pytania w taki sposób, aby wynikało z niego, jakie skutki podatkowe w zakresie ulgi badawczo-rozwojowej wW. chciałby wywieść z faktu otrzymania interpretacji indywidualnej, jak również przedstawienie własnego stanowiska w odniesieniu do przeformułowanego pytania.
Skarżący odebrał ww. wezwanie 11 czerwca 2024 r. i w dniach 18 i 26 czerwca do organu wpłynęły uzupełnienia wniosku.
Postanowieniem z 19 lipca 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.
W ocenie organu Wnioskodawca nie zastosował się do zaleceń podanych w wezwaniu i nie uzupełnił wniosku w sposób, który umożliwia merytoryczne wypowiedzenie się co do skutków podatkowych przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy, a tym samym wydanie interpretacji indywidualnej. Jak zaznaczył organ, nie można ocenić skutków podatkowych sytuacji, która jest niejasna.
Dyrektor podał, że na pytania oznaczone w wezwaniu nr 2 i 3 Wnioskodawca odpowiedział:
W 2022 r. Wnioskodawca poniósł na prace badawczo-rozwojowe wydatki w kwotach wynikających z poniższego zestawienia, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, a ponadto odliczył od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust. 5 u.p.d.o.f.. W poniższych zestawieniach w kolumnie 3 literą R - oznaczono prace rozwojowe, Litera B – prace badawcze. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku Strona przedstawiła tabelę zawierająca dane pt.: Koszty wynagrodzeń poniesionych na B+R w 2022 roku.
Wnioskodawca wskazał również, że:
(...) Wydatki w każdym projekcie, z wyodrębnieniem wydatków kwalifikowanych, do których zaliczono wydatki na zakup materiałów oraz wynagrodzeń (kol 8-10). Następnie wskazał tabele zawierające dane dotyczące poszczególnych wydatków.
W ocenie organu Wnioskodawca nie odpowiedział na pytanie nr 2 wezwania. Zatem organ nadal nie posiada informacji czy w prowadzonych księgach handlowych (rachunkowych) Strona wyodrębnia koszty działalności opisanej we wniosku, czy też wyodrębnia je w odrębnie prowadzonej ewidencji księgowej. We wniosku wskazano jedynie, że wyodrębnia te koszty "w ewidencji księgowej".
W ocenie Dyrektora, całościowa analiza przedstawionych wyjaśnień pozwala stwierdzić, że brak jest pełnych informacji istotnych w przedmiotowej sprawie. Powyższa informacja była niezbędna dla wydania interpretacji indywidualnej, ponieważ wyodrębnianie kosztów działalności w prowadzonych księgach handlowych (rachunkowych) jest jednym z podstawowych warunków umożliwiających skorzystanie z zaliczenia tych kosztów do kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 26e u.p.d.o.f..
Organ podał, że także na pytanie nr 3 Wnioskodawca nie odpowiedział w pełni. Przede wszystkim nie wskazał do jakiej kategorii kosztów kwalifikowanych z art. 26e u.p.d.o.f. zalicza każdy z wydatków. Strona wskazała jedynie ogólnie, że wydatki te odliczyła od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust. 5 u.p.d.o.f..
Organ odniósł się także do przeformułowanego przez Skarżącego pytania o treści:
Czy realizowane w 2022 r. projekty badawczo-rozwojowe, szczegółowo opisane w części dotyczącej opisu stanu faktycznego, realizowane u Wnioskodawcy, stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., a jeżeli tak to:
czy wykazane wydatki kwalifikowane podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust 1 i 2 pkt 1, 2, 2a, a w przypadku projektu [...] art. 26 ust. 2a pkt 5 lit. a-d, art. 26 ust 2a i 3, w związku z art. 26 ust 5 u.p.d.o.f., zgodnie z którym koszty kwalifikowane podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie (np. w postaci dotacji) lub nie zostały odliczone od podstawy obliczenia podatku?
Organ podał, że pytanie Strony w części dotyczącej "projektu [...]" sprowadza się jedynie do wątpliwości w odniesieniu do przepisów dotyczących definicji działalności badawczo-rozwojowej oraz kosztów kwalifikowanych bez wskazania skutków podatkowych wynikających dla Wnioskodawcy. Z tak zadanego pytania nie wynika jednak, jakie prawa podatkowe Stronie przysługują lub jakie obowiązki podatkowe na niej ciążą. Pytanie w tej części nie wskazuje, że przedmiotem interpretacji ma być możliwość skorzystania z ulgi badawczo-rozwojowej w tym zakresie, a także możliwość odliczenia w ramach tej ulgi wskazanych kosztów kwalifikowanych. Dodatkowo Wnioskodawca wskazał w pytaniu szereg przepisów, których nie ma w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, np. art. 26 ust. 2a pkt 5 lit. a-d., art. 26 ust 2a i ust. 3. Ulga badawczo-rozwojowa, będąca przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy, została uregulowana w art. 26e tej ustawy. Jednak w u.p.d.o.f. nie ma również przepisu art. 26e ust. 2a pkt 5 lit. a-d. Dyrektor podał, że przedstawione przez Wnioskodawcę stanowisko także zawiera powołanie się na te przepisy, jednak bez przytoczenia ich treści. Organ odniósł się następnie do przepisów zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dotyczących wydawania interpretacji indywidualnych. Podkreślił szczególny charakter tego postępowania, którego rolą nie jest ustalanie stanu faktycznego. W związku z tym organ podał, że aby rzetelnie odpowiedzieć na zadane przez Wnioskodawcę pytanie i dokonać jednoznacznej oceny stanowiska, organ musi opierać się na konkretnych faktach wskazanych przez Stronę, a nie na własnych domysłach. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 O.p.). Regulacja ta oznacza, że organy nie dokonują ustaleń w zakresie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, lecz dokonują oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanowiska własnego. Organ podał, że informacje, o które wzywał były informacjami kluczowymi dla rozstrzygnięcia sprawy. Brak uzupełnienia wniosku we wskazanym zakresie nie pozwolił dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia oraz wydać interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Wnioskodawca zarzucił, że w sprawie chodziło o merytoryczne rozstrzygnięcie, czy opisane we wniosku prace przy projektach stanowią działalność badawczo-rozwojową zdefiniowaną w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., a w dalszej kolejności czy ponoszone na prace badawczo-rozwojowe wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów kwalifikowanych i możliwości skorzystania z ulgi podatkowej zgodnie z przepisami zawartymi w art. 26e u.p.d.o.f.. Interpretator nie podjął oceny przedstawionego stanu faktycznego w kontekście art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f., tj. natomiast skupił swoją uwagę na wydatkach, pomijając kluczowe w sprawie rozstrzygnięcie, czy w rozumieniu przepisu art. 5a pkt 38 Wnioskodawca realizuje prace badawczo-rozwojowe, których charakter szczegółowo opisał we wniosku. Bez rozstrzygnięcia tego kluczowego zagadnienia dalsze wywody w zakresie definiowania, księgowania, wyodrębniania poszczególnych wydatków, o czym świadczą zadane w wezwaniu pytania nr 4-9, zdaniem Wnioskodawcy, nie mają uzasadnienia. Zdaniem Skarżącego, w sprawie nie ulega wątpliwości, że wobec przedstawionego stanu faktycznego - szczegółowego opisu realizowanych prac badawczo-rozwojowych - Dyrektor KIS powinien zająć stanowisko merytoryczne, wydając w tym zakresie interpretację indywidualną. Opis stanu faktycznego (prac badawczo-rozwojowych) był wystarczający, aby Dyrektor KIS mógł ocenić, czy Wnioskodawca realizuje prace badawczo-rozwojowe w rozumieniu art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.. Strona podała, że jednym z zagadnień zawartych w wezwaniu KIS było przeformułowanie pytania w taki sposób, aby wynikało z niego, jakie skutki podatkowe w zakresie ulgi badawczo-rozwojowej Wnioskodawca chciałby wywieść z faktu otrzymania interpretacji indywidualnej. Zdaniem Skarżącego, tak sformułowane pytanie nie ma związku z wnioskiem, albowiem problem interpretacyjny nie dotyczy wprost "skutków podatkowych", a tego czy opisane prace badawczo-rozwojowe spełniają definicję określoną w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f.. Interpretator unika odpowiedzi na zasadnicze pytanie, koncentrując się na zagadnieniu wtórnym, tj. kwalifikowalności wydatków oraz innych warunkach określonych w art. 26e u.p.d.o.f.. W tym ostatnim przepisie zostały zdefiniowane warunki zastosowania ulgi, w tym kwalifikowalność wydatków, natomiast najpierw należy zastosować przepis art. 5a pkt 38, co wynika wprost z zadanego pytania. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia i merytoryczne załatwienie sprawy w formie wydania interpretacji indywidualnej.
Dyrektor KIS nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia z 19 lipca 2024 r. i postanowieniem z 1 października 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.
Organ II instancji podkreślił w szczególności, że podstawą dla wydania zaskarżonego postanowienia był nie tylko fakt nieprzeformułowania przez Skarżącego pytania w sposób właściwy, ale także niejednoznaczne i nieprecyzyjne odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania. Organ I instancji dodatkowo przeanalizował uzupełnienie wniosku, które zawierało szereg braków formalnych – wyczerpująco omówionych w jego uzasadnieniu. Skarżący natomiast w zażaleniu odnosi się tylko do wybranych przez siebie elementów sprawy i pomija kwestię pozostałych uchybień. A zatem, nawet gdyby zarzuty podniesione w zażaleniu były zasadne, nie byłoby możliwości wydania interpretacji indywidualnej, właśnie z uwagi na fakt nieuzupełnienia wszystkich braków formalnych wniosku (czego Skarżący nie kwestionuje w zażaleniu). Pomimo wyraźnie sprecyzowanego żądania organu, Skarżący, odpowiadając na wezwanie, nie udzielił skonkretyzowanych, wyczerpujących i niebudzących wątpliwości odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Dyrektor KIS stwierdził, że informacje zawarte w opisie sprawy, nawet po jego uzupełnieniu są nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Dlatego organ I instancji nie był w stanie rozstrzygnąć wątpliwości Wnioskodawcy.
Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu, organ II instancji wskazał, że w sytuacji, gdy zadane we wniosku pytanie dotyczy wyłącznie interpretacji definicji legalnej np. działalności badawczo-rozwojowej w kontekście czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej, to ocena stanowiska przedstawiona w interpretacji indywidualnej dotyczącej tak zawężonego przedmiotu wniosku nie spełniałaby swojej funkcji gwarancyjnej, o której mowa w art. 14k §1 O.p.. Niemożliwe jest bowiem zastosowanie się przez wnioskodawcę do interpretacji, która rozstrzygałaby jedynie o zgodności czynności wykonywanych przez niego z definicją zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. W kontekście stosowania ulgi badawczo-rozwojowej nie jest możliwe dokonanie interpretacji definicji działalności badawczo-rozwojowej bez jednoczesnej interpretacji pozostałych przesłanek warunkujących korzystanie z tej ulgi. Taka interpretacja miałaby bowiem charakter warunkowy, a przepisy Ordynacji podatkowej takiej możliwości nie przewidują. W związku z tym, w ocenie Dyrektora KIS, zasadne było doprecyzowanie przez Skarżącego okoliczności sprawy poprzez odpowiedź na wszystkie pytania (także te, które dotyczą "zagadnienia wtórnego, tj. kwalifikowalności wydatków oraz innych warunków określonych w art. 26e u.p.d.o.f."), jakie znalazły się w wezwaniu.
W ocenie Dyrektora zasadne było również wezwanie o przeformułowanie zadanego pytania w taki sposób, aby wynikało z niego, jakie skutki podatkowe w zakresie ulgi badawczo-rozwojowej Skarżący chciałby wywieść z faktu otrzymania interpretacji.
W związku z tym, Dyrektor KIS wskazał, po ponownej analizie treści wezwania oraz udzielonej na wezwanie odpowiedzi, że będące przedmiotem wezwania elementy były niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, tj. oceny zawartego w nim stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Okoliczności podniesione w zażaleniu nie mogą więc stanowić przesłanki do uchylenia postanowienia z 19 lipca 2024 r., ponieważ postanowienie to wydane zostało zasadnie.
W skardze skierowanej do WSA w Krakowie Skarżący zarzucił postanowieniu z 1 października 2024 r. oraz postanowienie je poprzedzającemu naruszenie:
1) przepisów art. 14b § 3, art. 14g §1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z 19 lipca 2024 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym organ bezpodstawnie odmówił wydania interpretacji indywidualnej uzasadniając swoje stanowisko w następujący sposób:
"podstawą dla wydania skarżonego postanowienia był nie tylko fakt nieprzeformułowania przez Pana pytania w sposób właściwy, ale także niejednoznaczne i nieprecyzyjne odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania. Organ pierwszej instancji dodatkowo przeanalizował uzupełnienie wniosku, które zawierało szereg braków formalnych - wyczerpująco omówionych w jego uzasadnieniu. Pan natomiast w przedmiotowym zażaleniu odnosi się tylko do wybranych przez siebie elementów sprawy i pomija kwestię pozostałych uchybień, twierdząc, że będące przedmiotem wezwania elementy były niezbędne do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, tj. oceny zawartego w nim stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego".
Zdaniem Skarżącego, przedstawiony we wniosku (oraz uzupełnieniu) o wydanie indywidualnej interpretacji stan faktyczny opisujący zrealizowane projekty badawczo-rozwojowych oznaczone umownymi symbolami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]został przedstawiony w sposób wyczerpujący a przepisy określone pierwotnie jako art. 26e ust. 1 i 2 ustawy zostały uszczegółowione jako art. 26e ust. 1 i 2 pkt 1, 2 oraz 2a ustawy.
Organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, nie zajmując stanowiska ani w sprawie art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. - w zakresie przedstawionego stanu faktycznego w rozumieniu definicji działalności badawczo-rozwojowej, ani w sprawie art. 26e ust. 1 i 2 pkt 1, 2 oraz 2a u.p.d.o.f. w zakresie możliwości odliczenia wydatków kwalifikowanych poniesionych na działalność badawczo -rozwojową.
W dalszej części skargi, Skarżący zadał pytanie:
Czy realizowane w 2022 r. projekty badawczo-rozwojowe, szczegółowo opisane w części dotyczącej opisu stanu faktycznego, realizowany u Wnioskodawcy, stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej jako: "Ustawa PDOF"), a jeżeli tak to:
czy wykazane wydatki kwalifikowane podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust. 1 i 2 pkt 1, 2, 2a, ustawy PDOF a w przypadku projektu [...] art. 26 ust 2a pkt 5 lit. a-d, art. 26 ust 2a i 3 (właściwe oznaczenie przepisu art. 26e ust 2 pkt 5 lit. a-d, art. 26e ust. 2a i 3), w związku z art. 26 ust. 5 (właściwe oznaczenie przepisu art. 26e ust 5) ustawy o PDOF, zgodnie z którym koszty kwalifikowane podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie (np. w postaci dotacji) lub nie zostały odliczone od podstawy obliczenia podatku.
Jak wynika z zadanego pytania w sprawie chodziło o to, aby organ zgodnie z przepisami, tj. art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, wydał, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą działalności badawczo-rozwojowej. Skarżący podniósł, że przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumenty, wskazują na celowe unikanie zajęcia przez organ merytorycznego stanowiska w sprawie wniosku o wydanie interpretacji - definicji działalności badawczo-rozwojowej prowadzonej przez Skarżącego, rozszerzająco interpretując podstawę prawną pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia określoną w art. 14g § 1 w związku z art. 169 §1 O.p.. Zdaniem Skarżącego, złożony wniosek, jak i jego uzupełnienie, spełniały wszystkie przesłanki wskazane w art. 14b §3 O.p.;
2) naruszenie zasad postępowania, w szczególności art. 121 O.p., z którego wynika zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zasada udzielania informacji.
Skarżący wskazał, że organ powinien był uznać wskazanie przez Stronę przepisów, których nie ma w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, np. art. 26 ust. 2a pkt 5 lit. a-d, art. 26 ust. 2a i ust. 3, za oczywistą pomyłkę i wezwać Skarżącego do jej sprostowania, albowiem wniosek, jak i cała korespondencja dotycząca wniosku, odnosiła się do działalności badawczo-rozwojowej, a ta została określona w art. 26e, a nie art. 26 u.p.d.o.f.. Oczywista pomyłka zaistniała na etapie przeformułowania zadanego pytania w odpowiedzi na wezwanie organu i to tylko w jego drugiej części w odniesieniu do projektu oznaczonego jako [...] art. 26 ust. 2a pkt 5 lit. a-d, art. 26 ust. 2a i 3, w związku z art. 26 ust 5 u.p.d.o.f., co nie powinno przekreślić oznaczenia faktycznej podstawy prawnej, o której mowa we wniosku, tj. oznaczenia przepisu, o którego interpretację wystąpiono. Zgodnie z polem 56. Wniosku ORD-IN, przedmiot wniosku dotyczył art. 26e ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie art. 26 tej ustawy. Podstawa prawna została prawidłowo podana w pierwszej części pytania: czy wykazane wydatki kwalifikowane podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust. 1 i 2 pkt 1, 2, 2a, (uzupełnienie wniosku z dnia 17 czerwca 2024 r).
W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia I instancji, które zostały wydane przez Dyrektora KIS;
- zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i potrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Warunki te ziściły się w rozpoznawanej sprawie.
Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Na gruncie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcia wymagało czy wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne w istocie nie spełniał formalnych przesłanek i wymagał uzupełnienia. Na gruncie zaś art. 14g § 1 czy wnioskodawca uzupełnił w żądanym zakresie opisu stanu faktycznego sprawy, udzielił jednoznacznej i pełnej odpowiedzi na zadane pytania, w sposób pozwalający organowi na rozpoznanie wniosku oraz uzupełnił stanowisko w sprawie z uwzględnieniem informacji stanowiących odpowiedź na wezwania organu z 31 maja 2024r. i następne.
Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.): Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
W myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Przytoczona powyżej regulacja przewiduje dwa elementy, które powinien zawierać wniosek: opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i własne stanowisko strony w sprawie jego oceny prawnej. Przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero wystąpić w przyszłości, cechować się musi dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. Jeśli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to interpretacja nie spełnia jednego z podstawowych celów tej instytucji, jakim jest ochrona podatnika (zob. np. wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I FSK 745/15, LEX nr 2230210 i z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 1703/16, LEX nr 2170079). Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego.
Sposób przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ma zasadnicze znaczenie dla możliwości dokonania oceny jego skutków podatkowych i właściwego skonstruowania uzasadnienia prawnego tej oceny. Aby móc prawidłowo wypowiedzieć się o skutkach podatkowych zaistnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), organ musi wiedzieć, co jest jego treścią. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny, niespójny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może tym samym stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej.
Prawidłowe opisanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) warunkuje ponadto możliwość pełnienia przez interpretację indywidualną jej podstawowej funkcji, tj. funkcji gwarancyjnej (ochronnej) i wyznacza zakres ochrony prawnej związanej z tym rozstrzygnięciem. Ochrona prawna, o której mowa w art. 14k-14nb Ordynacji podatkowej, realizuje się bowiem w przypadku, gdy wnioskodawca zastosował się do uzyskanej interpretacji indywidualnej (rozpoznał skutki podatkowe zaistniałej po jego stronie sytuacji faktycznej wskazane w interpretacji indywidualnej), a rzeczywiście zaistniała po jego stronie sytuacja faktyczna jest tożsama ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku o wydanie interpretacji. Ocena tej "tożsamości" jest możliwa, gdy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) zostały opisane w sposób niepozostawiający wątpliwości, jakie konkretne okoliczności tworzą ten stan faktyczny (to zdarzenie przyszłe).
Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, spoczywa na organie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie gdy w wyznaczonym przez organ terminie wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej.
Stosownie bowiem do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to wniosek, który nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego.
W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na stwierdzone nieścisłości i braki formalne organ do którego wpłynął wniosek, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1, w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej wezwał stronę o doprecyzowanie i uzupełnienie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Pouczył równocześnie, że jeżeli nie zostanie uzupełniona treść wniosku, nie zostanie on rozpoznany.
Po analizie pism zawierających wezwania do uzupełnienia wniosku oraz odpowiedzi Skarżącego na te wezwania Sąd uznał za bezpodstawne zarzuty i argumenty, wskazujące na celowe unikanie zajęcia przez organ merytorycznego stanowiska w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji.
Słusznie organ podkreślał, że w sytuacji gdy zadane we wniosku pytanie dotyczy wyłącznie interpretacji definicji legalnej np. działalności badawczo -rozwojowej w kontekście czynności wykonywanych przez w ramach działalności gospodarczej, to ocena stanowiska przedstawiona w interpretacji indywidualnej dotyczącej tak zawężonego przedmiotu wniosku nie spełniałaby swojej funkcji gwarancyjnej, o której mowa w art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej. Bowiem niemożliwe jest zastosowanie się przez wnioskodawcę do interpretacji, która rozstrzygałaby jedynie o zgodności czynności wykonywanych przez niego z definicją zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Innymi słowy w kontekście stosowania ulgi badawczo-rozwojowej nie jest możliwe dokonanie interpretacji definicji działalności badawczo-rozwojowej bez jednoczesnej interpretacji pozostałych przesłanek warunkujących korzystanie z tej ulgi. Taka interpretacja miałaby bowiem charakter warunkowy, a przepisy Ordynacji podatkowej takiej możliwości nie przewidują.
Z uwagi na powyższe, zasadne było doprecyzowanie przez Skarżącego okoliczności sprawy poprzez odpowiedź na wszystkie pytania (także te, które dotyczyły "zagadnienia wtórnego, tj. kwalifikowalności wydatków oraz innych warunków określonych w art. 26e ustawy PDOF"), jakie znalazły się w skierowanym do Skarżącego wezwaniu.
W wezwaniu z 31 maja 2024r. organ I instancji poprosił Skarżącego o uzupełnienie opisu sprawy, gdzie:
Na pytanie oznaczone nr 2 o treści: jak rozumieć sformułowania: Wnioskodawca prowadził księgi handlowe na podstawie ustawy o rachunkowości (...). Wnioskodawca prowadził również odrębną ewidencję kosztów kwalifikowanych, które są przypisane do numerów konkretnych projektów badawczo-rozwojowych, umożliwiając dokładne śledzenie wydatków związanych z każdym przedsięwzięciem. Wszelkie zapisy dotyczące kosztów są również odnotowane w ewidencji księgowej Wnioskodawcy. (...) Czy w prowadzonych księgach handlowych (rachunkowych) wyodrębniał Pan koszty działalności opisanej we wniosku w celu skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 26e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Na pytanie nr 3: jakich konkretnie "poszczególnych wydatków", ponoszonych przez Pana w ramach prowadzonych czynności badawczo-rozwojowych dotyczy pytanie? Do jakiej kategorii kosztów kwalifikowanych z art. 26e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza Pan każdy z tych wydatków? Prosimy o wskazanie konkretnego ustępu oraz punktu z ww. artykułu i odpowiednie przyporządkowanie do każdego z kosztów, które planuje Pan zaliczyć do kosztów kwalifikowanych.
Skarżący odpowiedział, że: W 2022 r. poniósł na prace badawczo-rozwojowe wydatki w kwotach wynikających z poniższego zestawienia, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, a ponadto odliczył od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust. 5 ustawy o PDOF, zgodnie z którym koszty kwalifikowane podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie (np. w postaci dotacji) lub nie zostały odliczone od podstawy obliczenia podatku
W poniższych zestawieniach w kolumnie 3 literą R - oznaczono prace rozwojowe, Litera B - prace badawcze. Ponadto, w uzupełnieniu wniosku Skarżący przedstawił tabelę zawierająca dane pt.: Koszty wynagrodzeń poniesionych na B+R w 2022 roku. Skarżący wskazał również, że: (...) Wydatki w każdym projekcie, z wyodrębnieniem wydatków kwalifikowanych, do których zaliczono wydatki na zakup materiałów oraz wynagrodzeń (kol 8-10) Następnie Skarżący wskazał tabele zawierające dane dotyczące poszczególnych wydatków.
W tej sytuacji organ I instancji słusznie stwierdził w postanowieniu z 19 lipca 2024 r., że Skarżący nie odpowiedział na pytanie nr 2. Organ nie uzyskał informacji czy w prowadzonych księgach handlowych (rachunkowych) Skarżący wyodrębnia koszty działalności opisanej we wniosku, czy też Skarżący wyodrębnia je w odrębnie prowadzonej ewidencji księgowej. We wniosku Skarżący wskazał jedynie, że wyodrębnia te koszty "w ewidencji księgowej". Powyższa informacja była niezbędna dla wydania interpretacji indywidualnej. Wyodrębnianie kosztów działalności w prowadzonych księgach handlowych (rachunkowych) jest jednym z podstawowych warunków umożliwiających skorzystanie z zaliczenia tych kosztów do kosztów kwalifikowanych w rozumieniu art. 26e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Na pytanie nr 3 Skarżący również nie odpowiedział w pełni. Przede wszystkim nie wskazał, do jakiej kategorii kosztów kwalifikowanych z art. 26e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza każdy z wydatków. Skarżący wskazał jedynie ogólnie, że wydatki te odliczył od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zasadne było również wezwanie o przeformułowanie zadanego przez Skarżącego pytania w taki sposób, aby wynikało z niego, jakie skutki podatkowe w zakresie ulgi badawczo-rozwojowej Skarżący chciałby wywieść z faktu otrzymania interpretacji.
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący przeformułował pytanie w następujący sposób: Czy realizowane w 2022 r. projekty badawczo-rozwojowe, szczegółowo opisane w części dotyczącej opisu stanu faktycznego, realizowany u Wnioskodawcy, stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej jako: "Ustawa o PIT"), a jeżeli tak to: czy wykazane wydatki kwalifikowane podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania na podstawie art. 26e ust. 1 i 2 pkt 1, 2, 2a, a w przypadku projektu [...] art. 26 ust. 2a pkt 5 lit. a-d, art. 26 ust. 2a i 3, w związku z art. 26 ust. 5 ustawy o PDOF, zgodnie z którym koszty kwalifikowane podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie (np. w postaci dotacji) lub nie zostały odliczone od podstawy obliczenia podatku.
Organ I instancji słusznie zauważył, że Skarżący pytanie w części dotyczącej "projektu [...]" sprowadza się jedynie do wątpliwości Skarżącego w odniesieniu do przepisów dotyczących definicji działalności badawczo-rozwojowej oraz kosztów kwalifikowanych bez wskazania skutków podatkowych wynikających dla Skarżącego. Dodatkowo Skarżący wskazuje w tym pytaniu szereg przepisów, których nie ma w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, np. art. 26 ust. 2a pkt 5 lit. a-d., art. 26 ust 2a i ust. 3. Ulga badawczo-rozwojowa, będąca przedmiotem wątpliwości Skarżącego, została uregulowana w art. 26e tej ustawy. Organ I instancji słusznie zauważył, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma również przepisu art. 26e ust. 2a pkt 5 lit. a-d. tymczasem przedstawione przez Skarżącego stanowisko również zawierało powołanie się na te przepisy, jednak bez przytoczenia ich treści.
Organ w zaskarżonym postanowieniu podniósł, że podstawą dla wydania skarżonego postanowienia był nie tylko fakt nieprzeformułowania przez Skarżącego pytania w sposób właściwy, ale także niejednoznaczne i nieprecyzyjne odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania. Natomiast uzupełnienie wniosku, zawierało szereg braków formalnych – wyczerpująco omówionych w jego uzasadnieniu. Skarżący natomiast w złożonym zażaleniu odniósł się tylko do wybranych przez siebie elementów sprawy i pomijał kwestię pozostałych uchybień.
Organ zatem słusznie stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że nawet gdyby zarzuty podniesione w zażaleniu były zasadne, nie byłoby możliwości wydania interpretacji indywidualnej, o jaką Skarżący wnioskuje – właśnie z uwagi na fakt nieuzupełnienia wszystkich braków formalnych wniosku (czego Skarżący nie kwestionował w zażaleniu).
Wskazać należy, że pomimo wyraźnie sprecyzowanego żądania organu, odpowiadając na wezwanie z 31 maja 2024 r. do uzupełnienia przedstawionego we wniosku opisu sprawy, Skarżący nie udzielił skonkretyzowanych, wyczerpujących i niebudzących wątpliwości odpowiedzi na wszystkie zadane pytania a informacje zawarte w opisie sprawy, nawet po jego uzupełnieniu są nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Na podstawie tak udzielonych przez Skarżącego informacji we wniosku oraz w uzupełnieniu do wniosku organy nie były w stanie rozstrzygnąć wątpliwości Skarżącego.
W sytuacji bowiem kiedy, zarówno w pierwotnie złożonym wniosku jak i jego uzupełnieniu Skarżący nie przedstawił własnego stanowiska w odniesieniu do szeregu swoich pytań – już spełnienie tej przesłanki spowodowało konieczność wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, gdyż pismo autora skargi nie zawierało podstawowego i koniecznego elementu wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego określonego w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej.
W świetle powyższych okoliczności, nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 169 § 1 ustawy, przez jego niewłaściwe zastosowanie i jak również naruszenia art. 14b § 3 ustawy oraz art. 121 dotyczącego zasad ogólnych postępowania podatkowego, działania dla budowania zaufania do organów podatkowych, których w ocenie Sądu organ interpretacyjny nie naruszył. Działanie zgodne z przepisami prawa nie może bowiem być uznane za sprzeczne z zasadami tego postępowania. Także niekorzystna dla podatnika wykładnia prawa nie oznacza prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufanie do organów podatkowych.
Organ zarówno I jak i II instancji ściśle trzymał się wytyczonych mu zasad postępowania. Przestrzeganie w postępowaniu przepisów prawa jest zarazem realizacją przesłanki prowadzenia tego postępowania w sposób budzący zaufanie. Ponieważ działanie na podstawie przepisów prawa składa się na realizację zasady ogólnej pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, należy stwierdzić, że zachowana została zasada wynikająca z art. 121 Ordynacji podatkowej.
Wobec powyższego należy powtórzyć za organem, że procedura udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek została przeprowadzona w sposób prawidłowy i niekwestionujący zaufania do organu, a wydane rozstrzygnięcie w żadnym razie nie oznacza naruszenia zasady zaufania w myśl przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Słusznie również DKIS zauważył, że art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej organ nie mógł naruszyć, ponieważ zgodnie z art. 14h ww. ustawy przepis ten nie ma zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych.
Obowiązkiem organu podatkowego było bowiem dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na tle opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Jedyną możliwością ingerencji w przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest prawo organu do wezwania wnioskodawcy w oparciu o art. 14h w zw. z art 169 O.p., do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy nie pozwala on na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego, organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawczynię interpretacji indywidualnej czy dokonania jakichkolwiek modyfikacji wniosku, czy przedstawionego stanu faktycznego.
Nieprawidłowe jest więc twierdzenie Skarżącego, że "Organ powinien uznać jego błąd za oczywistą pomyłkę i wezwać Skarżącego do sprostowania zaistniałej oczywistej pomyłki w oznaczeniu wskazanych w treści wniosku przepisów, albowiem wniosek jak i cała korespondencja dotycząca wniosku, odnosiła się do działalności badawczo-rozwojowej a ta została określona w art. 26e a nie art. 26 ustawy PDOF".
Organ jednak nie mógł zachować się w sposób postulowany przez Skarżącego. Z cytowanego już wyżej art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywoływać określone w ustawie skutki prawne. Organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko). Z kolei zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wyznaczają pytania sformułowane przez wnioskodawcę.
Jak wskazują akta sprawy - organ miał podstawy do wezwania strony skarżącej do uzupełnienia wniosku, co też uczynił, precyzyjnie wskazując, jakie informacje są niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Udzielenie przez skarżącego jednoznacznych odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania miało na celu doprecyzowanie okoliczności faktycznych sprawy w taki sposób, aby było pewne, jakie skonkretyzowane zdarzenia zaistniały i jakie zdarzenia (w jakim kształcie) zaistnieją u skarżącego oraz aby pozwoliło organowi na interpretację przepisów mających zastosowanie w sprawie.
Ponownie przypomnieć należy o funkcji, jaką pełni interpretacja indywidualna. Może ona dotyczyć zdarzenia przyszłego, niemniej jednak okoliczności przyszłe dotyczące tego zdarzenia też muszą zostać określone w sposób pozwalający na ich ocenę w świetle konkretnego przepisu prawa podatkowego, nie mogą być określane w sposób ogólny, hipotetyczny i nieprecyzyjny. Słusznie podnosi organ, że interpretacja może odnosić się do zdarzenia przyszłego lub stanu faktycznego, ale tylko wtedy, gdy zdarzenie to jest jasno sprecyzowane, nie musi ono być pewne, ale musi być konkretne.
W rozpatrywanym przypadku organ wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, że bez informacji, o udzielenie której zwrócił się do skarżącego, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, jest niemożliwe. Stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku, łącznie z odpowiedzią na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, w kontekście przepisów wskazanych we wniosku, nie pozwoliły na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. Należy zgodzić się z Dyrektorem KIS, że na tle udzielonych przez skarżącego informacji organ nie był w stanie precyzyjnie odpowiedzieć na zadane we wniosku pytania.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, a organ prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Mimo podjęcia próby jego uzupełnienia – wniosek Skarżącego
nadal pozbawiony był obligatoryjnego waloru kompletności. Informacje jakich oczekiwał organy, były niezbędne dla dokonania oceny przedstawionych okoliczności, po to aby mogły one potwierdzić lub zakwestionować stanowisko Skarżącego w sprawie. Tym samym zarzut naruszenia art. 14b § 3, art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, skierowany do postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, należy uznać za bezpodstawny.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną