I SA/Kr 909/24

I SA/Kr 909/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Głowacki
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 247 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 909/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2025 r., sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18 września 2024 r. nr 1201-IOP2-2.603.2.1.2024 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z 18 września 2024 r. znak 1201-IOP2-2.603.2.1.2024 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie (dalej: Naczelnik MUCS) z 5 czerwca 2024 r. nr 358000-COP2.603.6.2024 odmawiającej M. Sp. z o.o. w K. (dalej: Spółka) uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika MUCS z 30 stycznia 2023 r. nr 358000-CKK1-5.4103.2.2022.32 w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2018 r. do lipca 2019 r.
Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją ostateczną z 30 stycznia 2023 r. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2018 r. do lipca 2019 r. Naczelnik MUCS określił Spółce zobowiązania podatkowe/nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwotach inne niż Spółka wykazała w deklaracjach VAT-7.
W toku kontroli celno-skarbowej oraz postępowania podatkowego Spółka była kilkukrotnie wzywana o przedłożenie dokumentacji podatkowej. Pismem z 16 stycznia 2020 r. Spółka poinformowała, że dokumentacja ta znajduje się poza granicami Polski. Jednocześnie Spółka zobowiązała się do jak najszybszego jej przygotowania i przekazania do organu kontrolującego, jednak – wbrew zapewnieniom – nie przedłożyła żadnych dokumentów, w tym faktur VAT, nie złożyła również żadnych wyjaśnień.
Naczelnik MUCS zakwestionował Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w deklaracjach VAT-7, a na podstawie art. 112b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) ustalono Spółce dodatkowe zobowiązania podatkowe za miesiące od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. oraz od marca 2019 r. do lipca 2019 r.
Pismem z 27 marca 2024 r. Spółka wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika MUCS z 30 stycznia 2023 r., powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. dalej: O.p.) i okoliczność, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne oraz dowody nieznane organowi wydającemu decyzję uzasadniające wznowienie postępowania i uchylenie decyzji, tj.:
a/ wyjaśnienia Spółki z 11 lutego 2019 r. złożone w toku czynności sprawdzających prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Śródmieście wraz z załącznikami, tj.: duplikatem faktury z 31 sierpnia 2016 r. wystawionym 30 listopada 2018 r., wartość netto 1.305.000,00 zł, podatek VAT 300.150,00 zł przez J. sp. z o.o. na rzecz Spółki, przedmiotem transakcji było: "częściowe obciążenia z tytułu należnego dochodu od P. w ramach udzielonej gwarancji", umowa poddzierżawy z prawem zarządu i administracji zawarta 9 stycznia 2014r. pomiędzy J. sp. z o.o. a Spółką,
b/ wyjaśnienia Spółki z 2 kwietnia 2019 r. złożone w toku czynności sprawdzających prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Śródmieście wraz z załącznikiem, tj. duplikatem faktury z 30 listopada 2016 r. wystawionym 19 grudnia 2018 r., wartość netto 1.460.000,00 zł, podatek VAT 335.800,00 zł, przez J. sp. z o.o. na rzecz Spółki, przedmiotem transakcji było: "częściowe obciążenie z tytułu należnego dochodu od M. z tytułu umowy poddzierżawy z dn. 09.01.2014 wraz z gwarancją",
c/ wyjaśnienia Spółki z 24 września 2019 r. złożone w toku czynności sprawdzających prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków Śródmieście wraz z załącznikami, tj.: duplikatem faktury z 16 grudnia 2016 r. wystawionym 6 maja 2019 r., wartość netto 1.170.000,00 zł, podatek VAT 269.100,00 zł przez M.2 sp. z o.o. na rzecz Spółki, tytułem obciążenia za nakłady inwestycyjne, duplikatem faktury z 30 listopada 2016 r. wystawionym 6 maja 2019 r., wartość netto 1.400.351,67 zł, podatek VAT 322.080,88 zł przez M.2 sp. z o.o. na rzecz Spółki, tytułem obciążenia za nakłady inwestycyjne, zestawieniami oznaczonymi numerami od l do IX zatytułowanymi: "wykaz prac i ich wartość składających się na nakłady inwestycyjne na obiekt w S. przy ulicy [...] podlegające sprzedaży na rzecz "M." spółki z o.o.",
d/ wniosek M.2 sp. z o.o. z 19 sierpnia 2019 r. o zawezwanie Spółki do próby ugodowej oraz ugoda sądowa z 21 listopada 2019 r., sygn. akt [...] , zawarta pomiędzy tymi podmiotami,
e/ umowa zabezpieczenia - gwarancji zawarta 18 kwietnia 2014 r. pomiędzy M.2 sp. z o.o. a Spółką.
Naczelnik MUCS po wznowieniu postępowania, decyzją z 5 czerwca 2024 r. odmówił uchylenia decyzji z 30 stycznia 2023 r. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Dyrektora z 18 września 2024 r. Podkreślono w niej, że Naczelnik MUCS do akt sprawy wymiarowej pozyskał materiały zgromadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Śródmieście w toku ww. czynności sprawdzających, tj.:
a/ wyjaśnienia Spółki z 11 lutego 2019 r. wraz z załącznikami, tj.: duplikatem faktury z 31 sierpnia 2016 r. wystawionym 30 listopada 2018 r., umowa poddzierżawy z prawem zarządu i administracji z 9 stycznia 2014 r., (akta kontroli celno-skarbowej tom l, karty 16-21),
b/ wyjaśnienia Spółki z 2 kwietnia 2019 r. wraz z załącznikiem, tj. duplikatem faktury z 30 listopada 2016 r. wystawionym 19 grudnia 2018 r. (akta kontroli celno-skarbowej, tom l, karty 25-27),
c/ wyjaśnienia Spółki z 24 września 2019 r. wraz z załącznikami, tj.: duplikatem faktury z 16 grudnia 2016 r. wystawionym 6 maja 2019r., duplikatem faktury z 30 listopada 2016 r. wystawionym 6 maja 2019 r., zestawieniami dotyczącymi nakładów inwestycyjnych, (akta kontroli celno-skarbowej, tom l, karty 31-43).
Dokumenty te były zatem znane Naczelnikowi MUCS w dniu wydania decyzji z 30 stycznia 2023 r., stanowią one bowiem część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Dyrektora nie są to nowe dowody nieznane organowi w dacie wydawania decyzji wymiarowej.
Jednocześnie Dyrektor zauważył, że akta sprawy wymiarowej nie zawierają: wniosku M.2 sp. z o.o. z 19 sierpnia 2019 r. o zawezwanie Spółki do próby ugodowej, ugody sądowej z 21 listopada 2019 r., sygn. akt [...] , zawartej pomiędzy tymi podmiotami oraz umowy zabezpieczenia - gwarancji zawartej 18 kwietnia 2014 r. pomiędzy M.2 sp. z o.o. a Spółką.
Dyrektor podkreślił jednak, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie podstawą wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jest późniejsze - po wydaniu decyzji ostatecznej - wykrycie takich okoliczności faktycznych lub dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu wymiarowym. Zatem okoliczność faktyczna lub dowód muszą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a z taką sytuacją nie ma miejsca w sprawie. W decyzji z 30 stycznia 2023 r. zakwestionowano Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie przedłożyła faktur VAT, a więc dokumentów dających prawo do odliczenia. Wyżej wskazane dowody pozostają więc bez wpływu na wymiarowe rozstrzygnięcie dokonane przez Naczelnika MUCS.
Spółka w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzuciła decyzji Dyrektora naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1/ art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, że złożone przez Spółkę dokumenty i wyjaśnienia nie spełniają przesłanki z powołanego przepisu i tym samym błędne stwierdzenie, że zaistniał brak podstaw do wzruszenia decyzji wydanej wobec Spółki;
2/ art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w zw. z art. 121, art. 122, art. 191, art. 210 § 4 O.p. polegające na ich wadliwym zastosowaniu opartym na błędnym przekonaniu, że w sprawie nie wystąpiły nowe istotne dla sprawy dowody, ani nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowej, które nie były znane organowi wydającemu decyzję ostateczną i których organ nie zbadał i nie brał pod uwagę – w sytuacji, gdy zarówno przedłożone dowody oraz okoliczności faktyczne były nowe, istniały w dniu wydania decyzji, były nieznane organowi podatkowemu (co potwierdził sam organ podatkowy w zakresie okoliczności faktycznych), a także miały istotne znaczenie dla sprawy, gdyż dowody te wskazują, że miał miejsce stan faktyczny całkowicie odwrotny do stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy w decyzji ostatecznej z 30 stycznia 2023 r.;
3/ art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. przez nieuchylenie decyzji, podczas gdy decyzja wydana została w sposób sprzeczny z zasadą równości opodatkowania i postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego.
W oparciu o tak postawione zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika MUCS, uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika MUCS z 30 stycznia 2023 r., a także zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje,
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora, odpowiada prawu.
Przedmiotem sporu jest prawidłowość stanowiska Dyrektora, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wznowieniowe o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jak wynika z treści tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.
By przywołana podstawa wznowienia mogła mieć zastosowanie, muszą zatem zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) powinny wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; (2) są one istotne dla sprawy; (3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; (4) istniały w dniu wydania decyzji.
W ocenie Sądu rację należy przyznać Dyrektorowi, który uznał, że opisana powyżej przesłanka wznowieniowa nie wystąpiła. Stwierdzenie to należy jednak odnieść do dwóch grup przedstawionych dokumentów, które zostały przez Spółkę wskazane.
Pierwsza dotyczy takich, którymi Naczelnik MUCS dysponował w toku postępowania wymiarowego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji z 30 stycznia 2023 r. Są to dokumenty wymienione we wcześniejszej części uzasadnienia w punktach a) do c). Zwrócono na to uwagę w zaskarżonej decyzji ze szczegółowym podaniem kart akt podatkowych, na podstawie których wydana została ostateczna decyzja z 30 stycznia 2023 r. i zostało to przedstawione przy prezentowaniu stanowiska Dyrektora. Jednocześnie Sąd dokonał analizy akt postępowania podatkowego i stwierdził, że wszystkie wymienione w zaskarżonej decyzji dokumenty faktycznie w aktach się znajdują.
Dlatego też przedmiotowe dokumenty nie stanowią nowych nieznanych Naczelnikowi MUCS dowodów istniejących w dacie wydawania przez niego decyzji ostatecznej. Jednocześnie Sąd zauważa, że pomimo wyraźnego stwierdzenia Dyrektora w zaskarżonej decyzji o tym, że przedmiotowe dowody były znane Naczelnikowi MUCS orzekającym w przedmiotowej sprawie, Spółka w ogóle do tego się nie odniosła, nadal forsując tezę, że dokumentów takich brak było w sprawie. Stanowisko takie jest jednak nieuzasadnione, zaś przede wszystkim pozostaje w sprzeczności z zawartością akt postępowania podatkowego po przeprowadzeniu którego wydana została decyzja ostateczna, wzruszenia której Spółka domagała się inicjując postępowanie wznowieniowe.
Druga grupa dokumentów, którymi nie dysponował Naczelnik MUCS w dacie wydawania ostatecznej decyzji wymiarowej, opisana została w punktach d) i e) we wstępnej części uzasadnienia. W ocenie Sądu, jakkolwiek dokumenty te nie były znane w trakcie postępowania wymiarowego, to jak słusznie zauważył Dyrektor, nie spełniają one przesłanki "istotności", co jest konieczne dla uznania, że w sprawie ziściła się przesłanka wznowieniowa oparta o podstawy wynikające z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.
Hipoteza tego przepisu odnosi się do dowodów i okoliczności "istotnych", a za takie uznaje się tylko i wyłącznie te, które miały wpływ na wynik sprawy. Istotnymi okolicznościami faktycznymi są zatem fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną i które mają znaczenie prawne (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1094/23 – dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama Spółka w złożonej skardze w ogóle nie poruszyła kwestii związanej z "istotnością" przedmiotowych dokumentów dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie sposób zatem stwierdzić, dlaczego jej zdaniem dokumenty takie mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zostało zatem wykazane, że gdyby Naczelnik MUCS dysponował tymi dokumentami, treść rozstrzygnięcia byłaby inna, czyli z jakiego fragmentu decyzji ostatecznej wynika, że brak tych dokumentów doprowadził do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia.
Związku takiego nie dostrzega również Sąd. Dokumenty, którymi nie dysponował Naczelnik MUCS przed wydaniem decyzji ostatecznej, dotyczyły zawarcia ugody sądowej ze spółką M.2 oraz umowy zabezpieczenia – gwarancji. Na brak takich dokumentów nie powołano się jednak w ostatecznej decyzji kończącej postępowania, wznowienia którego domaga się Spółka. Zwracano w niej natomiast uwagę na brak faktur dokumentujących nabycie konkretnych usług przez Spółkę i to właśnie brak takich dokumentów doprowadził w istocie do wydania decyzji z 30 stycznia 2023 r. przez Naczelnika MUCS. Odnośnie współpracy ze spółką M.2 zwrócono uwagę na brak jakichkolwiek przelewów przez Spółkę na rzecz tego podmiotu. W trakcie kontroli celno-skarbowej spółka M.2 nie odbierała korespondencji zawierającej wezwanie do wykazania faktu współpracy ze Spółką. Ponadto spółka ta w latach 2015-2016 składała deklaracje podatkowe VAT-7 wykazując jedynie kwoty podatku do przeniesienia, co świadczy o ujemnej rentowności jej działalności w tym okresie. Nigdy nie składała żadnych rejestrów JPK_VAT. Nie sposób zatem uznać, aby przedłożone dokumenty mogły podważyć dokonane ustalenia z których wynikało, że czynności wymienione na zakwestionowanych fakturach faktycznie zostały wykonane. Może to jedynie świadczyć o tym, że zawierając określone umowy (za taką czynność uznać należy również ugodę sądową) podmioty te jedynie stwarzały pozory współpracy i faktycznego wykonywania czynności opisanych na wystawionych fakturach. W postępowaniu, które zostało wznowione, koniecznym dla podjęcia odmiennego rozstrzygnięcie, koniecznym było przedłożenie dokumentów na okoliczność wykonania umów, nie zaś ich zawarcia. Nie sposób zatem uznać, aby dokumenty te mogły wpłynąć na kompleksowo dokonaną ocenę stanu faktycznego w ostatecznej decyzji Naczelnika MUCS, który wskazując na motywy podjętego rozstrzygnięcia nie odnosił się bezpośrednio do braku danych wynikających z przedłożonych na etapie postępowania wznowieniowego dokumentów, lecz opierając swoje rozstrzygnięcie na opisanych w decyzji okolicznościach, w tym odnoszących się do samej spółki M.2 i przedmiotowe dokumenty nie mogłyby mieć wpływu na taką ocenę.
Z tych wszystkich powodów, za niezasadne uznać należało podniesione w skardze zarzuty. Prawidłowo bowiem Dyrektor stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, przewidziana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Dlatego też uzasadnienie znajduje podstawa procesowa zaskarżonej decyzji, czyli art. 240 § 1 pkt 2 O.p., z którego wynika, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi wystąpienia przesłanek wznowieniowych.
Nie została także naruszona zasady prawdy obiektywnej o której mowa w art. 122 O.p. W postępowaniu zgromadzono pełny materiał dowodowy, na podstawie którego można było podjąć końcowe rozstrzygnięcie. Również prawidłowo oceniony został zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, co powoduje, że zarzut naruszenia art. 191 O.p., uznać należy za nieuzasadniony. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 210 § 4 O.p., gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie wymagane elementy o których mowa w tym przepisie.
Na uwzględnienie nie mogły także zasługiwać zarzuty naruszenia art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Nie sposób bowiem dopatrzeć się w realiach rozpatrywanej sprawy naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, czy też zasady równości opodatkowania. Sama bowiem okoliczność, że wydana została decyzja o treści przeciwnej do oczekiwanej przez Spółkę, nie może jeszcze świadczyć o tym, że zasada wyrażona w art. 121 § 1 O.p. została naruszona. Gdyby przyjąć zapatrywanie odmienne, w każdym przypadku, gdy wnioski strony postępowania nie zostają uwzględnione, należałoby mówić o naruszeniu tej zasady. Odnośnie zaś równości opodatkowania, stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji nie podjęto rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru podatku, lecz jedynie zostało stwierdzone, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na wznowienie postępowania podatkowego.
Sąd nie może natomiast szczegółowo odnieść się do twierdzeń zawartych w uzasadnieniu skargi, gdyż pozostają one w takim stopniu ogólnikowe, że nie można poznać, jakich dokładnie uchybień Spółka się dopatruje. Twierdzenia skargi składają się głównie z lakonicznych stwierdzeń, pozostających w takim stopniu ogólności, że uzasadnienie skargi z powodzeniem można by wykorzystać w jakiejkolwiek sprawie, w której organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż przesłanki wznowieniowe nie wystąpiły. Już wcześniej zostało to zasygnalizowane, przy wykazaniu, że rację miał Dyrektor stwierdzając, iż dokumenty, którymi nie dysponował Naczelnik MUCS przy wydawaniu decyzji ostatecznej, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi w ogóle nie argumentowano, że stanowisko takie jest błędne. Ponadto w ogóle nie odniesiono się do stanowiska, że część dokumentów, które zdaniem Spółki, były nieznane przy wydawaniu decyzji wymiarowej, faktycznie znajdowała się w aktach postępowania, którego wznowienia domagała się Spółka.
Zaznaczenia również wymaga, że za całkowicie oderwaną od realiów rozpatrywanej sprawy, uznać należy argumentację odwołującą się do zasad obowiązujących w podatku od towarów i usług. Byłaby ona właściwa, gdyby przedmiot zaskarżenia stanowiła decyzja wymiarowa.
Jednocześnie Sąd, biorąc pod uwagę dyspozycję przewidzianą w art. 134 § 1 p.p.s.a. i nie będąc związany "granicami skargi", czyli jej wnioskami, zarzutami oraz powołaną podstawą prawną, dokonał pełnej kontroli zaskarżonej decyzji i postępowania zmierzającego do jej wydania. W jej wyniku nie dopatrzył się uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich powodów, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.