I SA/Kr 911/24

I SA/Kr 911/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska
Piotr Głowacki /przewodniczący/
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III FSK 979/25 - Wyrok NSA z 2025-12-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 888
art. 6o
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: Specjalista Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2025 r. sprawy ze skargi B. I. przy uczestnictwie Z. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi skargę oddala.
Uzasadnienie
Wójt Gminy W. decyzją z 10 marca 2021 r. określił B.I. (dalej "skarżący") i Z.I. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 18,00 zł począwszy od stycznia 2017 r. do grudnia 2019 r., wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 46,00 zł począwszy od stycznia 2020 r. do grudnia 2020 r., wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 66,00 zł począwszy od stycznia 2021 roku. Wójt ustalił, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości C., ul. [...]. Nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i pozostaje zamieszkała co najmniej od początku 2017 r. Następnie organ stwierdził, że od 2017 r. na nieruchomości następuje regularne zużycie wody, które wynosi: ok. 4,58 m3 na miesiąc w 2017 r., ok. 6,17 m3 w 2018 r., ok. 6,42 m3 w 2019 r. oraz ok. 14,13 m3 w 2020 r. Zgodnie z danymi statystycznymi pochodzącymi ze strony internetowej Głównego Urzędu Statystycznego, średnie miesięczne zużycie wody na jednego mieszkańca wynosi 2,34 m3. Fakt zamieszkiwania na nieruchomości dwóch osób potwierdził w złożonym piśmie sąsiad wW.. W związku z tym, że skarżący nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za zagospodarowanie odpadami komunalnymi organ, na podstawie art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2021 r., poz. 888, dalej: u.c.p.g.), określił wysokość tej opłaty.
Skarżący w złożonym odwołaniu podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana bez dogłębnego ustalenia stanu faktycznego, a w oparciu o zużycie wody na nieruchomości i zeznania sąsiada. Wskazał, że dom na działce nr [...] jest w budowie, a nr [...] został nadany na jego wniosek dopiero w marcu 2021 r. Odwołujący się zaznaczył, że na jego posesji woda zużywana jest do: prac związanych z wykańczaniem domu i otoczenia, utrzymywania higieny pracowników oraz inwestora, przygotowania posiłków, kiedy właściciele decydują się na wyjazd z Krakowa, nawodnienia roślinności. Skarżący zwrócił uwagę, iż w trakcie budowy zobligowany jest do bieżącego usuwania odpadów różnych materiałów i poinformował, że pobyty na ww. działce traktuje jako pobyty rekreacyjne i po każdym pobycie powstałe zużyte opakowania zabiera ze sobą. Skarżący wskazał nadto, że w 2017 r. i 2019 r. próbował złożyć deklarację, natomiast odmówiono jej przyjęcia, ponieważ nie wskazał ile osób zamieszkuje nieruchomość. Odwołujący postawił także zarzut braku umożliwienia mu zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie aktami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 16 lipca 2021 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W.
W uzasadnieniu swojego stanowiska SKO podtrzymało ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji oraz przedstawiło podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Kolegium wskazało w szczególności, że art. 6o u.c.p.g. stanowi samodzielną podstawę do określenia niejako "w zastępstwie" za zobowiązanego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jakiej złożenie ciąży na właścicielu nieruchomości. Decyzję, o której mowa w tym przepisie organ wydaje w wyniku kwestionowania prawidłowości obliczenia dokonanego przez zobowiązanego lub gdy obliczenia takiego w ogóle nie dokonano (w rozważanym przypadku nie złożono deklaracji). Odnosząc się do zarzutu odwołania Kolegium wyjaśniło, że z akt wynika, że Wójt Gminy W. przed wydaniem decyzji wyznaczył stronom 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie – pismo nie zostało odebrane, ponieważ adresat był nieobecny. Po wydaniu decyzji skarżący miał możliwość przedstawienia swoich zarzutów co do przeprowadzonego postępowania oraz wydanej decyzji składając odwołanie. Natomiast Kolegium zawiadomiło skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego w nich materiału dowodowego, z czego skarżący skorzystał.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił:
1. naruszenie prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, dalej "O.p."), tj., skierowanie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. Z.I.;
2. naruszenie szeregu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: dowolną i wybiórczą ocenę zebranych dowodów tj.: zeznań świadka, polegającą na uznaniu tych zeznań za wiarygodne, podczas gdy świadek jest bezpośrednim sąsiadem skarżącego i chowa do niego urazę o dokonane ustalenie granic nieruchomości, a ponadto zeznania te są sprzeczne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności z protokołami oględzin na nieruchomości, a także są wewnętrznie niespójne; danych statystycznych dotyczących ilości zużytej wody na nieruchomości, które zdaniem organów stanowią dowód zamieszkiwania na nieruchomości dwóch osób, podczas gdy ocena tego dowodu nastąpiła z pominięciem oświadczeń i dowodów składanych przez skarżącego, z których wynika przyczyna zużycia wody na poziomie wyższym niż przeciętny; naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez wybiórcze wysyłanie niektórych pism na adres niebędący adresem do korespondencji skarżącego; niezawiadomienie o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, na których oparto ustalenia faktyczne w sprawie przynajmniej na 7 dni przed terminem przeprowadzenia tego dowodu; uznanie za udowodnioną okoliczność faktyczną w postaci zamieszkiwania 2 osób na nieruchomości położonej w C., którą to okoliczność organ ustalił w oparciu o zeznania świadka, co do których skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się; pominięcie istotnych faktów wynikających z przedłożonych przez skarżącego dokumentów zawierających rozliczenie mediów na nieruchomości przy ul. [...], które świadczą o tym, że skarżący wraz z małżonką zamieszkują na stałe pod tym adresem, a tym samym nie mieszkają w budynku przy ul. [...] w C.;
3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. w zw. z § 2 uchwał Rady Gminy W. przez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nieruchomość jest niezamieszkała.
Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pismem z 6 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zawiadomienia o zakończeniu budowy z 8 września 2021 r. dla wykazania faktu, że zamieszkiwanie budynku położonego przy ul. [...] w C. w okresie miarodajnym dla wydania zaskarżonej decyzji było niemożliwe zarówno z przyczyn faktycznych jak i formalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę (wyrok z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1441/21) wskazał, że w stanie faktycznym zastosowanie ma art. 6o ust. 1 oraz art. 6q ust. 1 u.c.p.g. W badanej sprawie wobec niezłożenia przez skarżącego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (skarżący nie chciał określić ilości osób zamieszkujących) zaktualizował się obowiązek gminy do określenia opłaty w drodze decyzji. W ocenie sądu pierwszej instancji, Wójt przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy, z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego i zgromadził wystarczający materiał dowodowy do ustalenia okoliczności istotnych. Tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wynik tej oceny znalazł się w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu decyzji. Z tych powodów powołane w skardze zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania sąd uznał za nieuzasadnione. WSA potwierdził ustalenia organów, że nieruchomość jest zamieszkiwania przez dwie osoby co najmniej od początku 2017 r., na co wskazują zeznania świadka zamieszkującego sąsiednią nieruchomość, jak również dane dotyczące zużycia wody na przestrzeni lat 2017-2020 r. Skarżący nie zakwestionował skutecznie powyższych ustaleń. Odpowiadając na zarzut nieważności, tj. skierowania decyzji do osoby nieuprawnionej, WSA wskazał, że przez pojęcie właściciela nieruchomości ustawodawca rozumie zarówno właściciela w sensie prawnym, jak i najemcę, dzierżawcę, użytkownika wieczystego lub posiadacza. Z.I. jest osobą korzystającą z nieruchomości, faktycznie na niej zamieszkującą, w związku z tym jest zobowiązana do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Skargę kasacyjna od ww. wyroku wniesiona przez skarżącego została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 3 października 2024 r. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie.
Sąd kasacyjny uwzględnił bowiem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do kwestii poruszonych przez skarżącego. W skardze kasacyjnej zarzucono, że sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do istotnych kwestii poruszonych w skardze dotyczących m.in. ustalenia faktu zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości położonej w C., a zatem kwestii, która miała decydujące znaczenie dla określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
NSA zauważył, że w uzasadnieniu wyroku sąd I instancji ograniczył się do stwierdzenia, że Wójt przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy, z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego i zgromadził wystarczający materiał dowodowy do ustalenia okoliczności istotnych. Z tych powodów powołane w skardze zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania uznano za nieuzasadnione. WSA wskazał również, że stan zamieszkiwania nieruchomości przez dwie osoby, co najmniej od początku 2017 r. Wójt prawidłowo ustalił na podstawie zeznań świadka zamieszkującego sąsiednią nieruchomość, danych wskazujących regularne zużycie wody oraz danych statystycznych dotyczących średniego miesięcznego zużycia wody na jednego mieszkańca, a skarżący nie zakwestionował skutecznie powyższych ustaleń.
W ocenie Sądu II instancji powyższa wypowiedź nie pozwala na poznanie argumentacji, jaka legła u podstaw nieuwzględnienia wymienionych zarzutów skarżącego. Stwierdzenia sądu mają charakter ogólnikowy i nie wyjaśniają przyjętego w tym zakresie stanowiska. Twierdzenia skarżącego zostały skwitowane uznaniem braku ich skuteczności w zakresie podważenia ustaleń organu. Uniemożliwia to dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, który musiałby, w obecnym stanie sprawy, samodzielnie zweryfikować powyższe zagadnienia. NSA zobligował w związku z tym WSA w Krakowie do dokonania, w toku ponownego rozpoznania sprawy, pełnej kontroli zaskarżonej decyzji odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego.
Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024r., poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
Zauważyć również należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Ta sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010r., sygn. II GSK 808/09).
Związanie wykładnią prawną dotyczy zarówno sądu rozpoznającego sprawę ponownie, jak również organu administracyjnego, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, powodująca, że pogląd prawny NSA, staje się nieaktualny. W tej sytuacji, Sąd nie może rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej, wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd w składzie, rozpoznającym niniejszą sprawę, nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego, wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny, zobowiązany jest przyjąć wykładnię prawa tam przedstawioną i ponownie rozpoznać sprawę, tym razem na rozprawie.
Sąd w składzie obecnie rozpoznającym sprawę zwraca jednie uwagę, iż procedowanie w sprawie odbywało się bez udziału strony postępowania administracyjnego, którą od daty wszczęcia postępowania w sprawie była małżonka Skarżącego, Z.I. Organy podatkowe nie tylko wszczęły wobec Niej postępowanie podatkowe ale też doręczały Jej – jako stronie – wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie, także zaskarżoną przez B.I. decyzję, gdzie zresztą wymieniona - została uznana za osobę, której również określono opłatę za gospodarowanie odpadami. Z tego też powodu, Sąd potraktował Z.I. jako uczestnika niniejszego postępowania, na podstawie art. 33 § 1 p.p.s.a.
Skarga ponownie okazała się nieuzasadniona.
Spór w sprawie dotyczy kwestii wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości Skarżącego i Uczestniczki. Zdaniem strony, opłata ta została pobrana w nienależnej wysokości, bowiem jest to nieruchomość wypoczynkowa właścicieli nie zamieszkiwana na stałe, czego organy nie uwzględniły opierając się na dowolnie wybranym materiale dowodowym, przede wszystkim na zeznaniach świadka skonfliktowanego ze skarżącym i danych o poborze wody, nie uwzględniając dowodów dostarczonych przez stronę. W ocenie Kolegium natomiast, zaistniały podstawy do ustalenia ww. opłaty w sposób jak w decyzji wobec zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niezłożenia przez stronę deklaracji o ilości zamieszkujących osób. Opłata została ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami w oparciu o dokonane ustalenia faktyczne poparte zgromadzonymi dowodami.
Podzielając stanowisko organów, zauważyć należy, iż właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny. Analiza przepisów pozwala również na wniosek, że opłata ta nie jest związana z faktycznym wytwarzaniem odpadów, ale z faktem zamieszkania na danej nieruchomości. Zobowiązanym, do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest osoba faktycznie zamieszkująca na danej nieruchomości. Decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna wskazywać wprost okres, którego dotyczy i nie powinna ona działać do przodu. Organ zatem, wydając decyzję określającą powinien ograniczyć się jedynie do tych miesięcy czy lat, za które zobowiązanie do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi już powstało. Warunki te zostały spełnione przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
W stanie faktycznym sprawy, tj. niezłożenia przez stronę deklaracji, co jest bezsporne, podstawę wydania decyzji stanowił art. 6o ust. 1 ustawy z 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym: "W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze."
W takiej sytuacji organ podatkowy jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla wymierzenia tej opłaty. Stosownie bowiem do art. 6q ust. 1 ustawy w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
W konsekwencji, określając wysokość opłaty, właściwy organ powinien wziąć pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Przepis art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości nie wskazuje w sposób wyczerpujący, jakie elementy mające znaczenie dla wysokości opłaty organ stosujący prawo powinien wziąć pod uwagę. Mogą one wynikać z przepisów prawa miejscowego, normujących metodę ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomościach niezamieszkałych, np. uchwalonego na podstawie art. 4 ust. 1 wskazanej ustawy regulaminu. Określając wysokość opłaty nie można wszakże pominąć, co wynika wprost z powołanego wyżej art. 6o ust. 1 ustawy, średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Szacowanie parametrów wpływających na wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o którym mowa we wskazanym przepisie nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak tego wymaga art. 122 Ordynacji podatkowej. Odpady komunalne powstają wszędzie tam, gdzie przebywają ludzie; wytwarzanie odpadów komunalnych związane jest zawsze z funkcjonowaniem, bytowaniem człowieka (por. wyrok NSA z 20.01.2020 r., II FSK 402/18, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).
W badanej sprawie wobec niezłożenia przez skarżącego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (skarżący nie chciał określić ilości osób zamieszkujących) zaktualizował się obowiązek gminy do określenia opłaty w drodze decyzji.
W ocenie Sądu, Wójt przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy, z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego i zgromadził wystarczający materiał dowodowy do ustalenia okoliczności istotnych. Tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wynik tej oceny znalazł się w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu decyzji.
Z tych powodów powołane w skardze zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania Sąd uznał za nieuzasadnione.
Stan zamieszkiwania nieruchomości przez dwie osoby, co najmniej od początku 2017 r. Wójt ustalił na podstawie zeznań świadka, G.D. zamieszkującego sąsiednią nieruchomość, którego pierwotne wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 17 lutego 2020r, (k. 16-18) zostały uwiarygodnione załączoną dokumentacją fotograficzną przedstawiającą ślady popiołu po spalonych odpadach, które znajdować się miały na posesji Skarżącego. G.D. wezwany przez organ o złożenie pisemnych zeznań (pisemnych z uwagi na będącą wówczas w listopadzie 2020r. w rozkwicie pandemię Covid-19) w piśmie z dnia 3 grudnia 2020r, w całości potwierdził przekazane wcześniej informacje.
Skarżący kwestionując wiarygodność przytoczonych twierdzeń powoływał się na konflikt z sąsiadem i działanie przez Niego w ramach odwetu za zainicjowanie postępowania rozgraniczeniowego.
Zarzuty w tym zakresie – formułowane także w skardze – nie mogły jednak doprowadzić do ich podważenia. Przeciwstawiono im bowiem dane wynikające ze zużycia mediów wskazujące na zamieszkiwanie osób na przedmiotowej posesji. Potwierdzają one regularne zużycie wody, które wynosi: ok. 4,58 m3 na miesiąc w 2017 r., ok. 6,17 m3 w 2018 r., ok. 6,42 m3 w 2019 r. oraz ok. 14,13 m3 w 2020 r. Zgodnie z danymi statystycznymi pochodzącymi ze strony internetowej Głównego Urzędu Statystycznego, średnie miesięczne zużycie wody na jednego mieszkańca wynosi 2,34 m3. Zestawiając zatem powyższe dane oraz kompatybilne z nimi zeznania świadka, uzasadniony jest wniosek organów, że przedmiotową nieruchomość zamieszkują dwie osoby co najmniej od stycznia 2017r. Sam Skarżący nie kwestionował, że wraz z Małżonką bywał na terenie nieruchomości powoływał się jedynie na wypoczynkowy i incydentalny charakter tych pobytów oraz fakt zabierania ze sobą odpadów powstałych w okresie bytności C. Twierdzenia te w konfrontacji z zebranymi przez organ I instancji dowodami, nie wytrzymują krytyki. Nie tylko z uwagi na zasady doświadczenia życiowego wskazujące na nierealność takiej sytuacji ale przede wszystkim wobec wiarygodnych dowodów przeciwnych zebranych przez organ I instancji. Ustalenia te w całości podtrzymało Kolegium, natomiast Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania.
Co istotne, Skarżący w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie przedstawił dowodu istotnego dla rozstrzygnięcia. Za taki nie można bowiem było uznać dowodu z dokumentu zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku za posesji Skarżącego z dnia 8 września 2021r., bowiem o fakcie zamieszkiwania na terenie nieruchomości nie decydują przesłanki formalne w postaci dokumentów wskazujących na zakończenie budowy, oddanie budynku do użytkowania czy też fakt zameldowania w budynku. Decydujące są okoliczności faktycznego zamieszkiwania, a te zostały stwierdzone i udokumentowane w czasie postępowania administracyjnego. Przepis art. 106 ust. 3 p.p.s.a. stanowi podstawę przeprowadzenia przez wojewódzki sąd administracyjny, w ramach postępowania sądowego, jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego, w zakresie dowodów z dokumentów, pod warunkiem jednak, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wniosek dowodowy Skarżącego nie mógł więc zostać uwzględniony skoro nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie.
Końcowo Sąd zauważa, że w postępowaniu organów obydwu instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do treści art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przepis art. 180 § 1 O.p. nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 191 O.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy obydwu instancji w niniejszej sprawie uczyniły zadość regułom wyrażonym w ww. przepisach. Przeprowadzono stosowne postępowanie wyjaśniające, ocena materiału dowodowego została przeprowadzona prawidłowo i przedstawiona w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji. Wyciągnięte przez organy podatkowe wnioski są logiczne i spójne. Okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy były przedmiotem analizy organów obydwu instancji, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wskazać też należy, iż w art. 210 § 1 O.p. określone są elementy, które powinna zawierać decyzja wydana w sprawie podatkowej, a § 4 tego przepisu stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawierać powinno w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd wskazuje, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, poza przytoczeniem właściwych przepisów prawa szczegółowo opisano stan faktyczny i odniesiono go do wskazanych norm prawnych. Analiza akt postępowania podatkowego wskazuje, że wszystkie okoliczności i dowody istotne dla sprawy zostały przez organy wyraźnie powołane i wyjaśnione. Organy podatkowe - a zwłaszcza organ I instancji – działały w szczególnych warunkach. Nie można zapominać, że cały 2020r. był okresem w którym z uwagi na pandemię Cocvid-19 istniały restrykcyjne ograniczenia w zakresie bezpośrednich kontaktów organów ze stronami postępowania a postępowania toczyły się głównie w formie pisemnej. Stąd nie mogły odnieść skutku zarzuty w zakresie braku bezpośredniości przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka. W ocenie Sądu nadto, fakt odebrania jedynie pisemnych wyjaśnień od świadka nie wpłynął na podważenie ich wiarygodności.
W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności w sposób wskazany w skardze. Nie zaistniała treż taka wadliwość przeprowadzonego postępowania, którą Sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu.
Wobec uznania przez Sąd, że organy właściwie ustaliły zamieszkiwanie dwóch osób na spornej nieruchomości, nietrafiony okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 6i ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.
Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi B.I.